Πόσο δύσκολο πράγμα είναι να είσαι γονιός.

[mommymini]

Πολύ καιρό θέλω να γράψω την κατάσταση που αντιμετώπίζω με τον γιό μου (4,5 χρόνων) αλλά ποτέ δεν είχα το κουράγιο. Είμαι μητέρα δύο παιδιών 2,5 και 4,5 αντίστοιχα. Αντιμετώπιζω πολύ μεγάλο πρόβλημα με την συμπεριφορά του μεγαλύτερου παιδιού μου. Από μικρός ήταν πολύ ζωηρό παιδί αλλά η κατάσταση τελευταία έχει ξεφυγεί. Αν και ζωηρός ο μόνος λόγος που τον βάζω "time out" είναι όταν χτυπάει την αδελφούλα του και δυστυχώς αυτό συμβαίνει πολύ συχνά. Δεν θέλει κανόνες του τύπου δεν επιτρέπεται να χτυπάμε, δεν επιτρέπεται να δαγκώνουμε κ.ο.κ. Τον τελευταίο καιρό έχει πολλά νεύρα, μιλάει άσχημα, με ένταση και πολύ πολύ θυμό. Εχτές πάλι είχαμε μία αναλογη σύγκρουση. Μου λέει πράγματα που πραγματικά με κολλάει και δεν ξέρω τι να του απαντήσω. Για παράδειγμα :

Παιδί : Δεν σε αγαπάω.

Μαμά : Δεν πειράζει η μαμά όμως σε αγαπάει πολύ !

Παιδί : Δεν θέλω να με αγαπάς με ακούς; (φωνάζοντας με όση δύναμη και θυμό διαθέτει).

 

Τι του λες τώρα, που ότι και να πεις, για να τον πείσεις τον εξαγριώνει περισσότερο;

 

Παράδειγμα

Παιδί : Θα φύγω από το σπίτι θα πάω σε άλλο σπίτι να μείνω.

Μαμά : Εδώ είναι το σπίτι σου και η οικογενεία σου που σε αγαπάει.

Παιδί : Εγώ δεν αγαπάω κανέναν σας με ακούς. Ούτε θέλω εσείς να με αγαπάτε.

Τρέχοντας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού και βγαίνει έξω για να φύγει. Ευτυχώς μόλις καταίβηκε τα σκαλιά το μετάνιωσε και ξαναγύρισε πίσω. Περίμενα λίγα λεπτά για να του ανοίξω και να του εξηγήσω πως ποτέ μα ποτέ δεν φεύγουμε από το σπίτι μας γιατί η μαμά και ο μπαμπάς τον αγαπάνε τόσο που δεν θέλουν ούτε να τον χάσουν ούτε βέβαια να ξανακούσουν αυτή τη δήλωση. Με τα πολλά μπαίνει πάλι σπίτι εξαγριωμένος και μου λέει δεν θέλω τίποτα, θέλω να πεθάνω, όχι εσύ θέλω να πεθάνεις;

Όπως καταλαβαίνεται η ψυχολογία μου ανύπαρκτη. Το μυαλό μου έχει σταματήσει δεν βρίσκω λόγια να του απαντήσω, τρόπο να του περάσω το ότι τον αγαπώ πόλύ, το ίδιο και ο μπαμπάς του. Με πιάνουν τα κλαματα στο αδιέξοδο αυτό και απλά απομακρύνομαι.

Ο ίδιος χαίρεται και παίρνει τα πάνω του. Είναι χαιρέκακος μαζί μου. Χτυπάει πάλι την αδελφή του και μας ανακοινώνει εγώ είμαι ο αρχηγός. (Έχασα τη "μάχη" μαζί του).

Αυτά ήταν μόνο λίγα παραδείγματα από τη χθεσινή μας σύγκρουση. Αυτό βέβαια συμβαινεί σε καθημερινή βάση.

 

Πιο παλιά ήταν ναι μεν ζωηρός αλλά πιο υπάκουος. Δηλαδή αν του έλεγα σταματά να χτυπάς την αδελφή σου αλλιώς η συνέπεια θα είναι το time out, ή ότι θα κατασχεθούν αγαπημένα του παιχνίδια δεν το επαναλάμβανε. Τώρα ότι τιμωρία και να πάρει ή ότι κατάσχεση και να γίνει μου λέει ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ αρκεί να κάνει αυτό που θέλει.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι ίσως ζηλεύει την αδελφή του. Εμείς όμως ποτέ δεν δείχνουμε προτίμηση ή αδυναμία σε ένα παιδί. Αυτό που με λυπεί περισσότερο είναι ότι "παραμερίζω" και το μικρότερο παιδί μου. Δηλαδή στον μεγάλο θα του πω πολλές φορές σ' αγαπώ ενώ στη μικρή θα της στο πω, πάντα όμως ψιθυριστά για να μην τον κάνω να ζηλέψει. Θα παίξω αποκλειστικά μαζί της μόνο στον επάνω όροφο του σπιτιού που ο ίδιος δεν θα είναι παρών.

 

Και τελικά αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν είμαι καλή- αρκετή μαμά για κανένα από τα δύο μου παιδιά. Σίγουρα έχω κάνει και εγώ πολλά λάθη το θέμα όμως είναι ότι προσπαθώ καθημερινά να τα διορθώνω. Ψάχνομαι συνέχεια διαβάζοντας παιδοψυχολογικά βιβλία για την συμπεριφορά των παιδιών, παρακολουθώντας σεμινάρια για γονείς, μιλώντας σε ανοιχτές γραμμές υποστήριξης με παιδοψυχολόγους και όμως βλέπω πως δεν καταφέρνω να φέρω κοντά μου το παιδί μου.

 

Συγνώμη αν σας κούρασα αλλά πραγματικά αισθάνομαι καλύτερα που το μοιράστηκα.

[Niki81]

Αν και δεν εχω εμπειρια....η γνωμη μου ειναι πως το παλικαρακι σου σας εχει παρει τον αερα για τα καλα.Αυτος βαραει κι εσεις χορευετε.Και αυτο για μενα ειναι λαθος.Εσυ εισαι η μαμα,εσυ οριζεις τους κανονες...αυτο θα επρεπε να ειναι απολυτα κατανοητο για το παιδι.Καπου χασατε τον ελεγχο.Τι θα πει το παιδι δε δεχεται κανονες?Οι κανονες ειναι κανονες και θα πρεπει να τους υπακουει ειτε του αρεσουν ειτε οχι.Στην τελικη σε κανεναν δεν αρεσουν οι κανονες αυτο ομως δε σημαινει οτι μπορει ο καθενας να κανει του κεφαλιου του.

Για τα λογια που λεει...νομιζω εχει παρει πρεφα οτι σε ενοχλουν και σε πονανε και τα λεει επιτηδες...λες και ετσι νιωθει οτι εχει το πανω χερι.

Κοινως το καμαρι σου ειναι λιγακι κακομαθημενο.

 

Παει σχολειο?κανει καποια ασχολια να διοχετευει την ενεργεια του?Γιατι εχει λιγο συσσωρευμενα νευρα.Ξεκινα το καποια δραστηριοτητα,να ξεδινει το παιδι να ξεσπαει τη νευρικοτητα του.

Το time out που λες απόσο ξερω θελει υπομονη.Ακομα κι αν στην αρχη χρειαστει να τον πηγαινοφερνεις στη θεση του time out δεκαπεντε φορες.

Μη κανεις πισω.Χωρις φωνες πηγαινε το πισω.και χωρις φυσικα καλοπιασματα και παρακαλια.Να καταλαβει οτι εσυ εχεις τον ελεγχο και οχι αυτος.Και μη τον αφηνεις να καταλαβαινει οτι σε βγαζει εκτος οριων.Οσο το καταλαβαιενι αυτο τοσο θα επιμενει.

 

 

Αυτη ειναι η δικη μου αποψη...τωρα οι πιο εμπειρες μανουλες θα σε βοηθησουν καλυτερα.

[mommymini]

Το time out το χρησιμοποιούμε τα τελευταία 2,5 χρόνια. Στην αρχή χρειάστηκε να τον βάλω 64 φορές για να καθίσει. Εντελώς ήρεμη χωρίς φωνές και χωρίς νευρικές κινήσεις. Το έμαθε και από τότε κάθεται αλλά μην έχοντας άλλο τρόπο να με εκδικηθεί μου φωνάζει και λέει πράγματα για να με πληγώσει. Βέβαια εγώ δείχνω ότι το αυτί μου δεν ιδρώνει από τέτοια μέσα μου όμως πονάω, σκέφτομαι πόσο αποτυχημένη μάνα είμαι.

[agentP]

Και τελικά αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι δεν είμαι καλή- αρκετή μαμά για κανένα από τα δύο μου παιδιά.

Αυτό να το βγάλεις από το μυαλό σου! Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου για τα παιδιά σου.

Δεν είμαι ψυχολόγος, αλλά αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι ο μικρός θέλει επιβεβαίωση και δοκιμάζει τα όριά σας, για να δει μέχρι που μπορεί να φτάσει. Μπορεί να γίνει ο αρχηγός;

Σταθερότητα, αγάπη και ίσως θα ήταν καλό να τον απασχολήσεις σε κάποια δραστηριότητα εκτός σπιτιού που θα είστε μόνοι σας (ή να τον πηγαίνει ο μπαμπάς του) κολυμβητήριο, ποδοσφαιρο, να κουράζεται.

[Niki81]

Εννοειται δεν εισαι αποτυχημενη μανα...τι σκεψεις ειναι αυτες?Το λες και μονη σου στον τιτλο "ειναι δυσκολο να εισαι γονιος".Μη βλεπεις τα παιδακια στις διαφημισεις καθαρα και χαμογελαστα με αγγελικη ηρεμια και φανταζεσαι πως μονο το δικο σου εχει τετοιες νευρικες αντιδρασεις.Πολλα παιδακια ειναι ετσι νευρικα.Μη σε παιρνει απο κατω χωρις λογο...απλα προσπαθησε να ανατρεψεις την κατασταση και να παρεις τον ελεγχο εσυ.

[DALIA]

Για τα λογια που λεει...νομιζω εχει παρει πρεφα οτι σε ενοχλουν και σε πονανε και τα λεει επιτηδες...λες και .

 

σ'αυτό συμφωνώ με τη niki στα υπόλοιπα όχι ιδιαίτερα, όταν βρω χρόνο θα το αναλύσω...

έχω και εγώ ένα γιο 4,5 ετών καθώς επίσης και ανιψιό στην ίδια ηλικία..αυτό που θα σου πρότεινα είναι να ακολουθήσεις την καρδιά σου..τα βιβλία παιδοψυχολογίας καλά τα λένε σε γενικές όμως γραμμές. από κει και πέρα η κάθε οικογένεια και το κάθε παιδί είναι διαφορετικό...

όσο αναφορά τα λόγια που λέει να μην σε πληγώνουν καθόλου, δεν τα εννοεί, τα λέει για να σε "δοκιμάσει".... και ο δικός μου λέει διάφορα και παλιότερα με πλήγωναν...πλέον του λέω "δεν πειράζει αγάπη μου", έχει αλλάξει 180 μοίρες..

από τη στιγμή που δεν πιάνει το time out γιατί δεν εφαρμόζεις στέρηση αγαπημένων δραστηριοτήτων ( αυτό μπορεί να είναι οτιδήποτε και εξαρτάται από το παιδί )

[elachl]

ΚΑΛΗΜΕΡΑ!μηπως πρεπει να το σταματησεις αυτο το time out εφοσων βλεπεις οτι δεν οδηγει πουθενα?εγω προσωπικα ειμαι κατα της τιμωριας

[DALIA]

Αν και δεν εχω εμπειρια....η γνωμη μου ειναι πως το παλικαρακι σου σας εχει παρει τον αερα για τα καλα.Αυτος βαραει κι εσεις χορευετε.Και αυτο για μενα ειναι λαθος.Εσυ εισαι η μαμα,εσυ οριζεις τους κανονες...αυτο θα επρεπε να ειναι απολυτα κατανοητο για το παιδι.Καπου χασατε τον ελεγχο.Τι θα πει το παιδι δε δεχεται κανονες?Οι κανονες ειναι κανονες και θα πρεπει να τους υπακουει ειτε του αρεσουν ειτε οχι.Στην τελικη σε κανεναν δεν αρεσουν οι κανονες αυτο ομως δε σημαινει οτι μπορει ο καθενας να κανει του κεφαλιου του.

Για τα λογια που λεει...νομιζω εχει παρει πρεφα οτι σε ενοχλουν και σε πονανε και τα λεει επιτηδες...λες και ετσι νιωθει οτι εχει το πανω χερι.

Κοινως το καμαρι σου ειναι λιγακι κακομαθημενο.

 

Niki μου παρόλλο που τις περισσότερες φορές συμφωνώ με αυτά που γράφεις εδώ δεν μπορώ να συμφωνήσω...

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να πούμε ότι το τάδε παιδάκι είναι κακομαθημένο και τέλος....

Ξέρεις πόσα παιδάκια ξέρω τα οποία δεν είναι κακομαθημένα και έχουν πολύ χειρότερες συμπεριφορές από αυτές που διάβασες σ'αυτό το thread ?

Μπορεί να είναι θέμα χαρακτήρα, μπορεί να βαριέται ( αν δεν έχει επαφές με άλλα παιδάκια ), μπορεί να ζηλευει την αδερφούλα του άσχετα που η φίλη εδώ προσπαθεί για το αντίθετο, μπορεί να είναι φάση που θα περάσει, μπορεί να του λείπει η μαμά ή ο μπαμπάς, μπορεί το time out να μην είναι ο σωστός τρόπος να σκεφτεί τα λάθη του το συγκεκριμένο παιδί, μπορεί 1002...

Ας μην τα ρίχνουμε όλα στο είναι κακομαθημένο....

Έχω την κουμπάρα μου που μέσα στο σπίτι το παιδιά είναι σχεδόν υπό στρατιωτικό καθεστώς παρόλλο που λατρεύει τα παιδιά της, δεν παίζει σε καμία περίπτωση το κακομαθημένα και όμως αυτά τα παιδιά σε καμία περίπτωση δεν είναι τα τέλεια παιδιά...προσπαθούν να κάνουν πράγματα στα κρυφά ή να φάνε πράγματα στα κρυφά και κάποια άλλα που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν...

[Niki81]

Niki μου παρόλλο που τις περισσότερες φορές συμφωνώ με αυτά που γράφεις εδώ δεν μπορώ να συμφωνήσω...

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να πούμε ότι το τάδε παιδάκι είναι κακομαθημένο και τέλος....

Ξέρεις πόσα παιδάκια ξέρω τα οποία δεν είναι κακομαθημένα και έχουν πολύ χειρότερες συμπεριφορές από αυτές που διάβασες σ'αυτό το thread ?

Μπορεί να είναι θέμα χαρακτήρα, μπορεί να βαριέται ( αν δεν έχει επαφές με άλλα παιδάκια ), μπορεί να ζηλευει την αδερφούλα του άσχετα που η φίλη εδώ προσπαθεί για το αντίθετο, μπορεί να είναι φάση που θα περάσει, μπορεί να του λείπει η μαμά ή ο μπαμπάς, μπορεί το time out να μην είναι ο σωστός τρόπος να σκεφτεί τα λάθη του το συγκεκριμένο παιδί, μπορεί 1002...

Ας μην τα ρίχνουμε όλα στο είναι κακομαθημένο....

 

Έχω την κουμπάρα μου που μέσα στο σπίτι το παιδιά είναι σχεδόν υπό στρατιωτικό καθεστώς παρόλλο που λατρεύει τα παιδιά της, δεν παίζει σε καμία περίπτωση το κακομαθημένα και όμως αυτά τα παιδιά σε καμία περίπτωση δεν είναι τα τέλεια παιδιά...προσπαθούν να κάνουν πράγματα στα κρυφά ή να φάνε πράγματα στα κρυφά και κάποια άλλα που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν...

 

 

χαχαχα....χαιρομαι που διαφωνεις και λες την αποψη σου γιατι ετσι με βοηθας κι εμενα τη μελλουσα μανουλα να μαθω καλο μου.

Γι'αυτο και το τονισα οτι δεν εχω εμπειρια και περιμενα και απαντησεις απο εμπειρες μανουλες για να δω και τη δικη σας αποψη.

 

Αυτο που με εκανε να θεωρω οτι η μαμα εχει χασει τον ελεγχο ειναι το γεγονος οτι το παιδι βγαζει θυμο...και εκφραζεται λες και εχει περασει στο μυαλο του οτι αυτος οριζει τι συμβαινει στο σπιτι.

Για παραδειγμα βλεπω το ανηψι μας..ειναι παιδακι με πολλη ενεργεια,οταν ερχεται στο σπιτι τρεχει ,παιζει φωναζει,θελει να ασχολεισαι μαζι του...ειναι ζωηρουλης γενικα.Αν πχ αρχισει να βγαινει εκτος οριων,να παραφερεται η να κανει κατι επικινδυνο...με το που θα τον κοιταξει η μαμα του και θα του πει μια κουβεντουλα(ουτε φωνες ουτε τπτ) την ακουει...ισως οχι με τη μια αλλα γενικως τη μαμα του βλεπω την ακουει.Τους υπολοιπους οχι αλλα τη μαμα και το μπαμπα τους ακουει.

[fairy's mom]

Αν και δεν εχω εμπειρια....η γνωμη μου ειναι πως το παλικαρακι σου σας εχει παρει τον αερα για τα καλα.

 

Κι εγώ διαφωνώ με την άποψη αυτή. Μπορεί να υπάρχουν άλλοι λόγοι που εμείς σαν ενήλικες δεν φανταζόμαστε, αλλά στην ψυχολογία ενός παιδιού να δικαιολογούν τέτοια συμπεριφορά.

 

Εγώ θέλω να σου θέσω κάποια ερωτήματα, όχι για να τα απαντήσεις δημόσια αν δεν θες, απλά για να τα σκεφτείς και ή να τα απορρίψεις ή να σε υποψιάσουν...εσύ ξέρεις καλύτερα.

Το οικογενειακό κλίμα πώς είναι? Υπάρχουν καυγάδες στο σπίτι, που έστω και κρυφοί μπορεί να ακούγονται από το παιδί?

Υπάρχουν πρότυπα μέσα ή πολύ κοντά στην οικογένεια που εκδηλώνουν απότομες συμπεριφορές προς τους άλλους?

Μήπως έχεις πολλές ενασχολήσεις πέραν των καθημερινών σου δουλειών, που σε εμποδίζουν να παίζεις αρκετά με το παιδί? Μήπως βαριέται και το βλέπει σαν αδιαφορία από μέρους σου?

Σε σχεση με την αδερφή του, εσύ τους εξισώνεις, αλλά μηπως δεν το κάνουν άτομα συγγενικά ή φιλικά, με τα οποία έχετε συχνές επαφές? Μήπως παρουσία του γιου σου ειπώνεται ότι μπορεί να ζηλέυει την αδερφή του? Αυτό μπορεί να τον κάνει να την βλέπει ανταγωνιστικά ακόμα κι αν δεν το σκεφτόταν πρωτύτερα. Ή μπορεί όταν γεννήθηκε η μικρή να μην το είχατε διαχειριστεί τότε σωστά και να του βγαίνει τώρα.

Μήοπως δέχεται λεκτική ή σωματική βία από συνομιλίκους του ή άλλους που να μην φαντάζεσαι?

 

Πραγματικά δεν θέλω να αισθανθείς ότι σε κατακρίνω ή να αρχίσεις να απολογείσαι! Είναι σενάρια που μπορεί να είναί όλα λάθος και δεν θέλω να σε προσβάλλω!!! Εκθέτω σενάρια που ίσως να μην έχετε σκεφτεί πάντα με σεβασμό απέναντί σου, το τονίζω!

Τέλος θα έλεγα να συνεχίσεις με τις μεθόδους που χρησιμοποιείς και να αλλάξεις μόνο την εκδήλωση της στεναχώριας σου μπροστά του. Να του δείχνεις ότι αυτά που λέει δεν σε πληγώνουν, γιατί δεν τα πιστεύεις και ότι είσαι σίγουρη ότι σε αγαπάει όπως κι εσύ.

 

Μακάρι βρε mommymini να ήταν όλες οι κακές μητέρες σαν εσένα!

[fairy's mom]

Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι ίσως ζηλεύει την αδελφή του. Εμείς όμως ποτέ δεν δείχνουμε προτίμηση ή αδυναμία σε ένα παιδί. Αυτό που με λυπεί περισσότερο είναι ότι "παραμερίζω" και το μικρότερο παιδί μου. Δηλαδή στον μεγάλο θα του πω πολλές φορές σ' αγαπώ ενώ στη μικρή θα της στο πω, πάντα όμως ψιθυριστά για να μην τον κάνω να ζηλέψει. Θα παίξω αποκλειστικά μαζί της μόνο στον επάνω όροφο του σπιτιού που ο ίδιος δεν θα είναι παρών.

 

Αυτό για μένα είναι λάθος. Πρέπει να καταλαβαίνει ότι η μαμά αγαπάει το ίδιο και τα δύο παιδιά και αυτό να φαίνεται και στις εκδηλώσεις τρυφερότητας και στο παιχνίδι. Να μην συμπριφέρεσαι ενοχικά σε αυτό το κομμάτι, γιατί μπορεί να το παρερμηνεύσει και να ενισχύσει την ζήλια του, αν υπάρχει.

Σημ δεν είμαι ψυχολόγος και μπορεί να σε συμβουλεύω λάθος. Λέω απλά την γνώμη μου..

[Ellemphriem]

Αυτο που με εκανε να θεωρω οτι η μαμα εχει χασει τον ελεγχο ειναι το γεγονος οτι το παιδι βγαζει θυμο...και εκφραζεται λες και εχει περασει στο μυαλο του οτι αυτος οριζει τι συμβαινει στο σπιτι.

 

Το οτι το παιδι βγαζει θυμο εχει να κανει με αναγκες του παιδιου οι οποιες για καποιον (προφανως πρακτικο λογο) δεν ικανοποιουνται. Εγω δεν θα το παω μακρια κοριτσι μου. Θα το παω στην ζηλεια για την αδερφη του. Επιμενεις στην αγαπη σου σε αυτον, στην υπομονη (μεγαλη κουβεντα ξερω), και οταν σου λεει δεν σε αγαπαω, δεν θελω να με αγαπας λεγε ενταξει παιδι μου δεν πειραζει μην με αγαπας, αλλα δεν μπορεις εσυ να ελεγξεις πως αισθανομαι εγω για σενα και αν θα σε αγαπαω μεχρι να πεθανω. Αυτο θα το αφησεις σε μενα. Εσυ μπορεις να αισθανεσαι οπως θες. Ειμαι σιγουρη οτι εχεις προσπαθησει να του μιλησεις αλλα καμια φορα οι καθαρες ερωτησεις φερνουν καθαρες απαντησεις. Δηλαδη τον ρωτησες καμια φορα 'ΓΙΑΤΙ δεν θες να σε αγαπαω, μπορεις να μου πεις?'........

[DALIA]

Εllemphrier πολύ πιθανή απάντηση που θα πάρει δυστυχώς είναι γιατί έτσι.

[mommymini]

Το οικογενειακό κλίμα πώς είναι? Υπάρχουν καυγάδες στο σπίτι' date=' που έστω και κρυφοί μπορεί να ακούγονται από το παιδί?

Υπάρχουν πρότυπα μέσα ή πολύ κοντά στην οικογένεια που εκδηλώνουν απότομες συμπεριφορές προς τους άλλους?

Μήπως έχεις πολλές ενασχολήσεις πέραν των καθημερινών σου δουλειών, που σε εμποδίζουν να παίζεις αρκετά με το παιδί? Μήπως βαριέται και το βλέπει σαν αδιαφορία από μέρους σου?

Σε σχεση με την αδερφή του, εσύ τους εξισώνεις, αλλά μηπως δεν το κάνουν άτομα συγγενικά ή φιλικά, με τα οποία έχετε συχνές επαφές? Μήπως παρουσία του γιου σου ειπώνεται ότι μπορεί να ζηλέυει την αδερφή του? Αυτό μπορεί να τον κάνει να την βλέπει ανταγωνιστικά ακόμα κι αν δεν το σκεφτόταν πρωτύτερα. Ή μπορεί όταν γεννήθηκε η μικρή να μην το είχατε διαχειριστεί τότε σωστά και να του βγαίνει τώρα.

Μήοπως δέχεται λεκτική ή σωματική βία από συνομιλίκους του ή άλλους που να μην φαντάζεσαι?

 

........[/quote']

Κορίτσια καταρχάς να σας ευχαριστήσω όλες γιατί πραγματικά πήρα μία ανάσα ηρεμίας.

Όσον αφορά το κλίμα στο σπίτι είναι πολύ ήρεμο αν εξαιρέσετε τις εκρήξεις θυμού του μικρού. Με τον σύζυγο τα πάμε περήφημα, δεν τσακωνόμαστε, δεν φωνάζουμε και αν έχουμε διαφωνία λύνεται ήρεμα. Γενικότερα και μεταξύ μας και στα παιδιά μιλάμε ήρεμα, σε χαμηλό τόνο και ΓΛΥΚΑ. Εντάξει κάποιες φορές που μας βγάζουν εκτός ορίων θα φωνάξουμε για να εκτονωθούμε περισσότερο και όχι για να μας φοβηθούν. Τώρα για άτομα φιλικά ή συγγενικά μας δεν υπάρχουν ακραίες καταστάσεις για να παραδειγματίζεται. Ούτως ή άλλως τα παιδιά τον περισσότερο χρόνο τον περνάνε μαζί μου που δεν σας κρύβω καταβάλω κάθε δυνατή προσπάθεια για να συγκρατήσω τα νεύρα μου και την οργή μου και πραγματικά πιστέψτε με το καταφέρνω.

 

Εllemphrier πολύ πιθανή απάντηση που θα πάρει δυστυχώς είναι γιατί έτσι.

Και ναι λοιπόν αυτή παίρνω κάθε φορά. Ellemphier πάρα πολύ σωστά τα είπες και αυτά προσπαθώ να κάνω και να του πω, ακριβώς με τις λέξεις που χρησιμοποίησες και τις προτάσεις σου. Ξέρεις τι μου είπε ο παιδοψυχολόγος λες πολλά λόγια σε ένα 4χρόνο παιδί. Και όμως κάθε φορά που προσπαθώ να του εξηγήσω απλά πότε δεν τα καταφέρνω, οι προτάσεις μου είναι μεγάλες, τι να κάνω όμως τα συναισθηματά μου είναι μεγαλύτερα.

[Zaxarenia]

mommymini δε μπορώ να πω ότι έχω εμπειρία σε τέτοια θέματα, έχω μία κορούλα ενός έτους (εντός 3 ημερών) και πάντα με προβλημάτιζαν τέτοιου είδους συμπεριφορές που έχω δει σε άλλα παιδάκια (φιλενάδων μου) και σε εκπομπές που παρακολουθώ (τύπου ''νταντά).

Θα συμφωνήσω όμως με την fairy's mom στο παρακάτω:

Παράθεση:

Αρχικό μήνυμα απο mommymini

Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι ίσως ζηλεύει την αδελφή του. Εμείς όμως ποτέ δεν δείχνουμε προτίμηση ή αδυναμία σε ένα παιδί. Αυτό που με λυπεί περισσότερο είναι ότι "παραμερίζω" και το μικρότερο παιδί μου. Δηλαδή στον μεγάλο θα του πω πολλές φορές σ' αγαπώ ενώ στη μικρή θα της στο πω, πάντα όμως ψιθυριστά για να μην τον κάνω να ζηλέψει. Θα παίξω αποκλειστικά μαζί της μόνο στον επάνω όροφο του σπιτιού που ο ίδιος δεν θα είναι παρών.

 

Αυτό για μένα είναι λάθος. Πρέπει να καταλαβαίνει ότι η μαμά αγαπάει το ίδιο και τα δύο παιδιά και αυτό να φαίνεται και στις εκδηλώσεις τρυφερότητας και στο παιχνίδι. Να μην συμπριφέρεσαι ενοχικά σε αυτό το κομμάτι, γιατί μπορεί να το παρερμηνεύσει και να ενισχύσει την ζήλια του, αν υπάρχει.

Σημ δεν είμαι ψυχολόγος και μπορεί να σε συμβουλεύω λάθος. Λέω απλά την γνώμη μου..

 

Πιστεύω ότι πρέπει τα παιδιά να ξέρουν ότι η μαμά μπορεί και αγαπάει το ίδιο όλα της τα παιδιά (είτε 2, είτε παραπάνω). Νομίζω ότι το να δείχνεις σε ένα παιδί ότι αγαπάς εκείνο και μόνο ίσως το μπερδέψει και μελλοντικά να θεωρεί ότι και όλοι οι άλλοι θα αγαπούν εκείνο και μόνο...λέω τώρα δεν είμαι και ειδική επί του θέματος.

Φαίνεσαι πολύ υπομονετικό άτομο και μπράβο σου, αλλά μάλλον πρέπει να είσαι και λίγο παραπάνω σκληρή μαζί του.(άποψή μου)

Ο αδερφός μου μια φορά( πρέπει να ήταν 6 χρονών) ήθελε και κείνος να φύγει από το σπίτι, κάτι τον είχε νευριάσει, δε θυμάμαι φυσικά τι ήταν αυτό.

Μάζεψε κανονικά κάποια από τα πράγματά του (ρούχα, παιχνίδια) και ανακοίνωσε ότι φεύγει...και το έκανε! Η μαμά μου δεν οπισθοχώρησε! Ο αδερφός μου έφυγε κανονικά, περπάτησε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι (η μαμά μου φυσικά από πίσω, αλλά στα κρυφά, τον ακολουθούσε).

Μετά από μερικά μέτρα, επέστρεψε σπίτι και η μητέρα μου του εξήγησε ήρεμα και ωραία ότι δε γίνεται να έχει πα΄ντα ότι θέλει και για την αντίδρασή του αυτή (αν θυμάμαι καλά) τιμωρήθηκε με κάποιες μέρες απαγορευμένης εξόδου (και κατ' επέκταση παιχνιδιού στη γειτονιά).

Άλλη μια φορά, μας είχε βγάλει βόλτα και σε ένα μαγαζάκι με παιχνίδια λιγουρευόμσταν φυσικά πολλά απ' αυτά.

Όταν ζητήσαμε από τη μαμά μας να μας αγοράσει εκείνη μας εξήγησε ότι δεν έχει λεφτά και ότι δε μπορεί να μας τα πάρει. Έπρεπε να φύγουμε, ο αδερφός μου να χτυπιέται '' το θέλω, το θέλω''. Η μαμά ''δε μπορώ να στο πάρω, πάμε να φύγουμε'' Ο αδερφός μου ''όχι, δε φεύγω αν δεν μου το πάρεις''. Η μαμά '' εμείς φεύγουμε'' και προχώρησε κανονικά...ο αδερφός, στην αρχή άκαμπτος, στο τέλος ακολούθησε!

Δεν ξέρω αν ήταν ο πιο σωστός τρόπος, απλα σου έδωσα δύο παραδείγματα που ξέρω. Και μη βάλετε με το νου σας ότι ο αδερφούλης μου ήταν από τα ''κακομαθημένα'', είχε κάποιες φάσεις , όλα τα παιδάκια έχουν!

Πρέπει να μάθω και για μένα τώρα :lol:

Εύχομαι να βρεις τη λύση, σε καμία περίπτωση μη σκέφτεσαι αρνητικά για τον εαυτό σου, τα παιδάκια διαισθάνονται πολλά περισσότερα από εμάς!

[mommymini]

Ο αδερφός μου μια φορά( πρέπει να ήταν 6 χρονών) ήθελε και κείνος να φύγει από το σπίτι, κάτι τον είχε νευριάσει, δε θυμάμαι φυσικά τι ήταν αυτό.

Μάζεψε κανονικά κάποια από τα πράγματά του (ρούχα, παιχνίδια) και ανακοίνωσε ότι φεύγει...και το έκανε! Η μαμά μου δεν οπισθοχώρησε! Ο αδερφός μου έφυγε κανονικά, περπάτησε ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι (η μαμά μου φυσικά από πίσω, αλλά στα κρυφά, τον ακολουθούσε).

Μετά από μερικά μέτρα, επέστρεψε σπίτι και η μητέρα μου του εξήγησε ήρεμα και ωραία ότι δε γίνεται να έχει πα΄ντα ότι θέλει και για την αντίδρασή του αυτή (αν θυμάμαι καλά) τιμωρήθηκε με κάποιες μέρες απαγορευμένης εξόδου (και κατ' επέκταση παιχνιδιού στη γειτονιά).

 

 

Άλλη μια φορά, μας είχε βγάλει βόλτα και σε ένα μαγαζάκι με παιχνίδια λιγουρευόμσταν φυσικά πολλά απ' αυτά.

Όταν ζητήσαμε από τη μαμά μας να μας αγοράσει εκείνη μας εξήγησε ότι δεν έχει λεφτά και ότι δε μπορεί να μας τα πάρει. Έπρεπε να φύγουμε, ο αδερφός μου να χτυπιέται '' το θέλω, το θέλω''. Η μαμά ''δε μπορώ να στο πάρω, πάμε να φύγουμε'' Ο αδερφός μου ''όχι, δε φεύγω αν δεν μου το πάρεις''. Η μαμά '' εμείς φεύγουμε'' και προχώρησε κανονικά...ο αδερφός, στην αρχή άκαμπτος, στο τέλος ακολούθησε!

 

Ακριβώς το ίδιο έπραξα και εγώ μόνο που δεν βγήκα έξω να τον ακολουθήσω γιατί δεν χρειάστηκε αλλά μόλις του άνοιξα την πόρτα κάθισμα στο πάτωμα για να είμαι στο ύψος του και του εξήγησα πως αυτό δεν το κάνουμε γιατί την επόμενη φορά η πόρτα δεν θα ξανα ανοίξει να μπει μέσα (ξέρω ήμουν σκληρή ίσως και κακώς του είπα αυτό ίσως έπρεπε να απαντήσω κάτι άλλο).

 

Όσον αφορά το δεύτερο παραδειγμά σου το έχω κάνει άπειρες φορές φεύγω και τον αφήνω να κλαίει μέχρι να καταλάβει ότι δεν πρόκειται να του το αγοράσω.

 

Στο παρελθόν θεωρώ ότι ήμουν σκληρή μαμά του τύπου χάνεις παιχνίδια, εκδρομές, βόλτες κ.ο.κ. και το έκανα, αυτό πιστεύω ότι τον κούρασε και άλλαξε συμπεριφορά. Τι να πω δεν ξέρω.

[πιγκουινακι]

καλη μου μανουλα

ο,τι και να λεμε εμεις που μπορει να ειναι πολυ σωστο καποιες φορες,δε φτανει! Και οι γραμμες επικοινωνιας και οι παιδοψυχολογοι απο τηλεφωνου

επισης δεν ειναι αρκετοι(έχω κανει και εγω χρηση)

εφοσον η κατασταση σε προβληματιζει πολυ και δεν εκτονωθηκε συντομα ωστε να πεις πως ήταν μια φαση,μη χανεις χρονο!

ένας καλος παιδοψυχολογος ή παιδοψυχιατρος κατα τη γνωμη μου ειναι η μονη λυση.Θα του τα πεις όλα αναλυτικα απο την αρχη,ισως να θελησει να γνωρισει και το παιδι(και εχουν τον τροπο τους το παιδι να μην το παρει καθολου στραβα),θα αντιληφθει και πραγματα που τα περνας εσυ απαρατηρητα και πολλα αλλα.Εγω ειχα προβλημα με το μεγαλο μου γιο

και μου λυθηκαν τα χερια,δοξα το θεο!

[Zaxarenia]

Ακριβώς το ίδιο έπραξα και εγώ μόνο που δεν βγήκα έξω να τον ακολουθήσω γιατί δεν χρειάστηκε αλλά μόλις του άνοιξα την πόρτα κάθισμα στο πάτωμα για να είμαι στο ύψος του και του εξήγησα πως αυτό δεν το κάνουμε γιατί την επόμενη φορά η πόρτα δεν θα ξανα ανοίξει να μπει μέσα (ξέρω ήμουν σκληρή ίσως και κακώς του είπα αυτό ίσως έπρεπε να απαντήσω κάτι άλλο).

 

Όσον αφορά το δεύτερο παραδειγμά σου το έχω κάνει άπειρες φορές φεύγω και τον αφήνω να κλαίει μέχρι να καταλάβει ότι δεν πρόκειται να του το αγοράσω.

 

Στο παρελθόν θεωρώ ότι ήμουν σκληρή μαμά του τύπου χάνεις παιχνίδια, εκδρομές, βόλτες κ.ο.κ. και το έκανα, αυτό πιστεύω ότι τον κούρασε και άλλαξε συμπεριφορά. Τι να πω δεν ξέρω.

 

mommymini έχεις δοκιμάσει δηλαδή τα πάντα,ε;

Ίσως τότε, όπως λέει και η vivikk να επισκεφτείτε ένα παιδοψυχολόγο.

Αλήθεια, ο πατέρας του πως αντιδράει σε όλη αυτή την κατάταση; Ο μικρός σου με τον πατέρα του τα βρίσκει ή αντιδράει το ίδιο και σε κείνον;

Πολύ δύσκολες αυτές οι καταστάσεις, ότι και να πούμε εμείς τώρα, ειδικά εξ αποστάσεως και χωρίς να σαε γνωρίζουμε δε θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε..δυστυχώς

Εύχομαι να πανε όλα καλά, να είσαι αισιόδοξη!

[no doubt]

Ο δίχρονος γιος μου μετά την γέννηση των διδύμων είχε πολλές τέτοιες εκρήξεις.

Τα δοκίμασα ΟΛΑ πίστεψέ με. Όταν είναι θυμωμένος είναι εκτός εαυτού. Μπορεί να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο και να μην πάρει χαμπάρι.

Το να του μιλάς εκείνη την ώρα δεν έχει νόημα. Απλά παρατείνει το θυμό και παίρνει αυτό που θέλει, την προσοχή σου.

Το μόνο που σώζει είναι η πλήρης αδιαφορία. Πλήρης όμως σαν να μην υπάρχει στο δωμάτιο, σαν να είναι αόρατος ένα πράγμα.

Το έκανα αυτό. Συνέχιζα ότι έκανα ατάραχη. Όταν ερχόταν να χτυπήσει κάποιο μωρό του απωθούσα απλώς το χέρι χωρίς καν να τον κοιτάξω.

Ε λοιπόν 1, 2, 3, 100 το έκοψε μαχαίρι.

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Ειδικά για τη ζήλεια, κάπου είχα διαβάσει ότι σημασία για το κάθε παιδί έχει να καλύπτεται η ανάγκη του σε γονική παρουσία, όχι να παίρνει όση ακριβώς αγάπη παίρνει και το αδελφάκι του. Να χορταίνει!

 

Ως προς το άλλο, δεν ξέρω αν βοηθάει, βάλε όμως τον εαυτό σου στη θέση του και σκέψου: τι θα ήθελες να κάνει η μαμά σου αν εσύ χτυπούσες την αδελφούλα σου ή έλεγες όλα αυτά τα φρικιαστικά - ομολογουμένως - πράγματα; Καμιά ιδέα;

[mommymini]

mommymini έχεις δοκιμάσει δηλαδή τα πάντα,ε;

Ίσως τότε, όπως λέει και η vivikk να επισκεφτείτε ένα παιδοψυχολόγο.

Αλήθεια, ο πατέρας του πως αντιδράει σε όλη αυτή την κατάταση; Ο μικρός σου με τον πατέρα του τα βρίσκει ή αντιδράει το ίδιο και σε κείνον;

Πολύ δύσκολες αυτές οι καταστάσεις, ότι και να πούμε εμείς τώρα, ειδικά εξ αποστάσεως και χωρίς να σαε γνωρίζουμε δε θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε..δυστυχώς

Εύχομαι να πανε όλα καλά, να είσαι αισιόδοξη!

 

Τον μπαμπά δυστυχώς δεν τον βλέπουμε αρκετά, εργάζεται πολλές ώρες (βλεπόμαστε από 2 ώρες έως καμία την ημέρα) και όπως καταλαβαίνετε τα περνάω όλα μόνη μου. Παρόλο αυτά αν θυμώσει με τον μπαμπά έχει ακριβώς την ίδια συμπεριφορά και με τις γιαγιάδες όταν τις βλέπουμε. Θέλει να γίνεται το δικό του, και αν δεν γίνεται έχουμε τις εκρήξεις..

 

Ο δίχρονος γιος μου μετά την γέννηση των διδύμων είχε πολλές τέτοιες εκρήξεις.

Τα δοκίμασα ΟΛΑ πίστεψέ με. Όταν είναι θυμωμένος είναι εκτός εαυτού. Μπορεί να χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο και να μην πάρει χαμπάρι.

Το να του μιλάς εκείνη την ώρα δεν έχει νόημα. Απλά παρατείνει το θυμό και παίρνει αυτό που θέλει, την προσοχή σου.

Το μόνο που σώζει είναι η πλήρης αδιαφορία. Πλήρης όμως σαν να μην υπάρχει στο δωμάτιο, σαν να είναι αόρατος ένα πράγμα.

Το έκανα αυτό. Συνέχιζα ότι έκανα ατάραχη. Όταν ερχόταν να χτυπήσει κάποιο μωρό του απωθούσα απλώς το χέρι χωρίς καν να τον κοιτάξω.

Ε λοιπόν 1, 2, 3, 100 το έκοψε μαχαίρι.

 

Φιλενάδα το έχω δοκιμάσει και αυτό. Αλλά πάλι δεν πιάνει. Ενώ ο ίδιος φωνάζοντας θυμωμένα μου λέει ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ σε 5 λεπτά μου λέει ήρεμα ΜΑΜΑ! εγώ του απαντώ έλα αγάπη μου και φτου και από την αρχή ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ; Με δοκιμάζει, αντε βρες άκρη.

 

Ειδικά για τη ζήλεια, κάπου είχα διαβάσει ότι σημασία για το κάθε παιδί έχει να καλύπτεται η ανάγκη του σε γονική παρουσία, όχι να παίρνει όση ακριβώς αγάπη παίρνει και το αδελφάκι του. Να χορταίνει!

 

Ως προς το άλλο, δεν ξέρω αν βοηθάει, βάλε όμως τον εαυτό σου στη θέση του και σκέψου: τι θα ήθελες να κάνει η μαμά σου αν εσύ χτυπούσες την αδελφούλα σου ή έλεγες όλα αυτά τα φρικιαστικά - ομολογουμένως - πράγματα; Καμιά ιδέα;

Σε αυτό δεν μπορώ να σου απαντήσω γιατί εκ των πραγμάτων σκέφτομαι πιο ώριμα από τον γιο μου. Και εγώ ήμουν ζωηρή μικρή και τσακωνόμουν έντονα με τα αδέλφια μου όμως αποδεχόμουνα τις τιμωρίες. Ενώ ήξερα ότι θα τιμωρηθώ το έκανα και μετά πήγαινα μόνη μου τιμωριά.:p Και μην ξεχνάς είμαστε διαφορετικές προσωπικότητες. Εγώ τη μαμά την ταλαιπωρούσα φρικτά λόγω ζωηράδας αλλά τη σεβόμουνα .

[RENAH]

 

 

Φιλενάδα το έχω δοκιμάσει και αυτό. Αλλά πάλι δεν πιάνει. Ενώ ο ίδιος φωνάζοντας θυμωμένα μου λέει ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ σε 5 λεπτά μου λέει ήρεμα ΜΑΜΑ! εγώ του απαντώ έλα αγάπη μου και φτου και από την αρχή ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΣ; Με δοκιμάζει, αντε βρες άκρη.

 

 

Αν αντι να του πεις ελα αγαπη μου..του πεις ''δεν μου ειπες να μην σου μιλαω ;;Ε δεν σου μιλαω ΄΄ Και να αδιαφορησεις ..καπως ετσι αφου τα εχεις δοκιμασει όλα!!!

[mommymini]

Μάλλον κάτι τέτοιο πρέπει να κάνω. Απλά θεώρησα ότι είναι σαν να του κρατάω κακία και να απομακρύνομαι από αυτόν. Πάντα εγώ πρέπει να κάνω το πρώτο βήμα για να τον πλησιάσω. Τέλος πάντων εχτές μίλησα με παιδοψυχολόγο μου επησήμανε κάποια λάθη χειρισμού μου αλλά μου έδωσε δύναμη να συνεχίσω. Ο ίδιος το απέδωσε στη ζήλεια που έχει για την αδελφή του. Ίδωμεν.

Κορίτσια και πάλι σας ευχαριστώ γιατί πραγματικά με κάνατε να νιώθω πολύ καλύτερα. Σε δύσκολες στιγμές κολάει το μυαλό μου, τι να του απαντήσω για να καταλάβει περίσσοτερα πράγματα χωρίς να τον πληγώσω.

[Zaxarenia]

Καλησπέρα!

Μόλις μου ήρθε στο μυαλό ένα βιβλίο που είχα πετύχει στην παιδίατρο και μου φάνηκε ενδιαφέρον, λίγο που το διάβασα.

Κράτησα τα στοιχεία για να το αγοράσω κάποια στιγμή.

Λέγεται: ''παιδιά που ζηλεύουν'' της Νέσια Λανιάντου, εκδόσεις Καστανιώτη.

Δεν ξέρω αν σε βοηθήσει, ίσως... διάβασέ το αν θες.

Φιλικά, Ζαχαρένια

[mommymini]

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πληροφορία. Απορώ πως μου έχει ξεφύγει. Γενικότερα έχω πολύ μεγάλη γκάμα από βιβλία που αναφέρονται στην ψυχολογία των παιδιών, η αλήθεια είναι πως δεν έχουν κοινή γραμμή διαπαιδαγώγησης όλα και μάλλον περισσότερο με έχουν μπερδέψει και όχι με έχουν βοηθήσει. Τέλος πάντων θα το πάρω γιατί αναφέρεται αποκλειστικά στην ζήλεια. Και πάλι σε ευχαριστώ Ζαχαρένια.