Ανυσηχίες και φόβοι

[angela]

Χτες ήταν η τελευταία μέρα που γινόντουσαν οι προεγγραφές στα νηπειαγωγεία της χώρας μας. Χτες μετά από πολύ συζήτηση με ειδικούς και πολύ σκέψη δική μας είπαμε να παω να τον γράψω για να παρακολουθήσει το νήπιο τον ερχόμενο Σεπτέμβριο.

Είχα όλα τα χαρτιά και ιατρικά εγγραφα, είδα που υπάρχει νηπιο με τμήμα ένταξης για τα παιδάκια με μαθησιακές δυσκολίες και άλλες ιδιαιτερότητες και πήγα. Ευγενέστατοι όλοι αν και στο άκουσμα του αυτισμού θέλησαν στην αρχή να με ξαποστείλουν σε άλλο σχολείο αλλά τελικά δεν γίνεται έτσι μιας και δεν υπάρχουν παντού τέτοια τμήματα αλλά σχεδόν ένα σε κάθε δήμο. Αργότερα που τους εξήγησα ότι το παιδί είναι καλά δουλεμένο σε καλή επικοινωνιακή κατάσταση και παρακολουθεί ήδη ένα ολοκληρο χρόνο κέντρο ημέρας η στάση τους απέναντί μου άλλαξε με είδαν πιο θετικά και την στιγμή που ζήτησα να κάνουμε και μια αίτηση για συνοδό σαν να ανακουφίστηκαν.

Δεν λέω οτι τα πράγματα θα είναι εύκολα για την δασκαλα αλλά θα είναι πιο δύσκολα για το παιδί και αξίξει μια ίση μεταχείρηση και μια προσπάθεια.

Ετσι σκεφτόμουν εκεινη την ώρα αλλά είδα κάτι μετά που οι ανυσηχίες μου μεγάλωσαν και σκέφτομαι αν τελικά τα ιδιαίτερα παιδιά αξίζουν την ίση μεταχείρηση σε όλα.

Στο διάλειμμα που εγώ ήμουν έξω από την πόρτα καμάρωνα τα παιδάκια που έπαιζαν, κάποια στιγμή αποτραβήχτηκα στο πλάι και σκούπισα τα δάκρυα μου γιατί θα ήθελα πολύ να ήταν ανάμεσά τους και ο Νεκτάριος, έτσι πήρα θάρρος και είπα θα το προσπαθήσουμε .

Όμως παρατήρησα κάποια κοριτσάκια που έβαλαν στην άκρη του τοίχου ένα μικρόσωμο αγοράκι και το έδερναν, κλωτσιές και πολύ σπρώξημο , το κακόμοιρο έκλαιγε σιωπηλά και δεν αντιστεκόταν , δεν μπορώ κλαίω τώρα που ξαφέρνω στο μυαλό μου την εικόνα , ήρθε η δασκάλα μάλωσε τα κοριτσάκια που χασκογελούσαν και πήρε το αγοράκι από το χέρι και το πήγε μέσα στην τάξη.

Φοβάμε ότι του χρόνου θα είναι ο Νεκτάριος στη θέση του, φοβάμε ότι θα πάθει το παιδί παλι σοκ και θα ξαναγυρίσουμε στα παλιά και θα χαθούν όλα αυτά που κατακτήσαμε.

Φοβάμε πολύ και δεν ξέρω τι να κάνω, αν δεν έρθει συνοδός δεν θα τον στείλω , είναι τόσο καλός και αθώος που θα πληγωθεί και δεν το αντέχω.

[maryp]

Υπάρχει εναλλακτική λύση??

[roxanne]

Λίγο καιρο είμαι στο Φόρουμ αλλα εχω συμπαθήσει πολύ το αγγελούδι σου τον Νεκτάριο μέσα απο τα γραφόμενά σου και σε θαυμάζω για την υπεράνθρωπη προσπάθειά σου.

Μιά ιδέα που μου ήρθε είναι αυτούς τους προβληματισμούς να τους θέσεις σε καλη-καλό παιδοψυχολόγο.

Καλη δύναμη!

[angela]

Αν υπάρχει εναλλακτική!!!

Υπάρχει να συνεχίσουμε στο κέντρο ημέρας και να το ξαναδούμε το θέμα τον επόμενο χρόνο με καινούργιο χαρτί για "επανάληψη νηπίου".

Αλλά αυτό θα το κάνω μόνο αν δεν μου στείλουν απο το υπουργείο συνοδό!!!

 

Παιδοψυχολόγος και παιδοψυχίατρος το παρακολουθούν ήδη από προπερσι στενά , οι ίδιοι μας είπαν να το επιχειρήσουμε φέτος αλλά δεν τον έστειλα στο προνήπιο, για νηπειαγωγείο μου το συστήνουν αλλά σε νορμάλ συνθήκες που δυστυχώς δεν υπάρχουν στην άγρια κοινωνία που ζούμε και η κουβέντες τους "κάνοντας και βλέποντας" δεν με ικανοποιούν.

 

Νομίζω ότι τα δύσκολα από δω και πέρα θα αρχίσουν, που θα μπουμε στην αληθινή ζωή , με τον ρατσισμό, τις κλήκες και τη βία σε όλες της τις μορφές!!! Ο κόσμος μας χρόνο με τον χρόνο γίνεται πιο σκληρός και βίαιος και συνεπώς και τα παιδιά.

Εγώ πάντως αρχίζω να φοβάμε όλο και πιο πολύ, ο κόσμος μας δεν είναι για αγαθούς, καλούς και αθώους στη ψυχή και εγώ (τελικά δυστυχώς) τέτοιο παιδί έχω!!!

[maryp]

Δεν γίνεται να τον "πονηρέψεις" λίγο?? Στα λέω αυτά γιατί και ο δικός μου ο μικρός που είναι σχεδόν συνομίληκοι με τον Νεκτάριο (νέκταρ θα τον φωνάζω από δω και μπρός ε?) είναι κι αυτός έτσι... λίγο αγαθούλης όταν πρόκειται για τον εαυτό του... και κάθε μέρα έχουμε το ίδιο τροπάρι... ότι δηλαδη δεν θα κάθεται να τον πειράζουν (και να τον βαράνε) τα άλλα παιδιά... Είναι και θέμα χαρακτήρα, όχι ότι δεν παίζουν ρόλο και οι συνθήκες και η προσωπική ιστορία του Νέκταρ...

[almak]

........Από την κλινική μας προτήνουν ειδικό σχολείο για αυτιστικά.

Ερχόμαστε σε επαφή με το σχολείο και μας προτήνουν κάποιες απογευματινές

συνεδρίες για το παιδί 2~3 φορές την εβδομάδα.

Εν το μεταξή ο Άρης πηγαίνει σε παιδικό σταθμό όπου τέλος πάντων δεν τους

ενοχλεί και πολύ.

Πρώτη χρονιά πολύ καλά χάρης την ευαισθησία ενός ανθρώπου απο τον παιδικό.

(Σ' ευχαριστώ Σοφία όπου και να'σαι).

Δεύτερη χρονιά καταστροφή και το κλίμα βαρύ για τον Άρη.

Έχουμε αρχίσει να δεχόμαστε ότι ο Αρης είναι για το ειδικό σχολείο.

Εκεί είναι έως και σήμερα.

...............................................................

 

Πώς είναι το ειδικό σχολείο???

Καλό λέω.

Δεν ξέρω τι πάει να πει καλύτερο ή χειρότερο.

Το παιδί έχει πρόοδο. Είναι πιό κοινωνικός μας λέει και μερικές κουβέντες...

Σκεφτείτε ότι 5~6 χρόνων δεν είχε βγάλει κουβέντα. Τώρα πάω σπίτι και μου

λέει "γειά σου μπαμπά" και με κοιτά στα μάτια.

Κάποτε του μιλούσες και αυτός κοιτούσε αλλού

...............................

Ένα άλλο δύσκολο κομμάτι είναι αυτό του να αποδεχθής ότι έχεις ένα παιδί

με πρόβλημα.

Κοιτώντας πίσω βλέπω πως μου πήρε κανα 2 μήνες να το χωνέψω.

Η γυναίκα μου όμως ταλαιπωρήθηκε πολύ.

Η ίδια παραδέχεται ότι μόλις πριν 1 χρόνο το παραδέχτηκε.

....................................

Θυμάμαι δύο πολύ δυσκολες στιγμές όλα αυτά τα χρόνια και θα σας τις πώ.

 

1) Γυμναστικές επιδείξεις στον παιδικό και παρακολουθώ το μεγάλο μου παιδί

να πέρνει μέρος και αντί να καμαρώνω σκέφτομαι αν θα μπορέσει και το μικρό μου

παιδί να κάνει το ίδιο μία μέρα......και το κλάμα δεν λέει να σταματήσει.

2)Δημοτικό σχολείο όπου πηγαίνει ο μεγάλος.

Κάθε πρωί τον πηγαίνω στο σχολείο.

Εκείνο το πρωί ήταν αναρτημένη μία ανακοίνωση που έγραφε:

Ξεκινούν οι εγγραφές στην πρώτη Δημοτικού για τα παιδάκια που έχουν γεννηθεί το 1996.

Φυσικό ήταν με σακάτεψε μου έκοψε τα πόδια..........ο Άρης γεννήθηκε το 1996

και ήξερα ότι δεν θα πάει ποτέ Α' δημοτικού.

...........................

angela νομίζω ότι θα πρέπει να δώσεις μεγάλη βάση σε αυτά που γράφει η star και με βάση αυτά να επαναπροσδιορίσεις τις κινήσεις σου.

 

"...Σας παω στοιχημα οτι πολλοι απο αυτους που εσεις νομιζετε ως (κλασσικους) αυτιστικους με νοητικη υστερηση ειναι πολυ πιο ικανοι και εξυπνοι ισως και απο εμας τους Ασπεργκερ, αλλα ειναι τοσο αλλιωτικοι απο εσας τους νευροτυπικους που σας τρομαζουν και δεν ξερετε τι να τους κανετε και η μονη σας διεξοδος ειναι να τους θεωρησετε νοητικα ανηκανους επιδει εσεις ως νευροτυπικοι δεν εχετε μεσω να τους ενοησετε. Ποιος εχει την νοητικη υστερηση; Αυτος που δεν εξωτερικευει τις σκεψεις του επειδη δεν του παρεχετε ενα μεσω επικοινωνιας που να ειναι στα δικα του μετρα και σταθμα, η αυτος που δεν κανει την προσπαθεια αλλά βγαζει ευκολα συμπερασματα βασισμενα στα δικα του μετρα και σταθμα;...

 

Έχει πολύ δίκιο νομίζω.

[angela]

Θα σας περιγράψω μια ιστορία που έγινε τον περασμένο Σεπτέμβριο στο σχολείο του το κέντρο ημέρας .

Γράφτηκαν καινούργια παιδάκια ειδικά στα μεσημεριανά τμήματα, ο δικος μου πάει στο ημερίσιο από το πρωί 9 μέχρι τις 2 το μεσημέρι και το μεσημεριανό είναι από τις 1 μέχρι τις 3 το μεσημέρι και εξυπηρετεί παιδιά που παρακολουθούν το πρωί κάποιο κανονικό σχολείο.

Ετσι γράφτηκε ο Γεράσιμος, γύρω στα 6, στην πρώτη τάξη πάει, παιδάκι φυσιολογικότατα, ομιλητικότατο, που όμως είχε υπερκινητικότητα και βάραγε τα υπόλοιπα παιδιά με το παραμικρό.

Πρώτη του μέρα στο κέντρο ημέρας , δεν θα την ξεχάσω, ο Νεκτάριος τον συμπάθησε με την πρώτη ματιά και πήγαινε δίπλα του τον έπιανε και τον κοίταγε στα μάτια σαν να του έλεγε "μου αρέσεις θελεις να γίνουμε φίλοι;"

Ο Γεράσιμος μουτζούφρης δεν ήθελε, τον έσπρωχνε συνέχεια και του φώναζε "φύγε δεν σε θέλω για φίλο" . Ο Νεκτάριος επέμενε μέχρι που άρχισαν οι κλωτσιές!!! Εγώ περίμενα έξω στο σαλονάκι να σχολάσει να τον πάρω αλλά έβλεπα και άκουγα από μια ανοιχτή πορτα. Εκανα καποια στιγμή να επέμβω αλλά είδα τον παιδοψυχίατρο να είναι στο βάθος και να παρακολουθεί, βλέποντάς με να έρχομαι μου κάνει νεύμα "κάτσε έξω όλα είναι υπό έλεγχο".

Σε όλη την διαρκεια του τσακωμού ο δικος μου δεν έκλαψε αν και πρέπει ναπόνεσε πολύ αλλά επέμενε να τον αγγαλιάσει παρόλου που τις έτρωγε.

Σε λίγα δευτερόλεπτα ησυχία!!!

Τρελάθηκα!!!,τρέχω μέσα και τι να δω; Τον Γεράσιμο να κάθεται ακούνητος και ήσυχος και τον Νεκτάριο να το αγκαλιάζει !!!

Πήρα το παιδί και έφυγα εκνευρισμένη γιατί δεν είχα ακριβώς καταλάβει τι έγινε.

Μέρες μετά έβλεπε ο Νεκτάριος τον Γεράσιμο και έτρεχε κοντά του και εκέινος απλά έλεγε "οχι τώρα Νεκτάριε μετά θα παίξουμε έχω μάθημα"

Μήνας μετά ο Γεράσιμος κλαίει και φωνάζει "γιατί φεύγει ο φίλος μου θέλω να παίξω με τον Νεκτάριο".

Σήμερα ο Γεράσιμος είναι από τους καλύτερους φίλους του Νεκτάριου και ποτέ δεν τον μαλώνει αντίθετα τον υπερασπίζεται σε παιδότοπο που πάμε αν τον πλησιάσει ή τον κοροιδέψει άλλο παιδί!!!

Τέτοιο παιδί αγνό έχω!!!

[rike]

Το περιστατικό που περιγράφεις πάντως για το παιδάκι που δεν αντιδρούσε μπορεί να συβμεί σε κάθε ήσυχο και ντροπαλό παιδί.

 

Για τις δικές μου που πάνε χρόνια στον παιδικό σταθμό προσπαθώ να τους μάθω να αμύνονται! Δεν είναι εύκολο.

 

Αν τα άλλα παιδιά είναι ας μου επιτραπεί η έκφραση "αγρίμια" δε σημαίνει ότι πρέπει να γίνουν και τα δικά μας.

Τα άγχη που λες τα έχω και εγώ για τα παιδιά μου. Απλά και μόνο γιατί έχουν μάθει να είναι ευγενικές και αποφεύγουν να σηκώσουν χέρι. Είναι πολύ μικρόσωμες και οι δύο και του χρόνου που η μεγάλη θα πάει δημοτικό (κερδίζει χρονιά) και ανάμεσα στα παιδιά της τάξης θα είναι μισή. Θα πάει ολοήμερο.. και από τώρα αγχόνομαι για τι θα συναντήσουμε και πως θα πρέπει να την προετοιμάσω!

[ΠΗΝΕΛΟΠΗ]

Αντζελα, θα μου επιτρέψεις να πω κάτι στον Νεκτάριο.

 

Αν και δεν σε ξέρω, είσαι καταπληκτικό παιδί και ................

 

 

Να είσαι πάντα καλά.

Πένη

[maryp]

Μέρες μετά έβλεπε ο Νεκτάριος τον Γεράσιμο και έτρεχε κοντά του και εκέινος απλά έλεγε "οχι τώρα Νεκτάριε μετά θα παίξουμε έχω μάθημα"

Μήνας μετά ο Γεράσιμος κλαίει και φωνάζει "γιατί φεύγει ο φίλος μου θέλω να παίξω με τον Νεκτάριο".

Σήμερα ο Γεράσιμος είναι από τους καλύτερους φίλους του Νεκτάριου και ποτέ δεν τον μαλώνει αντίθετα τον υπερασπίζεται σε παιδότοπο που πάμε αν τον πλησιάσει ή τον κοροιδέψει άλλο παιδί!!!

Τέτοιο παιδί αγνό έχω!!!

 

Δεν είναι μόνο το ότι είναι αγνό παιδί! Αλλίμονο... όλα τα παιδιά είναι αγνά, είναι αγγελούδια στην ψυχούλα τους... Αλλά με τη δική του ΔΥΝΑΜΗ με τον δικό του τρόπο, έκανε τον Γεράσιμο φίλο του, όπως το ήθελε από την αρχή. Και αυτό σημαίνει πολλά.