έβαλε τα κλάματα

[Lorreta]

Υπηρξα ενα παιδί πιεσμένο απο τα "θέλω" της μαμάς μου. Πήγαινα σχολειο, αγγλικά, μπαλέτο και βιολί. Ειδικά στο μπαλέτο και στο βιολί οι δάσκαλοι ηταν πολυ αυστηροι.

1. Μου δημιουργήθηκε άγχος, ειδικά με το βιολί, που ηταν πανδυσκολο και δεν ειχα και ταλέντο, το οποιο με ακολουθησε σε όλη μου τη ζωή.

2. Ενοιωθα ασχημα γιατι δεν ημουν οσο καλή θα "επρεπε" και ένα αισθημα κατωτερότητας ειδικά στο βιολί

3. Στο μπαλέτο ειχα μια παααρα πολυ αυστηρή δασκάλα που μας καταπίεζε και τη φοβόμουν και πάλι δεν ήμουν τοοοοσο καλή!

4. ειχα μεινει στα ίδια κιλά για κάποια χρόνια απο το άγχος μου, με πονουσε το στομάχι κάθε φορά που πήγαινα...

Η μαμα μου εκει, ήθελε να κάνω οτι δεν έκανε αυτή, να ξεχωρίζω κλπ κλπ...

Σιγουρα μου αφησαν και καλά ολα αυτά, δε λέω, ουτε κατηγορώ τη μαμά μου. Αλλά εγώ δε θα το κάνω ποτέ στο παιδί μου αυτό. Τοσο τρεξιμο, τοσο αγχος, τοσα χρήματα και τελικά δε ξέρω ουτε βιολί να παιζω και απο μπαλαρίνα απέχω πολυ...

Η άθληση μέσα απο παιχνίδι ειναι κάτι που θα ψάξω για το παιδί μου και αν το δω να ζορίζεται (πόσο μάλλον να κλαίει) θα σταματήσω αμέσως...

Μπορει το παιδί να εχει άλλο ταλέντο, στη δημιουργία πχ (ζωγραφική κλπ) πρέπει να γινει οπωσδήποτε τσακι τσαν )) (φιλικά παντα)

[demi]

ΛΟΙΠΟΝ ,επειδη ημουν και πρωταθλητρια αλλα και προπονητρια του tae kwon do θα σου πω το εξης...

ΟΧΙ κατηγορηματικα το παιδι δεν πρεπει να αισθανεται ετσι..

και συμφωνω με τις συμφορουμιτισες οτι πρεπει η κοπελα να εχει τελειωσει τεφαα με ειδικοτητα πολεμικες τεχνες και οχι απλα να εχει μια μαυρη ζωνη...

να μην γινω μαντης κακου αλλα πολυ γρηγορα θα σταματησει ο γιος σου....

[my billy]

στο γυμναστηριο που πηγαινα κααποτε π.ε.ε(προ εγκυμοσυνης εποχη) ειχα ρωτησει τον γυμναστη- ιδικτητη για τον 5χρονο ανηψιο μου ο οποιος ειναι πολυ σκληρο παιδι, για πολεμικες τεχνες κ μου ειχε απαντησει οτι συνηθως τα παιδια σε αυτην την ηλικια τρομαζουν λογω της πειθαρχιας κ των προσταγμων που γινονται σε εντονο τονο.δεν ειναι ετοιμα για αυτο.

μας ειχε προτεινει ενα προγραμμα με μπαλλες τραμπολινο σχοινακια κτλ που τα προετοιμαζε παιζοντας ωστε να μπορουν να ακολουθησουν το καταληλο αθλημα μετα. κατι σαν το νηπιο πριν το δημοτικο.

ηταν πολυ καλο. ο ανηψιος μου τωρα ειναι 7 κ παει κολυμβητηριο κ τραμπολινο. θελει κ ποδοσφαιρο βεβαια! ολα το θελουν. εγω τον δικο μου στα 3-4 θα τον στειλω κολυμητηριο κ ισως αργοτερα αν θελει πυχμαχια!! ο στιβος μου αρεσει πολυ αλλα επειδη εκανα αρκετα χρονια πρωταθλητισμο αφηνει πολλα κουσουρια απο τραυματισμους. ας πειραματιστειτε λιγο θα το βρειτε τελικα τι του ταιριαζει.

[ismeni]

τα παιδιά δεν ξερουν τι θελουν, γιατι δεν ξερουν τι ειναι αυτο που θα κάνουν. εμεις οι γονείς τα καθοδηγούμε και δινουμε ερεθίσματα.

βλπεπουν στους ολυμπιακούς παραδειγμα τει κβο ντο και σου λεει αυτο θελω να κανω. δεν ξερει ομως οτι για να φτασει στους αγώνες πρεπει να ζοριστει στην προπόνηση.

στα αθλήματα οι προπονητες πιέζουνε, γιατι τα παιδιά αργα ή γρηγορΑ θα κατεβουν σε αγωνες.

οταν ομως πρόκειατι για αλλη δραστηριότητα παράδειγμα μπαλέτο ή μουσική, δεν χρειάζεται πίεση. οι δασκαλοι πρεπει να κανουν τα παιδιά να το αγαπήσουν. φυσικά το ιδιο ισχυει και στα αθλήμτα, αλλα εκει θελουν να ξεκαθαρισουν "την ηρα παό το σταχυ".

[jannis]

τα παιδιά δεν ξερουν τι θελουν, γιατι δεν ξερουν τι ειναι αυτο που θα κάνουν. εμεις οι γονείς τα καθοδηγούμε και δινουμε ερεθίσματα.

βλπεπουν στους ολυμπιακούς παραδειγμα τει κβο ντο και σου λεει αυτο θελω να κανω. δεν ξερει ομως οτι για να φτασει στους αγώνες πρεπει να ζοριστει στην προπόνηση.

στα αθλήματα οι προπονητες πιέζουνε, γιατι τα παιδιά αργα ή γρηγορΑ θα κατεβουν σε αγωνες.

οταν ομως πρόκειατι για αλλη δραστηριότητα παράδειγμα μπαλέτο ή μουσική, δεν χρειάζεται πίεση. οι δασκαλοι πρεπει να κανουν τα παιδιά να το αγαπήσουν. φυσικά το ιδιο ισχυει και στα αθλήμτα, αλλα εκει θελουν να ξεκαθαρισουν "την ηρα παό το σταχυ".

Και στο μπαλέτο και την μουσική μπορεί να έχει υπερβολική πίεση γιατί εκεί δίνουν εξετάσεις κάποια στιγμη. Απλώς μέχρι τότε μπορεί να είναι και διασκεδαστικό.

Το ίδιο θα μπορούσε να είναι με όλα τα αθλήματα να είναι διασκεδαστικά δηλαδή. Άλλο ο αθλητισμός και άλλο ο πρωταθλητισμός...

[demi]

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, κατάλαβες;

Κάποιος που γνωρίζει τις κινήσεις και τα κάτας, πούμσε ή όπως αλλιώς τα ονομάζει η κάθε σχολή και ξέρει να ¨πολεμάει¨ χωρίς καμία άλλη γνώση γίνεται δάσκαλος .

Μα τελοσπάντων από που ελέγχονται όλοι αυτοί οι δάσκαλοι.

Εγώ δεν ασχολούμαι με το άθλημα πλέον αλλά η διαφορά μεταξύ ενός που έχει μαύρη ζώνη κι ενός που έχει μαύρη ζώνη και έχει τελειώσει κι ένα πανεπιστήμιο ε όπως και να το κάνεις έχει μια διαφορά.

Ας μην μιλήσω και για ομοσπονδίες και ξύσω πληγές.

 

 

 

ακριβως..το πολυ πολυ εχουμε τελειωσει μια σχολη προπονητων (οπως εγω)αλλα σαφεστατα αυτο δεν φτανει για να διδαξεις παιδια.......

παλια το εκανα αλλα ημουν και εγω παιδι και αμυαλη θα ελεγα διοτι ειναι μεγαλη ευθυνη..

τωρα ο γιος μου κανει πολεμικες τεχνες αλλα η προπονητρια ειναι απο τεφαα και αψογη..

κανει απο 3 χρονων και μεσω παιχνιδιου εχει μαθει πολλα πραγματα..του αρεσει και θελει ν απηγαινει...

[ismeni]

Και στο μπαλέτο και την μουσική μπορεί να έχει υπερβολική πίεση γιατί εκεί δίνουν εξετάσεις κάποια στιγμη. Απλώς μέχρι τότε μπορεί να είναι και διασκεδαστικό.

Το ίδιο θα μπορούσε να είναι με όλα τα αθλήματα να είναι διασκεδαστικά δηλαδή. Άλλο ο αθλητισμός και άλλο ο πρωταθλητισμός...

 

οι εξετασεις του μπαλέτου είναι προεραιτικές, ειδικα στις μικρες ταξεις

της μουσικής, ναι ειανι καθε χρονο

αλλα, στα αθλήματα ολα τα παιδιά τα βλέπουν γαι πρωταθλητισμό και οποιος αντέξει

[demi]

ο πρωταθλητισμος ειναι κατι παρα πολυ σκληρο με πολλες παραμετρους...

αφηστε τα παιδια να αθληθουν και μην αφηνετε τους προπονητες ν ατα κανουν πλυση εγκεφαλου.....

πραγμα που εκανα και εγω παλια γιατι καθε μεταλιο εφερνε στο συλλογο εξτρα χρηματα και φημη δοξα για τον προπονητη...

[ismeni]

ο πρωταθλητισμος ειναι κατι παρα πολυ σκληρο με πολλες παραμετρους...

αφηστε τα παιδια να αθληθουν και μην αφηνετε τους προπονητες ν ατα κανουν πλυση εγκεφαλου.....

πραγμα που εκανα και εγω παλια γιατι καθε μεταλιο εφερνε στο συλλογο εξτρα χρηματα και φημη δοξα για τον προπονητη...

 

έτσιιιιι

 

το θεμα ειναι να κανουν κατι για το σωμα τους, ειτε εντονο είτε πιο χαλαρο

[kyra]

Οι δραστηριότητες αυτές είναι προαιρετικές. Αν η σχολή δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να 'κερδίσει' ένα παιδί, αυτό σημαίνει είτε ότι η σχολή είναι ακατάλληλη (δε λέω κακή, απλά όχι για το δικό σου παιδί), είτε το άθλημα δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του παιδιού σου. Μην το βασανίζεις, άλλαξέ του είτε σχολη είτε δραστηριότητα.....

[Hectoraki]

Κατ’ αρχήν θα συμφωνήσω με μια προλαλήσασα φίλη ότι εάν σ’ αρέσουν οι πολεμικές τέχνες να πας να γραφτείς εσύ, αφού το έχεις κι απωθημένο από την παιδική σου ηλικία. Το ζητούμενο όμως είναι να περάσει καλά το παιδί σου, αθλούμενο χωρίς να αποκτήσει απωθημένο κι αυτό. Θα συμφωνήσω πρέπει να μάθει από μικρό να αθλείται και ν’ αγαπά την άσκηση. Δόξα το θεό ζούμε σε μια εποχή και μια χώρα που υπάρχει πληθώρα αθλητικών δραστηριοτήτων για ένα παιδί, ώστε και καλά να περνάει και να αθλείται. Εσένα ως μανούλα ο ρόλος σου πρέπει να είναι να φέρνεις το παιδί αντιμέτωπο με διαφορετικά ερεθίσματα για αν του δίνεις την ευκαιρία να δοκιμάζει και να επιλέγει. Μεταφορικά: δεν περνάς με το παιδί σου από το διάδρομο του σούπερ μάρκετ που έχει τα γλυκά και τα τσιπς αλλά από το διάδρομο που έχει τα φρούτα και τα λαχανικά και του λες να δοκιμάσει απ’ όλα κια να επιλέξει ό,τι του αρέσει. Και πως θα σου πει τι επιλέγει; Με διάλογο, με συζήτηση! Ρώτα τον που περνά καλά. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ως πρώην αθλήτρια ότι πρώτα έχει σειρά το να βρείτε μαζί τι του πάει και να το απολαμβάνει αυτό που κάνει και μετά να κοπιάσει για να γίνει καλύτερος και καλύτερος σ’ αυτό που επέλεξε. Ποτέ το ανάποδο! Ο αθλητισμός είναι χαρά κι απόλαυση, μόνο όταν το αγαπάς αυτό που κάνεις μπορείς να καταβάλεις την υπερβολική μερικές φορές προσπάθεια που χρειάζεται για να βελτιώνεσαι.

[vasiliki40]

Κατ’ αρχήν θα συμφωνήσω με μια προλαλήσασα φίλη ότι εάν σ’ αρέσουν οι πολεμικές τέχνες να πας να γραφτείς εσύ, αφού το έχεις κι απωθημένο από την παιδική σου ηλικία. Το ζητούμενο όμως είναι να περάσει καλά το παιδί σου, αθλούμενο χωρίς να αποκτήσει απωθημένο κι αυτό. Θα συμφωνήσω πρέπει να μάθει από μικρό να αθλείται και ν’ αγαπά την άσκηση. Δόξα το θεό ζούμε σε μια εποχή και μια χώρα που υπάρχει πληθώρα αθλητικών δραστηριοτήτων για ένα παιδί, ώστε και καλά να περνάει και να αθλείται. Εσένα ως μανούλα ο ρόλος σου πρέπει να είναι να φέρνεις το παιδί αντιμέτωπο με διαφορετικά ερεθίσματα για αν του δίνεις την ευκαιρία να δοκιμάζει και να επιλέγει. Μεταφορικά: δεν περνάς με το παιδί σου από το διάδρομο του σούπερ μάρκετ που έχει τα γλυκά και τα τσιπς αλλά από το διάδρομο που έχει τα φρούτα και τα λαχανικά και του λες να δοκιμάσει απ’ όλα κια να επιλέξει ό,τι του αρέσει. Και πως θα σου πει τι επιλέγει; Με διάλογο, με συζήτηση! Ρώτα τον που περνά καλά. Μπορώ να σε διαβεβαιώσω ως πρώην αθλήτρια ότι πρώτα έχει σειρά το να βρείτε μαζί τι του πάει και να το απολαμβάνει αυτό που κάνει και μετά να κοπιάσει για να γίνει καλύτερος και καλύτερος σ’ αυτό που επέλεξε. Ποτέ το ανάποδο! Ο αθλητισμός είναι χαρά κι απόλαυση, μόνο όταν το αγαπάς αυτό που κάνεις μπορείς να καταβάλεις την υπερβολική μερικές φορές προσπάθεια που χρειάζεται για να βελτιώνεσαι.

 

Έγραψα κάπου ότι έχω απωθημένο με τις πολεμικές τέχνες?Έγραψα απλά ότι πάντα μου άρεσαν οι πολεμικές τέχνες και γενικά ο αθλητισμός....Μάλλον κάποιοι δεν διάβασαν καλά...,αλλά δεν πειράζει ,λογικό είναι από τα γραφόμενα ο καθένας να διαβάζει ότι θέλει ,όπως θέλει και ανάλογα με τις δικές του καλές ή κακές εμπειρίες να γράφει ανάλογα.

Τες πα.

Το θέμα είναι ότι εγώ προσπαθώ όπως είπες και εσύ να τον περάσω από το διάδρομο με τα φρούτα και τα λαχανικά...αλλά η περιοχή μας έχει μόνο δύο φρούτα.Κολυμβητήριο και πολεμικές τέχνες.Κολυμβητήριο δυστυχώς δεν γίνεται λόγω δερματολογικών προβλημάτων ,πέρα του φόβου που έχει όταν βραχεί το κεφάλι του και πέρα ότι γίνεται μάχη για να φορέσει σκούφο ή οποιοδήποτε καπέλο στο κεφάλι του.

Οπότε μας μένει το άλλο φρούτο.Το οποίο δεν γνωρίζει.Το οποίο δεν έχει καταλάβει.Αλλά μπορεί να δοκιμάσει.Και αν του αρέσει , συνεχίζει.

Με την ευκαιρία να γράψω πως φύγαμε μία φορά από την προπόνηση γιατί δεν ήθελε να κάνει.Λίγες μέρες αργότερα άρχισε να κάνει διάφορες ασκήσεις μέσα στο σπίτι φωνάζοντας <τσε>.Και με ρώτησε πότε θα ξαναπάμε εκεί.Στο επόμενο μάθημα ήτανε λοιπόν και αυτός μέσα.

Και μου ζήτησε και ο μεγάλος μου γιος να γραφτεί στην ίδια σχολή.Τον πήγα να κάνει ένα δοκιμαστικό και του άρεσε πολύ.Αυτό και αν ήτανε έκπληξη για μένα..γιατί γενικά δεν είναι και πολύ του αθλήματος.Όποτε του έλεγα να πάμε να τον γράψω κάπου , όπου θέλει αρκεί να κάνει κάτι ,αρνούνταν και προτιμούσε να παίζει στο playstation..

[sopet]

Καλησπέρα σε όλες!Έχω κι εγώ ένα παρόμοιο πρόβλημα με τη σχεδόν 4 ετών κόρη μου.Ξεκινήσαμε πέρυσι κολυμβητήριο σε πρόγραμμα baby swimming -όχι επειδή την πίεσα αλλά επειδή εκείνη το ζήτησε. Ήταν αρκετά μαζεμένη από την αρχή παρόλο που μπαίναμε μαζί στην πισίνα. Μετά από ένα δίμηνο έφυγε η δασκάλα και ήρθε ένας δάσκαλος ο οποίος ήταν πολύ καλός με τα παιδιά κατά τη γνώμη μου (εγώ παραμένω ακόμη μέσα στην πισίνα). Με το που είδε το δάσκαλο έβαλε τα κλάματα. Αυτή ήταν και η τελευταία φορά που κολύμπησε γιατί την επόμενη με το που τον είδε άρχισε να κλαίει και την πήρα και φύγαμε. Φέτος μου ζήτησε να την πάω μπαλέτο όπως και έκανα. Με το που την πήρε η δασκάλα από το χέρι άρχισε να κλαψουρίζει οπότε η δασκάλα άφησε την πόρτα της αίθουσας μισάνοιχτη για να μπορεί να με βλέπει. Με το που την έκλεισε όμως κάποια στιγμή αργότερα (ενώ βέβαια εξηγήσαμε στη μικρή ότι εγώ θα είμαι ακριβώς απέξω και θα περιμένω)εκτυλίχθηκαν σκηνές απείρου κάλλους. Ανά 10λεπτο η μικρή άνοιγε την πόρτα και μου έλεγε "τώρα θέλω να ξεκουραστώ λίγο" με δάκρυα στα μάτια της. Αυτή τη φορά δεν υπέκυψα και της ειπά ότι θα φύγουμε μόνο αφού τελειώσει το μάθημα και έτσι μπαινόβγαινε στην αίθουσα κάθε λίγο.Η δασκάλα, ένας πολύ γλυκός και πρόσχαρος άνθρωπος έκανε τα πάντα να την προσεγγίσει ( τι στέμματα της φόρεσε, τι "μαγικά" ραβδιά της έδωσε...). Γενικότερα φαίνεται ότι η μικρή έχει θέμα στο να με αποχωρίζεται. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το γιατί, αφού φέτος είναι η 2η χρονιά που πάει παιδικό χωρίς κανένα πρόβλημα. Βοηθήστε με σας παρακαλώ γιατί θα μου στρίψει. Δεν έχω άλλη υπομονή να το αντιμετωπίσω ήρεμα.

[koufetaki]

το μεγαλο μου γιο τον πηγα στα 5 του χρονια ταεκβοντο,για τον σκοπο της εκτονωσης και της εκμαθησης αυτοαμυνας η προπονητρια του κατοχος 4dan πρωταθλητρια και εισηγητρια στην σχολη προπονητων,τοτε,τωρα εχει εναν εξισου αξιο προπονητη.στα 17του χρονια κατεχει και ο ιδιος 2dan και εχουμε ξεκινησει προετημασια για το 3dan.ποτε δεν σκεφτηκα οτι θα φταναμε μεχρι εδω αλλα οταν τελιωσε η πρωτη χρονια μας του ειπα αν θελει να συνεχισει να ξερει οτι θα φτασει μεχρι και την μαυρη ζωνη γτ δεν παραταμε οτι αρχιζουμε.περασαμε μια φαση που ενιωθε πολυ δυνατος,και σηκωνε χερι στην ταξη του μεσα,αυτο ειναι θεμα του προπονητη πραγματικα σε συνεργασια με την προπονητρια ελεγα οτι δεν ειναι σωστο αυτο κτλ αλλα μονο η δουλεια που εκανε η ιδια επιασε στο να σταματηση και να καταλαβει πως και τι μαθαινει.παντα για τα πρωτα χρονια θυμαμε οταν εφτανε η χρονια στο τελος τον εσερνα γτ προτιμουσε να ειναι στην γειτονια να παιζει με τους φιλους του,εκει ενιωθα καποιες φορες οτι ημουν λαθος ομως με την παροδο του χρονου βλεπω οτι επραξα σωστα.ειναι ενα φανταστικο αθλημα και δινει παρα πολλα σε ενα παιδι.η κορη μου καποια στιγμη ηθελε να παει ηταν μεγαλουστικη 7χρ.ακολουθησαν αλλες δυο φιλες τις,οταν φτασαμε στην προτελευταια ζωνη μου ειπε οτι βαρεθηκε και σταματαει,δεν την πιεσα αλλα επεμενα και με τον προπονητη της μαζι για μια ολοκληρη διδακτικη χρονια αφου μας το ανακοινωσε κοντα στην μεση.να που ομως ενω οτι ξεκιναμε πρεπει να το τελιωνουμε δεν τα καταφεραμε με την κορη μου τωρα παει δυο χρονια χορο δεν σκεφτετε οτι θα ηθελε να ξαναρχισει ασχετος και αν οι φιλες τις εχουν και την μαυρη ζωνη και το 1ο dan.το παιδι που θελει ενα αθλημα φαινετε εχει διαφορα το βαριεμε με το δεν θελω να κανω αυτο,γι αυτο σου ειπα τις ιστοριες μας,ομως να ξες οτι τον 1ο και τον τελευταιο λογο στο να βοηθηθει ενα παιδι στο αθλημα τουλαχιστον το συγκεκριμενο ειναι ο προπονητης παρα πολλες φορες οταν πηγαινα να παρω τον γιο μου απο την προπονηση η δασκαλα του τον ειχε αγκαλια γτ ειχε κουραστει και ηταν μονο 5 χρ.α!και στην 2γυμνασιου μου ειπε ο μεγαλος οτι δεν θελει να κανει για ενα χρονο προπονηση οπως και εκανε και την επομενη χρονια πηραμε το 2ο dan.

[Ολυμπία_]

sopet, τα ιδια εκανε και εμενα η κορη μου οταν στα 3,5 ξεκινησε μπαλετο.Παρολο που πηγενε παιδικο, στο μπαλετο ειχε την ιδια αντιδραση με την δικη σου.

Για ακριβως ενα μηνα δεν ηθελε να μπει στην ταξη, εμπαινα και εγω μεσα για να με βλεπει και παλι ερχοταν και καθοταν διπλα μου και δεν χορευε με τα αλλα παιδια.

Θα την ειχα σταματησει αλλα εβλεπα οτι στο σπιτι εβαζε τη στολη της και χορευε αυτα που εκαναν στη σχολη και ποτε δεν μου ειπε οτι δεν θελει να παει στο μαθημα.

Καταλαβαινα οτι της αρεσε αλλα στην ταξη με τα αλλα παιδια δισταζε γιατι γενικα ειναι καπως δειλο παιδακι.

Στον ενα μηνα πανω, μια μερα που δεν ηθελε να μπει στην ταξη και η δασκαλα την παρακαλουσε , εγω σκυβω και της λεω " θα μπεις?" μου λεει οχι και εκανε πως ντρεποταν.Ε τοτε παμε να φυγουμε της απαντω, της βαζω το μπουφαν , λεω στη δασκαλα της " θα σας φερω αυριο τη στολη της πισω" και φευγουμε .

Στο αυτοκινητο της εξηγω οτι τελος το μπαλετο αφου δεν της αρεσει και δεν θελει να μπει στο μαθημα,οτι πρεπει να γυρισουμε τη στολη πισω για να την παρει αλλο παιδακι που θα κανει κανονικα το μαθημα, (ψεματα φυσικα αλλα τι να εκανα?) και εκεινη αρχισε να κλαιει και να με παρακαλαει να γυρισουμε.Δεν γυρισαμε.

Απο το επομενο μαθημα δεν ειχα κανενα μα κανενα προβλημα.

Συγνωμη για τα πολλα λογια αλλα επειδη ειχα την εμπειρια αυτη ειπα να τη γραψω μηπως σε βοηθησει.

[itsme]

Κατ’ αρχήν θα συμφωνήσω με μια προλαλήσασα φίλη ότι εάν σ’ αρέσουν οι πολεμικές τέχνες να πας να γραφτείς εσύ, αφού το έχεις κι απωθημένο από την παιδική σου ηλικία.

Αμάν ρε κορίτσια, ούτε σε βασανιστές παιδιών να μιλούσατε!!!

Η μάνα του είναι και θέλει το καλύτερο για το παιδί της και φαίνεται αλλιώς ούτε καν θα ρωτούσε!

Τι βλακώδη συμπεράσματα είναι αυτά που βγάζετε!!!