συμπεριφορά εφήβου

[lop]

Γειά σας, είμαι νέο μέλος & θέλω να ρωτήσω για συμπεριφορά. Ο γιός μου (Α΄Γυμνασίου) παρότι οι καθηγητές με βεβαιώνουν ότι είναι καλό παιδί, με προοπτικές, έξυπνος κλπ εγώ βλέπω εκνευριστικά πράγματα όπως : α) ενδιαφέρεται για πράγματα που δεν θα πρεπε πχ το τί κάνει ο ένας, ο καθηγητής του, και πάει & το λέει στην υπέυθυνη του τμήματος,(από παρέες ποτέ δεν μου παραπονέθηκε ότι δεν έχει) β) αντιδρά παρορμητικά και μου αντιμιλάει γ) υψώνει τον τόνο της φωνής του γενικά είναι πολύ παρορμητικός. Στην γ΄Δημοτικού είχαμε ψαχτεί για σύνδρομο ελλειματικής προσοχής αλλά μας βεβαιώσαν ότι όλα τα κάνει γιατί θέλει την επιβεβαίωση. Υπάρχει και ένας μικρότερος αδερφός 8 χρονών που ενώ αυτός τον βλέπει σαν πρότυπο ο μεγάλος αντιδρά και "πιάνεται" συχνά μαζί του. Δέν ξέρω πώς να τον αντιμετωπίσω και δεδομένου ότι η εφηβεία είναι μπροστά μας φοβάμαι ότι θα εκτραχυνθούν τα πράγματα.

[Ευάκι]

Τα παιδάκια μου είναι μικρά ακόμα και δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Μορείς όμως να πάρεις τηλ. στη γραμμή σύνδεσμος 801-801-1177 και θα σε βοηθήσουν σίγουρα σε ότι σε προβληματίζει.

[AngiCat]

Αυτά που περιγράφεις μου λένε ότι η εφηβεία δεν είναι απλά μπροστά αλλά την περνάτε τώρα. Κι εγώ πέρασα πολύ μικρή εφηβεία. Καλύτερα να μιλήσεις με κάποιον ψυχολόγο, όχι τόσο για το παιδί, το οποίο περνάει μια φυσιολογικότατη φάση της ζωής του, όσο για σένα που πρέπει να μάθεις πως να τον αντιμετωπίζεις και πως να έχεις περισσότερες αντοχές και υπομονή. Καλή επιτυχία.

[elenik]

Αυτά που περιγράφεις μου λένε ότι η εφηβεία δεν είναι απλά μπροστά αλλά την περνάτε τώρα. Κι εγώ πέρασα πολύ μικρή εφηβεία. Καλύτερα να μιλήσεις με κάποιον ψυχολόγο, όχι τόσο για το παιδί, το οποίο περνάει μια φυσιολογικότατη φάση της ζωής του, όσο για σένα που πρέπει να μάθεις πως να τον αντιμετωπίζεις και πως να έχεις περισσότερες αντοχές και υπομονή. Καλή επιτυχία.

ακριβως . Μια χαρα ειναι το παιδι . Απλα περναει την φαση που ολοι οι γονεις τρεμουμε :lol:

[sweet_february]

Αααχχ!! Κι εγω εχω πολυ μικρο παιδι και δεν ξερω να σου απαντησω! Το μονο που ευχομαι ειναι να μην εχει την εφηβεια που περασα εγω.. (Η καημενη η μανα μου απορω πως στεκεται ακομα στα ποδια της). Πολυ αντιδραστικη, πολυ μη μου απτου και γενικα μεσα στο σπιτι επικρατουσε ... μια κατασταση - επανασταση (που λεει και το τραγουδι).. Ευχομαι καλα ξεμπερδεματα και να την περασετε οσο πιο ανωδυνα γινεται!

[bouboukakia]

Καλησπέρα! Τη συμπεριφορά αυτή την έχουν πολλά πρωτάκια στο γυμνάσιο. Ακόμη δεν έχουν προσαρμοστεί στην καινούρια βαθμίδα και συνήθως ηρεμούν στην τρίτη-). Δεν μπορώ βέβαια να σε αποτρέψω από το να δεις κάποιον ειδικό, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο νωρίς. Μίλα του με αγάπη και ηρεμία, χωρίς να δείχνεις απογοητευμένη και τόνιζέ του τα θετικά που έχει.

[alekata]

Γειά σας, είμαι νέο μέλος & θέλω να ρωτήσω για συμπεριφορά. Ο γιός μου (Α΄Γυμνασίου) παρότι οι καθηγητές με βεβαιώνουν ότι είναι καλό παιδί, με προοπτικές, έξυπνος κλπ εγώ βλέπω εκνευριστικά πράγματα όπως : α) ενδιαφέρεται για πράγματα που δεν θα πρεπε πχ το τί κάνει ο ένας, ο καθηγητής του, και πάει & το λέει στην υπέυθυνη του τμήματος,(από παρέες ποτέ δεν μου παραπονέθηκε ότι δεν έχει) β) αντιδρά παρορμητικά και μου αντιμιλάει γ) υψώνει τον τόνο της φωνής του γενικά είναι πολύ παρορμητικός. Στην γ΄Δημοτικού είχαμε ψαχτεί για σύνδρομο ελλειματικής προσοχής αλλά μας βεβαιώσαν ότι όλα τα κάνει γιατί θέλει την επιβεβαίωση. Υπάρχει και ένας μικρότερος αδερφός 8 χρονών που ενώ αυτός τον βλέπει σαν πρότυπο ο μεγάλος αντιδρά και "πιάνεται" συχνά μαζί του. Δέν ξέρω πώς να τον αντιμετωπίσω και δεδομένου ότι η εφηβεία είναι μπροστά μας φοβάμαι ότι θα εκτραχυνθούν τα πράγματα.

Θα σου μιλήσω από πείρα. Έχω 2 17χρονους γιους, κι όλα αυτά που περιγράφεις, εκτός από το (α), μου φαίνονται απολύτως φυσιολογικά. Και πίστεψέ με, θα' ρθουν κι άλλα πιο περίπλοκα, τα οποία θα πρέπει να' χεις την υπομονή να τ' αντιμετωπίσεις. Όπως και κάθε άλλη ηλικία έχει και η εφηβεία τις δυσκολίες της, αλλά και τις χαρές της, όταν εμείς οι γονείς προσπαθήσουμε να κατανοούμε τα παιδιά, να γυρνάμε πίσω στη δική μας εφηβεία, να τ' αφουγκραζόμαστε και κυρίως να τα σεβόμαστε. Μείνε δίπλα του, σ' ότι κι αν σου λέει, γίνει πρόσωπο της απόλυτης εμπιστοσύνης του, χωρίς να γίνεις "κολλητή" του. Κουβέντιαζε μαζί του τα πάντα, άκου τις απόψεις του, δείξ' του ότι είσαι δίπλα του για τς επιτυχίες, αλλά και για τς αποτυχίες του, αλλά να τηρείς πάντα τους κανόνες που έχεις θέσει.

Αλλά ακόμα κι αν "περάσει" το ρυάκι - γιατί η εφηβεία είναι γεμάτη πειραματισμούς - μην του θυμώσεις . Η δική μας ψυχραιμία και η δυναμική μας παρουσία, νομίζω ότι κρίνουν το παιχνίδι. Όσο κι αν δοκιμάζει τα όρια σου, μην ενδίδεις.

Όλα αυτά προσπαθώ να τα εφαρμόσω...Η "αυτοψία" θα δείξει...

Καλή δύναμη και κυρίως καλή φώτιση σ' εμάς και τα παιδιά μας...

[madq]

Το θέμα α) δεν το πολυκατάλαβα! Το θέμα β) και γ) είναι συμπεριφορές που αν δεν υπήρχαν θα ήταν ανησυχητικό!!! Ένα από τα σημαντικότερα βήματα στην ψυχολογική ανάπτυξη ενός εφήβου είναι η (ποικιλότροπη) απόρριψη της οικογένειάς του και η αποστασιοποίηση από αυτήν.

 

Αυτά φυσικά δεν τα λέω ως μάνα (έχω δρόμο ως την εφηβεία του κανακάρι μου!) αλλά παίρνω το θάρρος διότι τα τελευταία 9 χρόνια δουλεύω με εφηβάκια

[danel]

Κοίταξε μήπως βρεις σε ποιά σχολεία γίνονται συναντήσεις "σχολής γονέων" για εφήβους και φρόντισε να πας γιατί είναι πολύ καλές για να καταλάβουμε τί συμβαίνει στα παιδιά μας και πώς να τα αντιμετωπίζουμε.

[lop]

καταρχήν θέλω να ευχαριστήσω όλες σας για την ανταπόκριση και τις συμβουλές. Αυτό που γενικότερα με ανησυχεί(παρότι που ψάχνομαι, διαβάζω, ρωτάω, συμμετέχω σε συναντήσεις) είναι η ανωριμότητα και η υπευθυνότητα που βλέπω να τον διακρίνει. Εγώ στα 12,5 ήμουν πολύ ώριμη, συνηδητοποιημένη και ... αντιδραστική. Αλλά πάντα με το αίσθημα της ευθύνης - σε σημείο που πολλές φορές με κουράζει. Δέν συνηδητοποιεί τις επιπτώσεις αυτών που κάνει (αν κάνω αυτό ,τί θα γίνει μετά) π.χ. εχθές έχασε το κλειδί της θωρακ. πόρτας (του...πήρανε λέει όλη την κασετίνα από το θρανίο φυσ. μαζί με το κλειδί). Εγώ θα το είχα κρεμάσμένο πάνω μου. Αυτός μοιάζει να είναι σε άλλο κόσμο

[bouboukakia]

Ίσως σιγά σιγά, αφού υποστεί τις συνέπειες της ανευθυνότητάς του, να ωριμάσει. Αυτό ομως είναι πολύ σημαντικό. Έρχονται π.χ. οι γονείς αγανακτισμένοι για την επίδοση του παιδιού, αλλά έχει το ιντερνετ ό,τι ώρα θέλει, παιχνίδια, 2 κινητά, απεριόριστες εξόδους...Πώς θα ωριμάσει αν δεν στερηθεί κάτι που το αγαπά;

Νομίζω τέλος ότι τα κορίτσια ωριμάζουν γρηγορότερα σε σχέση με τ' αγόρια.

[danel]

Καλησπέρα! Τη συμπεριφορά αυτή την έχουν πολλά πρωτάκια στο γυμνάσιο. Ακόμη δεν έχουν προσαρμοστεί στην καινούρια βαθμίδα και συνήθως ηρεμούν στην τρίτη-). Δεν μπορώ βέβαια να σε αποτρέψω από το να δεις κάποιον ειδικό, αλλά νομίζω ότι είναι λίγο νωρίς. Μίλα του με αγάπη και ηρεμία, χωρίς να δείχνεις απογοητευμένη και τόνιζέ του τα θετικά που έχει.

 

Το ίδιο ακριβώς και η 11χρονη κόρη μου! Ξέχασε "κάπου" την τσάντα της με τα κλειδιά και τη φωτογρ.μηχανή αξίας 300Ε, παρακαλώ, που τα είχε μαζέψει τα μισά μόνη της, αλλά δεν έσκασε κιόλας.

[lop]

Κορίτσια , ύστερα και από συζήτηση με ψυχολόγο του στέρησα κινητό και κλειδί - ξανά σε 2 χρόνια όταν ωριμάσει -είπε η ψυχολόγος. Τί συζήτηση, τί με το καλό, με το κακό, η αντίδραση και η φωνή είναι άνευ προηγουμένου. Δηλαδή μέχρι να τελείωσει η εφηβεία θα φάμε & ξύλο Για να μήν πώ πώς γινόμαστε με τον σύζυγο με όλα αυτά. Τον υποστηρίζει - όποτε τον σηκώνει- & η κακιά είμαι εγώ συνέχεια. Έχω κουραστεί ήδη.

[bouboukakia]

Κουράγιο, θα σου κάνει λίγο τη ζωή δύσκολη. Είναι όμως σημαντικό να συνεργάζεσαι με το σύζυγο, βρε παιδί μου... Τον υποστηρίζει μπροστά του;

[lop]

Μπορεί όχι καταφανώς μπροστά του, αλλά η μετέπειτα συμπεριφορά του μπαμπά (συνέτηση κλπ) σταματάει στο 1ο μισάωρο. Και μετά έχει -ο μπαμπάς- μούτρα με μένα που προσπαθώ να τον συνετήσω. Μου φαίνεται χίλιες φορές να ήταν μωρά & άς έκανα 7 συνεχόμενα χρόνια να κοιμηθώ 6 μαζεμένες ώρες ύπνου ή που ήταν συνέχεια άρρωστα

[anjelica]

Αγαπητη lop, επειδη εχουμε περασει απ το σταδιο της εφηβειας -εχω ενα γιο 17 και μια κορη 15 ετων- θα σου πω την γνωμη μου.

Η εφηβεια ειναι μια "φαση" η οποια περναει. Αλλοι την περνανε νορμαν κι αλλοι με νευρα-επιθετικοτητα-αδιαφορα. Θελει πολλη υπομονη απο μερους μας και πολλη συζητηση με το παιδι, παντα οταν του περασουν τα νευρα και ο πανικος. Διαλογος και ψυχραιμια, ηρεμια και να νιωσει το παιδι οτι πραγματικα καταλαβεινουμε τη φαση που περναει, οτι ειμαστε διπλα του και φιλη του. Οτι δεν θα το επικρινουμε σε μια συμπεριφορα του αλλα θα το καταλαβουμε και θα προσπαθησουμε να το περασουμε μαζι. Ακομη-μια δοση "χιουμορ" σε αυτα που περναει και σ αυτα που αντιδραει. αν θεεις να μιλησεις με ιειδκο δεν ειναι κακο, κι εγω πηγαινα σε ομαδες γονεων για να μαθω καποια πραγματα, καποια "φιλα γραμματα" που ισως δεν μπορουμε να εντοπισουμε ολοι. Εξαλου η διαπαιδαγωγηση των παιδιων ειναι ενα μεγαλο σχολειο, κι εμεις μαθαινουμε και γινομαστε καλυτεροι μεσα απ αυτη.

Περασαμε κι εμεις νευρα, χωρις καθολου να μου μιλαει, να κλεινεται στον εαυτο του... δεν τον πιεζα, αλλα ηξερε οτι οποτε ηθελε να μου μιλησει ημουν εκει. Και φυσικα σαν αδελφια με την μικροτερη αδελφη του τσακωνονταν σαν τον σκυλο με τη γατα ως και την γ γυμνασιου. Δεν εδινα τοση σημασια. Μεγαλωνοντας εγιναν τα πιο αγαπημενα...

Οοτε μην αγχωνεσαι. Υπομονη, διαλογος, οχι νευρα και εντασεις!

[ippoliti]

δεν ξέρω κορίτσια, όλα καλά όσα λέτε, προσπαθώ να ενεργήσω με βάση αυτά και σίγουρα πιστεύω 'οτι είναι μια φάση και θα περάσει με υπομονή και διάλογο αλλά αυτό που προσωπικά νιώθω και με προβληματιζει είναι πώς θα δείξω στο παιδί ότι πρέπει να με νιώθει σαν φίλη του και κοντά του, δηλ. σ' ένα πρόβλημά της το οποίο το συζητάμε, προσπαθώ να της βρω την λύση και την συμβουλεύω και φτάνω να αναρρωτηθώ είναι αυτά τα σωστά βήματα για να καταλάβει πόσο κοντά της είμαι, νιώθει ότι θέλω να της δείξω ότι είμαι και φίλη της; πείτε μου σας παρακαλώ, ποια είναι τα σωστά βήματα;

[Eviri]

Γεια σου lop θα συμφωνήσω με τις κοπέλες που θεωρούν φυσιολογική τη συμπεριφορά του αγοριού σου. Καταρχήν όλοι οι άνθρωποι έχουμε νεύρα μικροί μεγάλοι και πόσο μάλλον στην δική μας εποχή που ο καθένας για τους δικούς του λόγους και αιτίες είναι πιεσμένος.

Στην περιγραφή σου δεν διακρίνω κάτι που χρήζει παρακολούθησης από ειδικό. Ότι κάνει ο γιος σου σήμερα, λίγο ή πολύ όλοι το κάναμε σχεδόν όλοι στην ηλικία του. Μη μου πείτε ότι δεν τσακωνόσασταν με τους γονείς σας. Ή αυτά τα τύπου κουτσομπολιά και καρφώματα που αναφέρεις στο α) εμείς τα κάναμε η μία στην άλλη συμμαθήτρια (ο γιος σου απλά έχει αναβαθμίσει σε ανώτερο επίπεδο το σπορ). Πάνω σε αυτό να τον συμβουλεύσεις να μην το συνεχίσει γιατί μπορεί να μπερδέψει κόσμο και να φέρει μεγάλη ανακατωσούρα ανάμεσά τους. Και για να μην παρεξηγηθώ εγώ ποτέ δε συμμετείχα σε ανακατέματα μεταξύ ανθρώπων σε καμία ηλικία.

Τέλος, διακρίνω μάλλον μια τελειομανία από μέρους σου. Μην πέφτεις στην παγίδα να συγκρίνεις το πόσο ώριμη ήσουν στα 12,5 γιατί άλλη η γενιά η δική σου άλλη η δική του.

Πιθανότατα να χρειάζεται ακόμη τη στοργή σου, παρόλο που μεγάλωσε. Μη βιάζεσαι να τον δεις ώριμο αντράκι. Είναι παιδί ακόμη και θα μεγαλώσει σιγά, σιγά.

[almak]

Lop μάλλον βιάζεσαι λιγάκι να μεγαλώσει το παιδί σου, επίσης όπως σου έιπαν παραπάνω μην κάνεις συγκρίσεις του εαυτού σου με το παιδί διότι σε λίγο θα του το πεις κιόλας ( αν δεν το έχεις πει ήδη).

 

Εγώ βρίσκω πολύ σοβαρό το θέμα διαφωνίας με τον άντρα σου όσον αφορά την αντιμετώπιση του παιδιού. Εσύ μέσα από τα γραπτά σου φαίνεται πως πιστεύεις πως ο άντρα σου είναι λάθος. Αυτός είμαι σιγουρος πως πιστεύει το ίδιο για σένα

Αυτό θα το λύσετε σιγά σιγά μόνο με επισκέψεις σε ειδικούς ( ψυχολόγο , ψυχοθεραπευτή , παιδοψυχολόγο ) κάποιον τέτοιο πρέπει να δείτε αρκετές φορές ................ και σιγά σιγά θα φτάσετε σε κοινή γραμμή πλεύσης.

Να ξέρεις πως γίνεται και αξίζει να το προσπαθήσετε

 

ΥΓ. Το άλλο με το κλειδί δεν μου άρεσε καθόλου !!!!! Δηλαδή το παιδί είχε κλειδί από την θωρακισμένη πόρτα του σπιτιού για να επιστρέφει μόνο του σπίτι από το σχολείο ....ή λάθος κατάλαβα!!!!!!!

 

ΚΑΙ τέλος.... ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ.

[lop]

καταρχήν ευχαριστώ για τον καθυσυχασμό σας. Όσον αφορά το κλειδί, το σχολείο είναι 50 μέτρα (φαίνεται από το μπαλκόνι η αυλή του), & το πήρε φέτος στην 1η γυμνασίου. Άλλοι συμμαθητές του το είχαν από 3η δημοτικού ή το πολύ στην ε΄δημοτικού.Ούτε ο ίδιος ήθελε να τον πηγαίνει η γυναίκα που έχω σε όλο το δημοτικό & πηγαίνει και τον μικρό (3η δημοτικού) ακόμη.

[georgiamami]

Γεια σου lop. Δεν μπορεσα να αντισταθω να σου απαντησω. Διαβασα ολες τις παραπανω απαντησεις και θα συμφωνησω απολυτα. Με τα δικα μου παλικαρια (20 & 17) περασα απο 40 κυμματα. Δεν θελω να σου διηγηθω τωρα περιστατικα αλλα θα μεινω στο εξης: ΟΛΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ. Και θα περασουν ανωδυνα και χωρις επιπτωσεις ΕΑΝ 1)εσυ και ο συζυγος εχετε κοινη γραμμη πλευσης στο θεμα <ανατροφη παιδιων>, 2)Εισαστε παροντες και πανετοιμοι καθε φορα που τα παιδια θελουν να σας βρουν, 3)Διατηρειτε την ψυχραιμια σας καθε φορα που απαιτειται,4)Εκφραζεται τις ανησυχιες σας σε στιγμες οικογενειακης ηρεμιας ωστε να ειναι σε θεση τα παιδια να σας ακουσουν, 5)Δεν συγκρινετε την ωριμοτητα σε διαφορετικες γενιες (καθε παιδι, ακομα και σημερα, ωριμαζει αναλογα με τις συνθηκες που βιωνει), 6)Χαριζουμε κατι ξεκαθαριζοντας οτι η απολαβη του δωρου συνεπαγεται ανταποδωση (απο αυτο εξαιρειται η αγαπη μας που ειναι ανιδιοτελής), 7)Δειχνουμε διακριτικοτητα, σεβασμο, εκτιμιση, και Συγχωρουμε εχοντας παντα μια ανοιχτη αγκαλια.

Με τις καλυτερες ευχες μου.

[antonianich]

Η κόρη μου ειναι 12 1/2 ετών και πηγαίνει Α Γυμνασίου. Ενώ ήταν ένα ήσυχο και υπακουο παιδί τώρα έχει αλλάξει.Έχει συνέχεια νεύρα,κλείνεται στο δωμάτιό της,μας αντιμιλάει και πλήτει με τα πάντα.Είναι φυσιολογικά όλα αυτά?Τι να κάνουμε ο μπαμπάς τησ και εγώ για να τη βοηθήσουμε?

[lop]

Γλυκιά μου τα ίδια: (αγόρι 13,5 Β Γυμνασίου) κάθε μέρα θα βγεί έξω για καμιά ώρα με το ποδήλατο(όχι καφετέριες) μετά στο facebook,msn από γλώσσα παπούτσι, φωνές του στύλ θα κάνω ότι θέλω και δεν θα με ελέγχεις, διάβασμα ελάχιστο, δεν θέλει να τον ελέγχω - δίνουμε φέτος και για lower τρομάρα μας- με ιδιαίτερα στα Αγγλικά. Ο σύζυγος επειδή πέρασε πέρσι με ιστορία με κρίσεις πανικού επαναθεώρησε ... την ζωή του -του στύλ έχω και άλλο παιδί να μεγαλώσω δεν θα πεθάνω από τώρα - και εγώ έχω βαρεθεί την ζωή μου με τους καυγάδες με τον μεγάλο για το διάβασμα και με τον σύζυγο για την ανεκτικότητά του. Υπάρχει κανείς να με βοηθήσει όπως και την προλαλήσασα; ή να πάρω τα βουνά που τώρα τελευταία το σκέφτομαι συνέχεια ;

[valia40]

Ο μεγαλος μου γιος απλα φωναζει συνεχεια κ λεει την εκφραση "Θα κανω οτι θελω" πανω απο 100 φορες την ημερα.

[elenik]

Η κόρη μου ειναι 12 1/2 ετών και πηγαίνει Α Γυμνασίου. Ενώ ήταν ένα ήσυχο και υπακουο παιδί τώρα έχει αλλάξει.Έχει συνέχεια νεύρα,κλείνεται στο δωμάτιό της,μας αντιμιλάει και πλήτει με τα πάντα.Είναι φυσιολογικά όλα αυτά?Τι να κάνουμε ο μπαμπάς τησ και εγώ για να τη βοηθήσουμε?

 

Αν δεν εχετε κανενα σοβαρο ανησυχητικο σημαδι αυτα ειναι απλη εφηβεια

Και ισως και ενα ερωτευμενο κοριτσακι :lol: