ΠΝΙΓΟΜΑΙ!!

[danel]

Αν και ντρέπομαι που γράφω εδώ το πρόβλημα μου, δεν μπορώ μέχρι στιγμής να βρω την άκρη κι έτσι απευθύνομαι σε σας κορίτσια...

 

Έχω μία έφηβη κι ένα μωράκι...

Μέχρι εδώ καλά! Έχω όμως κι έναν σύζυγο με τον οποίο όσο πάει και απομακρυνόμαστε..

Έχω μαζέψει τόσο θυμό γι' αυτόν που αμφιβάλλω αν μπορέσει να αλλάξει κάτι. Του'χω μιλήσει αλλά το αποτέλεσμα ίδιο. Είμαι η γκρινιάρα γι' αυτόν. Πρέπει να βρω λύσεις χωρίς "αυτόν", ΓΙΑ ΜΕΝΑ και τα παιδιά μου!

 

Δεν αντέχω πνίγομαι! Τη ζητάω; Μόνο συντροφιά! Δηλαδή ένα Σ/Κ μία βόλτα μαζί, όμως εκείνος παρόλο που μπορεί κάποιες φορές να μου κάνει τη "χάρη", έχει μούτρα, κακοκεφιά, που αμέσως μετανοιώνω που βγήκαμε. Το μόνο που τον ευχαριστεί, είναι να μένει σπίτι, να κοιμάται και να βλέπει Τ.V.

Ο.Κ. τώρα ανακάλυψα ότι δεν ταιριάζουμε, αλλά πριν το μωρό είχα βρει διεξόδους για μένα. Τώρα όμως, το μωρό με δεσμεύει και δεν ξέρω τί να κάνω;;

 

HELP!!!!

[EUGENI]

Καλησπερα!

Ετσι οπως τα περιγραφεις ειναι σαν να μη συμμετεχει πουθενα ο αντρας σου....

Με τα παιδια πως ειναι?

Οικογενεια δεν ειναι μονο ζω σε ενα σπιτι,κανω παιδια,κοιμαμαι,ξυπναω και βλεπω τηλεοραση οποτε θελω!!!!

Εχεις αναρωτηθει ποιος ειναι ο λογος που απομακρυνθηκατε?

Μηπως ο θυμος που εχεις τον απομακκρινει περισσοτερο?

Προσπαθησε να του δωσεις να καταλαβει με ηρεμο τροπο και με συζητηση ολα αυτα που σε ενοχλουν...

[AnnaR]

Πόσο είναι τα παιδιά σου;

Η έφηβη κόρη σου,φαντάζομαι πως θα σας συνοδεύει σπάνια στις εξόδους σας,οπότε παίρνετε το μωράκι και πάτε όπου θέλετε!

 

Μήπως η κακοκεφιά του συζύγου σου οφείλεται σε άλλους παράγοντες όπως προβλήματα στην δουλειά που ίσως δεν γνωρίζεις(; )

Αν πάλι θέλεις χρόνο για τον ευατό σου,άσε το μωρό σε εκείνον,στην κόρη σου ή σε κάποιον που εμπιστεύεσαι.

[danel]

Δεν ξέρω, ασυνεννοησία πλήρης! Εγώ θέλω να βγαίνω, αν γίνεται και όλη μέρα να είμαι έξω, κι εκείνος σ' ένα καναπέ ξαπλωμένος. Εκείνος θεωρεί ότι συμμετέχει "όσο μπορεί", κι εγώ νομίζω ότι μπορεί κι άλλο. Φαύλος κύκλος!

 

Η κόρη μου δεν συμμετέχει και πολύ στις βόλτες, άλλωστε όλο μουτρωμένοι γυρνάμε κι από βόλτα, αφού νομίζω ότι τον σέρνω.

[danel]

Να σας δώσω ένα παράδειγμα.

Του είπα ότι θέλω να πάμε βόλτα κι εκείνος μου πρότεινε να πάω με το αυτοκίνητο να φέρω παϊδάκια για να φάμε, έτσι θα κάνω και τη βόλτα μου!! Μα είναι βόλτα αυτό; Εγώ αγγαρεία το ονομάζω. Εγώ του λέω πάμε μαζί με το μωρό, αλλά εκείνος λέει ότι το μωρό μπορεί ν' αρχίσει να κλαίει.

[Ανεμώνη]

Η γκρίνια σίγουρα δεν θα φέρει αποτέλεσμα! Σου προτείνω να σταματήσεις να του δείχνεις ότι τον έχεις ανάγκη και να προσπαθήσεις να περνάς μόνη σου καλά με το μωρό!

Τι νόημα έχει εξάλλου να βγαίνετε μαζί αν στο τέλος δεν περνάτε καλά; Καταλαβαίνω ότι έχεις ανάγκη να είστε όλοι μαζί σαν οικογένεια και να μοιράζεστε αυτές τις ωραίες στιγμές, αλλά αν ο άλλος το βλέπει σαν αγγαρεία , άστο καλύτερα.

Όταν και εμένα το πρώτο μου παιδί ήταν μικρότερο, είχα προσκολληθεί απίστευτα στον άντρα μου και ήθελα να κάνουμε τα πάντα μαζί.

Εκείνος αντιδρούσε κι έτσι είχαμε γκρίνια και καυγάδες. Ε, το πήρα απόφαση και σιγά σιγά άρχισα να τον αγνοώ. Ετοιμαζόμασταν να πάμε κάπου με τη μικρή και του έλεγα: Εμείς θα πάμε εκεί, αν θες ,έρχεσαι. Αν ερχόταν , καλώς. Αλλιως, περνώ και μόνη μου καλά που λέει και το άσμα.

Στην αρχή ήταν κάπως, στενοχωριόμουν γιατί ήθελα να δεθεί με τη μικρή και να ασχολείται μαζί της αντί να ξοδεύει ανούσια τον χρόνο του μπροστά στον υπολογιστη και την τηλεόραση αλλά κατάλαβα οτι με το ζόρι δεν γίνεται τίποτα. Σιγά σιγά το συνηδητοποίησε απο μόνος του ότι άλλα πράγματα έχουν αξια στη ζωή και τώρα αφιερώνει αρκετό χρόνο στην οικογένεια.

Επίσης με βοήθησαν πολύ οι φίλες μου και η αδερφη μου που έχουν παιδια συνομήλικα και μπορούσαμε να κάνουμε παρέα και να περνάμε καλά.

[danel]

Ανεμώνη, κι εγώ αυτό προσπαθώ! Να βρω λύσεις να περνάω καλά, αλλά δυστυχώς οι φίλες μου έχουν μεγάλα παιδιά κι έτσι έχω μείνει μόνη. Άσε που θέλω να πάω και καμιά εκδρομή..κι εκεί μόνη;;;

[Νατασούλα]

Ανεμώνη, κι εγώ αυτό προσπαθώ! Να βρω λύσεις να περνάω καλά, αλλά δυστυχώς οι φίλες μου έχουν μεγάλα παιδιά κι έτσι έχω μείνει μόνη. Άσε που θέλω να πάω και καμιά εκδρομή..κι εκεί μόνη;;;

 

Συμφωνώ και εγώ με την Ανεμώνη!!!!!!!!

Και εγώ κατά κάποιον τρόπο μόνη μου είμαι, ο αντρούλης μου δουλεύει από τις 6.00 το πρωί έρχεται σπίτι το μεσημεράκι τρώει κοιμάται καμιά ωρίτσα και μετά φεύγει. Και έρχεται στις 10.00 το βράδυ. Οπότε καταλαβαίνεις ότι και εγώ ότι κάνω μόνη. Και εμένα οι φίλες μου παρόλο που έχουν μικρά παιδιά, μένουν μακριά και δεν μπορώ να πηγαίνω κάθε τρείς και λίγο με ταξί (να κάνω ολόκληρη μετακόμιση με το παιδί) και έτσι αναγκαστικά βγαίνω μόνη μου σε καθημερινή βάση. Στην αρχή ήταν λίγο βαρετά αλλά τώρα έχω συνηθίσει και έχει καταντήσει ρουτίνα για μένα. Όσο για τις εκδρομούλες που είπες, δυστυχώς και εμείς δεν πηγαίνουμε τακτικά γιατί ο αντρούλης μου δουλεύει μέχρι και τις Κυριακές (μισή μέρα) και θέλει και εκείνος να ξεκουραστεί λιγάκι.

Προσπάθησε και εσύ να φτιάξεις έτσι το πρόγραμμά σου που να μην τον έχεις ανάγκη. Να βγαίνεις μόνη σου και τί έγινε; Πήγαινε και σε παιδική χαρά, εκεί σίγουρα θα κάνεις γνωριμίες και θα βρείς και παρέες άλλες μαμάδες με συνομίληκα ή μη παιδιά. Άν θελήσει κάποια στιγμή να έρθει ο καλός σου, εσύ μη του κλείσεις την πόρτα. Και μην αναλώνεσαι και τα σκέφτεσαι συνέχεια, να χαίρεσαι τα παιδάκια σου!!!!!!

Φιλάκια πολλά και μην στενοχωριέσαι, όλα θα φτιάξουν.

[leol]

κοριτσι δυσκολα με τα παιδια το λεω νακουω κ συ κ γω κ ολεσ μασ ακομα κ ο καλυτεροσ αντρασ δεν νιωθει το ζορι κ τα συναισθηματα μασ με τα χρονια βαραινουμε κιολασ κ τι να λεμε ωρεσ ωρεσ ουτε τον εαυτο μου δεν αναγνωριζω...ολο κατι αλλο θελω μαλλον κατι σαν αυτο π λεει η αλεξιου [μια φωτογραφια μου παλια κοιτασ δεν τησ μοιαζω πια γιαυτο δεν μαγαπασ]κιομωσ ξερω οτι μασ αγαπουν ....κ γω περασα ζορι φοβερο κ τι καταλαβα οπωσ εκανα ...αρρωστησα...τωρα αλλαξα πορεια ...βοηθιεμαι πολυ κ με ψυχαναλυση να δω τι ψαχνω τελικα αντε κοριτσια καλα κουραγια αισιοδοξια δεν μπορει μασ αξιζουν τα ωραια στο χερι μασ ειναι θα το πετυχουμε....:roll::roll::):):-P:-P

[danel]

Τί να πω; Αλλιώς τα φανταζόμουν αλλιώς έρχονται...

Μπαααα!!! Δε βλέπω φως στο τούνελ!

Δυστυχώς δεν είμαι από τους ανθρώπους που μπορούν να αποδεχθούν μία κατάσταση τέλματος. Δεν καταλαβαίνω, πως όλες συμφωνείτε ότι πρέπει να αποδεχθούμε τον άλλον έτσι όπως είναι. Θεωρητικά γίνεται ή έτσι θα πρέπε να είναι, αλλά που οδηγεί αυτό; Δεν οδηγεί σε έναν τρόπο ζωής που ο καθένας είναι για την "πάρτη του";; Για μένα, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ σημαίνει όλοι μαζί στην κυριολεξία! Τουλάχιστον ένα Σ/Κ, και αυτό δεν σημαίνει μέσα σ' ένα σπίτι συνεχώς, αλλά ζώντας και δημιουργώντας εμπειρίες, εικόνες, συναισθήματα παντού! ΟΥΦΦΦ!!!

 

Τα 'πα σε σας λες κι εσείς φταίτε για τη ζωή μου. Με συγχωρείτε για την υπερβολή στο λογίδριο μου.

[leol]

αχ κοριτσια ειδικα εγω ειχα μαθει μια εντελωσ αλλη ζωη...η καριερα μου σταματησε τωρα παλι ξεκιναω ημουν ολο εξω με κοσμο κ κοινωνικα κ με τον αντρα μου ζωη κ κοτα κ ξαφνικα μετα απο 14 χρονια κοινησ ζωησ μενα μωρο στο σπιτι κ χωρισ καμια τριτη βοηθεια δεν λεω ο αντρασ μου με στηριξε κ εξακολουθει εγω ομωσ νιωθω οτι πρεπει να βγω απτο τελμα κ να συνεχισω κ βεβαια ηθελα το παιδι μου κ γιαυτο παλεψα αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν μασ κοστησε παρα πολυ:)

[Morchelina]

Το μόνο που τον ευχαριστεί, είναι να μένει σπίτι, να κοιμάται και να βλέπει Τ.V.

Ο.Κ. τώρα ανακάλυψα ότι δεν ταιριάζουμε, αλλά πριν το μωρό είχα βρει διεξόδους για μένα. Τώρα όμως, το μωρό με δεσμεύει και δεν ξέρω τί να κάνω;;

 

HELP!!!!

 

Μιας και έχεις έφηβη κόρη δεν είσαι άπειρη μάνα. Λοιπόν άφηνέ του το μωρό στο σπίτι να το προσέχει και βγες με φίλες σου ή και με τη μεγάλη σου κόρη. Άστον να δει τη γλύκα και μπορεί να παρακαλάει να βγείτε μαζί για να έχει πάντα άλλος την ευθύνη του μωρού. Δεν έχεις βοήθεια να βγείτε και μόνοι σας;

[danel]

Μιας και έχεις έφηβη κόρη δεν είσαι άπειρη μάνα. Λοιπόν άφηνέ του το μωρό στο σπίτι να το προσέχει και βγες με φίλες σου ή και με τη μεγάλη σου κόρη. Άστον να δει τη γλύκα και μπορεί να παρακαλάει να βγείτε μαζί για να έχει πάντα άλλος την ευθύνη του μωρού. Δεν έχεις βοήθεια να βγείτε και μόνοι σας;

 

Μπορούμε να βγούμε μόνοι μας όπως κι εγώ με φίλες μου, αλλά το θέμα δεν είναι αυτό! Αυτό που αναζητώ είναι να είμαστε όλοι μαζί, σε μιά κοινή έξοδο, και όχι ο καθένας το δρόμο του. Επιπλέον, δεν μπορώ να αφήνω το μωρό κι εγώ να κάνω τις βόλτες μου, γιατί κι αυτό το λυπάμαι να το αφήνω μέσα κλεισμένο μαζί του.

Όπως τα διαβάζω μάλλον λύση δεν βρίσκω.

[georgiamami]

Γεια σου Danel.

Λυση θα βρεις, αν ψαξεις μεσα σου. Για να σε βοηθησω θα σου πω τα εξης. Η καθημερινοτητα δεν αλλαξε μονο για σενα αλλα και για εκεινον. Καπου "χαθηκατε" με ολο αυτο. Συσωρρευσες θυμο μεσα σου αρα και οργη. Εκτοξευεις κακιες και τον απομακρυνεις πεισσοτερο.

Πιθανος τροπος χειρισμου: Μαλακωσε λιγο. Γλυκανε λιγο. Υποκρισσου λιγο. Αποδεξου το γεγονος οτι εχεις ενα μικρουλι και μια εφηβη. Το καθενα σε χρειαζεται διαφορετικα. Ο πολυσυνθετος αυτος ρολος που απαιτειται απο σενα, σε θελει δυνατη, ενεργητικη και ηρεμη. Αν οντως θελεις να ειστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, πηγαινε κοντα τους.

Εχω την εντυπωση οτι εσυ "εφυγες" λιγο. Οι αντρες "τρομαζουν" με καποιες αλλαγες οι οποιες για εμας τις γυναικες ειναι παιχνιδακι.Αυτο δε σημαινει οτι δικαιολογω εναν απο τους δυο σας.

Πιστευω πως πρεπει να επιστρατευσεις την γυναικεια φυση σου, για να ενωθειτε παλι. Δεν ειναι ακατορθωτο. Μην απελπιζεσαι. Να εισαι αισιοδοξη και θα πανε ολα καλα.

 

Ισως κανω λαθος. Αλλα θα σου κανει καλο να δεις και απο αλλη οπτικη γωνια.............

[danel]

Πράγματι Georgia, χρειάστηκε να λείψω ένα Σ/Κ και είδα τα πράγματα "από μακριά", λίγο πιό αισιόδοξα. Στο χέρι μας είναι πάντα να αλλάξουμε τις καταστάσεις, αλλά μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας ξεχνάω πώς ένοιωθα γι΄αυτόν...

[georgiamami]

Ειδες τι σου κανουν τα Σ/Κ???? Καλη συνεχεια......

[elenik]

Eγω γεμισα αποριες ...πραγματα που θα ηθελα αν θες να μας πεις μπας και βρουμε μια ακρη γιατι μου φαινεται κουλο να φτασατε ενα παιδι στην εφηβεια (που σημαινει οτι την φαση του μωρου στο σπιτι την ξαναπερασατε επιτυχως)

Θα τις πω και σε οποιες θες απαντας στις αλλες αναρωτησου μονη σου και ισως βρεις μια ακρη.

 

1. Δουλευεις ή δουλευει μονο εκεινος και αν μονο εκεινος οικονομικα πως ειστε? Περναμε μια περιοδο μεγαλης κρισης. Ολοι ειμαστε φρικαρισμενοι με τα οικονομικα. Πχ εμεις την περασμενη Κυριακη λεγαμε να παμε για μπανιο. Ε το πιστευεις οτι σκεφτηκαμε ποση βενζινη θα καταναλωσουμε και μειναμε σπιτι? Ειναι μια δυσκολη περιοδο για ολους. Μηπως και εκεινος αντιμετωπιζει καποια τετοια προβληματα που δεν σου εχει πει για να μην σε αγχωσει?

 

2. Ηταν ετσι και πριν το μωρο? Μηπως δλδ θεωρει ταλαιπωρια το εξω με το μωρο (κι εγω μαζι του σ αυτο ) και προσπαθει να γλιτωσει το κυνηγητο γιατι νοιωθει πολυ κουρασμενος?

 

3. Στο 1ο σας παιδι που ειναι στην εφηβεια , ηταν παλι ετσι? Και αν ναι μεχρι ποια ηληκια του παιδιου περασε την φαση αυτη. Μηπως δλδ υπαρχει φως στο τελος του τουνελ?

 

Θα τονισω οτι θεωρω παρα πολυ θετικο που καθετε μαζι σου εστω και στην κλεισουρα (υπαρχουν και μερικοι που βγαινουν μονοι τους και σε αφηνουν να πνιγεσαι με ενα μωρο μεσα ) .

Θα προτεινα λοιπον να βρεις καποιους τροπους να περασετε ομορφα μαζι εστω και μεσα αν για τον Α-Β λογο το εξω δεν υφισταται. Πχ μολις κοιμηθουν τα παιδια ενα γευμα οι 2 σας ή ενα ποτο στο μπαλκονι .

 

Ειμαι σιγουρη οτι ολα θα πανε καλα. Δεν αλλαζει ο ανθρωπος μετα απο τοσα χρονια και σιγουρα δεν δειχνει να σε εχει γραμμενη και να σηκωνεται να φευγει.

[danel]

Elenik, ο άνθρωπος πάντα έτσι ήταν, "σπιτόγατος", το οποίο έχει σαφώς και τα καλά του.

Ύστερα την άλλη κόρη την μεγάλωσα μόνη μου αφού είναι από άλλο γάμο και γι'αυτό τώρα μου είναι διπλά δύσκολο να ξανά βιώσω την ίδια μοναξιά.

Όσο για τα οικονομικά δεν είναι εκεί το πρόβλημα.