Παιδί κ ζευγάρι

[antigoni84]

Θα θέσω ένα θέμα απο τη πλευρά του παιδιού,μετα απο μια συζήτηση που είχα κ θέλω τη γνώμη σας,σαν εφηβη δεν μπορούσα να δεχτώ οτι οι γονείς μου είχαν προσωπική ζωή,ζήλευα όταν πήγαιναν ταξίδι ή εβγαιναν έξω μόνοι τους,ήθελα πάντα το επίκεντρο να είμαι εγώ,εσείς σαν παιδιά πως αντιδρούσατε στη ζωή των γονιών σας?

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Δεν ειχα κανενα προβλημα...ειχαμε παντα τις στιγμες τις οικογενειακες και τις προσωπικες τους..μ αρεσει να βλεπω τους γονεις μου αγαπημενους...κι εγω με την αδερφη μου ..περναγαμε μια χαρα ...

[spring]

Εγώ χαιρόμουν όταν βγαίνανε έξω ή ακόμα καλύτερα όταν φεύγανε ταξίδι , γιατί δεν είχαν συχνά τέτοιες δραστηριότητες και το κυριότερο.... γιατί μου άρεσε να μένω μόνη μου στο σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.:razz:

[apricot]

Εγώ χαιρόμουν όταν βγαίνανε έξω ή ακόμα καλύτερα όταν φεύγανε ταξίδι , γιατί δεν είχαν συχνά τέτοιες δραστηριότητες και το κυριότερο.... γιατί μου άρεσε να μένω μόνη μου στο σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.:razz:

ακριβως αυτο θα εγραφα και εγω!!!

[Christie]

Εγώ χαιρόμουν όταν βγαίνανε έξω ή ακόμα καλύτερα όταν φεύγανε ταξίδι , γιατί δεν είχαν συχνά τέτοιες δραστηριότητες και το κυριότερο.... γιατί μου άρεσε να μένω μόνη μου στο σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.:razz:

 

Κι εγω τα ιδια!

[korinaki80]

Εγώ χαιρόμουν όταν βγαίνανε έξω ή ακόμα καλύτερα όταν φεύγανε ταξίδι , γιατί δεν είχαν συχνά τέτοιες δραστηριότητες και το κυριότερο.... γιατί μου άρεσε να μένω μόνη μου στο σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.:razz:

 

Μια απο τα ιδια και εγω. Πω πω τι ωραιες εποχες.....

[fistikaki]

home alone!!!!!!!!!!!!!!!!! (η, σχεδον alone!!!!!!! )

[ellain]

Antigoni ου εγω θα συμφωνησω με τα περισσοτερα κοριτσια που ηδη απαντησαν. Χαιρομουν ιδιαιτερα οταν οι γονεις μου εβγαιναν, πηγαιναν τις εκδρομες τους και γενικα περνουσαν ωραια, γιατι αυτο σημαινε υγιη σχεση μεταξυ τους αρα ηρεμια στην οικογενεια (κι οχι γιατι εμενα μονη μου, αφου ειχα τον φρουρο της Αχαιας, την γιαγια μου, στο απο πανω διαμερισμα ). Δεν ξερω αν παιζει ρολο το αν εισαι μοναχοπαιδι ή υπαρχουν αδερφια, οποτε επιζητουσες περισσοτερο την προσοχη τους.

Γιατι σε προβληματιζει?

[yasemi]

αναλογα για ποια ηλικια μιλατε....ναι μεγαλυτερη μου αρεσε οταν φευγανε η μανα μου με τον πατριο μου γιατι ειχα ησυχια και εκανα οτι ηθελα....μικρη ομως για να βγει η μανα μου και ο πατερας μου (πριν χωρισουν οταν ημουν 6) και με αφηναν στην γιαγια που υπεραγαπα μου λεγανε οτι πηγαινανε στο γιατρο ητανε το μονο που επιανε γιατι εριχνα ΤΟ κλαμα που δε με παιρνανε μαζι τους.....στην αφηβεια παρακαλαγα να φυγουν απο το σπιτι να μου αδειασουν τη γωνια αλλα δε το κανανε σχεδον ποτε .....;-/

[antigoni84]

με προβήματίζει γιατί πάντα δημιουργούσα προβλήματα οταν έφευγαν,σπάνια πήγαιναν κάπου χωρίς παιδιά,δεν ήθελα να τσακώνονται αλλά δεν μπορούσα να τους φανταστώ κ σαν ζευγάρι με προσωπική ζωή,και πάντα τους εκανα καυγά χωρίς να πω το λόγο βέβαια,δεν μπορούσα να διανοηθώ καν οτι θα φιληθούν

[kalamaraki]

Εγώ χαιρόμουν όταν βγαίνανε έξω ή ακόμα καλύτερα όταν φεύγανε ταξίδι , γιατί δεν είχαν συχνά τέτοιες δραστηριότητες και το κυριότερο.... γιατί μου άρεσε να μένω μόνη μου στο σπίτι και να κάνω ό,τι θέλω.:razz:

 

Και εγώ το ίδιοοοοοοοο! Σκοτωνομουνα στο ξύλο ΄βεβαια με τον αδερφό μου αλλά οκ περνούσαμε ωραία!

[kalamaraki]

Εγω ήμουν συνιθισμένη να το πω....

Με αφηναν ένα μήνα καθε χρόνο το καλοκαίρι και μια βδομάδα το πάσχα στην γιαγιά μου στο χωρίο μαζί με τον αδερφό μου για να πάνε τα ταξιδακια τους τα πιτσουνάκια μου και δεν μου καιγόταν καρφί μιλάμε! Οταν έπαιρνε τηλ της έλεγα μαμά να αργήσετε εγώ περνάω καλά...αφού η γιαγιά έκανε ολα τα χατήρια συν τα δώρα συν τις βόλτες σε όλο το χωρίο το πρωί και το απόγευμα τι άλλο να ήθελα????

Σιγά μην ήθελα να κλειστώ στο διαμέρισμα....

Που όταν ερχόντουσαν να μας πάρουν πια χαιρόμουν που τους έβλεπα αλλά μολις μπαίναμε σπίτι μας με έπιανε κατάθλιψη...ήθελα βόλτες ολη μέρα!

[ellain]

Δεν ξερω τι να σου πω, μαλλον οπως το θετεις σε ενοχλουσε πιο πολυ το θεμα της προσωπικης τους ζωης ως ζευγαρι. Απο συζητησεις που ειχα κατα καιρους με φιλους γυρω απο το θεμα, εχω ξανακουσει παρομοιες εμπειριες με παιδια που κοιμουνταν στο κρεββατι το γονιων τους μεχρι μεγαλη ηλικια για να αποτρεπουν το...αναποφευκτο. Προσωπικα δεν ειχα προβλημα με το θεμα , καποια φορα στην εφηβεια που ετυχε να επιστρεψω νωριτερα σπιτι, με το που ανοιγω την πορτα ακουω μπαμ μπουμ καποιος επεσε απο το κρεββατι, προφανως διεκοψα μια ιδιαιτερη στιγμη τους, εκλεισα ξανα διακριτικα την πορτα, εκανα ενα γυρο την γειτονια κι οταν επεστρεψα δηθεν εβλεπαν τηλεοραση, καληνυχτιστηκαμε κι ουτε γατα ουτε ζημια...

Μαλλον με το να στηνεις καβγαδες διεκδικουσες την προσοχη τους και το ενδιαφερον τους

[pontikaki]

Εμενα μου αρεσε και ακομη μου αρεσει οι γονεις μου να εχουν προσωπικη ζωη ταξιδια δεν πηγαινανε γιατι δεν ειχανε που να μας αφησουνε αλλα εξω μου αρεσε να πανε γιατι μεναμε μονοι μας στο σπιτι με τον αδερφο μου και καναμε οτι θελαμε! παλιοτερα οπου πηγαινανε μας περνανε μαζι τους ενα τραπεζι στα μπουζουκια οι γονεις ενα τα παιδια!!!μιλαμε για χρονια πριν! δε θα το ξεχασω που κοιμομασταν ολα πανω στο τραπεζι και στις καρεκλες! Τωρα πια τους πρηζω να πανε εκδρομουλες και βολτες και να μην ειναι μεσα στο σπιτι μιας και οι δυο βγηκανε προσφατα στη συνταξη!

[antigoni84]

Δεν ξερω τι να σου πω, μαλλον οπως το θετεις σε ενοχλουσε πιο πολυ το θεμα της προσωπικης τους ζωης ως ζευγαρι. Απο συζητησεις που ειχα κατα καιρους με φιλους γυρω απο το θεμα, εχω ξανακουσει παρομοιες εμπειριες με παιδια που κοιμουνταν στο κρεββατι το γονιων τους μεχρι μεγαλη ηλικια για να αποτρεπουν το...αναποφευκτο. Προσωπικα δεν ειχα προβλημα με το θεμα , καποια φορα στην εφηβεια που ετυχε να επιστρεψω νωριτερα σπιτι, με το που ανοιγω την πορτα ακουω μπαμ μπουμ καποιος επεσε απο το κρεββατι, προφανως διεκοψα μια ιδιαιτερη στιγμη τους, εκλεισα ξανα διακριτικα την πορτα, εκανα ενα γυρο την γειτονια κι οταν επεστρεψα δηθεν εβλεπαν τηλεοραση, καληνυχτιστηκαμε κι ουτε γατα ουτε ζημια...

Μαλλον με το να στηνεις καβγαδες διεκδικουσες την προσοχη τους και το ενδιαφερον τους

 

 

Μαλλον είναι αυτό κ τωρα μισώ τον εαυτό μου

[kounelitsa]

Εγώ σαν μοναχοπαίδι παρακαλούσα να φύγουν και να μείνω μόνη μου στην ησυχία μου!!!! Όταν δε πήγαιναν ταξίδι....η χαρά μου ήταν...... απεριόριστη!!!!

[antigoni84]

Όλη νύχτα έκλαιγα,σκέφτομαι πόσο εμπόδιο στάθηκα στη ζωή 2 ανθρώπων που με λάτρεψαν,τους στέρησα την ηρεμία,τον έρωτα,την αγάπη,κ τώρα δεν μπορώ να κάνω τιποτα,ο ένας έφυγε!Σας ζηλεύω που σαν παιδιά είσασταν μεσα στη καλή χαρά,εγω λες κ με είχε βάλει ο διάολος να τους χωρίσω,τα σκέφτομαι 2 μέρες τώρα κ είμαι με ηρεμιστικά

[latiatoula]

με προβήματίζει γιατί πάντα δημιουργούσα προβλήματα οταν έφευγαν,σπάνια πήγαιναν κάπου χωρίς παιδιά,δεν ήθελα να τσακώνονται αλλά δεν μπορούσα να τους φανταστώ κ σαν ζευγάρι με προσωπική ζωή,και πάντα τους εκανα καυγά χωρίς να πω το λόγο βέβαια,δεν μπορούσα να διανοηθώ καν οτι θα φιληθούν

 

 

Μέχρι κάποια ηλικία, κι εγώ ήμουν η "ουρά" της μαμάς μου και η "κολλητσίδα" του μπαμπά μου (με τον μπαμπά, πιο ελεύθερη η σχέση, τον άφηνα να πάρει και μία ανάσα τον άνθρωπο ). Μέχρι που κοιμόμουν και μαζί τους το βράδυ, γιατί φοβόμουν. Όταν με έβαζαν να κοιμηθώ μόνη μου, στο δωμάτιο με τους αδερφούς μου, πήγαινα και φορτωνόμουν στο μεσαίο αδερφό, που ήταν πιο βολικός και κοιμόμουν στο ίδιο κρεβάτι μαζί του γιατί όπως είπα φοβόμουν (τι μπελάς που ήμουν! ). Μέχρι μια ηλικία δε (7 χρονών), κρατήσου, φοβόμουν να πάω και τουαλέτα μόνη μου, έπρεπε να έχω ή τη μαμά μου ή το μπαμπά μου ή κάποιον από τους αδερφούς μου. Σιγά σιγά, ωρίμασα και τό κοψα.

Πάντως, μην προβληματίζεσαι με τη συμπεριφορά που είχες τότε, ήσουν μικρή κι είχες αυτήν την παραξενιά, το κάθε παιδάκι κι ο κάθε ένας από εμάς σαν παιδάκι έχει/ είχε την πετριά του.

[antigoni84]

το έκανα κ στην εφηβεία μου,δυστυχώς

[kounelitsa]

Όλη νύχτα έκλαιγα,σκέφτομαι πόσο εμπόδιο στάθηκα στη ζωή 2 ανθρώπων που με λάτρεψαν,τους στέρησα την ηρεμία,τον έρωτα,την αγάπη,κ τώρα δεν μπορώ να κάνω τιποτα,ο ένας έφυγε!Σας ζηλεύω που σαν παιδιά είσασταν μεσα στη καλή χαρά,εγω λες κ με είχε βάλει ο διάολος να τους χωρίσω,τα σκέφτομαι 2 μέρες τώρα κ είμαι με ηρεμιστικά

 

 

Γιατί κοπέλα μου το έχεις πάρει τόσο κατάκαρδα? Για να αντιδρούσες έτσι μήπως δεν είχες πάρει όση προσοχή θα ήθελες?? Μην τα ρίχνεις όλα πάνω σου γιατί και οι γονείς έχουν πάντα τις ευθύνες τους για τις αντιδράσεις των παιδιών...τα παιδιά μπορέι να ζητάνε υπερβολικά πράγματα, ο γονιός είναι εκείνος που πρέπει να εξηγήσει στο παιδί το παράλογο του θέματος...

Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί νιώθεις ότι δεν τους άφησες ναζήσουν τον έρωτα και είχες βαλθει να τους χωρίσεις Τί εννοείς???

[antigoni84]

σίγουρα δεν ήθελα να τσακώνονται,αλλά οταν κατάλαβα πως εχουν κ ερωτική ζωή ένιωσα προδομένη,νομιζα οτι έκαναν κατι κακό,ηθελα να τους "ξεμπροστιάσω"κ εκανα απίστευτες φασαρίες,εψαχνα το δωματιο τους κ οταν έβρισκα κατι που μου φαινόταν "κακό"παθαινα κατάθλιψη,εκλαιγα,χτυπιομουνα,προβληματική συμπεριφορά!

Νιωθω οτι τους στέρησα την ελευθερία τους,παραβιασα τα δικαιώματα τους,φερθηκα με μικροπρέπεια κ κακία,γιατι να μη θέλω τους γονείς μου ερωτευμένους?

[alcyon]

Τίποτα απ' όσα κάνουν τα παιδιά δεν είναι βάρος για ένα γονιό. Είναι όλα μέσα στο "παιχνίδι" της ανατροφής. Δε χρειάζεται να νιώσεις άσχημα για τίποτα. Γιατί με την ίδια λογική θα έπρεπε να νιώουμε όλοι άσχημα που κάναμε τους γονείς μας να ξενυχτήσουν, που δεν τους αφήναμε να βγουν σα ζευγάρι (λόγω της ύπαρξής μας) όταν ήμασταν μωρά, που ίσως "καταπιέσαν" δικές τους επιθυμίες για να μας αναθρέψουν, να μας ντύσουν ή να μας ταΐσουν. Κάποιοι γονείς μπορεί να βρίσκουν τρόπους και να επικοινωνούν με τα παιδιά τους περισσότερο και ίσως έτσι λύνουν κάποιες από τις δυσκολίες τους. Κάποιοι άλλοι όχι. Όπως κι αν έχει όμως "δεν τρέχει τίποτα"!

 

Όπως λοιπόν δεν υπάρχει κανένας λόγος -και καμία ουσιαστική αιτία- που να κάνει έναν ενήλικο να νιώθει τύψεις επειδή δάγκωσε για πλάκα τη μαμά του όταν τον θηλαζε, ακριβώς με την ίδια λογική δε χρειάζεται κι εσύ να νιώθεις τύψεις για τίποτα. Ίσως εκείνοι να επέλεξαν να μη σου μιλήσουν γι' αυτό. Ίσως βρήκαν έναν τρόπο να μην παίρνεις χαμπάρι πως ξεκλέβανε χρόνο για τον εαυτό τους. Ίσως να μην κατάλαβαν καν πως συντρέχει ένας τέτοιος λόγος. Όπως κι αν έχει... εξακολουθεί να είναι στο "παιχνίδι" της ανατροφής. Με τα θετικά του και τα αρνητικά του. Σε ένα παιχνίδι, εκτός από τις νίκες, βιώνουμε και τα χτυπήματα, τον πόνο ή την ήττα.

 

Έχοντας λοιπόν αυτή την εμπειρία...

Μπορείς να αναγνωρίσεις αυτή τη συμπεριφορά και επομένως έχεις το χρόνο και τη σκέψη να την επεξεργαστείς όταν με το καλό αποκτήσεις δικά σου παιδιά (και εφόσον τη δεις να εμφανίζεται). Άρα είσαι εφοδιασμένη με μια επιπλέον δεξιότητα. Δηλαδή, οι γονείς σου κατάφεραν να σε κάνουν πιο ικανή (ακόμα κι αν εσένα σου φαίνεται αρνητικό όλο ετούτο). Επομένως πέτυχαν κάτι πιο σημαντικό. Σε κατέστησαν αξιότερο μελλοντικό γονιό (ίσως εν αγνοία τους -ίσως και όχι).

 

Εφόσον ζει έστω και ένας, μπορείς να το συζητήσεις μαζί του. Να δεις πώς το έβλεπαν εκείνοι και να μάθεις τη δική τους εκδοχή και τις δικές τους σκέψεις. Ότι κι αν σου πουν.... να ξέρεις πως είναι γνώση για τις μελλοντικές γενεές... δηλαδή γνώση που θα σε κάνει αξιότερο γονιό για τα παιδιά σου.

 

Δε βρίσκω κανέναν απολύτως λόγω να νιώθεις άσχημα.

[antigoni84]

καμμια γνώμη για το θέμα?????????βοηθήστε κορίτσια

[Πενιώ]

καλέ, μην εισαι ενοχική!!!! και εγω μοναχοπαιδι ειμαι και ειχα ολη την προσοχη πανω μου, και πολλες φορες διεκδικουσα τον μπαμπα μου κυριως, ακομα και τωρα! ετσι ειναι η φυση. τα παιδια στα πρωτα χρονια της ζωης τους εξαρτωνται απο τους γονεις και τα επομενα χρονια εξαρτωνται οι γονεις απο τα παιδια!

παντως οντας και εγω πολυ ενοχικο ατομο για τα παντα... σε καταλαβαινω απολυτα! δεν πρεπει ομως να εχεις, χαλας την ψυχουλα σου! αντε, μερες που ειναι, μην σε πιανει καταθλιψη!!

[antigoni84]

Ευχαριστώ Πενιώ μου,εχω μεγάλο βαρος στη ψυχή μου