αγχος εκπαιδευτικών

[Φλορα]

έλα τώρα που δε μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

αν θες σου την εξηγώ

 

1.το παραπάνω άγχος του τι γίνονται τα δικά μου παιδιά που εννοείται δε με ζαλίζουν από το μεσημέρι ως το βράδυ που δε βρίσκονται φυσικά στο σχολείο.

 

2. την ανεργία από μάιο έως σεπτέμβρη.

 

3. την αναζήτηση νέας εργασίας κάθε σεπτεμβρη.

 

4. το πιθανώς αντίθετο ωράριο από σύζυγο, φίλους κτλ.

 

5. τη συχνά ανασφάλιστη εργασία.

 

6. την αντικατάσταση σου από συναδέλφους που ζητούν πενιχρή αμοιβή.

 

7. τον υπερκορεσμό του ιδιωτικού τομέα.

 

8. ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ! έγκυος; φεύγεις και δε παίρνεις και τίποτα όντας ανασφάλιστος σε πολλές επιχειρήσεις.

 

9. ΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ! έχεις παιδιά/θα κάνει παιδιά και τι θα κάνω στη μέση της χρόνιας αν μου φύγεις.

 

10. το άγχος το οικονομικό!!!! για ρώτα οι περσινοί ωρομίσθιοι της ΠΔΣ αν έχουν πληρωθεί από πέρυσι το Νοέμβρη...

 

....

 

ε όπως και να το κάνουμε υπάρχει διαφορά στο άγχος ενός αδιόριστου κι ενός διορισμένου.

Δεν αντιλεγω σε οσα λες,αλλωστε τα εχω ζησει κι εγω τα 8 χρονια που περιμενα για να διοριστω!

Νομιζω ομως οτι εχεις ξεφυγει λιγο απο το θεμα.Το θεμα μας ειναι για το αγχος που αντιμετωπιζουν οι εκπαιδευτικοι στη δουλεια τους.

[mikio]

Δε θα πάρω θέση, δε θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση με κανέναν. Από μικρή δασκάλα ήθελα να γίνω κι ας ήξερα ότι μπορεί βγαίνοντας από το Πανεπιστήμιο να μην έχω δουλειά. Ήταν μεράκι, όνειρο ζωής. Έκανα τη δασκάλα στον αδερφό μου, στα παιδάκια της γειτονιάς... Στο λεύκωμα της 6ης δημοτικού γράφω ότι "Θέλω να γίνω δασκάλα" κι είμαι το μόνο παιδάκι που κατόρθωσε να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να γίνει αυτό που ήθελε όταν θα μεγαλώσει...Ευγνωμονώ την τύχη μου γιατί όταν πέρασα στο Πανεπιστήμιο ήξερα ότι θα περιμένω... ώσπου στο 3ο έτος ένας καθηγητής μας ανακοίνωσε ότι βγαίνοντας θα δουλέψουμε και δεν το πιστεύαμε, ακόμα θυμάμαι τις αντιδράσεις των συμφοιτητών μου.

Διορίστηκα εύκολα, χωρίς ΑΣΕΠ, στην πόλη μου... χίλια δυο καλά που λέει και η μάνα μου. Έχω τα καλά του εκπαιδευτικού, τον αδερφό μου να με κοροϊδεύει και να μου λέει "Τι μιλάς εσύ ρε που κάαααθεσαι!!!" κι εγώ να χαχανίζω και να ανταποδίδω...

Ένα άγχος όμως το έχω: Όταν θα έρθει εκείνη η ώρα που θα τελειώσω από το σχολείο... κι αν μπορούσα να συναντήσω έναν έναν όλους αυτούς τους μικρούς μαθητές μου μη βρεθεί ένας να έχει πικραθεί, αδικηθεί, νιώσει παραμελημένο από εμένα. Κι επειδή αγαπάω πολύ την Ά τάξη την οποία και συνηθίζω να παίρνω... έχω άγχος μην βρεθεί ένα παιδάκι που να μην έχει καλές αναμνήσεις με την πρώτη του δασκάλα.

Το άγχος για τα μαθήματα, τη σωστή προετοιμασία και παράδοση, την απόδοση των μαθητών μου, τυχόν μαθησιακά προβλήματα, την ακεραιότητά τους σωματική και ψυχική, τις προσδοκίες των γονιών, των συναδέλφων, των ανωτέρων μου, κλπ κλπ...το ξεπερνάω. Το παραπάνω άγχος μου όμως ΔΕΝ μπορώ να το διαχειριστώ. Αυτάααα....

[bouboukakia]

καλαμαράκι, δεν νομίζω ότι ακούς και τίποτα καινούριο...

Ειδικά εγώ που είμαι μόνιμη το "εσύ η βολεμένη" πάει κι έρχεται.

Δεν καταλαβαίνει ο κόσμος ότι όσο έχεις να κάνεις με την ανθρώπινη προσωπικότητα, τόσο ψυχοφθόρο είναι το επάγγελμά σου.

Ειδικά με την οικονομική κρίση, οι πρώτοι που πυροβολούνται είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι.

Και κάτι άλλο: επειδή κάποιος είναι εκπαιδευτικός, δεν σημαίνει ότι προηγουμένως δεν δούλεψε πουθενά αλλού. Ωστόσο, αναγνωρίζει τις απαιτήσεις του λειτουργήματός του σε σχέση με άλλα. Λίγα επαγγέλματα έχουν τόση κατάθεση ψυχής, αλλά και τόση συναισθηματική και ηθική ικανοποίηση...

[katerinak]

ολοι οσοι λετε οτι δεν εχουμε αγχος αναρρωτηθηκατε ποτε γιατι το λεμε;για να πουμε ψεμματα;εχουμε κανενα οφελος σε ενα φορουμ αγνωστων;ακομη κ αν καποιος εχει αλλη γνωμη ας την πει ηρεμα κ ωραια κ οταν ακουσει κ τη δικια μας θα πειστει για το αντιθετο.

ατομα που στο ακουσμα της λεξης εκπαιδευτικος βγαζουν σπυρια(δεν καταλαβαινω βεβαια προς τι η αντιπαθεια κ η ζηλια) αφου ειναι απο πριν πεπεισμενοι οτι ειμαστε κακοι,τεμπεληδες,αδιαφοροι κ ειναι κ κοινως αποδεκτο καλα θα κανουν να μην εκφερουν γνωμη για μια δουλεια που ουτε να την φαντασουν μπορουν.ισως οταν εμεις ιδρωναμε στα θρανια μια εποχη που κανενας εκπαιδευτικος δεν ηξερε αν θα δουλεψει ποτε στη ζωη του,αυτοι να τρεχανε στις καφετεριες κ τωρα να χτυπανε το κεφαλι τους που δεν καθονται ολο το καλοκαιρι!

[ANNA27!]

δεν είμαι και τόσο εκτός θέματος, αυτό που λέω είναι το πόσο ακόμα πιο δύσκολο καθιστούν το λειτούργημα του εκπαιδευτικού, τη καθημερινή φθορά, το άγχος με τους μαθητές και τα θετικά αποτελέσματα των πανελληνίων τα αντικειμενικά προβλήματα του "άστεγου" εκπαιδευτικού και ακόμα περισσότερο του εκπαιδευτικού που ενώ επιθυμεί να αποκτήσει αυτό το πολυπόθητο άγχος δε του το επιτρέπουν! γιατί κακά τα ψέμματα είναι ένα άγχος κι αυτό. που κάποιες φορές αποτελεί παράγοντα μείωσης της απόδοσης σου και περιορισμού όλων αυτών που θα θελες να προσφέρεις.

[anna+]

Αγχώνομαι για το αν είμαι καλή και αποτελεσματική στη δουλειά μου ώστε τα παιδιά μαθαίνουν σωστά αυτά που πρέπει να μάθουν και να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους τόσο σε γνωστικό επίπεδο όσο και συναισθηματικά…

Αγχώνομαι για το φωτοτυπικό στο σχολείο μας που είναι πάλι χαλασμένο ή που δεν έχουμε πάλι Α4, κιμωλίες, πετρέλαιο, σαπούνι για χέρια κ.λπ.

Αγχώνομαι που εγώ και τα παιδιά δεν παίρνουμε εγκαίρως τα βιβλία.

Αγχώνομαι τις μέρες που έχω εφημερία στα διαλείμματα και κάθε φορά που πρόκειται να πάμε εκδρομή γιατί φοβάμαι μήπως μου χτυπήσει κάποιο παιδάκι…

Αγχώνομαι για το αν διαχειρίστηκα σωστά όλα τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα της τάξης μου για να μην αδικήσω ή πικράνω κανέναν έστω κι άθελα μου έτσι ώστε οι μικρές ψυχούλες μου να είναι χαρούμενες και να νιώθουν πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί για εκείνα στα καλά και στα κακά.

Κάθε φορά που βρέχει ή κάνει κρύο αγχώνομαι γιατί σκέφτομαι πως τα παιδάκια που ζουν στα χωριά και θα χρειαστεί να πάρουν το λεωφορείο για να έρθουν στο σχολείο θα ταλαιπωρηθούν και θα παγώσουν πρωί πρωί.

Αγχώνομαι για την υγεία των παιδιών μου… Κάθε φορά που «κυκλοφορεί» κάποια ίωση και βλέπω άδεια θρανία νιώθω άσχημα…

Αγχώνομαι που τις μέρες που βρέχει αναγκάζουμε τα παιδιά να μένουν κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους αντί να παίζουν και να χαλαρώνουν. Νιώθω σα να προσπαθώ να κλείσω τη θάλασσα σε ένα μπουκάλι…

Αγχώνομαι για το αν ο Γιώργος θα έχει μαζί του φαγητό (κι αν δεν έχει πώς να του δώσω εγώ ώστε να μη γίνει αντιληπτό από τα άλλα παιδιά και να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση)

Αγχώνομαι για το αν η Μαρίνα θα έχει τα τετράδια που χρειάζεται ή θα μείνει σπίτι μέχρι να πληρωθεί ο μπαμπάς της.

Αγχώνομαι για το Μάνο που οι γονείς του δε μπόρεσαν να του πάρουν τη στολή για να συμμετέχει στην αποκριάτικη παρέλαση του σχολείου και είναι τόσο λυπημένος…

Αγχώνομαι για τη Γεωργία γιατί υποψιάζομαι πως έχει προβλήματα στο σπίτι και τα ματάκια της είναι συννεφιασμένα!

Αγχώνομαι που η Τασία αυτές τις μέρες είναι νευρική και εριστική, αναρωτιέμαι τι της συμβαίνει και αν μπορώ να τη βοηθήσω…

Αγχώνομαι για το αν ο Τάσος (το υπερκινητικό παιδί της τάξης με διάσπαση προσοχής) θα έχει μια δύσκολη ή όχι μέρα και αν για μια ακόμη φορά θα καταφέρω να του δώσω ευκαιρίες να εκτονώσει την ενέργεια του χωρίς να τον υποβιβάσω στα μάτια των συμμαθητών του, χωρίς να τον βγάλω στο περιθώριο, χωρίς να φωνάξω και εκτός από όλα αυτά χωρίς να σπαταλήσω τον πολύτιμο διδακτικό χρόνο για τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αλλά και για τον ίδιο…

Αγχώνομαι μήπως απογοητεύσω εκτός από τους μαθητές μου και τους γονείς τους που μου εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν.

Αγχώνομαι γιατί το απόγευμα έχω να διορθώσω φυλλάδια, τετράδια, να μελετήσω, να φτιάξω φυλλάδια (χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα της δουλειάς μου) ενώ παράλληλα τρέχει η καθημερινότητα μου μόνη με ένα μωρό στο σπίτι και με ένα σωρό δουλειές.

Αγχώνομαι να είμαι καλή στη δουλειά μου, αποτελεσματική, ενημερωμένη, διορατική γιατί για μένα είναι σημαντικό για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Εύχομαι να με αξιώσει η ζωή μετά από πολλά χρόνια να περπατώ στο δρόμο και οι παλιοί μαθητές μου να με αναγνωρίζουν και να με χαιρετούν με αγάπη για όλες τις μέρες που περάσαμε μαζί αντί να αλλάζουν δρόμο για να με αποφύγουν επειδή τους πίκρανα, τους αδίκησα ή τους έβλαψα με λέξεις ή με πράξεις μου.

Ίσως το κείμενο μου και τα άγχη μου να είναι αστεία (στο κάτω κάτω για κάποιους είμαι μια βολεμένη -μόνιμα διορισμένη δημόσια υπάλληλος που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει παίρνει το μισθό της, έχει τις διακοπές της και όλα τα προνόμια της…) Όμως εμένα αυτή είναι η ζωή μου και τα άγχη μου.

[Niki81]

ισως οταν εμεις ιδρωναμε στα θρανια μια εποχη που κανενας εκπαιδευτικος δεν ηξερε αν θα δουλεψει ποτε στη ζωη του,αυτοι να τρεχανε στις καφετεριες κ τωρα να χτυπανε το κεφαλι τους που δεν καθονται ολο το καλοκαιρι!

 

Λεγοντας τετοια νομιζω χανεις το δικιο σου..

Τι φανταζεσαι δλδ...οτι μονο εσεις ιδρωνατε στα θρανια ενω οι υπολοιποι ξινομασταν;Η μηπως εμεις ειχαμε ετοιμη καμια δουλεια να μας περιμενει εγω απο την πυλη του πανεπιστημιου;Καλα το οτι εσεις διαβαζατε ενω εμεις τρεχαμε στις καφετεριες ας μην το σχολιασω.

[Niki81]

Αγχώνομαι για το αν είμαι καλή και αποτελεσματική στη δουλειά μου ώστε τα παιδιά μαθαίνουν σωστά αυτά που πρέπει να μάθουν και να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους τόσο σε γνωστικό επίπεδο όσο και συναισθηματικά…

Αγχώνομαι για το φωτοτυπικό στο σχολείο μας που είναι πάλι χαλασμένο ή που δεν έχουμε πάλι Α4, κιμωλίες, πετρέλαιο, σαπούνι για χέρια κ.λπ.

Αγχώνομαι που εγώ και τα παιδιά δεν παίρνουμε εγκαίρως τα βιβλία.

Αγχώνομαι τις μέρες που έχω εφημερία στα διαλείμματα και κάθε φορά που πρόκειται να πάμε εκδρομή γιατί φοβάμαι μήπως μου χτυπήσει κάποιο παιδάκι…

Αγχώνομαι για το αν διαχειρίστηκα σωστά όλα τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα της τάξης μου για να μην αδικήσω ή πικράνω κανέναν έστω κι άθελα μου έτσι ώστε οι μικρές ψυχούλες μου να είναι χαρούμενες και να νιώθουν πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί για εκείνα στα καλά και στα κακά.

Κάθε φορά που βρέχει ή κάνει κρύο αγχώνομαι γιατί σκέφτομαι πως τα παιδάκια που ζουν στα χωριά και θα χρειαστεί να πάρουν το λεωφορείο για να έρθουν στο σχολείο θα ταλαιπωρηθούν και θα παγώσουν πρωί πρωί.

Αγχώνομαι για την υγεία των παιδιών μου… Κάθε φορά που «κυκλοφορεί» κάποια ίωση και βλέπω άδεια θρανία νιώθω άσχημα…

Αγχώνομαι που τις μέρες που βρέχει αναγκάζουμε τα παιδιά να μένουν κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους αντί να παίζουν και να χαλαρώνουν. Νιώθω σα να προσπαθώ να κλείσω τη θάλασσα σε ένα μπουκάλι…

Αγχώνομαι για το αν ο Γιώργος θα έχει μαζί του φαγητό (κι αν δεν έχει πώς να του δώσω εγώ ώστε να μη γίνει αντιληπτό από τα άλλα παιδιά και να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση)

Αγχώνομαι για το αν η Μαρίνα θα έχει τα τετράδια που χρειάζεται ή θα μείνει σπίτι μέχρι να πληρωθεί ο μπαμπάς της.

Αγχώνομαι για το Μάνο που οι γονείς του δε μπόρεσαν να του πάρουν τη στολή για να συμμετέχει στην αποκριάτικη παρέλαση του σχολείου και είναι τόσο λυπημένος…

Αγχώνομαι για τη Γεωργία γιατί υποψιάζομαι πως έχει προβλήματα στο σπίτι και τα ματάκια της είναι συννεφιασμένα!

Αγχώνομαι που η Τασία αυτές τις μέρες είναι νευρική και εριστική, αναρωτιέμαι τι της συμβαίνει και αν μπορώ να τη βοηθήσω…

Αγχώνομαι για το αν ο Τάσος (το υπερκινητικό παιδί της τάξης με διάσπαση προσοχής) θα έχει μια δύσκολη ή όχι μέρα και αν για μια ακόμη φορά θα καταφέρω να του δώσω ευκαιρίες να εκτονώσει την ενέργεια του χωρίς να τον υποβιβάσω στα μάτια των συμμαθητών του, χωρίς να τον βγάλω στο περιθώριο, χωρίς να φωνάξω και εκτός από όλα αυτά χωρίς να σπαταλήσω τον πολύτιμο διδακτικό χρόνο για τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αλλά και για τον ίδιο…

Αγχώνομαι μήπως απογοητεύσω εκτός από τους μαθητές μου και τους γονείς τους που μου εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν.

Αγχώνομαι γιατί το απόγευμα έχω να διορθώσω φυλλάδια, τετράδια, να μελετήσω, να φτιάξω φυλλάδια (χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα της δουλειάς μου) ενώ παράλληλα τρέχει η καθημερινότητα μου μόνη με ένα μωρό στο σπίτι και με ένα σωρό δουλειές.

Αγχώνομαι να είμαι καλή στη δουλειά μου, αποτελεσματική, ενημερωμένη, διορατική γιατί για μένα είναι σημαντικό για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Εύχομαι να με αξιώσει η ζωή μετά από πολλά χρόνια να περπατώ στο δρόμο και οι παλιοί μαθητές μου να με αναγνωρίζουν και να με χαιρετούν με αγάπη για όλες τις μέρες που περάσαμε μαζί αντί να αλλάζουν δρόμο για να με αποφύγουν επειδή τους πίκρανα, τους αδίκησα ή τους έβλαψα με λέξεις ή με πράξεις μου.

Ίσως το κείμενο μου και τα άγχη μου να είναι αστεία (στο κάτω κάτω για κάποιους είμαι μια βολεμένη -μόνιμα διορισμένη δημόσια υπάλληλος που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει παίρνει το μισθό της, έχει τις διακοπές της και όλα τα προνόμια της…) Όμως εμένα αυτή είναι η ζωή μου και τα άγχη μου.

 

Πραγματικά μπραβο σου...ευχομαι να φτασουμε συντομα σε τετοιο επιπεδο σαν χωρα που ολοι οι εκπαιδευτικοι να παλευουν με τα δικα σου αγχη.Και να εισαι σιγουρη πως τοτε δε θα βρεθει κανεις να αμφισβητισει ουτε γι'αστειο την προσφορα των εκπαιδευτικων στην ανατροφη τω παιδιων μας.

[katerinak]

Λεγοντας τετοια νομιζω χανεις το δικιο σου..

Τι φανταζεσαι δλδ...οτι μονο εσεις ιδρωνατε στα θρανια ενω οι υπολοιποι ξινομασταν;Η μηπως εμεις ειχαμε ετοιμη καμια δουλεια να μας περιμενει εγω απο την πυλη του πανεπιστημιου;Καλα το οτι εσεις διαβαζατε ενω εμεις τρεχαμε στις καφετεριες ας μην το σχολιασω.

 

νικη, οταν καποιος θεωρει αστειο το αγχος μας κ εχει εμμονη με τους εκπαιδευτικους προφανως κατι αλλο δεν παει καλα.ας καταλαβει λοιπον οτι την εποχη που επιλεγαμε αυτο το επαγγελμα ιδρωσαμε κ κουραστηκαμε.δεν εγινε τυχαια κ δεν εγινε για να καθομαστε.ειναι απλο.

[gavramid]

Αγχώνομαι για το αν είμαι καλή και αποτελεσματική στη δουλειά μου ώστε τα παιδιά μαθαίνουν σωστά αυτά που πρέπει να μάθουν και να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους τόσο σε γνωστικό επίπεδο όσο και συναισθηματικά…

Αγχώνομαι για το φωτοτυπικό στο σχολείο μας που είναι πάλι χαλασμένο ή που δεν έχουμε πάλι Α4, κιμωλίες, πετρέλαιο, σαπούνι για χέρια κ.λπ.

Αγχώνομαι που εγώ και τα παιδιά δεν παίρνουμε εγκαίρως τα βιβλία.

Αγχώνομαι τις μέρες που έχω εφημερία στα διαλείμματα και κάθε φορά που πρόκειται να πάμε εκδρομή γιατί φοβάμαι μήπως μου χτυπήσει κάποιο παιδάκι…

Αγχώνομαι για το αν διαχειρίστηκα σωστά όλα τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα της τάξης μου για να μην αδικήσω ή πικράνω κανέναν έστω κι άθελα μου έτσι ώστε οι μικρές ψυχούλες μου να είναι χαρούμενες και να νιώθουν πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί για εκείνα στα καλά και στα κακά.

Κάθε φορά που βρέχει ή κάνει κρύο αγχώνομαι γιατί σκέφτομαι πως τα παιδάκια που ζουν στα χωριά και θα χρειαστεί να πάρουν το λεωφορείο για να έρθουν στο σχολείο θα ταλαιπωρηθούν και θα παγώσουν πρωί πρωί.

Αγχώνομαι για την υγεία των παιδιών μου… Κάθε φορά που «κυκλοφορεί» κάποια ίωση και βλέπω άδεια θρανία νιώθω άσχημα…

Αγχώνομαι που τις μέρες που βρέχει αναγκάζουμε τα παιδιά να μένουν κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους αντί να παίζουν και να χαλαρώνουν. Νιώθω σα να προσπαθώ να κλείσω τη θάλασσα σε ένα μπουκάλι…

Αγχώνομαι για το αν ο Γιώργος θα έχει μαζί του φαγητό (κι αν δεν έχει πώς να του δώσω εγώ ώστε να μη γίνει αντιληπτό από τα άλλα παιδιά και να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση)

Αγχώνομαι για το αν η Μαρίνα θα έχει τα τετράδια που χρειάζεται ή θα μείνει σπίτι μέχρι να πληρωθεί ο μπαμπάς της.

Αγχώνομαι για το Μάνο που οι γονείς του δε μπόρεσαν να του πάρουν τη στολή για να συμμετέχει στην αποκριάτικη παρέλαση του σχολείου και είναι τόσο λυπημένος…

Αγχώνομαι για τη Γεωργία γιατί υποψιάζομαι πως έχει προβλήματα στο σπίτι και τα ματάκια της είναι συννεφιασμένα!

Αγχώνομαι που η Τασία αυτές τις μέρες είναι νευρική και εριστική, αναρωτιέμαι τι της συμβαίνει και αν μπορώ να τη βοηθήσω…

Αγχώνομαι για το αν ο Τάσος (το υπερκινητικό παιδί της τάξης με διάσπαση προσοχής) θα έχει μια δύσκολη ή όχι μέρα και αν για μια ακόμη φορά θα καταφέρω να του δώσω ευκαιρίες να εκτονώσει την ενέργεια του χωρίς να τον υποβιβάσω στα μάτια των συμμαθητών του, χωρίς να τον βγάλω στο περιθώριο, χωρίς να φωνάξω και εκτός από όλα αυτά χωρίς να σπαταλήσω τον πολύτιμο διδακτικό χρόνο για τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αλλά και για τον ίδιο…

Αγχώνομαι μήπως απογοητεύσω εκτός από τους μαθητές μου και τους γονείς τους που μου εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν.

Αγχώνομαι γιατί το απόγευμα έχω να διορθώσω φυλλάδια, τετράδια, να μελετήσω, να φτιάξω φυλλάδια (χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα της δουλειάς μου) ενώ παράλληλα τρέχει η καθημερινότητα μου μόνη με ένα μωρό στο σπίτι και με ένα σωρό δουλειές.

Αγχώνομαι να είμαι καλή στη δουλειά μου, αποτελεσματική, ενημερωμένη, διορατική γιατί για μένα είναι σημαντικό για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Εύχομαι να με αξιώσει η ζωή μετά από πολλά χρόνια να περπατώ στο δρόμο και οι παλιοί μαθητές μου να με αναγνωρίζουν και να με χαιρετούν με αγάπη για όλες τις μέρες που περάσαμε μαζί αντί να αλλάζουν δρόμο για να με αποφύγουν επειδή τους πίκρανα, τους αδίκησα ή τους έβλαψα με λέξεις ή με πράξεις μου.

Ίσως το κείμενο μου και τα άγχη μου να είναι αστεία (στο κάτω κάτω για κάποιους είμαι μια βολεμένη -μόνιμα διορισμένη δημόσια υπάλληλος που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει παίρνει το μισθό της, έχει τις διακοπές της και όλα τα προνόμια της…) Όμως εμένα αυτή είναι η ζωή μου και τα άγχη μου.

ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΤΟ ΠΕΡΙΕΓΡΑΨΕΣ ΑΨΟΓΑ!!!Κι οπως αναφερθηκε αυτο με τους διορισμενους και τους αδιοριστους κλπκλπ εγω που ειμαι στην ιδιωτικη εκπαιδευση και δεν εχω τον μισθουλη μου βρεξει χιονισει μπορω να πω οτι ειμαι σιγουρη οτι για εναν ΣΩΣΤΟ εκπαιδευτικο το αγχος ειναι ιδιο και το προβλημα ιδιο

Ασε που επειδη εχω δουλεψει και στη δημοσια εκπαιδευση για λιγο πστευω οτι και ο ιδιωτικος τομεας εχει ενα προνομιο..Εκει καποιος θα αναγνωρισει την αξια σου για το λογω του οτι εχει επιχειρηση και θελει η επιχειρηση του να παει καλα...Αν λοιπον εγω κανω καλα τη δουλεια μου καποιος θα με "προσεξει" ενω στο δημοσιο σχολειο εχω δει αξιολογους ανθρωπους που σκοτωνονται στην κυριολεξια και δεν προκειται να το αναγνωρισει κανεις-εκτως βεβαια απο τους γονεις και τα παιδακια!Ολα λοιπον θα τα κανουν γιατι ετσι πρεπει και γιατι ειναι σωστοι ανθρωποι

Ετσι δεν ξεχωριζω αυτο το επαγγελμα σε κανενα τομεα!

[katerinak]

αννα τα ειπες ολα μια χαρα.

 

νικη δε χρειαζεται να πουμε τοσες λεπτομερειες για να πιστεψεις οτι αγαπαμε τη δουλεια μας κ τα παιδια σας.ειναι πολλοι ακομα σαν την αννα.δε χρειαζεται να θεωρειτε οτι αυτο το καλο παραδειγμα ειναι η εξαιρεση αλλα ειναι ο κανονας. ελπιζω μετα απο αυτο να μην εχουμε κανενα λογο για αστεια

[gavramid]

αννα τα ειπες ολα μια χαρα.

 

νικη δε χρειαζεται να πουμε τοσες λεπτομερειες για να πιστεψεις οτι αγαπαμε τη δουλεια μας κ τα παιδια σας.ειναι πολλοι ακομα σαν την αννα.δε χρειαζεται να θεωρειτε οτι αυτο το καλο παραδειγμα ειναι η εξαιρεση αλλα ειναι ο κανονας. ελπιζω μετα απο αυτο να μην εχουμε κανενα λογο για αστεια

Κι εγω αυτο πιστευω-δεν χρειαζεται να καιγονται τα χλωρα μαζι με τα ξερα και ειμαι σιγουρη οτι η πλειοψηφια των εκπαιδευτικων δεν ειναι τα ξερα!!!

[marandnik]

Δε νομίζω ότι το ζητούμενο εδώ είναι το ποιος έχει άγχος και αν δικαιολογημένα το έχει. Είναι δεδομένο ότι κάθε ευσυνείδητος άνθρωπος θα έχει άγχος κάτω από τις συνθήκες που ζούμε και δουλεύουμε.

 

Αυτό που είναι πολύ σημαντικό να αναλυθεί εδώ δεν είναι η ύπαρξη του άγχους αλλά ο τρόπος εκδήλωσής του. Σύμφωνα με το άρθρο που παρέθεσε η Κατερίνα, αυτά με άφησαν άφωνη:

 

 

Στην Ελλάδα το 10% των εκπαιδευτικών βιώνει υψηλή συναισθηματική εξάντληση, το 15-17% μέτρια ως υψηλή αποπροσωποποίηση που εκ δηλώνεται με τη δημιουργία απρόσωπων σχέσεων με τους μαθητές, και το 30-35% αισθάνεται ότι δεν μπορεί να είναι αποτελεσματικό στη δουλειά του.

 

 

Τρία είναι τα χαρακτηριστικά της επαγγελματικής εξουθένωσης: α) n συναισθηματική εξάντληση που εκδηλώνεται με μία συνεχή αίσθησηn έντασnς και ψυχικής κόπωσnς,

β) n αποπροσωπoπoίησn που εκδηλώνεται με ΤΏ δημιουργία απρόσωπων σχέσεων με τους μαθητές και τους γονείς και

γ) n έλλειψη προσωπικών επιτευγμάτων που εκδηλώνεται με την μείωση της απόδοσης του.

 

 

............

 

 

δ) το τελευταίο στάδιο, είναι η απάθεια. Ο εκπαιδευτικός παραμένει στο σχολείο, παίρνει τον μισθό του, αδιαφορώντας για κάθε εκπαιδευτική καινοτομία και για τις ανάγκες και τα προβλήματα των μαθητών.

 

 

Δε νομίζω ότι τέτοιες συμπεριφορές τιμούν κάποιον που ασχολείται με ανθρωπιστικά επαγγέλματα. Όλοι έχουμε άγχος αλλά είναι άλλο να το εκδηλώνουμε τρώγοντας π.χ. τα νύχια μας και άλλο γινόμενοι ψυχροί και αδιάφοροι απέναντι σε ανθρώπινες ζωές.

 

Και έρχομαι να ρωτήσω ξανά: Πιστεύετε ότι η ύπαρξη μονιμότητας ευνοεί την ανάπτυξη τέτοιων συμπεριφορών;

Πιστεύεται ότι η άρση την μονιμότητας και η ύπαρξη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, θα είχε κάποιο νόημα για να αποφευχθούν τέτοιες περιπτώσεις;

 

Και στο παρόν thread βάζω στην άκρη την οποιαδήποτε επαγγελματική μου ιδιότητα και μιλώ με την ιδιότητα του γονέα.

[Niki81]

αννα τα ειπες ολα μια χαρα.

 

νικη δε χρειαζεται να πουμε τοσες λεπτομερειες για να πιστεψεις οτι αγαπαμε τη δουλεια μας κ τα παιδια σας.ειναι πολλοι ακομα σαν την αννα.δε χρειαζεται να θεωρειτε οτι αυτο το καλο παραδειγμα ειναι η εξαιρεση αλλα ειναι ο κανονας. ελπιζω μετα απο αυτο να μην εχουμε κανενα λογο για αστεια

 

Βρε κοριτσακι φυσικα και δεν πιστευω πως η αννα ειναι η μονη που σκεφτεται ετσι και νοιαζεται τοσο ή οτι ειναι η εξαιρεση οπως λες.

Το ξερω οτι ειναι πολλοι οι εκπαιδευτικοι οι οποιοι αγαπανε αυτη τη δουλεια.

Απλα καταλαβε οτι ακριβως λογω της ιδιαιτεροτητας του επαγγελματος σου(το ξαναειπα οτι το θεωρω λειτουργημα)...δε μου αρκει αυτο.Θελω με καποιο τροπο να ειναι ολοι ετσι(ουτοπια ισως).

 

Δυστυχως πιστευω οτι υπαρχουν αρκετοι εκπαιδευτικοι οι οποιοι επελεξαν αυτη τη δουλεια οχι γιατι την αγαπουν αλλα λογω των προνομιων που προσφερει (λιγες ωρες,αδεια τρεις μηνες κλπ).Ειμαι σιγουρη οτι κι εσυ που εισαι μεσα στο επαγγελμα...βλεπεις τετοιους εκπαιδευτικους γυρω σου.Μπορει να ειναι η εξαιρεση...δεν ξερω...αλλα δε μου αρεσει αυτο.θα ηθελα με καποιο τροπο τετοιου ειδους εκπαιδευτικοι να παψουν να υπαρχουν.

[soevan07]

οι αριθμοι δεν θα πληγωθουν κ πολυ αν τους γραψεις λαθος!

 

το κοινως αποδεκτο δεν μου λεει τιποτα. δεν εισαι εκπαιδευτικος,δεν ξερεις πως ειναι η δουλεια,πως μιλας με τοση σιγουρια; εγω παντως δεν λεω οτι ολοι οι λογιστες ειναι κλεφτες.ακομα κ αν μου πουν οτι ειναι κοινως αποδεκτο.

 

Αστειεύεσαι βέβαια! Δεν μπορεί να εννοείς αυτά που λες!!

 

Οι κλέφτες διώκονται απο τον νόμο εαν το ξέρεις...

οι αραχτοί εκπαιδευτικοί που δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους όμως

απο κανέναν!!!!!!!

 

χαχαχαχαα καλο αυτο με τους κλεφτες..!

 

Και για να σοβαρευτούμε λιγο....

 

 

Σε οποιον δεν αρέσει οτι βιώνουμε αγχος ή το οτιδήποτε αναφέρεται εδώ σε αυτο το θεμα που τίτλο "Το άγχος των εκπαιδευτικών" να μην ξαναμπει να σχολιάσει!!

Γιατι οσο μπαινει και σχολιάζει χλευάζοντας το με ειρωνικά σχολια...νομιζω οτι αρχιζει και καταπατα τους κανονες του φορουμ μας...

Εγω προσωπικά δεν θα το ανεχτώ....

 

Νομίζω οτι έχω κάθε δικαίωμα να σχολιάζω ό,τι θέλω!

Εαν όμως εσύ δεν μπορείς να ακούς τα δικά μου σχόλια (επειδή δεν είναι αυτά που θα ήθελες να ακούσεις)

τότε το πρόβλημα το έχεις εσύ και όχι εγώ.

 

Δεν νομίζω οτι σε ειρωνεύετε κάποιος

επειδή απλά δεν συμφωνεί μαζί σου!!

 

Αυτό που είπα εγώ, είναι οτι θεωρώ υπερβολικό το να λέτε οτι

η δουλειά ενός εκπαιδευτικού είναι ιδιαιτέρως αγχωτική...

απο την στιγμή που έχει ένα σωρό προνόμια!

Που την βλέπεις την ειρωνία?

 

Στο φινάλε εγώ δεν σας είπα οτι στη δουλειά σας

αν θέλατε θα μπορούσατε να είσαστε και κλέφτες...

[marandnik]

Αγχώνομαι για το αν είμαι καλή και αποτελεσματική στη δουλειά μου ώστε τα παιδιά μαθαίνουν σωστά αυτά που πρέπει να μάθουν και να νιώθουν καλά με τον εαυτό τους τόσο σε γνωστικό επίπεδο όσο και συναισθηματικά…

Αγχώνομαι για το φωτοτυπικό στο σχολείο μας που είναι πάλι χαλασμένο ή που δεν έχουμε πάλι Α4, κιμωλίες, πετρέλαιο, σαπούνι για χέρια κ.λπ.

Αγχώνομαι που εγώ και τα παιδιά δεν παίρνουμε εγκαίρως τα βιβλία.

Αγχώνομαι τις μέρες που έχω εφημερία στα διαλείμματα και κάθε φορά που πρόκειται να πάμε εκδρομή γιατί φοβάμαι μήπως μου χτυπήσει κάποιο παιδάκι…

Αγχώνομαι για το αν διαχειρίστηκα σωστά όλα τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα της τάξης μου για να μην αδικήσω ή πικράνω κανέναν έστω κι άθελα μου έτσι ώστε οι μικρές ψυχούλες μου να είναι χαρούμενες και να νιώθουν πως εγώ θα είμαι πάντα εκεί για εκείνα στα καλά και στα κακά.

Κάθε φορά που βρέχει ή κάνει κρύο αγχώνομαι γιατί σκέφτομαι πως τα παιδάκια που ζουν στα χωριά και θα χρειαστεί να πάρουν το λεωφορείο για να έρθουν στο σχολείο θα ταλαιπωρηθούν και θα παγώσουν πρωί πρωί.

Αγχώνομαι για την υγεία των παιδιών μου… Κάθε φορά που «κυκλοφορεί» κάποια ίωση και βλέπω άδεια θρανία νιώθω άσχημα…

Αγχώνομαι που τις μέρες που βρέχει αναγκάζουμε τα παιδιά να μένουν κλεισμένα σε τέσσερις τοίχους αντί να παίζουν και να χαλαρώνουν. Νιώθω σα να προσπαθώ να κλείσω τη θάλασσα σε ένα μπουκάλι…

Αγχώνομαι για το αν ο Γιώργος θα έχει μαζί του φαγητό (κι αν δεν έχει πώς να του δώσω εγώ ώστε να μη γίνει αντιληπτό από τα άλλα παιδιά και να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση)

Αγχώνομαι για το αν η Μαρίνα θα έχει τα τετράδια που χρειάζεται ή θα μείνει σπίτι μέχρι να πληρωθεί ο μπαμπάς της.

Αγχώνομαι για το Μάνο που οι γονείς του δε μπόρεσαν να του πάρουν τη στολή για να συμμετέχει στην αποκριάτικη παρέλαση του σχολείου και είναι τόσο λυπημένος…

Αγχώνομαι για τη Γεωργία γιατί υποψιάζομαι πως έχει προβλήματα στο σπίτι και τα ματάκια της είναι συννεφιασμένα!

Αγχώνομαι που η Τασία αυτές τις μέρες είναι νευρική και εριστική, αναρωτιέμαι τι της συμβαίνει και αν μπορώ να τη βοηθήσω…

Αγχώνομαι για το αν ο Τάσος (το υπερκινητικό παιδί της τάξης με διάσπαση προσοχής) θα έχει μια δύσκολη ή όχι μέρα και αν για μια ακόμη φορά θα καταφέρω να του δώσω ευκαιρίες να εκτονώσει την ενέργεια του χωρίς να τον υποβιβάσω στα μάτια των συμμαθητών του, χωρίς να τον βγάλω στο περιθώριο, χωρίς να φωνάξω και εκτός από όλα αυτά χωρίς να σπαταλήσω τον πολύτιμο διδακτικό χρόνο για τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης αλλά και για τον ίδιο…

Αγχώνομαι μήπως απογοητεύσω εκτός από τους μαθητές μου και τους γονείς τους που μου εμπιστεύονται ό,τι πολυτιμότερο έχουν.

Αγχώνομαι γιατί το απόγευμα έχω να διορθώσω φυλλάδια, τετράδια, να μελετήσω, να φτιάξω φυλλάδια (χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα της δουλειάς μου) ενώ παράλληλα τρέχει η καθημερινότητα μου μόνη με ένα μωρό στο σπίτι και με ένα σωρό δουλειές.

Αγχώνομαι να είμαι καλή στη δουλειά μου, αποτελεσματική, ενημερωμένη, διορατική γιατί για μένα είναι σημαντικό για να νιώθω καλά με τον εαυτό μου και να έχω ήσυχη τη συνείδησή μου. Εύχομαι να με αξιώσει η ζωή μετά από πολλά χρόνια να περπατώ στο δρόμο και οι παλιοί μαθητές μου να με αναγνωρίζουν και να με χαιρετούν με αγάπη για όλες τις μέρες που περάσαμε μαζί αντί να αλλάζουν δρόμο για να με αποφύγουν επειδή τους πίκρανα, τους αδίκησα ή τους έβλαψα με λέξεις ή με πράξεις μου.

Ίσως το κείμενο μου και τα άγχη μου να είναι αστεία (στο κάτω κάτω για κάποιους είμαι μια βολεμένη -μόνιμα διορισμένη δημόσια υπάλληλος που μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει παίρνει το μισθό της, έχει τις διακοπές της και όλα τα προνόμια της…) Όμως εμένα αυτή είναι η ζωή μου και τα άγχη μου.

 

Φίλη Άννα, σύμφωνα με το άρθρο που προτάθηκε στην αρχή της κουβέντας, αν διακατέχεσαι από όλες αυτές τις ανησυχίες και τα άγχη τότε σίγουρα ΔΕΝ πάσχεις από το σύνδρομο burn out.

Ο άνθρωπος που έχει αυτό το σύνδρομο έχει αντίθετα γραμμένο και τον Τάσο, και το Μάνο και τη Γεωργία και τους γονείς τους και το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τελειώνει το ωράριό του και να πάρει το μισθουλάκο του. (πάντα σύμφωνα με την περιγραφή του άρθρου, δεν είναι προσωπικές μου διαπιστώσεις αυτές.)

 

Εσύ ως ευσυνείδητη εκπαιδευτικός θεωρείς ότι μπορείς παρά όλα αυτά τα άγχη και τις ανησυχίες σου, να καταλήξεις σε μια τέτοια συμπεριφορά;

[alcyon]

Μερικοί άνθρωποι.... ειλικρινά πιστεύουν πως συνδιαλέγονται ... όντας προκατειλημένοι... Δεν υπάρχει λόγος συζήτησης....

 

Επίσης να συγχαρώ όλους όσους κατέχουν τη γνώση! Πράγματι είναι αξιοθαύμαστοι! Εγώ για μια ακόμα φορά, με κάθε ειλικρίνια να δηλώσω πως δεν κατέχω καμία γνώση. Εύχομαι να γεράσω και να πεθάνω μαθαίνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή!

 

Εύχομαι επίσης.... να ζήσουν όλες οι ... κατσίκες των γειτόνων μου.... και να πολλαπλασιαστούν!

[mikio]

Μερικοί άνθρωποι.... ειλικρινά πιστεύουν πως συνδιαλέγονται ... όντας προκατειλημένοι... Δεν υπάρχει λόγος συζήτησης....

 

Επίσης να συγχαρώ όλους όσους κατέχουν τη γνώση! Πράγματι είναι αξιοθαύμαστοι! Εγώ για μια ακόμα φορά, με κάθε ειλικρίνια να δηλώσω πως δεν κατέχω καμία γνώση. Εύχομαι να γεράσω και να πεθάνω μαθαίνοντας μέχρι την τελευταία στιγμή!

 

Εύχομαι επίσης.... να ζήσουν όλες οι ... κατσίκες των γειτόνων μου.... και να πολλαπλασιαστούν!

 

Αλκυών μου δεν έχουμε μιλήσει ποτέ αλλά σε θαυμάζω απεριόριστα και για πολλούς λόγους μάλιστα! Αυτό με τη "κατσίκα του γείτονα" πραγματικά ρε παιδί μου μας χαρακτηρίζει εμάς τους Έλληνες! Λοιπόν μότο θα το κάνω: Από σήμερα λοιπόν εύχομαι παρομοίως οι κατσίκες των γειτόνων μου (κι έχω και πολλούς) να ζήσουν και να κάνουν και πολλά κατσικάκια!

[kiknaki]

Αν και δεν είμαι εκπαιδευτικός θα ήθελα να γράψω τη γνώμη μου.

Ναι συμφωνώ με το τίτλο του θέματος, συμφωνώ με το άγχος των εκπαιδευτικών όπως και με αυτό των λογιστών κ.α γιατί όταν είσαι άνθρωπος συνειδητοποιημένος θέλεις να είσαι και σωστός στην εργασία σου είτε αυτή είναι στην εκπαιδεύση είτε οπουδήποτε αλλού.

Οι άνθρωποι όλοι δεν είναι ίδιοι. Δεν λουφάρουν όλοι όπως και δεν εργάζονται όλοι σωστά. Αυτό δεν έχει να κάνει με το επάγγελμα αλλά με την προσωπικότητα και την υπευθυνότητα του καθενός.

Αυτά γενικά γι'αυτά που ειπώθηκαν πριν.

Όσο για το θέμα των εκπαιδευτικών...Βλέπω τη δασκάλα μας (νηπιαγωγός) και λέω (από μέσα μου)...ευχαριστώ δεν θα πάρω!

Εξαιτίας του άγχος της για την τελειόποιηση του έργου της..να μπορέσουν τα παιδιά μου (έτσι ονομαζει τους μαθητές της) να μάθουν, να συναναστρέφονται, να ακονίσουν το μυαλό τους, να αναπτύξουν νοητικές δεξιότητες, να βρίσκονται σε συναισθηματική ισορροπία, να μη νιώθουν ανασφάλεια μέσα στο σχολείο, να μην στεναχωρηθούν, να μην πιεστούν κτλ Και όλα αυτά να προσπαθεί να τα επιτύχει με 17 διαφορετικές ψυχούλες. Ε τότε λέω...ευχαριστώ δεν θα πάρω και ευγνωμονώ τον εαυτό μου που δεν διάλεξα αυτόν τον κλάδο γιατί σίγουρα θα ήμουν με τα κουτιά των αγχολυτικών δίπλα στο συρτάρι.

[katerinak]

Βλεποντας τον τιτλο ενδιαφερθηκα να μπω και να διαβασω αποψεις εκπαιδευτικων.κατα ποσο συμφωνουν η διαφωνουν με το αν οι εκπαιδευτικοι πασχουν απο αγχος.βασικα αυτο που θα ηθελα να μαθω ειναι αν το αγχος αυτο τους οδηγει στην απαθεια,οπως λεει το αρθρο.κθηγητρια ειμαι κ εγω σε φροντιστηριο.αντιθετα δεν εβγαλα κανενα συμπερασμα και αγχωθηκα περισσοτερο με την αντιπαραθεση σας! ρε κοριτσια γιατι?γιατι συγκρινουμε επαγγελματα?αφου το θεμα ειναι οι εκπαιδευτικοι! μπορουμε να ηρεμησουμε και να το συζητησουμε? μας οδηγει το αγχος στην απαθεια? μηπως οι ασυνειδητοι παυουν να ασχολουνται με την πρωτη δυσκολια?

 

εχεις δικιο..

εγω πχ στα 10 χρονια υπηρεσια ενιωσα καποια στιγμη οτι μπαινανε εμποδια σε κατι διαφορετικο που ηθελα να κανω, απο ατομα που ειχαν εντονη φοβια για τις αλλαγες.σου χει τυχει στο σχολειο;ενιωσα οτι ακομα κ με παραπανω ωρες δουλειας η κοστους παλι εχεις τα χερια σου δεμενα ρε παιδι μου δε σ αφηνουν ευκολα να το κανεις..οχι σε ολα τα σχολεια ομως..ετυχε να δουλεψω καπου που οι συνθηκες ηταν ετσι..αυτο ας πουμε μου δημιουργησε μια αισθηση ματαιοτητας!

[marandnik]

Εσυ ομως ξερεις να κανεις την "παρέμβασή" σου άσχετη με το θεμα του τοπικ μονο και μονο για να μας επισημάνεις και συγχρώνως να ακυρώσεις το θέμα μας γιατι ηταν το μοναδικο σχολιο που θα μπορούσες να κανεις λογω της άγνοιας σου περι του θεματος του τοπικ....

QUOTE]

 

ετσι ειναι τα πραγματα. αν καθησουμε ολοι να απανταμε στη σοφη η στην καθε σοφη οτι ειμαστε καλες κ οχι κακες δασκαλες το θεμα του τοπικ πηγε αλλου!εξαλλου η συγκεκριμενη κοπελα σε αλλα 2-3 τοπικ δηλωνει καθαρα οτι δεν εμπιστευεται κανεναν εκπαιδευτικο.τι να κανουμε; κ καποιοι αλλοι δεν εμπιστευονται τους λογιστες αλλα δεν καθησαμε να προσωποποιησουμε καμια τετοια συζητηση.

 

ειναι πολυ απλο..ειναι καποιος απο αυτους εκπαιδευτικος; οχι

εχουν μπει σε ταξη εστω κ για 1 ωρα να κανουν τον παιδονομο εστω κ οχι διδασκαλια;οχι

δεν εχουν τα δικα μας συναισθηματα κ ειναι λογικο να χλευαζουν

 

θα ηθελα η συζητηση να εξελιχθει για το αγχος μας κ οχι για την αμφισβητηση των απ εξω.

 

 

στο θεμα μας τωρα..ενα απο τα αγχη μου ειναι πως θα φερω σε ισορροπια τη διδασκαλια ωστε να μη μεινει πισω ενας αλλος τομεας..

πως θα βρω κατι τοσο εντυπωσιακο κ ενδιαφερον που θα κρατησω τα παιδια με την ορεξη για μαθημα

 

 

α!και κατι για το φαγητο που ανεφερε η αννα..εχει δικιο οτι καποια παιδια δεν φερνουν φαγητο..η τους πεφτει κατω κ στενοχωτιουνται..τοτε λοιπον εμεις φτιαχνουμε μια ωραια ποικιλια απο ολα τα παιδια που θελουν να δωσουν.οταν ακουνε οτι "θα φτιαξουμε μια ωραια ποικιλια" ολα χαιρονται να δινουν!μαλλον περιμενουν κ τη σειρα τρους!

 

Κατερίνα, θα με συγχωρήσεις που παρεμβαίνω και πάλι...

Αλλά το θέμα που εσύ άνοιξες αν και έχει τίτλο "άγχος εκπαιδευτικών" ωστόσο ξεκινά με μία εκτεταμένη θέση πάνω στο burn out. Άλλο άγχος και άλλο burn out. Το άγχος μπορεί να έχει και θετικές επιπτώσεις στη δουλεια κάποιου. Το burn out με τον τρόπο που περιγράφεται είναι τραγικό.

 

Σε αυτό το topic πέραν των αντιπαραθέσεων περί του ποιος έχει άγχος ή αν είναι εκπαιδευτικός και έχει άγχος θα ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρον να συζητηθεί ΤΙ είναι αυτό που κάνει κάποιον να μετατρέψει αυτό το άγχος που τον καταλαμβάνει σε απάθεια και ψυχρότητα.

 

Λυπάμαι αν σε κάποιους δεν αρέσει που επικεντρώνω σε αυτό, αλλά πιστεύω αυτό είναι και το σημαντικό (για μένα) κομμάτι του άρθρου. Στα ανθρωπιστικά επαγγέλματα τέτοιες συμπεριφορές είναι αδιανόητες (ακόμα και αν υπάρχουν δικαιολογίες λόγω του άγχους). Δεν πιστεύω να υπάρχει κάποιος εδώ μέσα που να αισθάνονταν ασφάλεια να έχει το παιδί του κάποιον εκπαιδευτικό με burn out, ή κάποιον γιατρό με burn out, ή να χειρουργηθεί από κάποιον χειρουργό με burn out.

 

Επίσης, να τονίσω ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα τις τελευταίες δεκαετίες έχει να επιδείξει αρκετούς φωτεισμένους εκπαιδευτικούς που δεν έπαθαν burnout και που αποτελούν τις μοναδικές οάσεις γνώσης και παιδείας για μας και τα παιδιά μας. Άρα ίσως η απάθεια να μην είναι η μοναδική διέξοδος του άγχους του εκπαιδευτικού.

[kalamaraki]

Αν όντως εχει συμβει αυτο με στεναχωρει πάρα πολυ που υπάρχει άνθρωπος εν ετη 2010 που θεωρει οτι το ξυλο ειναι λυση! Βεβαια η κυρια που λες ειναι παιδαγωγος οχι εκπαιδευτικος....και βεβαια οπως συμβαινει σε πολλους παιδικους σταθμους δεν προσλαμβάνουν καν παιδαγωγους αλλα κοριτσια που εχουν απλα ανάγκη δουλειας!

 

Στα 8 χρονια που δουλευω σε διάφορους τομεις και βαθμίδες της εκπαίδευσης δεν εχω συναντήσει ποτε καποιον εκπαιδευτικο που να βαράει τα παιδια ως λυση συμμόρφωσης!

Σιγουρα υπάρχουν δεν αντιλέγω....απλά εγω προσωπικα δεν εχω συναντησει ουτε εναν!!

[mariazil]

Κορίτσια, καλημέρα!!! Να πω κι εγώ με τη σειρά μου ότι η anna+ με κάλυψε απόλυτα κι ότι, παρόλο που κι εγώ εργάζομαι στον ιδιωτικό τομέα, αναγνωρίζω απόλυτα ότι το άγχος είναι άγχος για κάθε ευσυνείδητο άνθρωπο.

 

Θα κάνω μόνο μια παρένθεση, γιατί πραγματικά δεν θέλω να ταλαιπωρείται το τόπικ με άσχετα σχόλια, για να πω στη niki81 πως το θέμα δεν είναι να μου ζητήσει συγνώμη, δεν παίρνω προσωπικά τα σχόλια. Το θέμα είναι ούτε εσύ, ούτε η sophie, ούτε καμμιά άλλη να μην βρίσκεστε στην δύσκολη θέση να ζητάτε συγνώμη μόνο και μόνο γιατί βγάλατε βιαστικά συμπεράσματα για θέματα που τα γνωρίζετε μόνο κατά το ήμισυ.

Όπως δεν είναι όλοι οι γονείς όπως θα έπρεπε να είναι έτσι δεν είναι και οι εκπαιδευτικοί όλοι ίδιοι, για να δώσω και μια άλλη διάσταση στο θέμα. Αν έχετε την υπομονή να πάρετε μέρος στη συζήτηση αμερόληπτα, ούτως ή άλλως το θέμα δεν είναι τα προνόμια των εκπαιδευτικών, νομίζω ότι θα βγούμε όλοι κερδισμένοι.

 

Λοιπόν, marandnik, συμφωνούμε απόλυτα ότι είναι απαράδεκτο να οδηγείται ο εκπαιδευτικός σε burnout και πρέπει να κάνει ό,τι μπορεί για να μην φτάσει σ' αυτό το σημείο. Είναι όμως πάντα εφικτό αυτό;

Προσωπικά, πέρασα δίπλα από το burnout και τη γλίτωσα γιατί αφενός το πήρα είδηση νωρίς κι αφετέρου οι συνθήκες της ζωής μου επέτρεψαν να μειώσω τις ώρες διδασκαλίας και να συμπληρώσω το εισόδημά μου με μεταφράσεις, μέχρι να πάρω μια ανάσα και να ξαναβρώ τον εαυτό μου. Αναρωτιέμαι όμως τί θα γινόταν αν δεν μπορούσα να το χειριστώ έτσι.

 

Η δουλειά μας είναι άκρως ανταποδοτική, αλλά και τρομερά ψυχοφθόρα και ενίοτε (πολύ συχνά) κακοπληρωμένη κι επίσης εξαιρετικά απαξιωμένη από γονείς που δεν αντιλαμβάνονται τον κόπο που καταβάλουμε και το γεγονός ότι στ' αλήθεια δίνουμε ένα μέρος από την καρδιά, την υπομονή, την αντοχή, το κέφι μας κάθε μέρα σ' αυτή τη δουλειά, στα δικά τους παιδιά, και υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μην έχουμε δυνάμεις για τα δικά μας μετά.

Επίσης, ζούμε από αυτή τη δουλειά. Αν λοιπόν δεν έχουμε εναλλακτική (όπως είχα εγώ τότε) τί κάνουμε; Ποιός μας στηρίζει;

 

Αυτό θα έπρεπε να σας απασχολεί κορίτσια που τα ξέρετε όλα για τους καλούς-κακούς εκπαιδευτικούς. Είναι οι άνθρωποι που περνάνε 6-7 ώρες τις ημέρας με τα παιδιά σας, τους δίνουν γνώσεις για να προχωρήσουν στη ζωή, τσακώνονται με το διευθυντή ή το δήμαρχο για να ανάψει το καλοριφέρ, για να αγοραστούν υπολογιστές, για να βγουν οι απαραίτητες φωτοτυπίες και κάθονται 1 και 2 ώρες μετά τη δουλειά για να βγει ωραία η γιορτή κι η παρέλαση, και πάνε σπίτι και διορθώνουν γραπτά, ετοιμάζουν ασκήσεις και διαγωνίσματα, τρέχουν στα σεμινάρια. Α, και ξέχασα το καλύτερο: στο τέλος της ημέρας, όταν νιώθετε εξουθενωμένες από τα πιτσιρίκια σας, θυμηθείτε ότι η δασκάλα πρέπει να περάσει τη μέρα της με 25 τέτοια και πιο ζωηρά ακόμα πιτσιρίκια κάθε μέρα και πρέπει να είναι τόσο τέλεια όσο δεν μπορείτε να είστε εσείς οι ίδιες μερικές φορές.

 

Λοιπόν η θέση μου είναι ότι ναι: η δουλειά αυτή συνεπάγεται αυξημένο άγχος και για να μην φτάσουμε στο burnout, θα πρέπει να λαβαίνουμε έγκαιρα τα μέτρα μας!

[katerinak]

εκαπιδευτικοι απο νηπιαγωγειο μεχρι λυκειο.αυτους εννοουμε

[kalamaraki]

Εμένα αυτο που με κρατάει πάντα απο το συνδρομο burn out ειναι οταν μπαινω στο σχολειο και τρεχουν να με αγκαλιασουν και να μου δωσουν φιλακι!

Ασχετα αν με βλεπουν μονο δυο φορες τη βδομάδα, άσχετα αν δεν έχω υλικα να τους δωσω γιατι δεν υπαρχει προυπολογισμος να μου δωσει να αγοράσω ολα αυτα που θα ηθελα να κανω στη τάξη την ώρα της ζωγραφικης και καλουμε να δουλεψω μονο με χαρτι φωτοτυπικου Α4 και μαρκαδορους. Γιατι πολυ απλα τα παιδια ξέρουν ποιος εκπαιδευτικος τα αγαπάει, ποιος τα πονάει, ποιος τα παιδαγωγει (δεν κάνουμε μονο το μάθημα μας....τους μαθαινουμε και τη ζωη πως ειναι) ποιος τα ακουει οταν ειναι στεναχωρημένα, ποιος ειναι ακριβοδίκαιος....

Αυτη η αγκαλια και το φιλάκια και αυτη η τσιριδα "Κυριαααααααααααα μουυυυυυυυ" ειναι ολη μου η ανταμοιβη!!

 

και να προσθέσω ....αυτη η ανταμοιβή ειναι και ο κυριαρχος λογος που διαλεξα το επάγγελμα μου ασχετα αν ειχα αποφασισει οτι θελω να γινω ζωγράφος!