Ο εγωκεντρισμός ενός γονιού

[Πάνος Β]

Αν κοιτάξουμε καλύτερα, μέσα σε κάθε προβληματική οικογένεια, θα δούμε ότι καταλήγουμε σε ένα και μοναδικό πρόβλημα. Τον εγωισμό ή / και τον εγωκεντρισμό των γονέων – ή ενός από αυτούς. Ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς τους γονείς του επειδή θέλουν και οι δύο να κάνουν καριέρα. Ένα αγόρι έχει προβλήματα με τον πατέρα του, γιατί πάντα του φερόταν τιποτένια, αποδοκιμαστικά. Ένα κορίτσι μαλώνει συνεχώς με μια μητέρα που την ανταγωνίζεται λες και ήταν ο χειρότερος αντίπαλος της.

 

Πίσω από κάθε ταραγμένη παιδική ζωή, άσχημη εφηβεία, προβλήματα στην οικογένεια κ.ο.κ. υπάρχει το ένα και μοναδικό γεγονός. Ο γονέας ή και οι δύο έχασαν το στοίχημα της γονεϊκότητας. Δεν μπόρεσαν να περάσουν στην άλλη άκρη. Δεν μπόρεσαν να αφήσουν τον εαυτό τους στην πάντα και οι ανάγκες των ανθρώπων γύρω τους να γίνουν δικές τους ανάγκες. Από εγωιστές να γίνουν υποστηρικτές.

 

Αυτό άλλωστε είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε όλοι οι γονείς. Να ξεπεράσουμε τον παλιό, εγωιστή εαυτό μας. Να γίνουμε αλτρουιστές, να προσφέρουμε. Εγώ θέλω να φάω ψάρι, το παιδί μου όμως θέλει – πάλι! – κεφτεδάκια. Εγώ θέλω να πάω γυμναστήριο, το παιδί μου όμως θέλει να παίξουμε. Εγώ θέλω να μιλήσω με την φιλενάδα μου στο τηλέφωνο, το παιδί μου όμως θέλει προσοχή.

 

Σε πόσες άραγε από αυτές τις ερωτήσεις, καθημερινά, εσείς απαντάτε ναι; Σίγουρα όχι όλες και δεν πρέπει και όλες. Καμία υπερβολή δεν είναι καλή. Αν όμως δεν φάτε το ψάρι σας, θα έχετε μούτρα το απόγεμα; Αν το παιδί σας παρενοχλεί όταν μιλάτε με την κολλητή, αρχίζετε τα μπινελίκια; Αν το παιδί θέλει, μήπως το θέλω το δικό σας υπερισχύει αρκετές φορές;

 

Αν ναι, τότε έχετε δρόμο κάτω από τα πόδια σας. Το ταξίδι από τον εγωιστή εαυτό σας προς τον γονιό εαυτό σας είναι μακρύ κι εσείς πιθανότατα ξεκουράζεστε σε κάποιο χάνι. Να θυμάστε όμως πως όσο καλύτερα στρώσετε το κρεβάτι σας τώρα, τόσο πιο άνετα θα κοιμηθείτε μετά. Μετά που τα παιδιά θα έχουν μεγαλώσει, θα είναι στην πολυτάραχη εφηβεία τους, και θα είναι πλέον αργά για σοβαρές αλλαγές.

 

Εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν κάνουμε μεγάλα λάθη. Κάνουμε μικρά λάθη. Όμως ένα μικρό λάθος, όταν γίνεται για πολύ καιρό, για χρόνια, καταντάει μεγάλο λάθος. Τεράστιο λάθος. Όσων ανθρώπων η παιδική ηλικία ποτίστηκε με πίκρα και με απογοήτευση, αυτό ήταν το μάθημα που μάθανε. Οι γονείς τους δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Ήταν άνθρωποι όπως εσείς κι εγώ. Ήταν γονείς. Ήταν άνθρωποι. Και σαν άνθρωποι έκαναν λάθη. Το σφάλμα τους, το καίριο σφάλμα τους, ήταν πως δεν μπόρεσαν να δουν τα μικρά καθημερινά τους λάθη, τα οποία τσουβαλιάζονταν το ένα πάνω στο άλλο, με αποτέλεσμα μια μέρα να έχουν γίνει ένας απίστευτος τοίχος από λάθη. Ένας τοίχος που χρειάζεται χιλιάδες σωστά για να πέσει.

 

Ο λόγος που οι άνθρωποι αυτοί δεν είδαν τα λάθη τους ήταν ο εγωισμός. Δοκιμάστε και μόνοι σας. Δυστυχώς υπάρχει πολύ πίκρα στον κόσμο και όλοι ξέρουμε περιπτώσεις, κοντινές ή πιο μακρινές, ανθρώπων που ξεκίνησαν την ζωή με δύσκολη παιδική ηλικία. Κοιτάξτε καλύτερα μέσα στην ιστορία τους, αν μπορείτε φυσικά, και θα δείτε πως από πίσω υπάρχουν γονείς εγωκεντρικοί. Γονείς οι οποίοι έχασαν το στοίχημα. Δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν τον εαυτό τους και έζησαν την ζωή τους – και την οικογένεια τους – γύρω από την σφαίρα του εγώ.

 

Αν υποφέρετε από εγωισμό – και σίγουρα υποφέρετε, μέχρις ενός σημείου, γιατί όλοι οι άνθρωποι υποφέρουν – , κάντε κάτι τώρα. Τώρα που ακόμα έχετε επιλογή. Πριν φτάσετε σε μια ηλικία που ο άνθρωπος δεν αλλάζει και πριν τα παιδιά σας φτάσουν σε μια ηλικία που δεν θα σας ακούνε. Το παιδί θα βρει τον δρόμο του σε αυτό τον κόσμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το θέμα είναι που θέλετε εσείς να βρίσκεστε. Μαζί του ή εναντίον του; Δίπλα του ή σε κάποιο δικό σας πλανήτη;

[Thaumataki]

Πάλι τα ίδια Πάνο μας;;;;;;;

[Jarett]

Αν κοιτάξουμε καλύτερα, μέσα σε κάθε προβληματική οικογένεια, θα δούμε ότι καταλήγουμε σε ένα και μοναδικό πρόβλημα. Τον εγωισμό ή / και τον εγωκεντρισμό των γονέων – ή ενός από αυτούς. Ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς τους γονείς του επειδή θέλουν και οι δύο να κάνουν καριέρα.

 

Αν μας κόψει κάποιος ένα μισθό γύρω στα 3 χιλιάρικα το μήνα σε μένα και τον άντρα μου, σου το υπογράφω ότι θα παραιτηθούμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ από τις δουλειές μας και θα κάτσουμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ κοντά στο παιδί μας.

 

Τώρα για τα υπόλοιπα που λες.......ο εγωϊσμός/εγωκεντρισμός είναι να το'χεις. Βλέπω κι άλλου που δεν έχουν παιδιά πως φέρονται.

 

(Εσύ τα σκέφτεσαι και τα γράφεις αυτά? Γνήσια απορία.)

[culte]

Ο εγωκεντρισμός ενός ανθρώπου υφίσταται ως μοτίβο ύπαρξης και διεκδικητικότητας: ένας εγωκεντρικός γονέας συχνά δημιουργεί αντίστοιχα αισθήματα στο παιδί του («όντας το επίκεντρο του κόσμου, έχω ό,τι θέλω»). Την πεποίθηση αυτή εύκολα υιοθετεί ένα μικρό παιδί, όμως ταυτόχρονα η ενίσχυση μιας καθήλωσης στον παιδικό εγωκεντρισμό προμηνύει έναν μελλοντικά απαιτητικό και ανικανοποίητο ενήλικα...

άρα αν ως γονείς είμαστε εγωκεντρικοί τότε μάλλον έφταιγαν οι δικοι μας γονείς...

[stellaTD]

Αν κοιτάξουμε καλύτερα, μέσα σε κάθε προβληματική οικογένεια, θα δούμε ότι καταλήγουμε σε ένα και μοναδικό πρόβλημα. Τον εγωισμό ή / και τον εγωκεντρισμό των γονέων – ή ενός από αυτούς. Ένα παιδί μεγαλώνει χωρίς τους γονείς του επειδή θέλουν και οι δύο να κάνουν καριέρα. Ένα αγόρι έχει προβλήματα με τον πατέρα του, γιατί πάντα του φερόταν τιποτένια, αποδοκιμαστικά. Ένα κορίτσι μαλώνει συνεχώς με μια μητέρα που την ανταγωνίζεται λες και ήταν ο χειρότερος αντίπαλος της.

 

Πίσω από κάθε ταραγμένη παιδική ζωή, άσχημη εφηβεία, προβλήματα στην οικογένεια κ.ο.κ. υπάρχει το ένα και μοναδικό γεγονός. Ο γονέας ή και οι δύο έχασαν το στοίχημα της γονεϊκότητας. Δεν μπόρεσαν να περάσουν στην άλλη άκρη. Δεν μπόρεσαν να αφήσουν τον εαυτό τους στην πάντα και οι ανάγκες των ανθρώπων γύρω τους να γίνουν δικές τους ανάγκες. Από εγωιστές να γίνουν υποστηρικτές.

 

Αυτό άλλωστε είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα που έχουμε όλοι οι γονείς. Να ξεπεράσουμε τον παλιό, εγωιστή εαυτό μας. Να γίνουμε αλτρουιστές, να προσφέρουμε. Εγώ θέλω να φάω ψάρι, το παιδί μου όμως θέλει – πάλι! – κεφτεδάκια. Εγώ θέλω να πάω γυμναστήριο, το παιδί μου όμως θέλει να παίξουμε. Εγώ θέλω να μιλήσω με την φιλενάδα μου στο τηλέφωνο, το παιδί μου όμως θέλει προσοχή.

 

Σε πόσες άραγε από αυτές τις ερωτήσεις, καθημερινά, εσείς απαντάτε ναι; Σίγουρα όχι όλες και δεν πρέπει και όλες. Καμία υπερβολή δεν είναι καλή. Αν όμως δεν φάτε το ψάρι σας, θα έχετε μούτρα το απόγεμα; Αν το παιδί σας παρενοχλεί όταν μιλάτε με την κολλητή, αρχίζετε τα μπινελίκια; Αν το παιδί θέλει, μήπως το θέλω το δικό σας υπερισχύει αρκετές φορές;

 

Αν ναι, τότε έχετε δρόμο κάτω από τα πόδια σας. Το ταξίδι από τον εγωιστή εαυτό σας προς τον γονιό εαυτό σας είναι μακρύ κι εσείς πιθανότατα ξεκουράζεστε σε κάποιο χάνι. Να θυμάστε όμως πως όσο καλύτερα στρώσετε το κρεβάτι σας τώρα, τόσο πιο άνετα θα κοιμηθείτε μετά. Μετά που τα παιδιά θα έχουν μεγαλώσει, θα είναι στην πολυτάραχη εφηβεία τους, και θα είναι πλέον αργά για σοβαρές αλλαγές.

 

Εμείς οι απλοί άνθρωποι δεν κάνουμε μεγάλα λάθη. Κάνουμε μικρά λάθη. Όμως ένα μικρό λάθος, όταν γίνεται για πολύ καιρό, για χρόνια, καταντάει μεγάλο λάθος. Τεράστιο λάθος. Όσων ανθρώπων η παιδική ηλικία ποτίστηκε με πίκρα και με απογοήτευση, αυτό ήταν το μάθημα που μάθανε. Οι γονείς τους δεν ήταν κακοί άνθρωποι. Ήταν άνθρωποι όπως εσείς κι εγώ. Ήταν γονείς. Ήταν άνθρωποι. Και σαν άνθρωποι έκαναν λάθη. Το σφάλμα τους, το καίριο σφάλμα τους, ήταν πως δεν μπόρεσαν να δουν τα μικρά καθημερινά τους λάθη, τα οποία τσουβαλιάζονταν το ένα πάνω στο άλλο, με αποτέλεσμα μια μέρα να έχουν γίνει ένας απίστευτος τοίχος από λάθη. Ένας τοίχος που χρειάζεται χιλιάδες σωστά για να πέσει.

 

Ο λόγος που οι άνθρωποι αυτοί δεν είδαν τα λάθη τους ήταν ο εγωισμός. Δοκιμάστε και μόνοι σας. Δυστυχώς υπάρχει πολύ πίκρα στον κόσμο και όλοι ξέρουμε περιπτώσεις, κοντινές ή πιο μακρινές, ανθρώπων που ξεκίνησαν την ζωή με δύσκολη παιδική ηλικία. Κοιτάξτε καλύτερα μέσα στην ιστορία τους, αν μπορείτε φυσικά, και θα δείτε πως από πίσω υπάρχουν γονείς εγωκεντρικοί. Γονείς οι οποίοι έχασαν το στοίχημα. Δεν μπόρεσαν να ξεχάσουν τον εαυτό τους και έζησαν την ζωή τους – και την οικογένεια τους – γύρω από την σφαίρα του εγώ.

 

Αν υποφέρετε από εγωισμό – και σίγουρα υποφέρετε, μέχρις ενός σημείου, γιατί όλοι οι άνθρωποι υποφέρουν – , κάντε κάτι τώρα. Τώρα που ακόμα έχετε επιλογή. Πριν φτάσετε σε μια ηλικία που ο άνθρωπος δεν αλλάζει και πριν τα παιδιά σας φτάσουν σε μια ηλικία που δεν θα σας ακούνε. Το παιδί θα βρει τον δρόμο του σε αυτό τον κόσμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το θέμα είναι που θέλετε εσείς να βρίσκεστε. Μαζί του ή εναντίον του; Δίπλα του ή σε κάποιο δικό σας πλανήτη;

 

το θεμα ειναι οτι ο εγωιστης ανθρωπος , ακριβως επειδη ειναι εγωιστης δεν βλεπει το καλο των αλλων και πως να αλλαξει ο ιδιος για το καλο του παιδιου του αλλα πιστευει οτι πρεπει να αλλαξει το παιδι , αφου αυτο που κανει τον ιδιο ευτυχισμενο ειναι το σωστο και για το παιδι και εχει την αυταπατη οτι ετσι θα ειναι ευτυχισμενο το παιδι

[Aeriko]

Χαχαχαχαχα συγνώμη που γελάω! Το ότι ένα παιδί είναι το πιο εγωιστικό και εγωκεντρικό πλάσμα στον πλανήτη γιατί έτσι γεννιέται (και δεν το λέω εγώ αλλά η σύγχρονη ψυχολογία) βλέπω ότι λείπει τελείως από το άρθρο!

 

Αν ως γονείς είμαστε εγωκεντρικοί και εγωιστές φταίει μάλλον το ότι οι γονείς μας απλώς δεν μπόρεσαν να μας το εξαλείψουν όταν είμασταν παιδιά!!!

[stellaTD]

Αν μας κόψει κάποιος ένα μισθό γύρω στα 3 χιλιάρικα το μήνα σε μένα και τον άντρα μου, σου το υπογράφω ότι θα παραιτηθούμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ από τις δουλειές μας και θα κάτσουμε ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ κοντά στο παιδί μας.

 

Τώρα για τα υπόλοιπα που λες.......ο εγωϊσμός/εγωκεντρισμός είναι να το'χεις. Βλέπω κι άλλου που δεν έχουν παιδιά πως φέρονται.

 

(Εσύ τα σκέφτεσαι και τα γράφεις αυτά? Γνήσια απορία.)

 

 

ολοι θα το θελαμε αυτο. και μακαρι να μπορουσαμε να το εχουμε αλλα....?

το θεμα ειναι αλλο.. μπορεις να εισαι ολη μερα καθε μερα με το παιδι σου και να βλεπεις τηλεοραση ,να κανεις διαφορα μεχρι η μερα να περασει.Μπορεις ομως και να εχεις ελαχιστες ωρες στην διαθεση σου (λογω δουλειας)αλλα να κανεις τοσα πολλα με το παιδι σου που να γεμιζουν και τους 2 σας ,να γνωριζεστε περισσοτερο,να χωρταινεστε.Ποιοτητα χρονου μας λειπει οχι πολλες ¨κενες¨ωρες!!

[stellaTD]

Χαχαχαχαχα συγνώμη που γελάω! Το ότι ένα παιδί είναι το πιο εγωιστικό και εγωκεντρικό πλάσμα στον πλανήτη γιατί έτσι γεννιέται (και δεν το λέω εγώ αλλά η σύγχρονη ψυχολογία) βλέπω ότι λείπει τελείως από το άρθρο!

 

Αν ως γονείς είμαστε εγωκεντρικοί και εγωιστές φταίει μάλλον το ότι οι γονείς μας απλώς δεν μπόρεσαν να μας το εξαλείψουν όταν είμασταν παιδιά!!![/QUOTE]

 

 

πολυ σωστη τοποθετηση. Πρεπει για το παιδι μας ομως να προσπαθησουμε,εστω, να το εξαλειψουμε αυτο. Κ αν δεν μπορουμε να ζητησουμε βοηθεια απο καποιον που μπορει.Συνηθως συμβαινει σε εναν απο τους 2 γονεις τοτε ο αλλος πρεπει να παρει τα ηνια στα χερια του. Το κακο ειναι οτι ο εγωιστης/εγωκεντρικος γονεας τοτε κανει τα πραγματα πιο δυσκολα γιατι δεν δεχετε οτι κανει λαθος.Τι θα γινει ομως ? Θα συμβιβατσεις ή θα παλεψεις??

[miriki]

Άλλο ο εγωισμός του ενήλικα και άλλο ο εγωκεντρισμός του μικρού παιδιού. Το δεύτερο συμβαίνει γιατί το μικρό παιδί δεν έχει ακόμη επαρκή αντίληψη ώστε να κατανοήσει τη θέση του άλλου. Σκεφτείτε για παράδειγμα ένα έργο τέχνης πάνω στο βάθρο του στην μέση μιας αίθουσας. Το παιδί μπορεί να το δει μόνο από μια πλευρά και δεν μπορεί να διανοηθεί ότι υπάρχει κι άλλη. Ο ενήλικας θα κάνει το γύρω και θα το δει από όλες τις απόψεις του και όταν μιλήσει γιαυτό θα σκεφτεί ότι κάποιος άλλος την ίδια στιγμή μπορεί να βλέπει κάτι άλλο. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να κάνει.

 

Η δική μας δουλειά ως γονείς είναι αφενός μεν να προσπαθούμε να δούμε και να κατανοούμε την οπτική του παιδιού, ώστε να επικοινωνούμε καλύτερα μαζί του και να ικανοποιούμε καλύτερα τις ανάγκες του, αλλά ταυτόχρονα να του διδάξουμε ότι μπορεί και πρέπει να βλέπει την πλευρά του άλλου, γιατί ω ναι υπάρχουν και άλλες πλευρές και άλλα δίκια.

 

Αυτό λοιπόν που χρειαζόμαστε είναι ενσυναίσθηση (empathy να μπορούμε να δούμε και να νιώσουμε τον άλλο) και φυσικά να τη διδάξουμε στα παιδιά. Συνεπώς ναι αφουγκράζομαι και στηρίζω το παιδί, αλλά ταυτόχρονα βάζω και όρια και του μαθαίνω πώς να αφουγκράζεται και αυτό. Μόνο που πρέπει να γίνει χωρίς θυμό, χωρίς ενοχή και χωρίς κατηγορώ. Κι αν ποτέ καταφέρω να τα κάνω όλα αυτά ακριβώς όπως τα λέω θα έρθω να σας πω πώς γίνεται! Είναι κι αυτό όμως ένα πολύ σημαντικό μάθημα "Ουδείς (χρειάζεται να είναι) άσφαλτος...."

[Jarett]

ολοι θα το θελαμε αυτο. και μακαρι να μπορουσαμε να το εχουμε αλλα....?

το θεμα ειναι αλλο.. μπορεις να εισαι ολη μερα καθε μερα με το παιδι σου και να βλεπεις τηλεοραση ,να κανεις διαφορα μεχρι η μερα να περασει.Μπορεις ομως και να εχεις ελαχιστες ωρες στην διαθεση σου (λογω δουλειας)αλλα να κανεις τοσα πολλα με το παιδι σου που να γεμιζουν και τους 2 σας ,να γνωριζεστε περισσοτερο,να χωρταινεστε.Ποιοτητα χρονου μας λειπει οχι πολλες ¨κενες¨ωρες!!

Εννοείται ότι το ΚΟΝΤΑ στο παιδί μας, δεν αναφέρετε στις ώρες που περνάμε μαζί του. Εννοώ το θέμα διαπαιδαγώγησης αποκλειστικά από τους γονείς του, να ελέγχεις περισσότερο τον σχολικό χώρο, πράγμα το οποίο δεν μπορεί να συμβεί επαρκώς όταν δουλεύεις και άλλα τέτοια συναφή πράγματα, που η δουλειά τα στερεί από τους γονείς.

[GEOELI]

Καλέ τον φάγατε τον άνθρωπο !!!

Εγω πάντως θα συμφωνήσω με το παρόν πόνημα. Γνωρίζω περιπτώσεις γονέων που βάζουν τον εαυτό τους και την προσωπική καλοπέραση πριν από αυτήν των παιδιών τους καθώς και περιπτώσεις γονέων που πρώτη τους προτεραιότητα είναι τα "θέλω" των παιδιών τους. Και όταν παρατηρώ τα παιδιά τους και την συμπεριφορά τους έχουν μεγάλη διαφορά. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι το παιδί γεννιέται εγωκεντρικό ή ότι το παιδί είναι κακομαθημένο. Το παιδί σαφώς και έχει τον δικό του μοναδικό χαρακτήρα του γονιδιακά αλλά το παιδί πλάθεται και διαμορφώνεται μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον. Οταν λοιπόν δεν καλύπτονται οι ανάγκες του, και μιλάω βέβαια για τις συναισθηματικές του ανάγκες, και δεν καλύπτονται γιατι οι γονείς είτε είναι κουρασμένοι, είτε δεν έχουν όρεξη να ασχοληθούν με τα παιδιά τους είτε γιατί προτιμούν να κάνουν κάτι για τον εαυτό τους αντί να ασχοληθουν με τα παιδιά τους (αυτό θα πει εγωκεντρικός γονιός), ε τότε το παιδί θα αντιδράσει. Και δεν μπορούμε να πούμε αυτό το παιδί εγωκεντρικό σε καμία περίπτωση. Αυτό είναι ένα παιδί φυσιολογικό που θέλει τον πατέρα του και την μητέρα του να είναι μαζί του, να ασχολούνται μαζί του γιατί είναι παιδί και έχει ανάγκη την αφωσίωση και το ενδιαφέρον των γονιών του. Και όταν οι μεγάλοι αποφασίζουμε να γίνουμε γονείς, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι πλέον η ζωή μας θα αλλάξει, οι προτεραιότητές μας θα αλλάξουν και πρώτο μέλημά μας θα είναι αυτό το παιδί που θα φέρουμε στον κόσμο να το κάνουμε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο.

Εγω πιστεύω ότι όσα περισσότερα δίνουμε στα παιδιά μας τόσα περισσότερα θα πάρουμε και δεν θα το μετανιώσουμε ποτέ. Για μένα όσο κουραστική κι αν είναι μία μέρα - που είναι όλες οι μέρες - η μεγαλύτερη ευτυχία που παίρνω είναι η βραδυνή αγκαλιά των παιδιών μου που μου εκμυστυρεύεται πόσο καλά παιρνούν και πόσο πολύ με νοιώθουν κοντα τους.

Ας ξεχάσουμε λοιπόν για μερικά χρόνια, μέχρι να αυτονομηθούν τα παιδιά μας, την προτεραιότητα της δικής μας καλοπέρασης και σίγουρα θα ανταμειφθούμε. Εξάλλου, νομίζω, ότι η μεγάλύτερξ καλοπέραση του γονιού είναι να βλέπει τα παιδιά του ευτυχισμένα !

[culte]

Καλέ τον φάγατε τον άνθρωπο !!!

QUOTE]

πού τον φάγαμε καλέ?????

 

απλά λέμε ότι αν οι γονείς κοιτάνε τους εαυτούληδές τους σίγουρα έφταιγαν οι προηγούμενοι....δεν ξεπερνάς τον εγωκεντρισμό από μόνος σου, κάποιος πρέπει να σε βοηθήσει σ΄αυτό...

[GEOELI]

Καλέ τον φάγατε τον άνθρωπο !!!

QUOTE]

πού τον φάγαμε καλέ?????

 

απλά λέμε ότι αν οι γονείς κοιτάνε τους εαυτούληδές τους σίγουρα έφταιγαν οι προηγούμενοι....δεν ξεπερνάς τον εγωκεντρισμό από μόνος σου, κάποιος πρέπει να σε βοηθήσει σ΄αυτό...

 

Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, είναι εξάλλου πολύ σοφή η λαική ρήση "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα". Αλλά από την άλλη δεν μ'αρέσει να "βολευόμαστε" με την δικαιολογία "δεν φταίω εγώ". Ο.Κ. δεν φταίω εγώ αλλά κάτι πρέπει να κάνω τώρα για να μην έχουν τις ίδιες πληγές και τα παιδιά μου. Και σίγουρα η βοήθεια κάποιου είναι σημαντική αρκεί να έχουμε τη θέληση να αλλάξουμε.

[culte]

 

Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, είναι εξάλλου πολύ σοφή η λαική ρήση "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα". Αλλά από την άλλη δεν μ'αρέσει να "βολευόμαστε" με την δικαιολογία "δεν φταίω εγώ". Ο.Κ. δεν φταίω εγώ αλλά κάτι πρέπει να κάνω τώρα για να μην έχουν τις ίδιες πληγές και τα παιδιά μου. Και σίγουρα η βοήθεια κάποιου είναι σημαντική αρκεί να έχουμε τη θέληση να αλλάξουμε.

 

συμφωνώωωωωωωω..

άμα φτάσουμε στο σημειο να το θέλουμε τότε έχουμε φάει ήδη τον γάϊδαρο.......

 

δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι είμαστε εγωιστές όμως και δεν το παραδεχόμαστε

[rena95]

Δε συμφωνω με την αποψη οτι για τη δικη μας συμπεριφορα ως ενηλικες φταινε οι γονεις μας.. Το ακοω συνεχως αλλα πιεστευω οτι θα μπορουσα να δεχτω αυτη την αποψη ως μια ηλικια..καπου εκει στην εφηβεια ας πουμε. Δε θεωρω ομως οτι εγω που κοντευω τα 30 θα γυρισω ποτε να ριξω ευθυνες στους γονεις μου η στους δασκαλους μου η στην κοινωνια την ατιμη για οποιαδηποτε επιλογη μου! Περα απο αυτα που πηρα απο τους γονεις μου ( που ηταν σιγουρα το καλυτερο που ειχαν να μου δωσουν ) εχω περασει χρονια και χρονια, ψαχνοντας τον δικο μου εαυτο..παρατηρωντας συμπεριφορες τριτων, αναλυοντας καταστασεις που εχω ζησει.. Γιατι φερθηκα ετσι τοτε? Μου βγηκε σε καλο? Πως να φερθω την επομενη φορα? Και ολες μου οι επιλογες, ηταν δικες μου! Δικα μου και τα λαθη μου! Και δε χρεωνω τιποτα στους γονεις μου.. Κι αν καπου χασω το δρονο και καταληξω ενας..εγωκεντρικος γονιος θα ειναι γιατι εγω το επελεξα. Απο αυτα που μου εμαθαν οι γονεις μου, κραταω τα καλα και τα υπολοιπα τα ξεχναω. Ειμαι σε αρκετα μεγαλη ηλικια ωστε να ξερω οτι και οι γονεις μου ανθρωποι ειναι και εκαναν λαθη..αρκετα ομολογω! Αυτα τα λαθη θα προσπαθησω να μην επαναλαβω. Καλη μου επιτυχια λοιπον!

[jannis]

Συμφωνώ με miriki και Goeli

Αυτό που θέλει να πει - νομίζω - ο Πανος είναι ότι δεν έχουμε μάθει να ακούμε πραγματικά τα παιδιά μας και τις ανάγκες τους.

Πολλοί από τους κανόνες που βάζουμε είναι γιατί μας βολεύουν εμάς, μερικές φορές είναι απαραίτητοι άλλες όχι και τόσο. Το θέμα δεν είναι να βάλουμε όρια στα παιδιά αλλά να μεγαλώσουμε παιδιά που βάζουν όρια στον εαυτό τους.

π.χ. Δεν θέλω το παιδί μου να τρώει τα λαχανικά επειδή πρέπει, θα ήθελα να του αρέσουν ή τουλάχιστον να του αρέσει η ιδέα ότι τρώει υγειινά (αυτό απαιτεί όμως περισσότερη προσπάθεια και από άποψη συνταγών αλλά και από άποψη διατροφικής εκπαίδευσης)

Ενσυναίσθηση σημαίνει να ακούμε τα παιδιά και να αφουγραζόμαστε τα συναισθήματα τους να τα βοηθούμε να τα εκφράσουν.

Καλό είναι να επικοινωνούμε στα παιδιά τα δικά μας συναισθήματα και τις ανάγκες μας είτε επιβάλλουμε "το δικό" μας είτε δεχόμαστε τα δικά τους θέλω.

[DALIA]

Δε συμφωνω με την αποψη οτι για τη δικη μας συμπεριφορα ως ενηλικες φταινε οι γονεις μας.. Το ακοω συνεχως αλλα πιεστευω οτι θα μπορουσα να δεχτω αυτη την αποψη ως μια ηλικια..καπου εκει στην εφηβεια ας πουμε. Δε θεωρω ομως οτι εγω που κοντευω τα 30 θα γυρισω ποτε να ριξω ευθυνες στους γονεις μου η στους δασκαλους μου η στην κοινωνια την ατιμη για οποιαδηποτε επιλογη μου! Περα απο αυτα που πηρα απο τους γονεις μου ( που ηταν σιγουρα το καλυτερο που ειχαν να μου δωσουν ) εχω περασει χρονια και χρονια, ψαχνοντας τον δικο μου εαυτο..παρατηρωντας συμπεριφορες τριτων, αναλυοντας καταστασεις που εχω ζησει.. Γιατι φερθηκα ετσι τοτε? Μου βγηκε σε καλο? Πως να φερθω την επομενη φορα? Και ολες μου οι επιλογες, ηταν δικες μου! Δικα μου και τα λαθη μου! Και δε χρεωνω τιποτα στους γονεις μου.. Κι αν καπου χασω το δρονο και καταληξω ενας..εγωκεντρικος γονιος θα ειναι γιατι εγω το επελεξα. Απο αυτα που μου εμαθαν οι γονεις μου, κραταω τα καλα και τα υπολοιπα τα ξεχναω. Ειμαι σε αρκετα μεγαλη ηλικια ωστε να ξερω οτι και οι γονεις μου ανθρωποι ειναι και εκαναν λαθη..αρκετα ομολογω! Αυτα τα λαθη θα προσπαθησω να μην επαναλαβω. Καλη μου επιτυχια λοιπον!

 

θα πω κάτι που δεν το'χω ξαναπέι.....

respect...

 

στην υπογραφή μου λέω ότι ήρθες και μ'εκανες άλλο άνθρωπο...ακριβώς αυτό εννοώ...

πριν έρθει ο Θεόφιλος στη ζωή μας τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από τα δικά μου θέλω...και το "εγώ" μου.

[Dimitra83]

δε βαρεθηκες ρε Πανο μας να φιλοσοφεις

[cristina112]

 

Δεν θα διαφωνήσω μαζί σου, είναι εξάλλου πολύ σοφή η λαική ρήση "αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα".

 

Είμαι η υπέρτατη απόδειξη της αλήθειας που κρύβει αυτή η ρήση...

ΜΑΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣ????????Όχι,βέβαια,γιατί έχεις επιλεκτική ακοή.

Σας ευχαριστώ,συνεχίστε εσείς...!

[Ellemphriem]

Αυτη την φορα συμφωνω με τον Πανο. Πλειστα παραδειγματα γυρω μου γονεων με τις δικες τους αναγκες πανω απο των παιδιων τους. Και δεν μιλω για εσας. Μιλαω για τον κυκλο μου. Πατερας να λεει στην κορη του 'μην με αγκαλιαζεις! σου εχω πει μου τσαλακωνεις το πουκαμισο' ......παιδια που τιλιγονται σαν κουβερτα γυρω απο ντανταδες απο φιλιππινες για να παρουν μια αγκαλια ακομα και ΣΚ.....παιδια που με τραβανε λεγοντας με 'μαμα' οταν η μανα τους ειναι εκει διπλα .....1 μερα στις 20.....ΠΑΡΑ πολλα τετοια.

 

Δυστυχως με την δικαιολογια της καρριερας πολλοι γονεις βαζουν τον εαυτο τους πανω απο το παιδι. Και δεν μιλαω για μια οικογενεια που εχει αναγκη να δουλεψει. Εχω δυστυχως (λογω περιοχης) τετοια παραδειγματα με το τσουβαλι. Δεν μιλω για τον αντιποδα. Την ερμη μανα που ΠΡΕΠΕΙ να δουλεψει και να εχει και σπιτι και παιδι. Μιλω για αλλο κομματι......εγωιστικο. Και υπαρχει......και πολυ περισσοτερο απο οσο νομιζετε. Οσο για το 'κοψε μου 3,000 ευρω μισθο και καθομαι και εγω σπιτι' κοριτσια διαφωνω .....αφησα πολυ καλο μισθο σε ΠΟΛΥ μεγαλη εταιρεια τηλεπικοινωνιων, και με υποσχεση καρριερας και εκατσα σπιτι να μεγαλωσω την μικρη. Τουλαχιστον τα πρωτα της χρονια να ειναι μαζι μου........γιατι ξερω ΠΟΣΟ βασικα ειναι στην ψυχολογια της αργοτερα. Οταν παει προνηπιο θα βγω να ψαξω δουλεια. Νομιζετε θα βρω οπως ειμουν πριν? Με την κατασταση ως εχει στην Ελλαδα, οντας κοντα 40 *τοτε* και με 1 παιδι? Αποκλειετε........κατι σε τηλεφωνιτρια με κοβω και πολυ μου ειναι. Παρατησα πολλα υποσχομενη καρριερα και μπολικα χρηματα. Και ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΟΥΤΕ 1 ΔΕΥΤΕΡΟ......και δεν ειμαστε εκατομυριουχοι. Αμοιροι μισθωτοι και οι δυο ειμασταν που ειχαμε ιδιοκτητο σπιτι και μεναμε......τα βγαζουμε περα? Οχι οπως πριν, αλλα κατι κουτσοκανουμε.....προτιμω να ΜΗΝ εχω τα παντα 'υλικα' για μενα και για το σπιτι και να ειμαι εκει για το παιδι μου.......και ξαναλεω κανενας δεν μου εκοψε μισθο για να το κανω..........ειμαι εγωιστρια? Εγω πιστευω ΤΡΑΓΙΚΑ και γιαυτο και εμεινα στο σπιτι.....εγωιστικα ΔΕΝ θελω το παιδι μου να μεγαλωσει με ξενους.......οπως μεγαλωσα εγω.....και αν αυτο σημαινει εγω να παρατησω ευκαιριες για μενα θα το κανω, αν σημαινει λιγοτερα λεφτα στο σπιτι θα το κανω........και σημαινει ΟΛΑ τα παραπανω.....και ενα ακομα παραπερα......οτι δεν εχω ΠΟΤΕ την ψυχολογικη 'ξεκουραση' του 8ωρου που εχουν οι εργαζομενες μανουλες........οποτε ναι πιστευω οτι σε καποιες περιπτωσεις (ξαναλεω στον δικο μου κυκλο) με ευκολη δικαιολογια την δουλεια - και οχι μονο καποιοι γονεις βαζουν τα δικα τους θελω πανω απο των παιδιων........και δεν ειναι ουτε ταμπου ουτε παραλογο να το λες. Γιατι υπαρχει.

 

ΥΓ: Η μανα μου ηταν τρανταχτο παραδειγμα, που αλλαξε διαμερισμα οταν γεννηθηκα γιατι δεν μπορουσε να κοιματε με το κλαμμα μου.........με παρατησε στην γιαγια μου μεχρι τα 7 και εκανε ταξιδια σε ολο τον κοσμο με την δικαιολογια οτι ηταν ψυχολογικα κουρασμενη απο το διαζυγιο..........και πως καταληξαμε ως μανα κορη?.......αστε το........

[Jarett]

Αυτη την φορα συμφωνω με τον Πανο. Πλειστα παραδειγματα γυρω μουΟσο για το 'κοψε μου 3,000 ευρω μισθο και καθομαι και εγω σπιτι' κοριτσια διαφωνω .....αφησα πολυ καλο μισθο σε ΠΟΛΥ μεγαλη εταιρεια τηλεπικοινωνιων, και με υποσχεση καρριερας και εκατσα σπιτι να μεγαλωσω την μικρη.

 

 

πολυ μου ειναι. Παρατησα πολλα υποσχομενη καρριερα και μπολικα χρηματα. Και ΔΕΝ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΣΑ ΟΥΤΕ 1 ΔΕΥΤΕΡΟ......και δεν ειμαστε εκατομυριουχοι. Αμοιροι μισθωτοι και οι δυο ειμασταν που ειχαμε ιδιοκτητο σπιτι και μεναμε......τα βγαζουμε περα? Οχι οπως πριν, αλλα κατι κουτσοκανουμε.....προτιμω να ΜΗΝ εχω τα παντα 'υλικα' για μενα και για το σπιτι και να ειμαι εκει για το παιδι μου.......και ξαναλεω κανενας δεν μου εκοψε μισθο για να το κανω..........ειμαι εγωιστρια?

 

Κατ'αρχάς σου βγάζω το καπέλο που το έκανες και είναι σαφέστατο ότι ΔΕΝ είσαι εγωϊστρια. Αν μπορούσα θα το έκανα κι εγώ.

Σου τονίζω μια λεπτομέρεια..............μπόρεσες να το κάνεις γιατί είχες ιδοκτήτο σπίτι (ή π.χ. μπορεί να είχες κάποιου άλλου είδους εισόδημα), οπότε είσαι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από κάποιον που δεν έχει ιδιόκτητο σπίτι ή κάποια άλλη βοήθεια.

Υπάρχουν μητέρες μεταξύ αυτών κι εγώ που δεν έχουν αυτή την δυνατότητα..... οπότε γι΄αυτό και το σχόλιο περί του μισθού των 3.000.

Θα επέλεγα να μην δουλεύω ή να απασχολούμε περιστασιακά τις ώρες που το παιδί μου θα είναι σχολείο, ΑΝ κάποιος μου έδινε αυτά τα λεφτά μόνιμα (ναι ξέρω και μετά ξύπνησα)

 

Καλά.....βολεύομαι και με 2.000:lol:

[mmaria]

δε βαρεθηκες ρε Πανο μας να φιλοσοφεις

 

και δεν υπαρχει καμια πρωτοτυπια πια...

[DALIA]

Ηarlow όσο και να μην μας βολεύει εμάς τις εργαζόμενες αυτά που λέει η ελευθερία έχει δίκιο..

ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ απόλυτη ανάγκη τους 2 μισθούς, αλλά όχι όλες...και εγώ έχω πολλά παρόμοια παραδείγματα...

Και εμείς έχουμε ιδιόκτητο σπίτι αλλά δεν βρήκα τη δύναμη να αφήσω τη δουλειά μου, επειδή είχε πολύ καλές αποδοχές και πολύ καλές συνθήκες για'μένα...Νομίζω ήταν η μόνη στιγμή στη ζωή μου που έβαλα τον εαυτό μου πάνω από το παιδί.

[Ellemphriem]

οπότε είσαι σε καλύτερη οικονομική κατάσταση από κάποιον που δεν έχει ιδιόκτητο σπίτι ή κάποια άλλη βοήθεια.

Υπάρχουν μητέρες μεταξύ αυτών κι εγώ που δεν έχουν αυτή την δυνατότητα..... οπότε γι΄αυτό και το σχόλιο περί του μισθού των 3.000.

 

αντε με 2000 κατι γινεται......ειπαμε τις μανουλες που δεν μπορουν να κανουν αλλιως ΔΕΝ τις αγγιζουμε.....respect........

[Jarett]

Ηarlow όσο και να μην μας βολεύει εμάς τις εργαζόμενες αυτά που λέει η ελευθερία έχει δίκιο..

ΦΥΣΙΚΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ απόλυτη ανάγκη τους 2 μισθούς, αλλά όχι όλες...και εγώ έχω πολλά παρόμοια παραδείγματα...

Και εμείς έχουμε ιδιόκτητο σπίτι αλλά δεν βρήκα τη δύναμη να αφήσω τη δουλειά μου, επειδή είχε πολύ καλές αποδοχές και πολύ καλές συνθήκες για'μένα...Νομίζω ήταν η μόνη στιγμή στη ζωή μου που έβαλα τον εαυτό μου πάνω από το παιδί.

 

Dalia και μονο που "παραδέχεσαι το ατόπημά σου" σημαίνει ότι έχεις το παιδί σου πάνω από την δουλειά σου και τον εαυτό σου.

Και έπραξες με πολύ υγειή τρόπο αναγνωρίζοντας, ότι η δουλειά που κάνεις σε ικανοποιεί και προσφέρει θετικά στοιχεία σε σένα, και κατ'επέκταση στο παιδί σου και στην οικογένειά σου.

 

Μάλλον μιλάμε για μητέρες workacholic....που έχουν απο πίσω νταντάδες, και μανάδες παρ΄όλη την οικονομική άνεση που έχουν.... κι εσύ δεν έχεις καμία σχέση με αυτό.