Σχέσεις

[πιγκουινακι]

κοινως σκεκ μου απο συντροφοι γινομαστε συγγενεις!!

κοριτσια θελω να γραψω πολλα αλλα δυστυχως άρπαξα απο τους μικρους μια απαισια ιωση

και δεν έχω δυναμη ουτε για να καθομαι στην καρεκλα για πολυ! εντωμεταξυ λεω να στειλουμε και κανενα π.μ στον πανο οτι ξαναανοιξε το θεμα που έιχε ξεκινησει(πιθανον δεν το αντιληφθηκε) γιατι τα γραφει ωραια ο ατιμος!(οχι οτι κι εμεις παμε πισω αλλα λεμε τωρα!!!)

τι λετε?

[SKEK]

Κατ'αρχήν περαστικά και γρήγορα γερή δυνατή. Συμφωνώ με πμ στον Πάνο αλλά ας μην σταματήσουμε να συζητάμε το θέμα μέχρι γράψει ο Πάνος, ωραία είναι να ανταλλάζουμε ιδέες και να μοιραζόμαστε σκέψεις.

 

Όσο για τους συγγενείς....χμμμ, το ξέρω απλά λίγο αποφεύγω να το ξεστομίσω ίσως επειδή δεν θέλω να το παραδεκτώ.

[georgiamami]

Σε μια μακροχρονια σχεση, ειναι τελειως φυσιολογικο να υπαρχουν περιοδοι αποξενωσης. Εμεις οφειλουμε να επιδιωκουμε την επιστροφη της τρυφεροτητας και στοργης. Αν αυτο γινεται πότε απο τον εναν και πότε απο τον αλλο, παει καλα. Αν ομως συμβαινει να προσπαθει μονο ο ενας???

Αν, καθε φορα, η επανενωση ειναι ευθυνη και υποχρεωση του ενος?

Αν, θεωρειται τοσο δεδομενη η σχεση που ο καθενας πιστευει οτι "δε χρειαζεται να κανει κατι για να διεκδικησει το/τη συντροφο?

Α, η ιδια η αγαπη τους θεωρειται δεδομενη και ο καθενας εφησυχαζει στο βωμο της σιγουριας?

 

Θα σας κανω μια ερωτηση και οποια θελει ας απαντησει.

Απευθυνομαι σε εσας τις συζυγους που λετε οτι δεν εχετε τη δυναμη και τη διαθεση να ασχοληθειτε με τους αντρουληδες σας.

Αν, λεγω αν, ξαφνικα μαθαινατε οτι μια ομορφη νεαρα δεσπινις, πλευριζει τον αντρουλη σας και τον γλυκοκοιταζει με σκοπο... να τον κερδισει.

Θα βρισκατε τη δυναμη να τον διεκδικησετε????

Θα βρισκατε τη διαθεση να ειστε η γυναικα του????

 

Δεν ειναι απαραιτητο να απαντησετε, εδω.Απαντηστε μονο στον εαυτο σας.

Φανταστειτε το σεναριο και πραξτε. Ειμαι 100% σιγουρη, οτι και χρονος και διαθεση και επιθυμια και ολα τα καλα θα ερθουν.

Αν κανω λαθος, εδω ειμαι.

 

Αφιερωμενο με πολλη αγαπη και σεβασμο στα νεα ζευγαρια.

[SKEK]

Georgiamami αυτές τις ερωτήσεις τις κάνω κάθε μέρα στον εαυτό μου και καταλήγω στο εξής: Το όμορφη και νεαρά δεσποινής δεν είναι το θέμα εφόσον πάρα πολλές μαμάδες βάζουν κάτω πολλές όμορφες και νεαρές άρα για μένα προσωπικά ποτέ δεν τέθηκε θέμα τέτοιας ανασφάλειας. Η ανασφάλεια μου η μεγαλύτερη είναι πρώτον το να φτάσει ο ίδιος να βαρεθεί στο γάμο και να επιδιώξει οτιδήποτε άλλο και δεύτερον να με βλέπει αδιάφορα.

 

Φυσικά είναι ακριβώς όπως τα λες, υπάρχουν φάσεις στα ζευγάρια και αυτό είναι φυσιολογικό. Και παρακάτω πάλι σωστά το θέτεις ότι και οι δύο πρέπει να προσπαθούν και όχι οι προσπάθειες να είναι πάντα ευθύνη του ενός.

 

Και επανέρχομαι στο θέμα του αν μάθαινα ότι κάποια άλλη τον διεκδικεί και θα απαντήσω γιατί μ'αρέσει να μοιράζομαι τέτοιες σκέψεις και παρακαλώ πείτε μου τις απόψεις σας για τις σκέψεις μου αυτές.

Αν ήταν σχέση πραγματικά δεν θα υπήρχε περίπτωση να το ξεχάσω ποτέ, αλλά είμαι και εναντίον του χωρισμού. Αν ήταν διεκδίκιση πιστεύω ότι θα ήμουν αδιάφορη ως προς το άτομο αυτής αλλά θα παρακολουθούσα τις ενέργειες του δικού μου. Πιθανά όμως και πάλι να μην προσπαθούσα να τον πλησιάσω γιατί είμαι και εκ φύσεως ευθραυστος χαρακτήρας και δεν ξέρω αν θα έβρισκα τη σωστή οδό.

 

Όντως έθεσες ένα θέμα πολύ σοβαρό αν τύχει να συμβεί.

[πιγκουινακι]

λοιπον , σημερα αισθανομαι καπως καλυτερα και μπορω να γραψω λιγο!

θα σου πω τζορτζια μαμι την αποψη μου για το οντως σοβαρο θεμα που έθεσες

 

παραμετρος 1

ομορφη και νεαρη δεσποινις

η ανασφαλεια δε βοηθησε ποτε καμια

προσπαθουμε να δειχνουμε το καλυτερο μας αλλα μεχρι εκει!αγαπαμε και προβαλουμε τον

εαυτο μας χωρις κομπλεξ και πιστεψε με αυτο περναει και στους αλλους

(εννοειτε βεβαια πως η περιποιηση μονο καλο εχει να μας κανει)

αλλωστε οπως υπαρχουν γι αυτον ομορφες νεαρες προθυμες να γινουν κολλιτσιδα σε ενα 50 αρη(σωστα συμπερανα?) για τους δικους τους ωφελιμιστικους λογους συνηθως,

αλλο τοσο υπαρχουν δυνητικα και για σενα ''τεκνά'' που προκειμενου να κανεις κατι για αυτους θα ηταν προθυμοι να σου πουλησουν ερωτες ειδικα αν στεκεις σε καποιο ψηλο ποστο.Ειμαι ομως σιγουρη οτι ο αντρα σου δε φοβαται κατι τετοιο,ουτε καν του περναει απο το μυαλο.γιατι ξερει οτι εισαι σοβαρο ατομο,εμεις γιατι να μη μπορουμε να ειμαστε ποτε σιγουρες ότι έχουμε να κανουμε με σοβαρα άτομα?

 

παραμετρος 2

 

άνδρες και απιστια γενικα

βεβαια δε μπορω να αισθανθω ότι οι αντρες ειναι σοβαρα άτομα όταν διαβαζω σε ερευνα ότι οι 9 στους 10 αντρες στην ελλαδα απατουν ή εχουν απατησει τη συντροφο τους!

ειμαι σιγουρη πως σε όλες ςυτες τις περιπτωσεις δεν φταινε οι γυναικες τους που παραιτηθηκαν ή που χαθηκαν κ.τ.λ! αλλωστε ποιος δεν ξερει απο το περιβαλλον του

γυναικες που και εμφανισιμες ειναι και δοτικες σε όλα τους στην οικογενεια κι ομως το κερατο παει συννεφο?

 

παραμετρος 3

 

εφοσον λοιπον ειμαι σιγουρη ότι έχω να κανω με ενα συντροφο που μου εμπνεει εμπιστοσυνη ,που ειμαι σιγουρη ότι οι λεξεις συντροφικοτητα ,οικειοτητα ,εμπιστοσυνη

του ειναι καλα γνωστες ΤΟΤΕ ναι ,θα προβληματιζομαουν πολυ αν εκεινος αρχιζε να ψαχνεται και μαλιστα οχι με πιτσιρικες και τετοια (αυτο θα το θεωρουσα σημαδι κρισης μεσης ηλικιας μαλλον) αλλα με γυναικες με σκοπο να κανει σχεση,Εκει ναι μαλλον υπαρχει

απομακρυνση ,αδιαφορια ,απογοητευση ,σοβαροτερα τελος παντων προβληματα!

και ναι εκει αξιζει να ψαχτω ,τι δεν έκανα?να ψαχτω εφοσον κι εγω δεν έχω βαρεθει και κουραστει τοσο ,που μονο ο θιγμενος μου εγωισμος και οι πρακτικες δυσκολιες με σταματουν να μη χαρω κιολας που θα μπει επιτελους μια τελεια...

 

παραμετρος 4

 

λοιπον λεμε πως αλλα θεματα δεν υπαρχουν κι εγω συνειδητοποιω πως ο συζυγος ψαχνεται

και καταλαβαινω οτι φταιω εγω που δεν υπηρξα αρκετα ελκυστικη,που δε φροντισα να εχουμε καπιο προσωπικο χρονο, να μοιραζομαστε πραγματα ,να συζηταμε κ.τ.λ.

υποθετω ότι και ο συντροφος το αντιλαμβανεται και αυτος έτσι και δε λεει οτι περασαν τα αισθηματα και τελος ή οτι τελικα ανακαλυψε οτι δεν ειμαι εγω το αλλο του μισο !

τοτε λοιπον ειναι αναστρεψιμα τα πραγματα και να προσπαθησω μαλιστα ,αξιζει τον κοπο

ειδικα αν διατεθειμενος ειναι να προσπαθησει και αυτος

 

παραμετρος 5

 

υπαρχουν ωστοσο περιοδοι στη ζωή μας που δε μπορουμε κανουμε και πολλα ,παρολη την καλη μας θεληση και αν ο συζυγος ειναι καλος συντροφος πρεπει να το σεβαστει και να μας σταθει.αυτες οι περιοδοι ''εκτακτου αναγκης'' κατ' εμε ειναι η αρρωστια,το πενθος(μακρια απο μας) αλλα και η γεννηση παιδου. το γιατι ειναι αυτονοητο και στις τρεις περιπτωσεις!

εκει θελω την κατανοηση του και τη στηριξη του ,όπως θα του την εδινα και εγω,και τιποτε αλλο!για το πενθος και την αρρωστια δε θα επεκταθω αλλα τζορτζιαμαμι μου, μην ξεχνας οτι οι περισσοτερες εδω μεσα ειναι μωρομανες,οποτε στη φαση αυτη όλη η ενεργεια παει στο πως να φροντισεις το μωρο/τα μωρα και να μην πεσεις και απο τα ποδια σου!

οποτε εγω νομιζω αυτο το διαστημα το ζευγαρι πρεπει να μεινει κοντα μεσα απ την κοινη φροντιδα του παιδιου και την αλληλοβοηθεια και σιγα σιγα όταν το επιτρεψουν οι συνθηκες

τοτε να μην αμεληθουν οι περισσοτερες προσπαθειες(και απο τους δυο).Αλλιως αν ο συζυγος βλεπει τα πραγματα μονο απ τη σκοπια του,τι συντροφος ειναι αυτος?

[Stellinula]

Απευθυνομαι σε εσας τις συζυγους που λετε οτι δεν εχετε τη δυναμη και τη διαθεση να ασχοληθειτε με τους αντρουληδες σας.

Αν, λεγω αν, ξαφνικα μαθαινατε οτι μια ομορφη νεαρα δεσπινις, πλευριζει τον αντρουλη σας και τον γλυκοκοιταζει με σκοπο... να τον κερδισει.

Θα βρισκατε τη δυναμη να τον διεκδικησετε????

Θα βρισκατε τη διαθεση να ειστε η γυναικα του????

 

georgiamami ηθελα να την κάνω και εγώ αυτήν την ερώτηση αλλά φοβήθηκα μην κριθώ κάπως άσχημα.....

[SKEK]

παραμετρος 1

ομορφη και νεαρη δεσποινις

η ανασφαλεια δε βοηθησε ποτε καμια

προσπαθουμε να δειχνουμε το καλυτερο μας αλλα μεχρι εκει!αγαπαμε και προβαλουμε τον

εαυτο μας χωρις κομπλεξ και πιστεψε με αυτο περναει και στους αλλους

(εννοειτε βεβαια πως η περιποιηση μονο καλο εχει να μας κανει)

αλλωστε οπως υπαρχουν γι αυτον ομορφες νεαρες προθυμες να γινουν κολλιτσιδα σε ενα 50 αρη(σωστα συμπερανα?) για τους δικους τους ωφελιμιστικους λογους συνηθως,

αλλο τοσο υπαρχουν δυνητικα και για σενα ''τεκνά'' που προκειμενου να κανεις κατι για αυτους θα ηταν προθυμοι να σου πουλησουν ερωτες ειδικα αν στεκεις σε καποιο ψηλο ποστο.Ειμαι ομως σιγουρη οτι ο αντρα σου δε φοβαται κατι τετοιο,ουτε καν του περναει απο το μυαλο.γιατι ξερει οτι εισαι σοβαρο ατομο,εμεις γιατι να μη μπορουμε να ειμαστε ποτε σιγουρες ότι έχουμε να κανουμε με σοβαρα άτομα?

 

Πάάάάρα πολύ σωστά

 

παραμετρος 2

 

άνδρες και απιστια γενικα

βεβαια δε μπορω να αισθανθω ότι οι αντρες ειναι σοβαρα άτομα όταν διαβαζω σε ερευνα ότι οι 9 στους 10 αντρες στην ελλαδα απατουν ή εχουν απατησει τη συντροφο τους!

ειμαι σιγουρη πως σε όλες ςυτες τις περιπτωσεις δεν φταινε οι γυναικες τους που παραιτηθηκαν ή που χαθηκαν κ.τ.λ! αλλωστε ποιος δεν ξερει απο το περιβαλλον του

γυναικες που και εμφανισιμες ειναι και δοτικες σε όλα τους στην οικογενεια κι ομως το κερατο παει συννεφο?

Χμμμμμ.... Μήπως έχουν μπροστά τους πολλές και εύκολες επιλογές? Όχι ότι αυτό τους ελαφρύνει τη θέση αλλά είναι και αυτό ένα θέμα και ας μην το προχωρήσω γιατί δεν ξέρω και γω τι έχουμε γίνει πια στην Ελλάδα.

 

παραμετρος 3

 

εφοσον λοιπον ειμαι σιγουρη ότι έχω να κανω με ενα συντροφο που μου εμπνεει εμπιστοσυνη ,που ειμαι σιγουρη ότι οι λεξεις συντροφικοτητα ,οικειοτητα ,εμπιστοσυνη

του ειναι καλα γνωστες ΤΟΤΕ ναι ,θα προβληματιζομαουν πολυ αν εκεινος αρχιζε να ψαχνεται και μαλιστα οχι με πιτσιρικες και τετοια (αυτο θα το θεωρουσα σημαδι κρισης μεσης ηλικιας μαλλον) αλλα με γυναικες με σκοπο να κανει σχεση,Εκει ναι μαλλον υπαρχει

απομακρυνση ,αδιαφορια ,απογοητευση ,σοβαροτερα τελος παντων προβληματα! Σίγουρα, προπάντων απομάκρυνση.

 

 

παραμετρος 4

 

λοιπον λεμε πως αλλα θεματα δεν υπαρχουν κι εγω συνειδητοποιω πως ο συζυγος ψαχνεται

και καταλαβαινω οτι φταιω εγω που δεν υπηρξα αρκετα ελκυστικη,που δε φροντισα να εχουμε καπιο προσωπικο χρονο, να μοιραζομαστε πραγματα ,να συζηταμε κ.τ.λ.

υποθετω ότι και ο συντροφος το αντιλαμβανεται και αυτος έτσι και δε λεει οτι περασαν τα αισθηματα και τελος ή οτι τελικα ανακαλυψε οτι δεν ειμαι εγω το αλλο του μισο !

τοτε λοιπον ειναι αναστρεψιμα τα πραγματα και να προσπαθησω μαλιστα ,αξιζει τον κοπο

ειδικα αν διατεθειμενος ειναι να προσπαθησει και αυτος

 

Το θέμα είναι να καταφέρει κάποια να βρει το κουράγιο να το κάνει.

Άντεα πάλι απ'την αρχή.

παραμετρος 5

 

υπαρχουν ωστοσο περιοδοι στη ζωή μας που δε μπορουμε κανουμε και πολλα ,παρολη την καλη μας θεληση και αν ο συζυγος ειναι καλος συντροφος πρεπει να το σεβαστει και να μας σταθει.αυτες οι περιοδοι ''εκτακτου αναγκης'' κατ' εμε ειναι η αρρωστια,το πενθος(μακρια απο μας) αλλα και η γεννηση παιδου. το γιατι ειναι αυτονοητο και στις τρεις περιπτωσεις!

εκει θελω την κατανοηση του και τη στηριξη του ,όπως θα του την εδινα και εγω,και τιποτε αλλο!για το πενθος και την αρρωστια δε θα επεκταθω αλλα τζορτζιαμαμι μου, μην ξεχνας οτι οι περισσοτερες εδω μεσα ειναι μωρομανες,οποτε στη φαση αυτη όλη η ενεργεια παει στο πως να φροντισεις το μωρο/τα μωρα και να μην πεσεις και απο τα ποδια σου!

οποτε εγω νομιζω αυτο το διαστημα το ζευγαρι πρεπει να μεινει κοντα μεσα απ την κοινη φροντιδα του παιδιου και την αλληλοβοηθεια και σιγα σιγα όταν το επιτρεψουν οι συνθηκες

τοτε να μην αμεληθουν οι περισσοτερες προσπαθειες(και απο τους δυο).Αλλιως αν ο συζυγος βλεπει τα πραγματα μονο απ τη σκοπια του,τι συντροφος ειναι αυτος?

 

Έτσι, έτσι, πολύ σωστά.

[SKEK]

Τα κανα λίγο μαντάρα με την πολλαπλή παράθεση, σόρρυ σε όλους.

[georgiamami]

Νεομωρομανουλες. Πανεμορφη πολυσυνθετη λεξη που εκπεμπει ευτυχια.

Συμφωνω οτι οταν εχεις να φροντισεις ενα μωρακι, ολη η ενεργεια και η προσοχη πεφτει στο βρεφος.

Για εμας τις γυναικες, ειναι ευκολο να αποδεχτουμε τη μητροτητα γιατι μεσολαβει το διαστημα των εννεα μηνων (εγκυμοσυνης) και ειμαστε προετοιμασμενες.

Για τους μπαμπαδες ομως νομιζω οτι ειναι δυσκολοτερο, εφοσον γινεται ΠΑΤΕΡΑΣ ξαφνικα χωρις πολλες μεταβολες στην καθημερινη του ζωη (αν εξαιρεσουμε την μειωμενη διαθεση της γυναικας του για .......) και καποιες αλλες μικροδιαφορουλες.

Χωρις να θελω να προσβαλλω τους αντρες, πιστευω πως οι περισσοτεροι ξαφνιαζονται οταν τους δινεις το νεογεννητο μωρακι τους να το παρουν αγκαλια.

Ενω η μητερα το κρατα ενστικτωδως.

Αυτο συνεπαγεται γενικα μια σιγουρια απο τη μητερα και μια ανησυχια απο τον πατερα. Αν η προσεγγιση γινει με υπομονη και θετικοτητα, ολα πανε καλα και σπαει ο παγος συντομα.

Αν ομως ο πατερας κομπλαρει και δυσκολευεται να προσαρμοστει και να αποδεχτει τη νεα κατασταση, τοτε δημιουργειται ενα σχημα 2-1 {(μητερα+παιδι)+(πατερας)}.

Και τοτε, οπως καταλαβαινετε ωραιες νεομωρομανουλες, ο αντρας νιωθει παραγκωνισμενος, πλαθει με το μυαλουδακι του σεναρια και στρεφεται προς εξωτερικους χωρους προς καλυψη αναγκων.

Φυσικα, προς Θεου, αυτο δεν ειναι απολυτο. Μην παρεξηγηθουμε κιολας.Απλα σας παραθετω και μια αλλη οψη του νομισματος για να μην επαναπαυεσθε.

Οσων αφορα σε καποια κοπελια (σορι δεν θυμαμαι ονομα) που ειπε οτι δεν εχει τετοια ανασφαλεια για τον αντρα της, ευχομαι να ειναι παντα σιγουρη για τον καλο της αλλα ποτέ να μην κοιμαται απο το ενα πλευρο (που λεει και η παροιμια). Δεν θετω το θεμα ως ανασφαλεια, απλα οτι το δεδομενο μας εκπεμπει μια σιγουρια και ενα εφησυχασμο που καμια φορα οι αντρες το λαμβανουν σαν αδιαφορια απο μερους μας.

 

Αντρες, εχω αδικο ?????????

[Ellemphriem]

Θα σας κανω μια ερωτηση και οποια θελει ας απαντησει.

Απευθυνομαι σε εσας τις συζυγους που λετε οτι δεν εχετε τη δυναμη και τη διαθεση να ασχοληθειτε με τους αντρουληδες σας.

Αν, λεγω αν, ξαφνικα μαθαινατε οτι μια ομορφη νεαρα δεσπινις, πλευριζει τον αντρουλη σας και τον γλυκοκοιταζει με σκοπο... να τον κερδισει.

Θα βρισκατε τη δυναμη να τον διεκδικησετε????

Θα βρισκατε τη διαθεση να ειστε η γυναικα του????

 

 

Αχ ΦΟΒΕΡΗ ερωτηση πραγματικα και θα απαντησω με ΚΑΘΕ ειλικρινια....... Στην φαση που ειμαι τωρα με την κουραση και την ψυχικη αποδυναμωση που εχω τωρα ΔΕΝ θα ειχα το κουραγιο να τον διεκδικησω οχι. Ουτε θα πιεζομουν να βρω την διαθεση να ειμαι γυναικα του με ολη την εννοια που ισως εκεινος θα ηθελε. Απλα ΔΕΝ μπορω....με τιποτα. Αργοτερα που τα πραγματα μπουν σε μια σειρα και το παιδι μεγαλωσει πιστευω πως ναι, αλλα τωρα με τιποτα. Το σκεφτηκα, μου περασε απο το μυαλο. Και μεσα στην κουραση μου και στην ημικρανια μου εχω απαντησει 'δεν μας χ.....ζεις ρε Νταλαρα? Ας κανει οτι γουσταρει΄. Ξερω ντροπη.....αλλα ειναι δικη μου μονο? ή θα επρεπε να ειναι και δικη του? Εννοω ενος συντροφου που πανω στον χαμο του μεγαλωματος ενος μωρου αντι να σταθει στον ανρθωπο του 'οσο' και 'οπως' μπορει θα επιβεβαιωνε τον εαυτο του με μικροτερες, ομορφοτερες και ΣΑΦΩΣ πιο ξεκουραστες γυναικες? Κατι που εγω ΠΟΤΕ δεν θα εκανα και ουτε θα σκεφτομουν να κανω ασχετως του τι εχουμε περασει μαζι (και ειναι πολυ ασχημες φασεις ομολογουμενως). Οποτε εκει πλεον θα σκεφτομουν σοβαρα αλλα πραγματα. :sad: Αν αξιζει τον κοπο καν.....καταλαβαινεις. Ειναι ενα πραγμα που και οι δυο πρεπει να προσπαθουν. Γιατι να τον διεκδικησω εγω, και να μην κατανοησει αυτος οτι δεν μπορω σε αυτη την φαση και να κανει υπομονη? Μετα το παιδι δεν ειναι το ιδιο. Και κυριως οταν τα παιδια ειναι τοσο μικρα. Για αργοτερα δινω πολυ λασκα χωρις ομως να εχω βρεθει σε αυτη την θεση ακομα. (εχω ημικρανια και τωρα, ελπιζω να σας εβγαλα νοημα, και δεν προλαβα να διαβασω τα αλλα ποστ......θα προσπαθησω αργοτερα)......

[fraoulopoulitsa]

Θα σας κανω μια ερωτηση και οποια θελει ας απαντησει.

Απευθυνομαι σε εσας τις συζυγους που λετε οτι δεν εχετε τη δυναμη και τη διαθεση να ασχοληθειτε με τους αντρουληδες σας.

Αν, λεγω αν, ξαφνικα μαθαινατε οτι μια ομορφη νεαρα δεσπινις, πλευριζει τον αντρουλη σας και τον γλυκοκοιταζει με σκοπο... να τον κερδισει.

Θα βρισκατε τη δυναμη να τον διεκδικησετε????

Θα βρισκατε τη διαθεση να ειστε η γυναικα του????

 

Επειδή την έχω κάνει πολλές φορές την ερώτηση στον εαυτό μου νομίζω ότι το όλο σκεπτικό με βρίσκει παθητικά αδιάφορη. Και για να μην παρεξηγηθώ: με τον άντρα μου είμαστε 16 χρόνια μαζί και τον αγαπάω πολύ. Σίγουρα όχι με την ορμή και το πάθος των πρώτων χρόνων, όμως όταν είμαι μαζί του νιώθω αυτή τη γλυκιά ζεστασιά που νιώθει κάποιος όταν εχει βρει αυτό που θέλει. Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα που διανύσαμε μαζί , μεγαλώσαμε παρέα και ειλικρινά αυτή την στιγμή μπορώ να πω ότι τουλάχιστον εγώ διανύω το καλύτερο κομμάτι της σχέσης μας (πιστεύω και εκείνος, όμως δεν μπορώ να μιλήσω εκ μέρους εκείνου). Όμως σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να μπω στη διαδικασία διεκδίκησής του (ποτέ δεν μπήκα άλλωστε). Είμαι της άποψης ότι αν κάποιο κοριτσάκι πλευρίζει τον άντρα μου εκείνος είναι αρκετά κύριος του εαυτού του ώστε είτε να υποκύψει είτε να την απορρίψει. Αν υποκύψει , σημαίνει ότι βρήκε κάτι σε αυτή την κοπέλα που τον γεμίζει περισσότερο από εμένα (οπότε εγώ ότι και να κάνω χαμένη θα έβγαινα), αν πάλι όχι σημαίνει ότι εκτιμάει αυτό που έχει μαζί μου οπότε είμαι ακόμη πιο ευτυχισμένη. Σίγουρα η σύγκριση για μένα δεν λειτουργεί αρνητικά. Μπορώ να πω ότι από τέτοιες συγκρίσεις πολλοί εκτιμούν τι έχουν δίπλα τους...

Και στο κάτω-κάτω γιατί δηλαδή να μην φοβάται εκείνος μην μου πέσει κανένας από δίπλα , και εγώ σκασμένη από την έλλειψη τρυφερότητας, επικοινωνίας και σκασμένη από τα ατελείωτααααα πήγαινε έλα μεταξύ δουλειάς- παιδιών- σουπερ μάρκετ-κουζίνας αποφασίσω να ζήσω μία ρομαντική περιπέτεια?

[georgiamami]

[quote name=fraoulopoulitsa;

Και στο κάτω-κάτω γιατί δηλαδή να μην φοβάται εκείνος μην μου πέσει κανένας από δίπλα ' date=' και εγώ σκασμένη από την έλλειψη τρυφερότητας, επικοινωνίας και σκασμένη από τα ατελείωτααααα πήγαινε έλα μεταξύ δουλειάς- παιδιών- σουπερ μάρκετ-κουζίνας αποφασίσω να ζήσω μία ρομαντική περιπέτεια?[/quote]

 

Εννοειται πως θα επρεπε να περναει αυτη η πιθανοτητα απο το μυαλο των ανδρων .Εμεις ομως εχουμε προβλεψει και τους αποδεικνυουμε ποσο ησυχοι μπορουν να ειναι για μας. Το κανουμε συνεχως φροντιζοντας τα παντα στην εντελεια και κλαταρωντας απο την εξαντληση. Γιατι λοιπον να φοβηθει fraoulopoulitsa μου? Μηπως νομιζεις οτι εκεινοι καταλαβαινουν αν μας λειπει η τρυφεροτητα, ή η επικοινωνια? Αν καταλαβαινουν τοτε υπαρχει καλη ποιοτητα σχεσης. Σπανιζει το φαινομενο.Δυστυχως.

[Πάνος Β]

Καλησπέρα σε όλες,

 

άναψε το θέμα βλέπω! Ίδρωσα να σας παρακολουθήσω

 

Έχω την τιμή και την ευθύνη να είμαι ο μοναδικός άντρας σε μια συζήτηση που γίνεται όλο κια πιο ωραία. Αν υπάρχει κάποιος άλλος εκπρόσωπος του τριχωτού φύλου, θα ήταν πολύ ευχάριστο ν' ακούσουμε την γνώμη του.

 

Αγαπημένες μου μαμάδες, καλές μου κοπέλες Ωραία τα λέτε, όμως νομίζω μετατοπίσατε ελαφρά το κέντρο βάρους της συζήτησης από την αρχική ερώτηση της Γεωργίας. Η ερώτηση της έχει πολύ δύναμη. Πριν προχωρήσω στις υπεραναλύσεις μου θα ήθελα να πω κάτι εισαγωγικά.

 

Τα πρώτα χρόνια του άντρα πατέρα είναι πολύ διαφορετικά από τα πρώτα χρόνια της γυναίκας μητέρας. Επίσης, τα επόμενα χρόνια και των δύο είναι βαθιά εξαρτημένα από τα πρώτα, δεν είναι όμως τα ίδια. Αυτό εξηγεί την διαφορά στην ουσία της Γεωργίας από τις υπόλοιπες μαμάδες. Η Γεωργία έχει δει και τα επόμενα επεισόδια...

 

Ετοίμαζα ένα θέμα γι' αυτό αλλά μιας και το συζητάτε θα πω δυο λόγια. Ο άντρας πατέρας είναι ο περισσότερο ουραγός μέσα στο σπιτικό, διότι ο ρόλος του δεν έχει ούτε την σημαντικότητα ούτε το επείγον των υπόλοιπων ρόλων. Η μάνα, τα παιδιά, όλοι οι ρόλοι είναι σημαντικοί και άμεσοι. Ο μπαμπάς όμως δεν χρειάζεται να είναι μπαμπάς γρήγορα και εντατικά. παραδοσιακά, ο πατέρας αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών σε μεγαλύτερη ηλικία διότι ο πατέρας είναι υπεύθυνος να διδάξει την επιβίωση στην ζωή έξω από το σπίτι. Μέσα στο σπίτι οδηγός είναι η μαμά. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να μπω πάρα πολύ μέσα σε αυτό το θέμα, μιας και θα το πιάσω σύντομα. Έτσι θα το αφήσω εδώ προς το παρόν.

 

Η καθυστέρηση λοιπόν στο ρόλο του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο άντρας κέρδισε μια μητέρα για τα παιδιά του και έχασε μια γυναίκα για τον εαυτό του, προδιαγράφει σημαντικά την ύπαρξη του στην νέα οικογένεια. Από εκεί και πέρα, η επιλογή βρίσκεται σε αυτόν και στην γυναίκα του. Το πρόβλημα υπάρχει και η λύση πρέπει να βρεθεί από το ζευγάρι - ΟΧΙ από τον καθένα ξεχωριστά.

 

Κι έτσι φτάνω στο θέμα της σχέσης του ζευγαριού που μιλάτε. Το ζευγάρι, ο άντρας και η γυναίκα, είναι οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους ολόκληρο το οικογενειακό οικοδόμημα χτίζεται. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό. Πάνω από όλα και κάτω από όλα είναι το ζευγάρι. Χωρίς αυτό, η οικογένεια δεν υπάρχει. Το ζευγάρι θυμίζει ένα οικονομικά δυνατό έθνος, όπου τα παιδιά είναι οι πολίτες του. Αν υπάρχει ευμάρεια στο έθνος, τότε όλοι οι πολίτες ευτυχούν. Αντίθετα, αν το έθνος είναι φτωχό, τότε οι πολίτες δεν ευτυχούν - αν ευτυχούν τότε είναι πρόσκαιρο και ευαίσθητο στις αλλαγές των καιρών (αυτό παρεπιπτόντως είναι και το πρόβλημα της Ελλάδας, της φτωχής χώρας με τους πλούσιους πολίτες)

 

Αν ο άντρας σας δεν επικοινωνεί μαζί σας, είναι μόνος. Αν δουλεύει πολλές ώρες είναι μόνος. Αν δεν τον καταλαβαίνετε είναι μόνος. Αν δεν σας καταλαβαίνει είναι μόνος. Και δεν μπορεί να υπάρξει ζευγάρι από ανθρώπους που αισθάνονται μόνοι τους.

 

Άρα λοιπόν, αντί να σκέφτεστε τι θα κάνατε αν ο άντρας σας βρισκόταν σε πολιορκία, καλύτερα σκεφτείτε για ποιο λόγο μπορεί να είναι σε πολιορκία. Μπορεί να είναι ευάλωτος σε ξένα πυρά; Αν όχι, κανένα πρόβλημα, αν ίσως ή ναι, τότε μην σκεφτείτε τι θα κάνετε στην περίπτωση που υποκύψει. Σκεφτείτε μαζί του να καλύψετε τα κενά που υπάρχουν ώστε να μην είναι εκτεθειμένος σε ξένες επιρροές. Θυμηθείτε ότι ο άντρας κερδίζει μια μητέρα αλλά χάνει μια γυναίκα. Την μητέρα που κέρδισε θα την εκτιμήσει μετά από πολλά χρόνια. προς το παρόν θρηνεί την γυναίκα του, την σύντροφο του, την φίλη του (είμαι παθών παρεπιπτόντως) που βρίσκεται επί μονίμου βάσεως στο πλευρό του / των παιδιών.

[georgiamami]

Πανο, καλησπερα.

Καλησπερα και στην υπολοιπη παρεα. Συμφωνω εξ ολοκληρου με τον Πανο. Κι επειδη εδω το θεμα ειναι οι σχεσεις των ζευγαριων, θελησα με την παραπανω ερωτηση μου να "ταρακουνησω' λιγο τις κοπελιες που πισω απο τη μητροτητα ξεχνουν τη θηλυκοτητα. Ξεροντας πως -αν οχι ολες- οι περισσοτερες γυναικες οταν νιωσουν οτι απειλειται ο θρονος τους, γινονται μενομενοι ταυροι, με δυναμη και διαθεση διεκδικησης, πονταρα σε αυτο και το εθεσα ετσι για να δουν οτι πρεπει να αναζητουν και να δημιουργουν χρονο για να τον αφιερωσουν στον συντροφο τους πριν αρχισει ο καθενας να αναζητει τροπους να καλλυψει ΜΟΝΟΣ τις αναγκες του. Γιατι καπως ετσι σκιαγραφειται η αρχη του τελους μιας σχεσης. Και αν ραγισει το γυαλι μια φορα, ισως ξανακολλησει αλλα δεν θα παψει ποτε να ειναι ραγισμενο αρα και περισσοτερο ευαλωτο.

Με κατανοειτε????

[πιγκουινακι]

δε διαφωνω με αυτα που λετε παιδια,γιατι ομως το βλεπετε μονομερως το θεμα δεν το καταλαβαινω!εγω δε συμφωνω πως για τη νεα μητερα η αγαπη για το μωρο της ειναι πανακεια, οτι τη γεμιζει απολυτα συναισθηματικα και οτι μετα απο αυτο δε χρειαζεται τιποτε αλλο!εγω τουλαχιστον δεν το βιωσα έτσι ,ειδικα στο πρωτο παιδι!η ζωή μου αλλαξε το ιδιο

με του συζυγου μου πραγμα για το οποιο δεν ήμουν απολυτα προετοιμασμενη!ήμουν 22 ετων, αγαπησα το παιδι μου φυσικα και η τρυφεροτητα γεμισε την ψυχη μου αλλα η γη εφυγε κατω απο τα ποδια μου!ειδα το σωμα μου να αλλαζει και δεν ήξερα αν δειχνω το ιδιο όμορφη με πριν!ειδα τον ελευθερο χρονο μου- που δεν τον επενεδυα τόσο στη διασκεδαση αλλα σε σπουδες και αγαπημενες ασχολιες-να μειωνεται δραματικα.Ειδε οτι πολλα απο τα επαγγελματικα σχεδια μου θα πηγαιναν πολυ-πολυ πισω.ειδα οτι εχασα το σημειο επαφης με πολλες συνομηλικες φιλες που το παιδι ήταν ακομη στην εντελως πισω πλευρα του μυαλου τους!τελος ειδα το συντροφο μου να μην ειναι τοσο ετοιμος όσο νομιζε πως ειναι για ένα παιδι και να μην ειναι καθόλου προθυμος να κανει καμια παραχωρηση στον παλιο τροπο ζωης του!

μιλας πανο για μοναξια,αν μπορουσες χωρις κανενα μελοδραματισμο, να φανταστεις ποσο μονη ένιωθα!ποσο θα ηθελα ένα συζυγο που θα μου κανει μια εκπληξη ,που θα διοργανωσει μια εκδρομουλα,που θα μου φτιαξει ένα καφε στην τελικη!Ή και τιποτε απο αυτα,απλα να μου πει πως με καταλαβαινει και είναι διπλα μου αντι να γκρινιαζει που κλαιει το παιδι και να κοιταει επιτιμητικα τα απλυτα πιατα!

Γιατι όλα πρεπει να επαφιονται πανω μου, και στη δυσκολη στιγμη παλι εγω θα πρεπει να φροντιζω για ολα?και οπως ειπε η φραουλοπουλιτσα παραπανω, για τον εαυτο μου δεν ήμουν καθολου σιγουρη αν μου τυχαινε καμια ρομαντικη περιπετεια,παρολο που δεν ειμαι καθολου''ελαφρια''εκ φυσεως!

[georgiamami]

μιλας πανο για μοναξια,αν μπορουσες χωρις κανενα μελοδραματισμο, να φανταστεις.....................ποσο θα ηθελα ένα συζυγο που θα μου κανει μια εκπληξη ,που θα διοργανωσει μια εκδρομουλα,που θα μου φτιαξει ένα καφε στην τελικη!Ή και τιποτε απο αυτα,απλα να μου πει πως με καταλαβαινει και είναι διπλα μου αντι να γκρινιαζει που κλαιει το παιδι και να κοιταει επιτιμητικα τα απλυτα πιατα!

Γιατι όλα πρεπει να επαφιονται πανω μου, και στη δυσκολη στιγμη παλι εγω θα πρεπει να φροντιζω για ολα?και οπως ειπε η φραουλοπουλιτσα παραπανω, για τον εαυτο μου δεν ήμουν καθολου σιγουρη αν μου τυχαινε καμια ρομαντικη περιπετεια,παρολο που δεν ειμαι καθολου''ελαφρια''εκ φυσεως!

 

Καλη μου Βιβη, δαπανησα πολλα χρονια απο τη ζωη μου περιμενοντας να μου προσφερει αυτο που εγω ποθουσα.Θυμωνα γιατι δεν το μαντευε.Γυρισα την πλατη επειδη εκεινος δεν καταλαβε οτι ηθελα να με αγκαλιασει. Εφοσον ομως εχω δει περισσοτερα επισοδεια (οπως λεει και ο Πανος), συμπερανα ενα πραγμα, το οποιο οταν το αποδεχτηκα εγινε καλυτερη η σχεση μας.

Δεν ηταν δυνατον να μαντεψει τις επθυμιες μου, δεν ηξερε πως να με πλησιασει. Πολλες φορες το εκανε κι εγω δεν λαμβανα τα σηματα για τους λογους που προαναφεραμε. Θυμωνα εγω που δεν το εκανε, θυμωνε εκεινος που του γυρνουσα πλατη, και τελος χαος. Καποτε ομως συνειδητοποιησα πως ο καθε ανθρωπος εχει το δικο του τροπο να εκφραζει τα συναισθηματα του. Οπως εγω ηθελα κατι με το <<Χ>> τροπο, ετσι κι εκεινος ηθελε με το <Ψ> τροπο. Μεχρι να συντονιστουμε και να αποδεχτουμε αυτο το γεγονος, μας πηρε .... χρονια.

Μην ξεχναμε πως το ζευγαρι ειναι δυο διαφορετικα ατομα, με πολλες διαφορες οπως τροπο ανατροφης, νοοτροπια, φυλο, μερικες φορες υπαρχουν και περισσοτερες διαφορες οπως εθνοτητα, γλωσσα, μορφωτικο επιπεδο κ.α.

Επομενως ο καθενας εχει διαδχθει να εκφραζει ή οχι τα"θελω" του με αλλο τροπο. Πρεπει να σεβομαστε τον/την συντροφο μας και να προσπαθουμε να ικανοποιησουμε σε σημαντικο βαθμο τις επιθυμιες ή αναγκες του. Παντα αμοιβαια σε μια σχεση.

Αυτη η προκληση ειναι το μυστικο της συνταγης. Οσο πιο πολυ προσπαθουν και οι δυο για να <δεσει> το γλυκο, τοσο ενωμενο και αγαπημενο θα ειναι το ζευγαρι.

Βιβη μου λες οτι περιμενες να σου προτεινει ή να σου προσφερει κατι.Αναρωτησου μηπως και ο δικος σου δεν ηταν "μαντης". Που να ηξερε εκεινος τι ηθελες εσυ αν δεν το αναφερες? Καντο εσυ. Το αποτελεσμα θα σε δικαιωσει.

Μη γελιομαστε.Αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου. Μιληστε.Τολμηστε και εκφραστε τα "θελω" και τα "δε θελω" σας. Διεκδικειστε ο,τι πιστευετε οτι θα σας κανει ευτυχισμενες. Μην περιμενετε ετοιμη την ευτυχια να σας χαριστει. Πρεπει να την κυνηγησετε με νυχια και με δοντια.

Η ζωη ειναι πολυ λιγη για να την αφηνουμε να μας φευγει αναξιοποιητη.

[Ellemphriem]

Καλησπέρα σε όλες,

 

άναψε το θέμα βλέπω! Ίδρωσα να σας παρακολουθήσω

 

Έχω την τιμή και την ευθύνη να είμαι ο μοναδικός άντρας σε μια συζήτηση που γίνεται όλο κια πιο ωραία. Αν υπάρχει κάποιος άλλος εκπρόσωπος του τριχωτού φύλου, θα ήταν πολύ ευχάριστο ν' ακούσουμε την γνώμη του.

 

Αγαπημένες μου μαμάδες, καλές μου κοπέλες Ωραία τα λέτε, όμως νομίζω μετατοπίσατε ελαφρά το κέντρο βάρους της συζήτησης από την αρχική ερώτηση της Γεωργίας. Η ερώτηση της έχει πολύ δύναμη. Πριν προχωρήσω στις υπεραναλύσεις μου θα ήθελα να πω κάτι εισαγωγικά.

 

Τα πρώτα χρόνια του άντρα πατέρα είναι πολύ διαφορετικά από τα πρώτα χρόνια της γυναίκας μητέρας. Επίσης, τα επόμενα χρόνια και των δύο είναι βαθιά εξαρτημένα από τα πρώτα, δεν είναι όμως τα ίδια. Αυτό εξηγεί την διαφορά στην ουσία της Γεωργίας από τις υπόλοιπες μαμάδες. Η Γεωργία έχει δει και τα επόμενα επεισόδια...

 

Ετοίμαζα ένα θέμα γι' αυτό αλλά μιας και το συζητάτε θα πω δυο λόγια. Ο άντρας πατέρας είναι ο περισσότερο ουραγός μέσα στο σπιτικό, διότι ο ρόλος του δεν έχει ούτε την σημαντικότητα ούτε το επείγον των υπόλοιπων ρόλων. Η μάνα, τα παιδιά, όλοι οι ρόλοι είναι σημαντικοί και άμεσοι. Ο μπαμπάς όμως δεν χρειάζεται να είναι μπαμπάς γρήγορα και εντατικά. παραδοσιακά, ο πατέρας αναλαμβάνει την ανατροφή των παιδιών σε μεγαλύτερη ηλικία διότι ο πατέρας είναι υπεύθυνος να διδάξει την επιβίωση στην ζωή έξω από το σπίτι. Μέσα στο σπίτι οδηγός είναι η μαμά. Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να μπω πάρα πολύ μέσα σε αυτό το θέμα, μιας και θα το πιάσω σύντομα. Έτσι θα το αφήσω εδώ προς το παρόν.

 

Η καθυστέρηση λοιπόν στο ρόλο του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο άντρας κέρδισε μια μητέρα για τα παιδιά του και έχασε μια γυναίκα για τον εαυτό του, προδιαγράφει σημαντικά την ύπαρξη του στην νέα οικογένεια. Από εκεί και πέρα, η επιλογή βρίσκεται σε αυτόν και στην γυναίκα του. Το πρόβλημα υπάρχει και η λύση πρέπει να βρεθεί από το ζευγάρι - ΟΧΙ από τον καθένα ξεχωριστά.

 

Κι έτσι φτάνω στο θέμα της σχέσης του ζευγαριού που μιλάτε. Το ζευγάρι, ο άντρας και η γυναίκα, είναι οι δύο πυλώνες πάνω στους οποίους ολόκληρο το οικογενειακό οικοδόμημα χτίζεται. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό. Πάνω από όλα και κάτω από όλα είναι το ζευγάρι. Χωρίς αυτό, η οικογένεια δεν υπάρχει. Το ζευγάρι θυμίζει ένα οικονομικά δυνατό έθνος, όπου τα παιδιά είναι οι πολίτες του. Αν υπάρχει ευμάρεια στο έθνος, τότε όλοι οι πολίτες ευτυχούν. Αντίθετα, αν το έθνος είναι φτωχό, τότε οι πολίτες δεν ευτυχούν - αν ευτυχούν τότε είναι πρόσκαιρο και ευαίσθητο στις αλλαγές των καιρών (αυτό παρεπιπτόντως είναι και το πρόβλημα της Ελλάδας, της φτωχής χώρας με τους πλούσιους πολίτες)

 

Αν ο άντρας σας δεν επικοινωνεί μαζί σας, είναι μόνος. Αν δουλεύει πολλές ώρες είναι μόνος. Αν δεν τον καταλαβαίνετε είναι μόνος. Αν δεν σας καταλαβαίνει είναι μόνος. Και δεν μπορεί να υπάρξει ζευγάρι από ανθρώπους που αισθάνονται μόνοι τους.

 

Άρα λοιπόν, αντί να σκέφτεστε τι θα κάνατε αν ο άντρας σας βρισκόταν σε πολιορκία, καλύτερα σκεφτείτε για ποιο λόγο μπορεί να είναι σε πολιορκία. Μπορεί να είναι ευάλωτος σε ξένα πυρά; Αν όχι, κανένα πρόβλημα, αν ίσως ή ναι, τότε μην σκεφτείτε τι θα κάνετε στην περίπτωση που υποκύψει. Σκεφτείτε μαζί του να καλύψετε τα κενά που υπάρχουν ώστε να μην είναι εκτεθειμένος σε ξένες επιρροές. Θυμηθείτε ότι ο άντρας κερδίζει μια μητέρα αλλά χάνει μια γυναίκα. Την μητέρα που κέρδισε θα την εκτιμήσει μετά από πολλά χρόνια. προς το παρόν θρηνεί την γυναίκα του, την σύντροφο του, την φίλη του (είμαι παθών παρεπιπτόντως) που βρίσκεται επί μονίμου βάσεως στο πλευρό του / των παιδιών.

 

Πανο ειμαι εδω και σας διαβαζω αλλα δεν εχω χρονο (ξυπνησε η μικρη) θα επανελθω αργοτερα γιατι θελει καλο διαβασμα και απαντησεις αυτο το θεμα.....τις καλημερες μου.......

[πιγκουινακι]

γεωργια

και εγω την ειχα παθει τα πρωτα χρονια οπως λες και εχεις δικιο

Με βοηθησε τρομερα μια ψυχολογος στην οποια ειχαμε απευθυνθει για λιγες μονο συνεδριες και καταλαβα α.οτι πρεπει να λεω αυτα που σκεφτομαι και οχι να περιμενω να τα συμπερανει ο αλλος μονος του

β.να τα λεω με το σωστο τροπο , δηλαδη χωρις περιττες φλυαριες,χωρις να κατηγορω τον αλλο,χωρις χτυπηματα κατω απο τη ζωνη

τα ιδια και ο συντροφος.

και βοηθησε ολο αυτο πολυ

και επισης οταν λες στον αλλο αυτο που θελεις και ο αλλος με τον ιδιο πολιτισμενο τροπο σου απανταει(ειδικα μπροστα σε έναν ουδετερο τριτο) -αν το να βλεπεις τον εαυτο σου απο αποσταση δε σου ειναι αγνωστη διαδικασια- μπορει να βοηθησει να δεις αυτα που λες και με ενα αλλο ματι.Να ανακαλυψεις οτι ενδεχομενως αυτα τα ''παραπονα σου'' ενεχουν υπερβολη,αδικια,δεν εχουν τοση σχεση με τον αλλο οσο με εσνα την ιδια κ.ο.κ

να το πω με παραδειγμα.θα παρω κατι λιγοτερο σοβαρο και προσωπικο και απο τις δυο μας πλευρες

ο αντρας μου θεωρουσε οτι δεν του δινω αρκετη σημασια γιατι δεν του ετοιμαζα τα πλουσια πρωινα που ειχε συνηθισει απο το σπιτι του.ΕΓΩ ΓΙΝΟΜΟΥΝ ΕΞΑΛΛΗγαιτ θεωρουσα γελοιο

να αναλωνομαστε στην ομελεττα με μπεικον και τις κρεπες και οχι στα σημαντικοτερα θεματα,Αλλωστε θεωρουσα το γαλα με δημητρικα ή τοστ + τσαι επαρκεστατο πρωινο.Μη φρικαρετε,εχω λογο που αναφερω όλες αυτες τις λεπτομερειες !ΛΟΙΠΟΝ Η ΨΥΧΟΛΟΓΟς ΜΟΥ ΛΕΙ''ΟΧΙ ΑΣΤΟΝ ΝΑ ΠΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ''Εγω ξαναφρικαρα στη σκεψη οτι πληρωνουμε για να συζηταμε αυτες τις μπουρδες.Παιδια μια ώρα η κοπελα με πληρη σοβαροτητα τον ρωτουσε ολες τις λεπτομερειες καφε ή ται , ποση ποσοτητα ,με τι σερβιτσιο και αυτος με πληρη σοβαροτητα απαντουσε για το''προβλημα του'' Στο τελος με ρωτησε

αν μπορω να του το ετοιμαζω και οτι αφου ειναι τοσο σημαντικο για εκεινον πρεπει να του δωσω αυτη την ευχαριστηση.ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΚΕΦΤΕΙ ΠΟΤΕ'.Συμφωνησαμε πως για να προλαβαινω να ετοιμαζω το πρωινο 5 αστερων θα πρεπει να πηγαινει αυτος αντι για μενα το παιδι στον παιδικο.Δε μπορειται να φανταστειτε ποσο τον βοηθησε αυτη η σαχλαμαρα...(ΑΣΕ ΠΟΥ ΤΟ ΘΕΜΑ ΉΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ, βασικα ποτε δεν τα εφαγε ολα αυτα)κι εμενα με βοηθησε να μαθω να μην κρινω εξ ιδιων τα αλλοτρια και να σεβομαι οτι ο αλλος έχει διαφορετικες αναγκες απο εμενα!

αντιστροφα τωρα!Εγω συνεχως ειχα -και εχω φορες φορες - το παραπονο οτι δε με ακουει

με προσοχη όταν εχω καποιο προβλημα και δεν ειναι οσο θελω διπλα μου.Ηψυχολογος με ρωτησε ''τι θα ηθελες ακριβως να κανει'' όταν εκοψα τη θεωρια και μπηκα στο '' ακριβως''

παρατηρησα οτι ο αντρας μου αρχισε να ακουει με πολυ ενδιαφερον!επισης ακουσα εκπληκτη τον εαυτο μου να επαναλαμβανει πως ''θελω να με ακουει να μιλαω μεχρι να ξεθυμανω''Τοτε μονο συνειδητοποιησα πως δεν ειναι και πολυ ομρφη απαιτηση αυτο!Να απαιτω να με ακουει ο αλλος δυο ώρες μεχρι να μου περασει!Και τοτε ήταν που αποφασισαμε να με ακουει μεν προσεκτικα και με ενδιαφερον αλλα κι εγω μετα να βρισκω αλλους τροπους να εκτονωνω την ενταση μου και οχι ζαλιζοντας του το κεφαλι!

ηταν μια πολυ καλη αρχη

 

ομως υπαρχουν και πολλα αλλα πραγματα που παιζουν ρολο τα οποια θα πιασω σε αλλο ποστ

γιατι ο μικρος ωριεται μεσα και γιατι μαλλον θα με βαρεθηκατε τοση ώρα!

[πιγκουινακι]

γεωργιες ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!!Και όσοι έχετε γιωργους να τους χαιρεστε!

[Rea_1971]

Γνώμη μου είναι

1. Αν υπάρχει πρόβλημα στη σχέση μην μπλέκετε και τρίτο πρόσωπο. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα και δεν είστε σίγουροι οτι ο τρίτος άνθρωπος δεν θα είναι πολύ "λίγος" για τις προσδοκίες σας. Γιατί βασικά αυτά τα εσωτερικά προβλήματα μας κάνουν να εξωραΐζουμε ή να εξιδανικεύουμε τον τρίτο άνθρωπο. Η αλήθεια θα εμφανισθεί αργά ή γρήγορα και άντε μετά να ξεμπλέξει κανείς.

 

2. Αν δεν υπάρχει πρόβλημα στη σχέση σας και απλά κάποιος ή κάποια σας ξύπνησε με το φλέρτ το ενδιαφέρον (μεγάλη υπόθεση η κολακεία) δεν ξέρω πραγματικά αν αξίζει τον κόπο να το προχωρήσετε. Θα αγχωθείτε και θα πιεστείτε (πιθανά) πολύ, για τον απλούστατο λόγο οτι με τον καλό σας δεν θα θελετε να αλλάξει κάτι, δεν θα θέλετε να το μάθει και θα αισθάνεστε και τύψεις. Αφού ο άλλος ξέρει ότι είστε δεσμευμένος-η, παίξτε τον, γελάστε και αν σας πιέσει πολύ κόψτε του τον βήχα. Σιγά μη δώσετε και λογαριασμό. Τηλέφωνο σπιτιού μη δώσετε μονάχα

 

Συμπέρασμα: Μη μπλέκετε κουβάρια. Αν η σχέση σας δεν προχωρά, ξεκαθαρίστε την. Αν έχει μικροπροβλήματα (απλά και καθημερινά) συμβιβαστείτε, δεν έγινε και τίποτα. Αν υπάρχουν μεγάλα προβλήματα προσπαθήστε να βρείτε μία λύση. Στο αδιέξοδο μόνο αλλάξτε δρόμο. Δεν εννοώ κατά ανάγκη το διαζύγιο. Ξέρω σχέσεις συνύπαρξης στο ίδιο σπίτι όπου και οι δύο ζουν τη ζωή τους. Απλά κάποια στιγμή βγάλτε το παλιό ρούχο, κάντε ένα μπάνιο και μετά φορέστε το καινούργιο. Θα το χαρείτε καλύτερα.

 

Μετά από 20 χρόνια ενεργής ζωής (σε θέματα σχέσεων άργησα λίγο να πάρω μπρος), με μια δουλειά που με φέρνει σε επαφή με πάρα πολύ κόσμο μπορώ να πω οτι έχω βρεθει να έχω πείρα από πολές τις καταστάσεις (άμεσα ή έμμεσα).

 

Έχω παίξει και τον ρόλο του τρίτου προσώπου (είμαι η δεύτερη γυναίκα του άντρα μου), ακόμα και αν αυτό μπορεί να ξενίσει κάποιους, και έχω μάθει πως φαίνονται τα πράγματα και από αυτή τη μεριά.

 

Και μία συμβουλή προς όλους και όλες: Κανείς δεν είναι δεδομένος. Το πιο όμορφο λουλούδι αν έχεις αν δεν μάθεις να το ποτίζεις σωστά θα το χάσεις.

 

Αλλά και προς αυτούς που πιθανά βρεθούν στη θέση του συζύγου κάτι που είπε ο P.Coelho: Μάθε να συγχωρείς αλλά μη ξεχνάς.

[love4four]

Θα είμαι λίγο λακωνική : "Πολυτιμότερα είναι όσα πετυχαίνονται με δυσκολία", τάδε έφη Σενέκας... και παραμένει αληθινή η ρήση του μετά από αιώνες και εις την αιωνιότητα...

 

Τίποτε δεν κατακτιέται χωρίς κόπο, και τίποτα δεν χαρίζεται σε κανένα. Ετσι κι εμείς καθημερινά παλεύουμε για τις σχέσεις μας σε όλα τα επίπεδα...

Προσπαθώ να κρατήσω την σχέση με τον άντρα μου ζωντανή μέσα από μικρά, πολύ μικρά πράγματα και μια ζεστή χειρονομία... θέλω να θυμάται πάντοτε ότι είμαι εκεί, κι ότι εκτός από μάνα, είμαι εκείνο το κορίτσι που μόλις πρωτο-αντίκρυσε είπε πως θα γίνει γυναίκα του. Δεν επιθυμώ να με θεωρεί δεδομένη, ούτε εγώ πιστεύω πως "έχω δέσει τον γάϊδαρό μου"... άκου τώρα έκφραση!

Είμαστε δυο άνθρωποι που, εκτός από την καθημερινή μάχη της επιβίωσης και της ανατροφής των παιδιών μας, πρέπει να μεριμνούμε και για την σχέση μας. Δυο άνθρωποι με διαφορετικές απόψεις πολλές φορές, που γνωρίζουν όμως ο καθένας τα όρια του άλλου και που μπορούν να επικοινωνούν ακόμη κι όταν γκρεμίζεται γύρω το σύμπαν με ένα κοίταγμα και μόνο... Γνωρίζω από τον τόνο της φωνής που θα ακούσω στο τηλ. εάν είναι καλά ή όχι. Κι εκείνος ξέρει πως όταν απαντάω αυτό το περιβόητο "Τίποτα!" -κακή συνήθεια όντως- μόλις με ρωτήσει τί έχω, ότι είμαι φουρκισμένη και πως θα του μιλήσω μόλις καταλαγιάσουν οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου...

Θέλει δουλειά, προσπάθεια, και θέληση πάνω από όλα !

[anti1980]

Είμαι και εγώ εδώ… Σας παρακολουθώ με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και αν και δε θα ξαναγράψω την ιστορία μου γιατί είναι μεγάλη, νιώθω ότι είδη παίρνω απαντήσεις στα ερωτήματα μου.

 

Πραγματικά νιώθω καλύτερα και μόνο που βλέπω ότι δεν είμαι η μόνη που προχωράω τόσο πολύ τις σκέψεις μου… μακάρι να το είχε και ο άντρας μου αυτό…

[SKEK]

εγω δε συμφωνω πως για τη νεα μητερα η αγαπη για το μωρο της ειναι πανακεια, οτι τη γεμιζει απολυτα συναισθηματικα και οτι μετα απο αυτο δε χρειαζεται τιποτε αλλο!εγω τουλαχιστον δεν το βιωσα έτσι ,ειδικα στο πρωτο παιδι!η ζωή μου αλλαξε το ιδιο

με του συζυγου μου πραγμα για το οποιο δεν ήμουν απολυτα προετοιμασμενη!ήμουν 22 ετων, αγαπησα το παιδι μου φυσικα και η τρυφεροτητα γεμισε την ψυχη μου αλλα η γη εφυγε κατω απο τα ποδια μου!ειδα το σωμα μου να αλλαζει και δεν ήξερα αν δειχνω το ιδιο όμορφη με πριν!ειδα τον ελευθερο χρονο μου- που δεν τον επενεδυα τόσο στη διασκεδαση αλλα σε σπουδες και αγαπημενες ασχολιες-να μειωνεται δραματικα.Ειδε οτι πολλα απο τα επαγγελματικα σχεδια μου θα πηγαιναν πολυ-πολυ πισω.ειδα οτι εχασα το σημειο επαφης με πολλες συνομηλικες φιλες που το παιδι ήταν ακομη στην εντελως πισω πλευρα του μυαλου τους!τελος ειδα το συντροφο μου να μην ειναι τοσο ετοιμος όσο νομιζε πως ειναι για ένα παιδι και να μην ειναι καθόλου προθυμος να κανει καμια παραχωρηση στον παλιο τροπο ζωης του!

μιλας πανο για μοναξια,αν μπορουσες χωρις κανενα μελοδραματισμο, να φανταστεις ποσο μονη ένιωθα!ποσο θα ηθελα ένα συζυγο που θα μου κανει μια εκπληξη ,που θα διοργανωσει μια εκδρομουλα,που θα μου φτιαξει ένα καφε στην τελικη!Ή και τιποτε απο αυτα,απλα να μου πει πως με καταλαβαινει και είναι διπλα μου αντι να γκρινιαζει που κλαιει το παιδι και να κοιταει επιτιμητικα τα απλυτα πιατα!

Γιατι όλα πρεπει να επαφιονται πανω μου, και στη δυσκολη στιγμη παλι εγω θα πρεπει να φροντιζω για ολα?και οπως ειπε η φραουλοπουλιτσα παραπανω, για τον εαυτο μου δεν ήμουν καθολου σιγουρη αν μου τυχαινε καμια ρομαντικη περιπετεια,παρολο που δεν ειμαι καθολου''ελαφρια''εκ φυσεως!

 

Αγαπητή Βιβή, όλα τα πιο πάνω τα νιώθω και τα ζω όπως τα λες σε μεγαλύτερη όμως ήλικία από ότι όταν τα έζησες εσύ. είμουν στη φάση που επαγγελματικά μπορούσα να λάμψω μόλις έμεινα έγκυος, είχα τεράστιο κοινωνικό κύκλο που πραγματικά τώρα δεν ξέρω που είναι το καθένα από αυτά τα άτομα, η ζωή μου, το σπίτι μου, το ντύσιμο μου, εγώ, η συμπεριφορά μου άλλαξε κατά 180 μοίρες. Πιστεύω ότι ο άντρας μου παρόλο που είναι πολύ δίπλα μου, νιώθει μόνος του έτσι όπως το θέτει ο Πάνος.

 

Το θέμα όμως είναι ότι εμένα το παιδί με καλύπτει και συναισθηματικά και ψυχολογικά ΠΛΗΡΩΣ. Πραγματικά πολλές φορές όταν το βράδυ πάω για ύπνο σκέφτομαι ότι όσα είχα να δώσω τα έδωσα και πήρα ότι ανέμενα για να μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχα. Και νιώθω και τύψεις μετά γιατί μέσα σ'όλα χάνεται ο άντρας μου, είναι πραγματικά ανύπαρκτος παρόλο που προσπαθεί απεγνωσμένα να με βοηθά σε όλα και ο λόγος είναι απλός. Τον αφήνω στην απέξω.............

[georgiamami]

Κανείς δεν είναι δεδομένος. Το πιο όμορφο λουλούδι αν έχεις αν δεν μάθεις να το ποτίζεις σωστά θα το χάσεις.

 

Σοφοτατη φραση.

[georgiamami]

Πιστεύω ότι ο άντρας μου παρόλο που είναι πολύ δίπλα μου, νιώθει μόνος του έτσι όπως το θέτει ο Πάνος.

 

Το θέμα όμως είναι ότι εμένα το παιδί με καλύπτει και συναισθηματικά και ψυχολογικά ΠΛΗΡΩΣ. Πραγματικά πολλές φορές όταν το βράδυ πάω για ύπνο σκέφτομαι ότι όσα είχα να δώσω τα έδωσα και πήρα ότι ανέμενα για να μπορέσω να κοιμηθώ ήσυχα. Και νιώθω και τύψεις μετά γιατί μέσα σ'όλα χάνεται ο άντρας μου, είναι πραγματικά ανύπαρκτος παρόλο που προσπαθεί απεγνωσμένα να με βοηθά σε όλα και ο λόγος είναι απλός. Τον αφήνω στην απέξω.............

Ως ποτε καλη μου? Σκεψου πως το παιδι-τα παιδια σου θα μεγαλωσουν και θα παρουν το δρομο τους. Μην αυταπατασαι οτι καλυπτεσαι. Το κενο υπαρχει και εσυ κλεινεις τα ματια. Κανε στροφη και δες καθαρα. Ο αντρας σου ειναι εκει. Σε περιμενει. Πηγαινε πλαι του και δωσε ο,τι θετικο εχεις. Θα νιωσεις πολυ καλυτερα και εκεινος δεν θα ειναι μονος. Ουτε κι εσυ. Γιατι εισαι μονη. Το παιδι δε σε καλυπτει απλα γεμιζει το χρονο σου.

Καν' το ...... για την οικογενεια σου.