Σχέσεις

[Πάνος Β]

Ο χαρακτήρας του ανθρώπου θα μπορούσε να παρομοιαστεί με ένα παζλ. Κάθε κομμάτι του παζλ αντιστοιχεί σε μια πλευρά της προσωπικότητας του. Εξʼ αρχής, λίγα μόνο κομμάτια από αυτό το παζλ είναι γνωστά στον άνθρωπο, όμως με την πάροδο του χρόνου οι κρυφές πλευρές έρχονται στην επιφάνεια. Αυτό, κατά κανόνα, συμβαίνει σε όλους. Ορισμένοι μαθαίνουν το πλήρες σχήμα του εαυτού τους, άλλοι πάλι διάγουν μια πιο προσεγμένη ζωή και φτάνουν μονάχα μέχρις ενός σημείου.

 

Κάτω από αυτό το πρίσμα, όταν δύο άνθρωποι επισυνάπτουν μια σχέση, ερωτική, φιλική, επαγγελματική, τότε δημιουργείται μια διμερής σχέση μεταξύ των δύο προσωπικοτήτων, των δύο παζλ. Η σχέση αυτή είναι μια γέφυρα, μια αντιστοιχία μεταξύ ορισμένων κομματιών της προσωπικότητας του ενός και ενός ισοδύναμου μέρους της προσωπικότητας του άλλου.

 

Τα κοινά μέρη, είναι και τα μέρη που ταυτίζονται με τον άλλον και συνήθως έχουν να κάνουν με προτιμήσεις, ασχολίες και χόμπυ, φιλοσοφίες και τρόπο ζωής. Στην αρχή μιας σχέσης απολαμβάνουμε ένα κοινό τρόπο σκέψης που βρίσκουμε στον άλλον, χαιρόμαστε όταν ανακαλύπτουμε κάποια κοινά χόμπυ, ίσως γελάμε με τα ίδια αστεία, ίσως πάλι μας απασχολούν τα ίδια ζητήματα. Όλα αυτά τα μικρά, γλυκά πλοκαμάκια οδηγούν στο χταπόδι της ταύτισης των δύο ανθρώπων, των δύο ψυχών.

 

Έτσι, ένας άνθρωπος στην ζωή του δημιουργεί σχέσεις καλύπτοντας, ταυτίζοντας τα κομμάτια του εαυτού του που είναι ακάλυπτα και ορφανά. Αν κοιτούσαμε τις αντιστοιχίες στις σχέσεις ενός γονέα, τότε θα βρίσκαμε ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του παζλ του, πως λέμε το 25 – 35% των μετοχών, ανήκει στην σχέση του με το έτερον ήμισυ του. Πέραν αυτού, υπάρχουν σημαντικές σχεσιακές αντιστοιχίες με τα παιδιά του, τους γονείς του, τους επιστήθιους φίλους του και από εκεί και πέρα τα ποσοστά μικραίνουν καθώς η λίστα των σχέσεων μεγαλώνει.

 

Θα λέγαμε ότι ένας άνθρωπος, σχεσιακά, «χαίρει άκρας υγείας», όταν η προσωπικότητα του καλύπτεται επαρκώς από τον κύκλο του. Από εδώ και μπρος, αρχίζουν τα παρατράγουδα. Κάθε απόκλιση από την αρχική φόρμα είναι ένα πρόβλημα. Μπορεί για παράδειγμα ο γονέας που αναφέραμε παραπάνω να έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με τον / την σύζυγο του που όλα τα άλλα ποσοστά, όλες οι άλλες σχέσεις του να είναι μηδαμινές, αμελητέες. Ο άνθρωπος αυτός θυμίζει τον πλούσιο παίκτη που ποντάρει όλα του τα λεφτά σε ένα άλογο. Όσο το άλογο κερδίζει, όλα είναι ωραία, αν πάθει όμως κάτι το άλογο τότε ο κόσμος του αναποδογυρίζει.

 

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ενός ανθρώπου όπου το σημαντικότερο μέρος της προσωπικότητας του ταυτίζεται μονάχα με τον εαυτό του. Αν ζούσε σε ένα ερημικό νησί αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, όμως στην ζωή εδώ που ζούμε όλοι μας, είμαστε κοινωνικά όντα. Μια διάσημη ψυχολόγος είχε πει «σχετίζομαι, άρα υπάρχω». Συνεπώς ο μοναχικός άνθρωπος είναι καταδικασμένος να ζει σαν την μύγα μες στο γάλα, ένα σκαθάρι ανάμεσα σε χιλιάδες μυρμήγκια.

 

Νομίζω το πιο συχνό παράδειγμα προβληματικής αντιστοιχίας είναι η περίπτωση όπου ένα μεγάλο μέρος του παζλ παραμένει κενό, ανοιχτό, έτοιμο να αντιστοιχίσει. Συμβαίνει κάπως έτσι. Ο άνθρωπος ζει την ζωή του αλλά έχει μια γενική αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά ή ότι η ζωή του δεν είναι όπως θα ήθελε ή και απλά έχει μια γενικευμένη δυσαρέσκεια. Κάποια στιγμή, μια γνωριμία στην ζωή του φέρνει τα πάνω κάτω. Ξαφνικά, βρίσκει τον εαυτό του να ταυτίζεται υπέροχα με την καινούργια του γνωριμία. Λατρεύει τον τρόπο που κάνει ορισμένα πράγματα, συμφωνεί μέχρι το μεδούλι των κοκκάλων του με τα λεγόμενα του / της, νιώθει μια χημεία εκπληκτική, καθηλωτική.

 

Το παράδειγμα αυτό συμβαίνει κατά κανόνα σε ανθρώπους νεαρής ηλικίας, όπου η προσωπικότητα ακόμα σχηματίζεται και τα κομμάτια της μόλις που βγήκαν «στο σφυρί», έτοιμα να συνδεθούν με κάποια άλλα κομμάτια ενός άλλου ανθρώπου. Όμως, συχνότερα από όσο θα περίμενε κανείς, συμβαίνει και σε ανθρώπους που βρίσκονται σε σχέση, σε σχέσεις, σε γάμο.

 

Έστω λοιπόν τώρα ότι ένας παντρεμένος / η έχει κάποια κενά στην ζωή του / της. Έστω ότι συναισθηματικά δεν καλύπτεται από το έτερον ήμισυ του και τον στενό του κύκλο. Για κάποιους λόγους, αρκετές πλευρές του δεν μπόρεσαν να ταυτιστούν με τους άλλους χαρακτήρες του περιβάλλοντος του. Το πιο πιθανό είναι ότι ο άνθρωπος αυτός δεν έχει ιδέα για την συναισθηματική και προσωπική αναντιστοιχία στη ζωή του. Θα τα καταλάβει όλα όταν πια αποκτήσει αισθήματα για μια άλλη ψυχή, που ίσως κι εκείνη ψάχνει να ταυτιστεί, ψάχνει να ερωτευτεί.

 

Στο σημείο αυτό ξεκινά η επιλογή του ανθρώπου. Το γεγονός ότι απέκτησε συναισθήματα για ένα άλλο άνθρωπο ήταν τυχαίο, αναπάντεχο, και δεν είχε ουσιαστικά επιλογή επʼ αυτού. Τώρα όμως που συνειδητοποίησε τα συναισθήματα του έχει. Μπορεί να ενδώσει στο συναίσθημα ή μπορεί να γυρίσει πίσω στις υπάρχουσες σχέσεις του και να ανακαλύψει γιατί δεν τον καλύπτουν, γιατί δεν τον εκφράζουν. Ίσως καθʼ οδόν φτάσει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι δυνατόν να τον καλύψουν. Ο ίδιος εξελίχθηκε ως προσωπικότητα, όμως ο στενός του κύκλος αρνείται να εξελιχθεί παράλληλα και αντίστοιχα, αρνείται ίσως ακόμα και να αναγνωρίσει την δική του εξέλιξη. Ίσως πάλι οι υπάρχουσες σχέσεις του να τον υποστηρίξουν στο πρόβλημα του και να προσπαθήσουν να εξελιχθούν όλοι μαζί, ώστε η σημερινή τους απόκλιση να γίνει η αυριανή σύγκλιση.

 

Το χειρότερο σενάριο για έναν παντρεμένο / η είναι να ενδώσει άμεσα στο συναίσθημα. Με αυτό τον τρόπο δεν κάνει τίποτα για να λύσει το πρόβλημα, αλλά δέχεται ένα επίθεμα, μια ανακούφιση, προσθέτοντας μια παράνομη σχέση στο προσωπικό του / της παζλ. Η σχέση αυτή είναι ένα παυσίπονο – βοηθάει στον πόνο να περάσει, δεν κάνει όμως τίποτα για να απαλείψει την αιτία του πόνου, κάτι σαν το μαξιλάρι που βάζουμε γύρω από το κεφάλι μας για να μην ακούμε ένα δυνατό θόρυβο.

 

Υ.Γ. Η κόρη μου έχει πονόδοντο.

[marandnik]

:lol::lol::lol::lol:

 

Περαστικά της!

 

 

 

ΥΓ. Πάντως μπορούμε να καλύψουμε πολλά κομμάτια από το παζλ μας χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε σεξουαλική σχέση.

Εγώ προσωπικά έχω πολλούς φίλους (εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους) και των δύο φύλων (να μη σου πω και των τριών ) και καλύπτουν όντως διαφορετικές πτυχές του εαυτού μου. Άλλος την αγάπη μου για το θέατρο, άλλος την ανάγκη για χιούμορ και διανόηση, άλλος την ανάγκη για "ελαφρότητα" και κουτσομπολιό... Σε καμιά περίπτωση όμως δεν απειλήθηκε η σχέση με τον άντρα μου από αυτή την ανάγκη μου να καλύψω άλλες πλευρές του εαυτού μου μέσω της φιλίας.

[Πάνος Β]

[Υ.Γ.] Μαραντικ,

 

χαίρομαι πολύ για σένα, αυτό συμβαίνει και στις περισσότερες περιπτώσεις. Κι εγώ για παράδειγμα έχω τρέλα με τις μηχανές, οδηγώ και μια φανταστική, όταν όμως ξεχνιέμαι και αρχίζω να λέω στην γυναίκα μου εντυπώσεις από το τάδε ταξίδι ή την τάδε στροφή ή το τάδε μοντέλο, αρχίζει και βγάζει μπιμπίκια στο κεφάλι της. Γι' αυτό λοιπόν κι εγώ έχω κάτι φιλαράκια κάγκουρες που ευδαιμονούν στις υψηλές στροφές και τα στροφιλίκια

 

Όταν όμως η ανάγκη να κάνει κάποιος διαφορετικά πράγματα είναι κραταιά, καθημερινή, θεμελιακή, τότε ένας ή δύο φίλοι δεν μπορούν να τα καλύψουν. Έχεις σκεφτεί γιατί ερωτευόμαστε; Κάθε ψυχή είναι μόνη της και κρυώνει. Από την στιγμή που θα εγκαταλείψουμε ψυχολογικά την οικογένεια μας, ψάχνουμε να βρούμε το ταίρι μας - με κάποιες εξαιρέσεις βέβαια. Η ψυχή μας θέλει να ταυτιστεί με μια άλλη ψυχή. Ο έρωτας είναι η απόρροια της ανάγκης μας να ταυτιστούμε.

 

Στην δική σου περίπτωση λοιπόν, η ταύτιση είναι ικανοποιητική. Κάτι πασαλλείματα περισσεύουν μονάχα, τα οποία και εσύ τα τακτοποίησες με τον τρόπο σου. Υπάρχουν όμως ψυχές που ταυτίστηκαν μεν, αλλά όχι ικανοποιητικά. Δεν συζητάμε εδώ πέρα για μια βραδιά στο θέατρο ή για μια εκδρομή στην Εύβοια. Το εσωτερικό, συναισθηματικό κενό στη ζωή ορισμένων ανθρώπων είναι πανίσχυρο, καθηλωτικό. [Υ.Γ.]

 

Ευχαριστώ πολύ, θα της τα διαβιβάσω

[giorgia]

Και τι συμβαίνει όταν τελικά καταλαβαίνεις ότι ένα κομμάτι του πάζλ χάθηκε?Ψάχνεις να το βρεις, κ ο άντρας σου νομίζει ότι λόγω των συνθηκών έτσι πρέπει να είναι..Κ έρχεται κάποιος από το περιβάλλον σου κ στο προσφέρει, κ εσύ κολακεύεσαι γιατί επιτέλους καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ακόμη..

Πόσο κακό είναι τελικά να παίζεις ερωτικά με κάποιον ούσα παντρεμενη(να παίζεις εννοώ στα λόγια), όταν αυτό σου φτιάχνει όλη σου την μέρα?

Μιλάω λίγο λακωνικά αλλά αν δεν με καταλαβαίνεται μπορώ να επεκταθω..

Help..

[fully]

Eγραψα κι εχθες, χάθηκε το μνμ και μετά το παράτησα.......Εν ολίγοις.........

Αν η ανάγκη τέτοιου είδους γίνεται επιτακτική και δεν είναι απλά μια εντοπισμένη "λεπτομέρεια" της καθημερινότητας, τότε πραγματικά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο να κάνεις..........Να προχωρήσεις και να το ζήσεις.....χμ......ξέρεις οτι αρχίζει ένας κυκεώνας, μια ατέρμονη διαδρομή.........δυσκολάκι.........Να το αφήσεις και να κάνεις πίσω........φοβάμαι πως αν μείνει απωθημένο, όπως πάντα συμβαίνει με τα άτιμα τα απωθημένα, οι εν δυνάμει και πιθανές καταστάσεις θεοποιούνται και η σύγκριση με τις υφιστάμενες καταστάσεις δε φέρνει παρά μόνο την ήττα.......άλλο δυσκολάκι κι αυτό!

Θα έλεγα να το αφήσουμε....έτσι σαν ένα εντοπισμένο gap που απλά το παρατηρούμε και πιστεύω πως, με το πέρασμα του χρόνου και χωρίς να βιάσουμε καταστάσεις, θα έρθει η στιγμή που το έτερο ήμισυ θα ασχοληθεί πρώτο μ'αυτό. Κι εμείς τότε θα είμαστε απλά προετοιμασμένοι.........

Θέλειν αρετήν και τόλμη............

[fully]

Και τι συμβαίνει όταν τελικά καταλαβαίνεις ότι ένα κομμάτι του πάζλ χάθηκε?Ψάχνεις να το βρεις, κ ο άντρας σου νομίζει ότι λόγω των συνθηκών έτσι πρέπει να είναι..Κ έρχεται κάποιος από το περιβάλλον σου κ στο προσφέρει, κ εσύ κολακεύεσαι γιατί επιτέλους καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ακόμη..

Πόσο κακό είναι τελικά να παίζεις ερωτικά με κάποιον ούσα παντρεμενη(να παίζεις εννοώ στα λόγια), όταν αυτό σου φτιάχνει όλη σου την μέρα?

Μιλάω λίγο λακωνικά αλλά αν δεν με καταλαβαίνεται μπορώ να επεκταθω..

Help..

 

Δεν υπάρχει καλό και κακό, πίστεψέ με. Είναι απλά ουτοπικό και αυτό. Ξεφουσκώνει, πώς να σου το πω και τότε η πικρία πονάει πολύ

[giorgia]

Και τι γίνεται όταν ξέρεις ότι αυτό είναι ουτοπικό αλλά δεν σε νοιάζει??Ξέρεις πως δεν θα προχωρήσει, δεν θα έχει άλλη κατάληξη από την αναμενόμενη,αλλά συνεχίζει να σ'αρέσει?Κ ας μου απαντήσει κ ο Πάνος, αν θέλει, ως αντρική άποψη.Πώς πρέπει να πλησιάσεις τον άντρα σου κ να επαναφέρεις την χαμένη μαγεία, για να μην την ψάχνεις αλλού?

[Πάνος Β]

Καλησπέρα Γεωργία και Φούλη,

 

καλώς ήρθατε

 

Γεωργία

 

Και τι συμβαίνει όταν τελικά καταλαβαίνεις ότι ένα κομμάτι του πάζλ χάθηκε?Ψάχνεις να το βρεις, κ ο άντρας σου νομίζει ότι λόγω των συνθηκών έτσι πρέπει να είναι..Κ έρχεται κάποιος από το περιβάλλον σου κ στο προσφέρει, κ εσύ κολακεύεσαι γιατί επιτέλους καταλαβαίνεις ότι υπάρχει ακόμη..

Πόσο κακό είναι τελικά να παίζεις ερωτικά με κάποιον ούσα παντρεμενη(να παίζεις εννοώ στα λόγια), όταν αυτό σου φτιάχνει όλη σου την μέρα?

Μιλάω λίγο λακωνικά αλλά αν δεν με καταλαβαίνεται μπορώ να επεκταθω..

Help..

 

Πριν σου απαντήσω θα ήθελα να επισημάνω κάτι. όλοι εμείς οι καινούργιοι γονείς, κι ελπίζω να υπέθεσα σωστά για σένα ότι είσαι φρέσκος γονέας ή φρεσκοπαντρεμένη, είμαστε ειδική περίπτωση. Τα πρώτα δύο - τρία - τέσσερα χρόνια, το ζευγάρι τρώει μια μεγάλη καρπαζιά. Η επιτακτικότητα του νέου ρόλου, αυτή του γονιού, είναι καθηλωτική και κάθε άλλος ρόλος ατροφεί ή μπαίνει στο ντουλάπι για κάποιο διάστημα. Το παιδί, η νέα ζωή, απαιτεί πάρα πολλά και γίνεται η προτεραιότητα ένα στο σπίτι. Έτσι, και οι δύο γονείς περνούν μια μικρή (ή μεγαλύτερη) κρίση ταυτότητας.

 

Είναι πολύ φυσικό ένας νέος γονέας να αισθάνεται μόνος. Είναι μόνος. Το ζευγάρι, μετά από την φροντίδα του μωρού / μωρών και με το πέρας των εργασιών στο σπίτι και αφού έχουν σχολάσει από τις δουλειές τους, έχει ένα πενιχρό διάστημα μιας ή δύο ωρών για να περάσουν μαζί, στο οποίο όμως είναι κατακουρασμένοι. Πριν από το παιδί, έκαναν πράγματα μαζί, διασκέδαζαν και είχαν την πολυτέλεια να ζουν στο ρυθμό που επιθυμούσαν. Με την γέννηση του παιδιού, δεν ξέρουν πια ποιοι είναι. Πέραν των υποχρεώσεων και των εργασιών, ο προσωπικός χρόνος τείνει στο μηδέν.

 

Έτσι, αν κάποιος γονιός φλερτάρει ελαφρά με ένα φίλο, συνάδελφο ή γείτονα, ίσως να μην είναι και ο καλύτερος τρόπος για να νιώσει πάλι ζωντανός, όμως είναι πολύ λογικό να το κάνει αυτό.

 

Και τι γίνεται όταν ξέρεις ότι αυτό είναι ουτοπικό αλλά δεν σε νοιάζει??Ξέρεις πως δεν θα προχωρήσει, δεν θα έχει άλλη κατάληξη από την αναμενόμενη,αλλά συνεχίζει να σ'αρέσει?Κ ας μου απαντήσει κ ο Πάνος, αν θέλει, ως αντρική άποψη.Πώς πρέπει να πλησιάσεις τον άντρα σου κ να επαναφέρεις την χαμένη μαγεία, για να μην την ψάχνεις αλλού?

 

Η αλήθεια είναι ότι θα πρέπει να μας πεις λίγα περισσότερα πράγματα για να μιλήσουμε με ακρίβεια. Μονάχα γενικά μπορώ να σου μιλήσω.

 

Αν γνωρίζεις πως μια πράξη σου δεν είναι σωστή αλλά παρόλα αυτά την κάνεις, αυτό συνήθως σημαίνει ότι η ανάγκη σου είναι μεγαλύτερη από την εγκράτεια σου. Το συναίσθημα κατανικά το λογικό σου.

 

Να έχεις στο νου σου πως οι πράξεις μας ορίζουν τελικά ποιοι είμαστε. Μπορεί μέσα στο μυαλό σου να έχεις κοιμηθεί με όλους σου τους συναδέλφους, στην πράξη όμως να έχεις παραμείνει σε μερικά χαμόγελα. Τα χαμόγελα καθορίζουν πια είσαι. ότι συμβαίνει στο μυαλό σου είναι θεωρητικό, είναι ένα όνειρο που μόνο εσύ το ξέρεις. Το μόνο πρόβλημα όταν ονειρεύεσαι κάτι συχνά είναι ότι αυξάνεις την πιθανότητα και να το πράξεις. Όσο όμως δεν πράττεις, είσαι ένα καλό κορίτσι

 

Τώρα όσο αφορά την χαμένη μαγεία, αυτό είναι ένα άλλο μεγάααααλο (που λέει και ο γιος μου) θέμα. Θα περιμένω την απάντηση σου πριν τοποθετηθώ.

 

Στην θέση σου Γεωργία θα ήμουν αισιόδοξος. Έχεις παραδεχτεί τα συναισθήματα σου κι αυτό είναι μεγάλο βήμα. Πολλοί άνθρωποι δεν τα παραδέχονται, με αποτέλεσμα να ελοχεύουν για καιρό, να γιγαντώνονται και να ξεσπάνε, φέρνοντας τους σε δύσκολες καταστάσεις.

 

φιλικά,

 

Πάνος

[giorgia]

Κατ'αρχήν Πάνο μου σ'ευχαριστώ πολύ για την απάντηση!

Δεν υπάρχουν περισσότερα πράγματα σ'αυτό που γράφω.Είναι απλά ενας συνάδελφος με τον οποίο έχει αναπτυχθεί μια ιδιαίτερη χημεία, από αυτές που σε άλλη περίπτωση θα μας οδηγούσαν αλλού..Μιλάμε μέσω κάποιων μηνυμάτων κ εκφράζουμε ο ένας στον άλλον αυτά που νιώθουμε.Μέχρι εκεί.

Δεν βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο κ αυτό κάνει τα πράγματα πιο εύκολα.

Έχεις απόλυτο δίκιο για όσα αναφέρεις ότι συμβαίνουν στους νιόπαντρους κ νέους γονείς κ ναι, είμαι κ εγώ μια από αυτούς!

Το ξέρω κ εγώ κ προσπαθώ να το παλέψω...Απλά αυτό που συμβαίνει στο γραφείο, με ανεβάζει σαν γυναίκα(όπως έκανε παλιά ο άντρας μου..) και κάνει την μέρα μου να περνάει πιο ευχάριστα.

Δεν έχω καμία διάθεση να προχωρήσω σε κάτι άλλο, δεν τα έχω αυτά τα μπλεξίματα..

Η αποψη που έλεγα η αντρική, είναι τι θα ήθελε ένας άντρας ζώντας αυτή την καινούρια κατάσταση των νέων γονιών...?Απλά να την βιώσει μέχρι να επανέλθουν τα πράγματα σε φυσιολογική ροή(επανέρχονται?), ή να βρει λύσεις με την γυναίκα του?(υπάρχουν?)

[Πάνος Β]

Γεωργία,

 

κάνε μου μια χάρη. Πόσα παιδιά έχετε και ποιας ηλικίας είναι;

 

Πόσες ώρες δουλεύεις εσύ και πόσες ο άντρας σου; ποιος κρατάει το παιδί / παιδιά αυτές τις ώρες;

 

δεν θέλω να σε βάλω σε δύσκολη θέση, απλά θα με βοηθήσει να καταλάβω λίγο καλύτερα τις δυναμικές που σας κυκλώνουν.

 

Αν προτιμάς να μου απαντήσεις με πμ ή πάλι να μην απαντήσεις καθόλου, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Απλά, σε αυτή τη περίπτωση, θα γράψω θεωρητικά

 

Φιλικά,

 

Πάνος

[giorgia]

Πανο μου κανένα πρόβλημα, συζήτηση κάνουμε.

Λοιπόν, έχουμε ένα παιδάκι πέριπου 2 ετών, το οποίο πάει παιδικο σταθμό, μέχρι το μεσημέρι.Μετά το παίρνει η μητέρα μου, κ εγώ είμαι σπίτι γύρω στις 4.30-5.

Ο άντρας μου γυρνάει αρκετά αργοτερα..από τις 7 κ μετά.Κ σημειώνω..ότι ξεκινάει κ πολύ νωρίς, γύρω στις 6-6.30.

Σ'ευχαριστώ για τον χρόνο σου

[Πάνος Β]

Γεωργία,

 

όταν έρχεται το παιδί, η νέα ζωή, στο σπίτι, ο άντρας χάνει την γυναίκα του. Στην θέση της, υπάρχει τώρα μια μάνα. ελπίζω να μην σε ξενίζω που ξεκινάω τόσο ...δυναμικά, ήθελα όμως να σου δώσω το αντρικό στίγμα από την αρχή. πριν το παιδί, ο άντρας είναι ο πρίγκιπας και ο βασιλιάς της γυναίκας του. Έχει την προσοχή της, έχει την φροντίδα της, έχει την αγάπη της. Ο ερχομός του παιδιού τα παίρνει όλα αυτά μακριά του με ένα τρόπο πολύ απότομο και πολύ πειστικό.

 

Βέβαια, έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Ο άντρας γίνεται κι αυτός πατέρας και πρέπει να ενστερνιστεί τον νέο του ρόλο. Ο άντρας όμως δεν έχει το ένστικτο ή την κοινωνική επιταγή που δρα καταλυτικά σε μια γυναίκα και την μετασχηματίζει πιο ουσιαστικά και πιο γρήγορα.

 

Ο κύκλος αυτός κλείνει μετά τα δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια του πρώτου παιδιού, ανάλογα φυσικά και με τις προσωπικότητες. Η χαμένη μαγεία θα βρεθεί πάλι, απλά και μόνο αν κάνεις υπομονή. η μαγεία χάνεται διότι οι καινούργιες ταυτότητες των δύο μελών του ζεύγους δεν έχουν ακόμα ξεκαθαριστεί. Ο πρώτος γονέας είναι ανάμεσα, δεν είναι ούτε γονέας αλλά ούτε και απλός ενήλικας. Ο μετασχηματισμός δεν έχει ολοκληρωθεί. η μαγεία χάνεται γιατί ο άντρας είναι κλεισμένος στον εαυτό του - δεν έχει ούτε χρόνο, ούτε σκέψη με την μαγεία. Πρώτα πρέπει αυτός να νιώσει καλά μες στο πετσί του και μετά να κάνει άλλους να νιώσουν καλά. Αντίστοιχα και η γυναίκα.

 

Όλα τα παραπάνω επιβαρύνονται περισσότερο όταν δουλεύουν και οι δύο. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι καλός γονέας, καλός επαγγελματίας και καλός νοικοκύρης, δεν φτάνουν οι ώρες της ημέρας για κάτι τέτοιο. Έτσι, συνήθως η γυναίκα αλλά και ο άντρας πολλές φορές, άλλοτε άμεσα και άλλοτε εξ επαγωγής, νιώθουν τις πιέσεις των πολλών ρόλων τους χωρίς να προλαβαίνουν να διακριθούν σε κανέναν. Το δοχείο ενός νέου γονέα έχει ήδη τις ψυχολογικές πιέσεις της καινούργιας ζωής στη ζωή τους, οπότε οι επαγγελματικές και άλλες πιέσεις έρχονται να προστεθούν στο ήδη αναβράζον δοχείο.

 

Γι' αυτό να έχεις κατά νου μην ξεφύγει το παιχνίδι σου. δεν είναι ωραίο αυτό που κάνεις αλλά δεδομένης της κατάστασης, δεν βαριέσαι. πρόσεχε όμως. Από την στιγμή που γίναμε γονείς, οι πράξεις μας επηρεάζουν τρία, τέσσερα, πέντε άτομα. Αυτή είναι η ανελευθερία του γονέα, αυτή είναι η ευθύνη του, αυτή είναι και η δύναμη του. Πάνε οι καιροί που παίζαμε κορώνα γράμματα τον εαυτό μας. Τώρα έχουμε μια ουρά από πίσω μας που ταλανίζεται από τις αναταράξεις μας και αρρωσταίνει από τις αποτυχίες μας.

[melina_m]

πραγματικά μου άρεσε παρα πολύ οπως αναπτύσεις το θέμα Πάνο.

και η απάντηση που έδωσες στην Γεωργία πράγματικα "υπέροχη".

[fraoulopoulitsa]

 

 

Ο κύκλος αυτός κλείνει μετά τα δύο, τρία ή τέσσερα χρόνια του πρώτου παιδιού, ανάλογα φυσικά και με τις προσωπικότητες. Η χαμένη μαγεία θα βρεθεί πάλι, απλά και μόνο αν κάνεις υπομονή. η μαγεία χάνεται διότι οι καινούργιες ταυτότητες των δύο μελών του ζεύγους δεν έχουν ακόμα ξεκαθαριστεί. Ο πρώτος γονέας είναι ανάμεσα, δεν είναι ούτε γονέας αλλά ούτε και απλός ενήλικας.

Όλα τα παραπάνω επιβαρύνονται περισσότερο όταν δουλεύουν και οι δύο. Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι καλός γονέας, καλός επαγγελματίας και καλός νοικοκύρης, δεν φτάνουν οι ώρες της ημέρας για κάτι τέτοιο. Έτσι, συνήθως η γυναίκα αλλά και ο άντρας πολλές φορές, άλλοτε άμεσα και άλλοτε εξ επαγωγής, νιώθουν τις πιέσεις των πολλών ρόλων τους χωρίς να προλαβαίνουν να διακριθούν σε κανέναν. Το δοχείο ενός νέου γονέα έχει ήδη τις ψυχολογικές πιέσεις της καινούργιας ζωής στη ζωή τους, οπότε οι επαγγελματικές και άλλες πιέσεις έρχονται να προστεθούν στο ήδη αναβράζον δοχείο.

 

Όλα ωραία και καλά μέχρι τώρα. Μόνο που όταν το παιδί φτάσει στην ηλικία των τριών ή τεσσάρων όπου κάπου τα πράγματα μπαίνουν σε ένα ρυθμό, τότε έρχεται ένα δεύτερο παιδί και βουλιάζεις πάλι στις πάνες και στις αποστειρώσεις.

Επίσης κατανοητό είναι ότι σίγουρα δεν φτάνουν οι ώρες της ημέρας για να ικανοποιείς όλους τους ρόλους σου στο έπακρο. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί από ένα σημείο και μετά ιδιαίτερη βαρύτητα αποκτά το γεγονός του τι μαγειρέψαμε σήμερα ή αν είναι το πάτωμα καθαρό και όχι να καθήσουμε με το ταίρι μας να κουβεντιάσουμε για ένα μισάωρο. Γιατί όλα τα πράγματα καταλήγουν σε μία πεζή καθημερινότητα? Εντάξει κατανοώ ότι το παιδί σου δεν μπορεί να τρώει delivery ή να μένει νηστικό (εσύ μπορείς να το κάνεις είναι επιλογή σου) όμως γιατί ξαφνικά εκεί που βολευόμασταν με μία απλή μακαρονάδα τώρα θέλουμε και δεύτερο πιάτο και γλυκάκι ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω...(και πολλά πολλά πράγματα της καθημερινότητάς μας).

Επίσης αναρωτιέμαι γιατί να μην μπορούμε να εξερευνήσουμε τον εαυτό μας και τα συναισθήματα που μας προκαλούν οι άλλοι την δεδομένη στιγμή. Γιατί αυτό να είναι απαγορευτικό όταν κάτι τέτοιο δεν εξελίσσεται , απλά μας κάνει να νιώθουμε ευχάριστα? Και τέλος γιατί σε αυτή τη δεδομένη στιγμή προτιμούμε ένα τρίτο άτομο να ανοιχτούμε και να φανούμε ευχάριστοι και όμορφοι και όχι στον σύντροφό μας?

[giorgia]

Όλα αυτά τα γιατί είναι Fraoulopoulitsa που ψάχνω κ εγώ...Τα ψάχνουμε μήπως αλλού γιατί κ ο σύντροφός μας είναι κάτω από τις ίδιες συνθήκες που είμαστε κ εμείς?Οπότε, δώρον άδωρον..?Ενώ κάποιος άλλος έχει άλλη ψυχολογία..κοιτάει αυτό που κοίταγε κάποτε ο σύντροφός μας..

Επίσης κάτι που με προβληματίζει φίλε Πάνο, είναι πώς ενώ συμφωνω με όσα λες, δεν ξέρω αν τελικά οι άντρες μέσα σ'αυτές τις καταστάσεις τα σκέφτονται έτσι ή απλά αφήνουν τον χρονο να περνάει...

Γιατί εγώ όταν πάω να ανοιξω μια συζήτηση όλα καταλήγουν στο ότι "δεν καταλαβαίνω"!!!Την κούραση του, το άγχος, κ όλα όσα τον αφορούν...

[fraoulopoulitsa]

Εγώ πάντως από προσωπική εμπειρία μπορώ να πω ότι έχω χρόνια να βρεθώ στο ίδιο μήκος κύματος με τον άντρα μου (αν το καλοσκεφτώ μάλλον από τότε που γεννήθηκε το πρώτο μας παιδί), ενώ μπορώ να πω ότι με τους γύρω μου είτε φίλοι είναι αυτοί είτε γνωστοί είτε συνάδελφοι έχω περισσότερη ταύτιση. Ίσως , δεν ξέρω, να έχω μεγαλύτερη όρεξη να καταλάβω τους γύρω μου προκειμένου να συμβιώσω μαζί τους , παρά με τον άντρα μου. Τι να πω όλα μπερδεμένα είναι και δεν βλέπω λύση καμία. Από την άλλη πως είναι δυνατόν να μπορεί να εναρμονιστεί ένα ζευγάρι όταν δεν έχει βγει έστω και για ένα καφέ μόνο του τα τελευταία έξι χρόνια?Είναι δυνατόν άραγε? και αν αυτό συνεχιστεί έτσι, ποια άραγε είναι η συνέχεια ?

[giorgia]

Fraoulopoulitsa...νομίζω ότι εσύ είσαι χειρότερα κ από εμενα...Δεν έχω απάντηση,πραγματικά..Μόνο κάποια που τα έχει περάσει θα μπορούσε να βοηθήσει ή καποιος...

[BILL]

Εξαιρετικός, Πάνο...με εντυπωσίασες. Δεν ξέρω άν έχεις σπουδάσει ψυχολογία ή ιατρική, πάντως ο τρόπος που αναλύεις το θέμα είναι φανταστικός και καθηλωτικός. Πραγματικά, πολλές σκέψεις μου έχουν καταγραφεί από εσένα και μου κάνει εντύπωση που ένας άνδρας (χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τους άνδρες) μιλάει σε αυτό το επίπεδο. Και πάλι μπράβο. Δείχνεις να έχεις εντρυφήσει στο θέμα, να έχεις αυτογνωσία και γενικά να ψάχνεσαι και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί έτσι επηρεάζεις θετικά με τον τρόπο σκέψης σου τους γύρω σου. Ευχαριστούμε για όσα μας λές, περιμένουμε και άλλες τόσο εύστοχες σκέψεις σου αλλά και συμπεράσματα που έχεις βγάλει από την εμπειρία σου και όχι μόνο.

[CharoulaP]

Μπράβο Πάνο και απο μένα,είσαι απίστευτος το πώς μπαίνεις στο μυαλό μας....

Σίγουρα πολύ τα έχουν σκεφτεί/αισθανθεί,αλλά δεν μπορούν ούτε να τα εκφράσουν,ούτε να τα καταγράψουν.......

[Πάνος Β]

Καλησπέρα σε όλες,

 

ευχαριστώ για τα ζεστά σας λόγια και συγνώμη για την καθυστέρηση. δεν έχω καθημερινά την πολυτέλεια να γράφω στο φόρουμ.

 

Γεωργία,

 

Επίσης κάτι που με προβληματίζει φίλε Πάνο, είναι πώς ενώ συμφωνω με όσα λες, δεν ξέρω αν τελικά οι άντρες μέσα σ'αυτές τις καταστάσεις τα σκέφτονται έτσι ή απλά αφήνουν τον χρονο να περνάει...

Γιατί εγώ όταν πάω να ανοιξω μια συζήτηση όλα καταλήγουν στο ότι "δεν καταλαβαίνω"!!!Την κούραση του, το άγχος, κ όλα όσα τον αφορούν...

 

Γεωργία, δεν είμαστε τόσο διαφορετικοί, οι άντρες και οι γυναίκες. Γιατί τα ρίχνεις στους άντρες; Εσύ τι κάνεις; Εσύ αφήνεις τον χρόνο να περνάει ή τα σκέφτεσαι; Κι αν τα σκέφτεσαι, τι κάνεις γι' αυτά;

 

Τώρα έχουμε μπει σε βαθιά νερά. Όσο είμαστε στην θεωρία, καλά είναι όλα. Στην εφαρμογή της όμως, όλοι κολλάμε. Και είναι λογικό. Η εφαρμογή μιας θεωρίας περιέχει το δυσκολότατο στάδιο του "κουμπώματος" της θεωρίας στην δική μας ζωή. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάρουμε τα κατάλληλα εργαλεία, να κάνουμε μετρήσεις και το σημαντικότερο, να δουλέψουμε

 

Για παράδειγμα, στην δική σου περίπτωση, με όποιο τρόπο κι αν κουμπώσεις την θεωρία, θα πρέπει αργά ή γρήγορα να επικοινωνήσεις με τον άντρα σου. Θα πρέπει να του πεις, και να καταλάβει, πως νιώθεις. ταυτόχρονα, θα πρέπει να ακούσεις τι έχει να πει, και να το καταλάβεις. Η διαδικασία αυτή, από μόνη της, είναι σκληρή δουλειά

 

Bill

 

Ευχαριστούμε για όσα μας λές, περιμένουμε και άλλες τόσο εύστοχες σκέψεις σου αλλά και συμπεράσματα που έχεις βγάλει από την εμπειρία σου και όχι μόνο.

 

Αν έχεις κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό σου, πολύ ευχαρίστως να το θίξουμε. Μόνο, αν ξεκινήσεις δικό σου θέμα θα πρέπει να με ειδοποιήσεις γιατί δεν προλαβαίνω να παίρνω χαμπάρι όλα όσα γίνονται στο φόρουμ - τουναντίον θα έλεγα

 

απαντάω και σε πμ

[giorgia]

Καλημέρα κ πάλι φίλοι!!Επανέρχομαι για να σας πω τις εξελίξεις κ να ακούσω τις γνώμες σας..Πάνο ελπίζω να με δεις..

Μετά από όλα αυτά λοιπόν μια μέρα, που απλά προέκυψε, έκανα μια συζήτηση με τον άντρα μου κ του εξέθεσα όλα αυτά που μ'ενοχλούν κ με έχουν απομακρύνει. Φυσικά παραδέχτηκα πώς κάπου ευθύνομαι κ εγώ, χωρίς όμως εκείνος να μπορεί να μου πει πού συγκεκριμένα..

Μετά από αυτή την συζήτηση πραγματικά κάνει καποιες προσπάθειες να αλλάξει κάποια από αυτά που μ'ενοχλούσαν κ η αλήθεια είναι οτι μ'αρέσει αυτό.

Έλα όμως που εγώ εχω ξενερώσει τόσο που δεν μπορώ να επανέρθω..Και γι'αυτό ευθύνεται φυσικά το φλερτ που σας έχω αναφέρει στο γραφείο..

Κατάλαβα πώς όσο υπάρχει αυτό κ εγώ ανεβαίνω σαν γυναίκα, δν αφήνω τον χώρο που πρέπει στον άντρα μου, δν δίνω την σημασία κ ούτε τον χρόνο που αξίζει.

Έτσι το έκοψα όλο αυτό μαχαίρι, κ αποφάσισα να αφοσιωθώ στο να σώσω την σχέση μου κ να βρω τα χαμένα μου συναισθήματα..

Όμως θα τα βρω...?Νιώθω τόσο αγχωμένη ότι ποτέ δν θα ξανανιώσω όπως ήμουν με τον άντρα μου κ στεναχωριεμαι..Δεν ξέρω τι πραγματικά μου συμβαίνει, τι θέλω, τι μου φταίει...

Συγνώμη αν σας κούρασα αλλά λειτουργεί λιγο σαν ψυχολυτικό όλο αυτό εδώ κ ίσως βοηθήσει...

[Πάνος Β]

Γειά σου Γεωργία,

 

σε είδα! η αλήθεια είναι ότι έχω βάλει ειδοποιητήριο στα δικά μου θέματα κι έτσι όταν κάποιος γράφει μου έρχεται email

 

θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις τις οποίες θέλω να τις απαντήσεις πρώτα μόνη σου. Αν θα τις αναρτήσεις στο φόρουμ είναι δική σου υπόθεση. πρώτα όμως θέλω να τις απαντήσεις μόνη σου. Βρες μια ώρα της ημέρας που θα είσαι μόνη σου, το παιδί θα κοιμάται, ο άντρας σου θα κοιμάται ή θα κάνει κάτι που τον απασχολεί ολοκληρωτικά, κάτσε στην ησυχία της στιγμής και σκέψου:

 

Τον αγαπάς τον άντρα σου; Είσαι σίγουρη;

 

Τον ποθείς; Δεν έχει τόση σημασία σε αυτό το στάδιο πόσες φορές κάνετε έρωτα αλλά πως νιώθεις εσύ πριν ή κατά την διάρκεια; Νιώθεις πόθο, έρωτα, λαγνεία;

 

Αν οι παραπάνω ερωτήσεις έχουν θετική απάντηση, τότε πέρνα στο παρασύνθημα:

 

Τι αγαπάς από τον άντρα σου;

 

Λίγη θεωρία τώρα. Ο άντρας σου και εσύ αλλάξατε. Η νέα ζωή φρόντισε γι' αυτό. Ο δρόμος για να τον αγαπήσεις περνάει από την γνωριμία της αλλαγής αυτής. Θα πρέπει να τον μάθεις από την αρχή σαν άνθρωπο. Για να μην σε πανικοβάλλω, δεν άλλαξε τελείως. Ένα σωρό γνωρίσματα που ήξερες και λάτρευες υπάρχουν ακόμα. Όμως ένα σημαντικό μέρος τους έχει εξελιχθεί. Ο άντρας σου έχει εξελιχθεί (κι ας μην το ξέρει). Εσύ έχεις εξελιχθεί. Τώρα πρέπει να εξελιχθεί και η σχέση. Πρέπει να τον ξαναγαπήσεις και να σε ξαναγαπήσει (αν έπαψε). Για να γίνει αυτό πρέπει να ξοδέψετε χρόνο μαζί, να γελάσετε μαζί, να παίξετε μαζί, να μάθετε πάλι ο ένας τον άλλον.

 

Φιλικά,

 

πάνος

[elisabeth]

κ οταν χρονοσ η διαθεση δεν υπαρχουν?τι κανεις?υπομονη?αδιαφορεις?αφηνεισ τον αλλο να τα βρει με τον εαυτο του?τον αγνοεις?

ακομα κ οταν υπαρχει η διαθεση κ απο τους 2 αλλα το μωρο εχει αλλη γνωμη τι κανεις??υπομονη φανταζομαι.

[giorgia]

Καλημέρα..Πάνο πολύ χάρηκα που με είδες!!Λοιπόν, αυτές τις ερωτήσεις τις έχω κάνει κ εγώ στον εαυτό μου, πίστεψε με..Και πραγματικά απαντάω θετικά..Το μόνο που λίγο με προβληματίζει είναι ότι δεν τον ποθώ όπως πριν..όχι γιατί δεν είμαι ερωτευμένη, αλλά γιατί δεν με βοήθανε οι συνθήκες..Όπως λέει κ η elisabeth,πολλές φορές, για να μην πω όλες, το μωρό έχει άλλα σχέδια για εμάς..Για αυτό κ του έχω πει να φροντίσει να βρει χρόνο για εμάς εκτός σπιτιού.Και φυσικά δεν του ζητάω κάτι που δεν είναι εφικτό για την οικογένεια μας, μιας κ η μαμά μου βοηθάει κ με το παραπάνω στο να κρατάει το παιδί.

Γιατί όπως καταλαβαίνεις, μέσα στο σπίτι το ενδιαφέρον κ η προσοχή είναι στραμμένα στην μικρή,δικαιολογημένα. Κι όταν εκείνη πάει για ύπνο εμείς είμαστε κουρασμένοι..

Πραγματικά θαυμάζω τα ζευγάρια που δν ασχολούνται καθόλου με όλα αυτά, κ ο χαρακτήρας τους ή ο εγκέφαλός τους, απλά "κουμπώνει" στα δεδομένα τους κ όλα κυλούν ήρεμα...ή μήπως όχι??

Πρέπει τελικά, σ'αυτή την φάση, που είμαστε νέοι γονείς, με νέα δεδομένα, κ όλοι παραδεχόμαστε πως αυτά συμβαίνουν, πρέπει λοιπόν να το ψάχνουμε τόσο πολύ ή μήπως είναι καλύτερα να αφήσουμε τον χρόνο να τα φέρει από μόνος του...?

Complicated...

[Πάνος Β]

Καλησπέρα σε όλες και Χρόνια Πολλά,

 

Γεωργία,

 

συγνώμη που δεν σου έχω απαντήσει. Δεν έχω βρει το χρόνο και κατά κανόνα, μ' αρέσει να σκέφτομαι λιγάκι πριν απαντήσω. Χαίρομαι πολύ που μίλησες με τον άντρα σου, αυτό λέει πολλά για σένα και τις προθέσεις σου. τα υπόλοιπα είναι απλά υπομονή και επιμονή (ίσως δεν είναι και τόσο απλές στην εφαρμογή τους αλλά τουλάχιστον, σαν το πλοίο που βλέπει το φάρο μπροστά του και σχεδιάζει την πορεία του, ξέρεις που πας).

 

περισσότερα, όταν ο μικρός αλλά πανίσχυρος θεός του χρόνου το επιτρέψει

 

Πάνος