Γιατί νιώθω έτσι?

[epipolaiotita]

Μήπως έχω κατάθλιψη ή απλά αυτογνωσία? Νιώθω ότι έχω παντρευτεί τον λάθος άνδρα.Πάντα το ήξερα μέσα μου αλλά η ζωή τα έφερε έτσι και είμαστε μαζί 10 χρόνια,κάναμε και δύο παιδιά.Νομίζω πως με έφερε πίσω γενικά,αφού στα επαγγελματικά μου θα μπορούσα να έχω πάει καλύτερα,αν δεν είχα μπλέξει μαζί του.Στεναχωριέμαι πολύ που τα έχω καταφέρει έτσι.Πάντα ήξερα ότι θα έχω πρόβλημα μαζί του,αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τον χωρίσω.Δεν ξέρω τι μου φταίει πια.Δεν μπορώ να δεχτώ ότι, ενώ ήμουν η πρώτη αντικειμενικά,τώρα έχω καταντήσει η τελευταία.Κάθε μέρα στεναχωριέμαι,ήρθε και η κρίση...

[epipolaiotita]

Νιώθω ότι έχω κάνει λάθος επιλογές παντού.Και στη δουλειά μου και στα προσωπικά μου.Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τον εαυτό μου με τίποτα...

[Aeriko]

Στέκομαι στην πρώτη σου πρόταση ερώτηση και εκ του προχείρου και χωρίς καμία ειδική γνώση επι του θέματος θα έλεγα το πρώτο βασιζόμενη μόνο στα θέματα που έχεις ανοίξει τελευταία! Μήπως έχει έρθει η ώρα να δεις έναν ειδικό και να το διερευνήσετε παρέα; Είναι κρίμα να βασανίζεσαι έτσι ρε κορίτσι! Και για σένα και για τα δυο σου παιδιά.

[giotaki83]

Τις επιλογές που έκανες για κάποιο λόγο τις έκανες. Εάν ήσουν σίγουρη ότι ήταν λάθος άντρας για σένα δεν θα τον παντρευόσουν και δεν θα έκανες παιδιά μαζί του. Κάτι θα αισθανόσουν, κάτι θα σου πρόσφερε δεν μπορεί. Τώρα το ότι το μετάνοιωσες σου δίνει δύο επιλογές. ¨Η που χωρίζεις και φτιάχνεις τη ζωή σου αυτή τη φορά όπως θες ή που προσπαθείς να βρεις τα θετικά αυτού τουανθρώπου και γενικά να το δεις αλλιώς το πράγμα. Το ότι πήγαν πίσω τα επαγγελματικά σου το θεωρώ λογικό όταν παντρεύεσαι και μάλιστα όταν κάνεις παιδιά. Πως μπορεί να μη συμβεί αυτό. Δεν έχει σχέση με το συγκεκριμένο άτομο. Πάντως σίγόυρα μια επίσκεψη σε ένα ψυχολόγο που θα σου ανεβάσει τη διάθεση θα ήταν απαραίτητη. Απλά ρώτα για κάποιον καλό συστημμένα.

[rena95]

Θα συμφωνησω με το Γιωτακι μας... Αν και εχω να προσθεσω το εξης:

Τα παιδια σου, ειναι ο πρωτος λογος για τον οποιο θα επρεπε να νιωθεις περηφακη για τον εαυτο σου! Ειλικρινα... Εχεις δημιουργησει ζωη..κι αυτο απο μονο του ειναι ενα θαυμα! Κοιτα ομως! Τα καταφερες! Φαντασου λοιπον ποσο ευκολο ειναι (αν και δε το πιστευεις τωρα) να αρχισεις να βλεπεις τη ζωη με αλλο ματι και να αποφασισεις να γινεις ευτυχισμενη! Τι κι αν η δουλεια σου δεν παει καλα? Εσυ δημιουργησες ζωη! Τι κι αν με τον αντρα σου εχετε προβληματα? Εσυ δημιουργησες ζωη! Πιστεψε λοιπον ΞΑΝΑ στον εαυτο σου, αποφασισε να γινεις ευτυχισμενη με τον αντρα σου, η χωρις εκεινον, και καντο!!! Στο χερι σου ειναι!

[ALIS]

Δεν υπαρχει γαμος που δεν περναει κριση και ειδικα με τον ερχομο των παιδιων...αλλαζει η ζωη σας...αλλαζεις εσυ,μονο ο χορος των ορμονων σου φτανει...περναμε ολοι απο διαφορες φασεις και ειναι φυσικο...δεν ειναι λιγες οι γυναικες που παθαινουν καταθλιψη...και γω θα συμφωνησω με το αερικο ισως θα επρεπε να δεις καποιον ειδικο για να μπορεσεις να χαρεις την οικογενεια σου...

[Morchelina]

Δεν μπορώ να δεχτώ ότι, ενώ ήμουν η πρώτη αντικειμενικά,τώρα έχω καταντήσει η τελευταία.

 

Μήπως νομίζεις ότι συμμετέχουμε σε κανέναν αγώνα δρόμου; Ξέρεις τι μας περιμένει όλους στο τέρμα; Σίγουρα δεν δίνουν βραβεία. Η "αποτυχία", όπως την εννοεί ο καθένας μας, μας χαρίζει αυτογνωσία. Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μας είναι τα παιδά μας. Σχέσεις, επαγγελματικά έρχονται ύστερα.

[travellingmum]

εω θα συμφωνησω με το αερικο...

[elenik]

Συμφωνοντας και με την Aeriko θα ηθελα να συμπληρωσω το εξης.

 

Απο τα λιγα προηγουμενα ποστ σου που διαβασα (μπηκα στην περιεργεια αφου αναφερθηκε) καταλαβα οτι οπως ολοι μας εχεις ζοριστει πολυ.

 

Η κριση μας εχει φερει σε μια κατασταση απολυτης συγχισης ολους μας.

 

Το θεμα ειναι οτι καποιοι απο εμας ηταν σε οριακη κατασταση πριν απο την κριση και με την κριση νοιωθουμε οτι δεν εχουμε αλλες αντοχες. Δεν υπαρχουν περιττα να κοψουμε πια (προσωπικα τα τελευταια 15 χρονια κοβω .. τι αλλο να κοψω πια - το τσιγαρο δεν γινεται θα τα φανε οι ψυχιατροι μετα ) .

Ολο αυτο δεν ειναι λιγο και σιγουρα αν ειναι να παμε σε ειδικο θα παμε πολλοι παρεα (group therapy )

 

Το μονο που θα μπορουσα να σου συστησω ειναι να σταματησεις να βλεπεις τον συζυγο σαν αντιπαλο σε αυτο.

Δες το σαν μια δοκιμασια οπου η οικογενεια περναει ενα εντονο crash test και ΠΡΕΠΕΙ να μεινει ενωμενη εχοντας ο ενας τον αλλο συμμαχο.

Κατανοησε οτι και εκεινος κανει οτι μπορει και οτι ισως δεν σε στηριζει οσο θα ηθελες γιατι συνεχιζει την δικη του μαχη (που εχει ξεκινησει πολυ πριν την δικη σου).

 

Κανατε μια επιλογη τοσα χρονια απο οσο καταλαβα (εσυ σπιτι με ελευθερο επαγγελμα το οποιο ηταν σαν συμπληρωματικο απλα εισοδημα - και εκεινος καριερα ). Ειναι μια επιλογη που θελατε και οι 2 και η αληθεια ειναι οτι εγινε για εναν ιερο σκοπο (το μεγαλωμα των παιδιων) και οχι για να ριξει ο ενας τον αλλο και να πατησει πανω του.

Μια επιλογη δεν την στηριζουμε μονο στα καλα. Την στηριζουμε και στις δυσκολες μερες και αν δουμε οτι πια δεν αποδιδει σιγουρα παλι μονο μετα απο κοινη αποφαση φερνουμε τα πανω κατω .

 

Ευχομαι ολα να πανε καλυτερα (για ολους μας )

[MY TREASURE]

ποτέ δεν μπορουμε να ειμαστε σιγουροι για κανεναν και για τιποτα (ιδανικος συζυγος ιδανικη εργασια απλά δεν υπάρχουν).

προσπάθησε να βρεις χαρά στη ζωή σου και μη βασανιζεσαι με σκεψεις αδιεξοδα. Φάση εινια θα περάσει, κοιτα να φανεις δυνατη. Οταν κατι δεν μπορουμε να το αποφυγουμε μαθαινουμε να ζουμε με αυτο.

 

παραπανω διαβασα για χωρισμο... ε δε χωριζουμε έτσι ευκολα. υπαρχουν και παιδια.

πίστεψε στον εαυτο σου και στις δυναμεις σου και θα τα καταφέρεις.

[σπουργίτι]

Αχ epipolaiotita μου!... Ηρέμησε κοριτσάκι μου!

Θα σου έλεγα να σκεφτείς ένα πράγμα μόνο! Αν αυτή τη στιγμή τα οικονομικά σας προβλήματα δεν υπήρχαν και δεν χρειαζόταν να σκέφτεσαι κάθε μέρα πως θα ανταπεξέλθεις στους λογαριασμούς σου και στα τρέχοντα έξοδα της οικογένειας (ανεξάρτητα αν τα χρήματα προέρχονταν από το σύζυγο ή από τη δική σου δουλειά ή από άλλες πηγές), θα συνέχιζες να σκέφτεσαι με τον ίδιο τρόπο; Ότι δηλ. δεν έκανες σωστή επιλογή συζύγου;

Αν η απάντηση είναι αρνητική, τότε ναι μάλλον έχεις καταθλιπτικό σύνδρομο, όπως και οι μισοί Έλληνες!

Κλείσε την τηλεόραση και σκέψου τα θετικά που έχεις στη ζωή σου. Τα παιδάκια σου, τον σύζυγό σου που νοιάζεται απ' ότι καταλαβαίνω για την οικογένειά του, την δυνατότητα να έχετε τα απαραίτητα για τη διαβίωσή σας, την υγεία σας και την πιθανότητα, μεγαλώνοντας και τα παιδάκια σου, να μπορέσεις και εσύ να ασχοληθείς περισσότερο με τη δουλειά σου και να συνεισφέρεις πιο πολύ στο ταμείο του σπιτιού!

Σκέψου και τις οικογένειες που δεν έχουν να πάρουν γάλα στο παιδί τους ή να το πάνε στο γιατρό ή να πληρώσουν το νοίκι, γιατί λόγω κρίσης μείνανε άνεργοι!

Πίστεψέ με ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ και ας μην το καταλαβαίνεις τώρα!

[Αναστάσιος Αργυρόπουλος]

Μήπως έχω κατάθλιψη ή απλά αυτογνωσία? Νιώθω ότι έχω παντρευτεί τον λάθος άνδρα.Πάντα το ήξερα μέσα μου αλλά η ζωή τα έφερε έτσι και είμαστε μαζί 10 χρόνια,κάναμε και δύο παιδιά.Νομίζω πως με έφερε πίσω γενικά,αφού στα επαγγελματικά μου θα μπορούσα να έχω πάει καλύτερα,αν δεν είχα μπλέξει μαζί του.Στεναχωριέμαι πολύ που τα έχω καταφέρει έτσι.Πάντα ήξερα ότι θα έχω πρόβλημα μαζί του,αλλά ποτέ δεν κατάφερα να τον χωρίσω.Δεν ξέρω τι μου φταίει πια.Δεν μπορώ να δεχτώ ότι, ενώ ήμουν η πρώτη αντικειμενικά,τώρα έχω καταντήσει η τελευταία.Κάθε μέρα στεναχωριέμαι,ήρθε και η κρίση...

 

Αγαπητό μέλος,

 

Η εξαγωγή βάσιμων συμπερασμάτων για το τι συνιστούν αυτά τα συναισθήματα (αρνητικά) τα οποία βιώνετε και οι σκέψεις τις οποίες κάνετε και μοιράζεστε εδώ δεν είναι εφικτή, ακόμη και από εναν "ειδικό" μέσα στο φορουμ. Μπορείτε ασφαλώς σε κάθε περίπτωση να ανατροφοδοτηθείτε (και θετικά μάλιστα) εδώ, αλλά δεδομένου ότι συμφωνώ και εγώ με αυτά που αρκετά μέλη συζήτησαν ήδη (οτι δηλαδή ενδεχομένως όντως να περιγράφετε "καταθλιπτικό" συναίσθημα, με φανερά τα συμπτώματα της "αυτοακύρωσης" μέσω της σφόδρας και καταλυτικής κριτικής των αποφάσεων και επιλόγων σας -για γάμο, καριέρα κλπ, μέσω της "στεναχώριας" που αναφέρετε, μέσω τέλος μιας "ανικανότητας" για να ανταπεξέλθετε όπως λέτε ή να πάρετε άλλες εκ νέου αποφάσεις) θα ήθελα να σας πω ότι δεν αξίζει σε κανέναν να βασανίζεται με τέτοιες σκέψεις (και ειδικά όταν αυτές βλέπουμε ότι επιδρουν και επηρρεάζουν αυτό που λέμε "λειτουργικότητα" και σαφώς και την διάθεση).

 

Πάνω κάτω όλοι είμαστε αρκετά ενήμεροι σήμερα για το τι εστί κατάθλιψη ή καταθλιπτικό συναίσθημα , και ακόμη τελικά και αν μιλούμε για κάτι τέτοιο (αν δηλαδή διαγνωστικά υπάγεστε σε αυτό) έχετε διεξόδους και λύσεις τις οποίες μπορείτε να ερευνήσετε (αξίζει δηλαδή να προσπαθήσετε και να "δουλέψετε" για την άρση αυτών των συναισθημάτων και των συμπτωμάτων). Μπορείτε να δείτε κάποιον ειδικό ιδιωτικά ή σαφώς μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιο ανάλογο δημόσιο φορέα όπου συζητώντας με τον επαγγελματία, θα διαπιστώσετε τόσο το τι σας συμβαίνει, όσο και το πως θα το αντιμετωπίσετε.

 

Στην περίπτωση που αποφασίσετε να δράσετε (και εγώ οφείλω να σας προτείνω κάτι τέτοιο) μπορείτε να κάνετε μια αρχή μιλώντας με κάποιον (μέσω κάποιου φορέα όπως σας ανέφερα και παραπάνω). Παρακάτω σας παραθέτω ενα κείμενο (με όλες τις σχετικές πληροφορίες) :

Γραμμή Επικοιν. για την Κατάθλιψη

 

 

Η γραμμή Επικοινωνίας για την Κατάθλιψη (210 6515600) Στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για την Κατάθλιψη, το Υπουργείο Υγείας σε συνεργασία με το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ) υλοποίησε την πρώτη εκστρατεία ενημέρωσης στα Μέσα για την καταπολέμηση του στίγματος της κατάθλιψης. Αποτέλεσμα της εκστρατείας ήταν η ενημέρωση της ελληνικής κοινής γνώμης για το πρόβλημα της κατάθλιψης και η προβολή της υποστηρικτικής γραμμής του ΕΠΙΨΥ με πολύ επιτυχημένα αποτελέσματα.

Πρόκειται για μία δωρεάν υπηρεσία, που στόχο έχει να καλύψει τις ανάγκες σε πληροφόρηση και υποστήριξη πάνω σε θέματα ψυχικής υγείας και ιδιαίτερα πάνω σε θέματα κατάθλιψης.

Η γραμμή στελεχώνεται από ειδικά εκπαιδευμένους επιστήμονες της ψυχικής υγείας (ψυχολόγους, υπό την εποπτεία ψυχιάτρου) και η μέχρι τώρα λειτουργία της έχει σημειώσει σημαντική επιτυχία, προσφέροντας πολύτιμη υποστήριξη σε άνδρες και γυναίκες από ολόκληρη τη χώρα, που αντιμετώπιζαν κάποιο σχετικό πρόβλημα. Ενδεικτικά αναφέρεται ότι για τους δύο, περίπου, πρώτους μήνες της λειτουργίας της, η γραμμή δέχτηκε 1149 κλήσεις, με μέση διάρκεια κλήσης τα 23 λεπτά, ενώ το 35% αυτών που κάλεσαν σημείωσε ότι δεν είχε απευθυνθεί ποτέ σε κάποιον ειδικό για το πρόβλημα ψυχικής υγείας που αντιμετώπιζε.

Η Γραμμή Επικοινωνίας για την Κατάθλιψη 210 6515600, λειτουργεί από Δευτέρα έως Παρασκευή, 9.00-18.00.

• Οι συνομιλίες είναι ανώνυμες και εμπιστευτικές.
  
• Ο χειρισμός των θεμάτων διέπεται από σεβασμό στην προσωπικότητα και στα δικαιώματα του καλούντα.
  
• Δε ζητείται κανένα άλλο προσωπικό στοιχείο πέρα από εκείνα που είναι απαραίτητα για την κατάλληλη υποστήριξη του καλούντα.
  

Στο τέλος της κάθε συνομιλίας καταγράφονται, ανώνυμα κι εμπιστευτικά, κάποιες πληροφορίες με στόχο την διεξαγωγή συμπερασμάτων και τη βελτίωση των υπηρεσιών της Γραμμής."

 

 

Σας εύχομαι ότι καλύτερο με την ελπίδα ότι τα παραπάνω μπορεί να σας φανούν χρήσιμα και να τα αξιοποιήσετε ανάλογα.

[Αναστάσιος Αργυρόπουλος]

Ζητώ συγγνώμη καθώς επίσης πριν λίγο διαπίστωσα οτι οι ως άνω πληροφορίες είναι διαθέσιμες και μέσω του Parents (στο πεδίο "Ψυχολογία") το οποίο μερίμνησε για την κοινοποίηση τους, μέσω του κάτωθι συνδέσμου :

http://parents.org.gr/psych/a426

[epipolaiotita]

Και αν έχουσα αυτογνωσία,βλέπω οτι δεν είναι κατάθλιψη,αλλά πραγματικά ότι τώρα ξύπνησα και κατάλαβα ότι έκανα λάθος επιλογές και τώρα δυστυχώ? Μπορεί βέβαια και άλλες επιλογές να είχα κάνει,πάλι να έλεγα τα ίδια ή απλά να ήμουν άτυχη ή κουτή.Νομίζω άξιζα και μπορούσα για άλλα πράγματα,αλλά ίσως δεν με βοήθησε το μυαλό μου και η τύχη μου.Σε πάει η ζωή, την πας και εσύ όμως.Νομίζω ότι αδίκησα τον εαυτό μου, τους γονείς μου και τα παιδιά μου.

[νανσυ2]

πιστευω οτι καποιες φορες ολες μας μας πιαννει μια απαισιοδοξια,αμφιβαλλουμε αν εχουμε κανει τις σωστες επιλογες,σκεφτομασταν πως θα ηταν τα πραγματα αν π.χ.δεν ειχαμε παντρευτει τοτε,αν ..αν...αν...,ξερεις κατι δε βγαινει ακρη,δε ξερεις πως θα ηταν η ζωη σου,μπορει καλυτερη,μπορει χειροτερη....τωρα τι κανεις ειναι το θεμα,προσπαθησε να διορθωσεις τα πραγματα με τον αντρα σου,ενα βημα τη φορα κ μη περιμενεις θαυματα,μερικα πραγματα δεν αλλαζουν ειτε μας αρεσουν ειτε οχι,απλα αποδεξου τα αρκειι να μην ειναι τραγικα ετσι,κανε λιγα πραγματα για τον εαυτο σου,απλα,δες τη σχεση σου με τα παιδια σου με πιο ηρεμια κ να σκεφτεσαι ποσο τα αγαπας,οταν θα τους δωσεις αγαπη,θα παρεις πολλη περισσοτερη.δε ξερω αν σε βοηθησα καθολου.....δε ξερω κ λεπτομερειες οποτε ειναι λιγο γενικα αυτα που ειπα....

[Morchelina]

Και αν έχουσα αυτογνωσία,βλέπω οτι δεν είναι κατάθλιψη,αλλά πραγματικά ότι τώρα ξύπνησα και κατάλαβα ότι έκανα λάθος επιλογές και τώρα δυστυχώ? Μπορεί βέβαια και άλλες επιλογές να είχα κάνει,πάλι να έλεγα τα ίδια ή απλά να ήμουν άτυχη ή κουτή.Νομίζω άξιζα και μπορούσα για άλλα πράγματα,αλλά ίσως δεν με βοήθησε το μυαλό μου και η τύχη μου.Σε πάει η ζωή, την πας και εσύ όμως.Νομίζω ότι αδίκησα τον εαυτό μου, τους γονείς μου και τα παιδιά μου.

 

Όσον αφορά την επιλογή του άντρα σου επειδή τώρα ξαναδιαβάζω τη μελέτη The Hite Report:Women and Love, αναφέρονται στοιχεία όπου 4 στις 5 γυναίκες λένε ότι δεν θα παντρευόντουσαν τον ίδιο άντρα αν είχαν την ευκαιρία να το πάνε από την αρχή και 98% των γυναικών της μελέτης θέλουν να κάνουν βασικές αλλαγές στη σχέση/γάμο τους. Τώρα σκέφτεσαι ότι έκανα λάθος επιλογή και έχεις την ελπίδα ότι αν έκανα τη σωστή θα ήμουν ευτυχισμένη. Φαντάσου αν πίστευες ότι έκανες την καλύτερη επιλογή που μπορούσες να κάνεις και πάλι να μην λειτουργεί το πράγμα. Μην παίρνεις το βάρος πάνω σου, δέστο ως ένα γενικό φαινόμενο και αναπόφευκτη συνέπεια του γάμου και προχώρα πέρα από αυτό.

 

Έχω και μια απορία. Υπάρχει κάποιο φόρουμ όπου οι άντρες να συζητάνε μεταξύ τους θέματα για το γάμο τους, τις σχέσεις τους, τα συναισθήματά τους, κλπ;

[Aeriko]

Νομίζω ότι αδίκησα τον εαυτό μου, τους γονείς μου και τα παιδιά μου.

 

Εγώ από την άλλη νομίζω ότι τώρα αδικείς τον εαυτό σου

 

οι γονείς σου δεν μπορούν να αδικηθούν από σένα σε καμία των περιπτώσεων

 

τα παιδιά σου τα αδικείς εξαιτίας του ότι αδικείς τον εαυτό σου!

 

Με τα αν... δεν γίνεται δουλειά κορίτσι μου... δεν μετανιώνουμε για ό,τι έχουμε κάνει... πορευόμαστε με ό,τι έχουμε επιλέξει και φροντίζουμε να το κάνουμε καλύτερο απ' ό,τι είναι αν δεν μας αρέσει ξεκινώντας πάντα από τον εαυτό μας... γιατί αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους είναι ο εαυτός μας!

[Aeriko]

Έχω και μια απορία. Υπάρχει κάποιο φόρουμ όπου οι άντρες να συζητάνε μεταξύ τους θέματα για το γάμο τους, τις σχέσεις τους, τα συναισθήματά τους, κλπ;

 

Αυτοί δεν τα συζητάνε δια ζώσης θα τα συζητάνε virtual? :lol: Είναι υπεράνω σχέσεων και συναισθημάτων

[Morchelina]

Αυτοί δεν τα συζητάνε δια ζώσης θα τα συζητάνε virtual? :lol: Είναι υπεράνω σχέσεων και συναισθημάτων

 

Λέω μπας και ντρέπονται δια ζώσης και εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία κάνουν καμιά προσπάθεια. Πραγματικά θα με ενδιέφερε αν υπάρχει ένα. Όχι από αυτά που την πέφτουν σε απελπισμένες/ους αλλά κάπου που να δείχνουν ότι δεν είναι και τόσο υπεράνω. Το Hite Report το είχα διαβάσει πριν χρόνια και μου είχε ανοίξει τα μάτια αλλά τώρα που το ξαναδιαβάζω το βρίσκω ακόμη πιο διαφωτιστικό.

[Δημητρης Λογικος]

Και οι άντρες συζητάνε όλα αυτά που διάβασα και θέλω να πω πως όσο εγώ εσείς λέμε τα διάφορα από μέσα μας ευχόμαστε αν όχι όλοι οι περισσότεροι να μην έρθει κάποια στιγμή που νιώθουμε τα ίδια. .

Ο διάλογος είναι αυτός που μας κάνει να είμαστε πιο κοντά ο ένας στον άλλο άνθρωπο .

Όταν γίνουν δυο ξένοι μέσα στο ίδιο σπίτι και έρθει το εγώ τότε όλα διαλύονται ..

Η μοναξιά χτυπά και η σιωπή και κάθετε ακάλεστη και όλα μετά παίρνουν τον δρόμο τους ...32 χρόνια παντρεμένος και κάθε φορά εσωτερική μάχη με τον εαυτό μου και το εγώ μου δίνω γιατί πλέον έμαθα πολλά χρόνια πριν πως σαν την οικογένεια δεν υπαρχή,και το άλλο μας μισό είναι αυτό που νοιάζεται για εμάς, αλλά πολλές φορές δεν έχει τρόπο να μας το πει και να το δόση. Ας το βοηθήσουμε αν μπορούμε γιατί το να φτάσεις μια σχέση στο τέρμα είναι το μόνο εύκολο και μιλάω για σχέσει γιατί έτσι πρέπει να θεωρούμε τον γάμο όλοι μας και όχι έδεσα τον γάιδαρο μου ,,Την καλησπέρα μου ...

[Morchelina]

Και οι άντρες συζητάνε όλα αυτά που διάβασα

 

Eγώ δεν μπορώ να φανταστώ ότι παντρεμένοι άντρες συζητάνε μεταξύ τους αν κάτι δεν πάει καλά συναισθηματικά στη σχέση τους με τη γυναίκα τους. Μόνο για καμιά καψούρα ή αν έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι και η άλλη τους λέει μπάι μπάι. Νομίζω ότι μόνο τότε ενεργοποιούνται.

 

ΥΓ. Θα μας πεις γιατί έχεις αυτό το ψευδώνυμο; Γιατί αυτό είναι το πρόβλημά μας. Ότι προτάσσετε τη λογική έναντι των συναισθημάτων μας και των συναισθημάτων σας που τα θεωρείτε υποδεέστερα της λογικής.

[Δημητρης Λογικος]

Eγώ δεν μπορώ να φανταστώ ότι παντρεμένοι άντρες συζητάνε μεταξύ τους αν κάτι δεν πάει καλά συναισθηματικά στη σχέση τους με τη γυναίκα τους. Μόνο για καμιά καψούρα ή αν έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι και η άλλη τους λέει μπάι μπάι. Νομίζω ότι μόνο τότε ενεργοποιούνται.

Οι φίλοι συζητάνε τουλάχιστον εδώ στην Θεσσαλονίκη και ξελαφρώνουν πριν είναι αργά.

[Morchelina]

Μιλάς σε καρντασίνα οπότε βλέπω τι γίνεται και εδώ και εκεί.

[epipolaiotita]

Εγώ από την άλλη νομίζω ότι τώρα αδικείς τον εαυτό σου

 

οι γονείς σου δεν μπορούν να αδικηθούν από σένα σε καμία των περιπτώσεων

 

τα παιδιά σου τα αδικείς εξαιτίας του ότι αδικείς τον εαυτό σου!

 

Με τα αν... δεν γίνεται δουλειά κορίτσι μου... δεν μετανιώνουμε για ό,τι έχουμε κάνει... πορευόμαστε με ό,τι έχουμε επιλέξει και φροντίζουμε να το κάνουμε καλύτερο απ' ό,τι είναι αν δεν μας αρέσει ξεκινώντας πάντα από τον εαυτό μας... γιατί αυτό που θα μας κάνει ευτυχισμένους είναι ο εαυτός μας![/

Οι γονείς μου μού έδωσαν τα πάντα, τα πάντα όμως, κάθε στήριξη, ήμουν πρώτη πάντα και τώρα έγινα τελευταία.Και νομίζω ότι σε αυτό συνέβαλε η επιλογή του άνδρα που έκανα.Ποτέ δεν τον ήθελα πραγματικά αλλά πάντα κάτι γινόταν και ήμασταν μαζί.Πάντα με χάλαγε η συμπεριφορά του αλλά έμενα, δηλαδή αυτός επέμενε,όταν ήθελα να χωρίσουμε.Και ήταν σχέση από απόσταση.Δεν ξέρω.Ήμασταν πρωτάρηδες και οι δύο,κολλήσαμε.Δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου, ήμουν κουτή στην επιλογή μου και τώρα νιώθω ότι έχω καταστρέψει τον εαυτό μου και τα παιδιά μου.Αφού δεν μπόρεσα να συνεχίσω να κάνω τους γονείς μου να χαίρονται για εμένα, όπως πάντα το έκανα,νιώθω αποτυχημένη.Δεν ξέρω τι να πω στα παιδιά μου,ντρέπομαι που τελικά δεν τα προστάτεψα με την επιλογή του πατέρα τους.

[epipolaiotita]

Ήμουν πρώτη πάντα και όλοι οι συμμαθητές μου πήγαν καλύτερα από εμένα.Εγώ απέτυχα,αν και πρώτη των πρώτων.Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τον εαυτό μου.Και πάντα πρόσεχα.Ίσως ήμουν πολύ πιεσμένο παιδί,αλλά και πάλι δεν κοίταξα το μέλλον μου και των παιδιών μου, φέρθηκα επιπόλαια και τώρα το πληρώνω.Δεν ξέρω τελικά αν η ζωή είναι τύχη ή επιλογές...