Είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς?

[Bunny]

Άκουσα σε μία τηλεοπτική εκπομπή, μία ψυχολόγο να λέει ότι είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς όταν δεν ζητάμε απεγνωσμένα ένα παιδί, αλλά όταν νιώθουμε ότι δεν εξαρτάται η ευτυχία μας από τον ερχομό ενός παιδιού..Όταν νιώθουμε γεμάτοι από τη ζωή μας ακόμη και χωρίς την ύπαρξη ενός παιδιού..Τί έχετε να πείτε πάνω σ'αυτό? Άν μπορεί να μας το σχολιάσει και κάποιο μέλος που είναι ψυχολόγος, θα ήταν ό,τι καλύτερο..Πόσοι από εμάς, προχωρούν συνειδητά στην απόκτηση ενός παιδιού και για ποιούς λόγους? Οι λόγοι αυτοί είναι σωστοί?

[θεοδώρα3]

Χαίρομαι πολύ που ξεκινήσατε τη συζήτηση αυτή, καθώς ξεφεύγει από τις καθημερινές συζητήσεις σε πρακτικό και καθημερινό επίπεδο, οι οποίες δεν αποσκοπούν στο να βγουν ορισμένα γενικά συμπεράσματα τα οποία θα μας βοηθήσουν να βελτιώσουμε την οικογενειακή μας ζωή.

Μονίμως μελετώ το θέμα της αγωγής. Για να είμαστε όσο το δυνατό καλύτεροι γονείς πρέπει να είμαστε όσο το δυνατό υγιέστεροι ψυχικά, σωστά τοποθετημένοι απέναντι στις προκλήσεις της ζωής, εφοδιασμένοι με ψυχικά πρωτερήματα τα οποία κανένας δεν έχει έτοιμα, αλλά είναι στο χέρι του να τα καλλιεργήσει.

Για να είναι έτοιμος κάποιος να κάνει παιδί θα πρέπει κανονικά να έχει οριοθετήσει όσο το δυνατόν καλύτερα κάποια πράγματα που στην πορεία θα τα βρει μπροστά του, όπως είναι η σχέση του με την οικογένειά του, την πατρική, η σχέση με τον-την σύζυγο, η σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά με την ίδια του την ύπαρξη.

Στοιχεία που βοηθούν στο να χαρακτηρίσουμε έναν άνθρωπο έτοιμο να τεκνοποιήσει είναι τα εξής:

-Να είναι συμφιλιωμένος με την ύπαρξή του και να γνωρίζει την βαθύτερη αιτία της. Χωρίς αυτό, ματαιώνεται κάθε τάση για δημιουργία , ακόμα και για την ίδια τη συντήρηση της ύπαρξης. Πώς λοιπόν ένας άνθρωπος που δεν έχει λόγο να ζεί θα μπορέσει να αναθρέψει σωστά έναν νέο άνθρωπο. Δεν θα έχει εφόδια να του δώσει, πράγμα στο οποίο και χωλαίνει η κοινωνία μας με τα γνωστά επακόλουθα.

Εφόσον αυτό έχει τακτοποιηθεί μέσα μας είναι εύκολο μετά να τακτοποιήσουμε και τα υπόλοιπα.

-Να έχει οριοθετήσει το ρόλο που παίζει η πατρική του οικογένεια στην ενήλικη ζωή του και να βρει τρόπο να αντιμετωπίζει τις «παρενέργειές» της.

-Παρόμοια με την υπόλοιπη κοινωνία.

-Συνεχώς να προσπαθεί να καλλιεργεί τα ψυχικά του προτερήματα και τις αντοχές του. Αληθινή, ανιδιοτελής αγάπη, κατανόηση, συνείδηση ότι κανένας δεν είναι ιδιοκτησία μας, ούτε και το παιδί μας.

Αυτά είναι μία καλή βάση για να προχωρήσει ένας άνθρωπος στο να ενώσει τη ζωή του με έναν άλλο άνθρωπο. Εάν κατέχει τα παραπάνω τότε είναι έτοιμος, εάν το θέλει, να παντρευτεί.

Το ή τα παιδιά θα έρθουν ως απόρροια της σχέσης αυτής και όχι ως προσωπική και ιδιοτελής απαίτηση. Έτσι πρέπει να έρθουν. Να γεννηθούν και να ανατραφούν σε περιβάλλον αγαπητικό, υπέυθυνο και εμπλουτισμένο φυσικά από σεβασμό προς τη νέα προσωπικότητα που αναπτύσσεται αφού πρώτα έχει κατακτηθεί ο σεβασμός στην ανθρώπινη ύπαρξη γενικά. Αυτό δεν είναι απαραίτητα αυτονόητο, καθώς πολλά είναι τα παραδείγματα στα οποία βλέπουμε ότι η ανθρώπινη υπόσταση παραγκωνίζεται για καθημερινούς και ευτελείς στόχους (πχ περισσότερο χρήμα, άνεση κινήσεων, δημιουργία εντυπώσεων σε τρίτους κλπ).

Βέβαια ποιός άνθρωπος μπορεί να ισχυριστεί ότι όλα τα παραπάνω τα έχει κατακτήσει; Ίσως κανένας. Και αν το κάνει μάλλον αυταπατάται.

Εάν όμως βρίσκεται σε κάποιο σκαλάκι του αγώνος για την επίτευξη των ανωτέρω, τότε δεν πρέπει να φοβάται. Πάνω από όλα καλούμαστε να διδάξουμε στα παιδιά μας ότι είμαστε άνθρωποι και κάνουμε και λάθη. Εμείς οι ατελείς λοιπόν είναι ανάγκη να εφοδιαστούμε με αγνή ειλικρίνεια προς τα παιδιά μας. Έτσι θα τα βοηθήσουμε, διδάσκοντάς τους τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αγωνιστούν με τη σειρά τους για να πετύχουν τα παραπάνω. Δηλαδή να μην έχουν έπαρση, να δέχονται και να διορθώνουν τα λάθη τους, να σέβονται και να τιμούν τον συνάνθρωπο, να προσπαθούν για τη βελτίωσή τους με γνώμονα το σωστό και όχι το στραβό (γιατί και αυτό βλέπουμε πολλές φορές: οι γονείς να οδηγούν το παιδί στην κακή συμπεριφορά και να το επιβραβεύουν γι αυτήν).

Συγχωρέστε με, δεν γράφω ως ψυχολόγος. Γράφω από την προσωπική μου ελάχιστη εμπειρία ζωής. Εύχομαι να συμμετάσχουν και άλλοι στο όμορφο θέμα που ανοίξατε…έστω και μετά το πέρας των καλοκαιρινών διακοπών.

[agentP]

... εφοδιασμένοι με ψυχικά προτερήματα τα οποία κανένας δεν έχει έτοιμα, αλλά είναι στο χέρι του να τα καλλιεργήσει.

θεοδώρα3, βρίσκω πολύ σωστά όλα αυτά που γράφεις, αλλά πιο πολύ στέκομαι σ' αυτή τη φράση σου παραπάνω. Πιστεύω ότι η ανατροφή ενός παιδιού, είναι ένα ταξίδι που κάνεις μαζί με το παιδί, προχωράς μαζί του και εξελίσσεσαι μαζί του. Το κλειδί είναι αυτό που γράφεις, να είσαι προετοιμασμένος να βελτιώνεις τον εαυτό σου ώστε να μπορείς να προσφέρεις και σ' εκείνο το καλύτερο.

Όσο για το πότε είμαστε έτοιμοι, πιστεύω ότι ποτέ δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε έτοιμοι για τα μεγάλα γεγονότα στη ζωή μας, απλά πρέπει να έχουμε τη δύναμη να τα δεχόμαστε όσο καλύτερα μπορούμε όταν έρθουν.

[Mary Poppins]

...είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς όταν δεν ζητάμε απεγνωσμένα ένα παιδί, αλλά όταν νιώθουμε ότι δεν εξαρτάται η ευτυχία μας από τον ερχομό ενός παιδιού..Όταν νιώθουμε γεμάτοι από τη ζωή μας ακόμη και χωρίς την ύπαρξη ενός παιδιού..

 

Ακριβώς αυτά με συμβούλευσε ειδικός.

Σήμερα είμαι κάπως...

Κάποια άλλη στιγμή θα επανέλθω για να γράψω αναλυτικά.

[vasdeli]

Θεοδώρα με κάλυψες ολοκληρωτικά!

[Πάνος Β]

Καλησπέρα σε όλες,

 

bunny,

 

μία ψυχολόγο να λέει ότι είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς όταν δεν ζητάμε απεγνωσμένα ένα παιδί, αλλά όταν νιώθουμε ότι δεν εξαρτάται η ευτυχία μας από τον ερχομό ενός παιδιού..Όταν νιώθουμε γεμάτοι από τη ζωή μας ακόμη και χωρίς την ύπαρξη ενός παιδιού..Τί έχετε να πείτε πάνω σ'αυτό?

 

ωραίο θέμα. Το καταλαβαίνω αυτό που άκουσες στην τηλεόραση. Το ίδιο ισχύει νομίζω και για οποιαδήποτε σχέση, όχι μονάχα την σχέση γονέα-παιδιού. Ακόμα και στα ζευγάρια, ο κάθε ένας θα πρέπει να είναι αυτόνομη προσωπικότητα, όχι εξαρτημένη και να μπορεί να ευτυχεί και μόνος του, όχι απαραίτητα μέσω του έτερου ήμισυ του. Νομίζω ότι εάν η ευτυχία μας εξαρτάται από κάποιον άλλο, τότε με τον καιρό γινόμαστε βάρος σε αυτόν / αυτήν και η αγάπη μας παίρνει μια ψυχαναγκαστική μορφή.

 

Πόσοι από εμάς, προχωρούν συνειδητά στην απόκτηση ενός παιδιού και για ποιούς λόγους? Οι λόγοι αυτοί είναι σωστοί?

 

Εγώ είμαι παράδειγμα συνειδητής γονεϊκότητας. Κάποια στιγμή στην ζωή μου βαρέθηκα να ζω για τον εαυτό μου. Ανακάλυψα ότι ήθελα να δώσω πλέον, δεν με ενδιέφερε τόσο να πάρω. Όμοια και η γυναίκα μου. Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε παιδιά. Ρωτάς αν ήταν σωστός ο λόγος μας; Δεν ξέρω. Η πράξη έδειξε ότι ήταν σωστός. Η γυναίκα μου και εγώ είμαστε αφοσιωμένοι γονείς, όχι εξ' ανάγκης αλλά εξ' επιλογής. Με άλλα λόγια πονάμε αλλά μας αρέσει Μπορεί όμως και να ήταν τυχερό. Εξάλλου όταν αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά δεν είχαμε καμία ιδέα τι μας περίμενε!

 

Νομίζω ότι ο μοναδικός σωστός λόγος είναι πως αισθάνεται ο κάθε άνθρωπος. Αν αισθάνεσαι ότι θέλεις παιδιά τότε πιθανότατα έχεις δίκιο να θέλεις παιδιά και επομένως αυτός είναι ο σωστός λόγος για σένα. Από μια άποψη είναι εγωιστικό να θέλεις παιδιά, από την άλλη όμως ποιος άλλος εγωισμός στην ζωή έχει τέτοιο φανταστικό αποτέλεσμα;

 

Ποια είναι η γνώμη σου;

 

Θεοδώρα

 

Για να είναι έτοιμος κάποιος να κάνει παιδί θα πρέπει κανονικά να έχει οριοθετήσει όσο το δυνατόν καλύτερα κάποια πράγματα που στην πορεία θα τα βρει μπροστά του, όπως είναι η σχέση του με την οικογένειά του, την πατρική, η σχέση με τον-την σύζυγο, η σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο και φυσικά με την ίδια του την ύπαρξη.

 

Είναι αλήθεια ότι η γονεϊκότητα με έχει φέρει αντιμέτωπο με όλα τα αδύναμα στοιχεία του εαυτού μου. Ότι έκρυψα κάτω από το χαλί, εμφανίστηκε. Ότι σιώπησα, πήρε φωνή. Ότι ανέβαλα, επέστρεψε. Δεν είμαι σίγουρος πως λειτουργεί αυτό. Ξέρω όμως πως αν μπορούσα να γυρίσω πίσω στο χρόνο, τότε θα φρόντιζα να επιλύσω ορισμένα θέματα - που βέβαια δεν θα ήξερα την σημαντικότητα τους ή την πιθανή "ενισχυμένη επιστροφή" τους αν δεν γινόμουν γονέας!

 

Τι εννοείς με την έννοια "οριοθετήσει"; Μπορείς να μου φέρεις ένα παράδειγμα; Ή περισσότερα δηλαδή, μη σε αποθαρρύνω από το να πολυλογήσεις, τα λες ωραία εξάλλου

[θεοδώρα3]

Έπειδή ο άνθρωπος είναι ελεύθερος έως ενός σημείου, είναι ικανός και οφείλει στον εαυτό του να κάνει τις επιλογές του. Πρωταρχική είναι η επιλογή του να υπάρχει. Όταν αποφασίζει ότι θέλει να υπάρχει έχει απαντήσει προηγουμένως γιατί είναι καλό να υπάρχει. Το πώς θα υπάρχει είναι το μέγιστο υπαρξιακό θέμα στο οποίο οι διάφορες θρησκείες καλούνται να απαντήσουν. Η αλήθεια είναι μία. Για να βρούμε την αλήθεια μπορούμε με αγαθή προαίρεση να ψάξουμε και να τη βρούμε. Τέλος με αυτό το θέμα. Αυτό πρέπει να το έχεις ξεκαθαρίσει κανονικά πρίν κάνεις οικογένεια. Γιατί αυτό είναι που θα σε οδηγήσει να κάνει με συνέπεια την οριοθέτηση των σχέσεων την οποία ανάφερα.

Αυτό που θέλω να πω με τη λέξη «οριοθέτηση» είναι να ρυθμίσεις τις σχέσεις σου όπως εσύ νομίζεις ότι πρέπει να γίνουν. Όταν έχεις τακτοποιήσει το υπαρξιακό, τότε η διαδικασία της επιλογής των ρυθμίσεων είναι απλή. Έχεις ένα μπούσουλα. Αν η ρύθμιση του υπαρξιακού ζητήματος είναι λανθασμένη, δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, τότε στην πορεία θα δεις, εάν το ψάχνεις συνεχώς και με ειλικρίνεια το θέμα, ότι οδηγείσαι σε αδιέξοδα.

Ας μπούμε όμως στα πιο πρακτικά ζητήματα.

Βλέπουμε στο φόρουμ σε πάμπολλα θέματα για τα προβλήματα τα οποία «δημιουργούν» οι γονείς εκατέρωθεν ενός παντρεμένου συνήθως ζευγαριού. Εκεί που για τους νέους μετά τα δεκαοκτώ οι γονείς είναι άφαντοι γενικώς, εκτός από τη στιγμή που ανοίγουν το πορτοφόλι, μόλις αποφασίσουν να μοιραστούν τη ζωής του με κάποιον – κάποια ,ξαφνικά γίνονται το επίκεντρο της ζωής τους.

Αυτό γίνεται διότι κάποια πράγματα έχουν, όπως ήδη αναφέρθηκε, αποσιωπηθεί ή ξεχαστεί.

Ο γονιός επειδή και αυτός έχει δικά του άλυτα υπαρξιακά προβλήματα προτιμά να ασχολείται συνεχώς με τα ζητήματα του παιδιού του (του είναι πιο εύκολο). Αισθάνεται δυνατός όταν εκείνος αποφασίζει. Άσχετα εάν οι αποφάσεις του είναι ωφέλιμες ή όχι για το παιδί του. ΄

Ένας άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει τη θέση του μέσα σε αυτόν τον κόσμο, επομένως και τη θέση του και το ρόλο του απέναντι στους γονείς του, λογικά θα λάβει τα μέτρα του προκειμένου να μη γίνει παιχνιδάκι στα γούστα των γονέων του.

Αντίθετα, ένας που δεν έχει ασχοληθεί με αυτό το θέμα αρκετά, είναι δυσκολότερο να βρει το ψυχικό σθένος να αντιταχθεί στα «θέλω» των γονιών του , τα οποία ο ίδιος θεωρεί παράλογα.

Θα φέρω ένα παράδειγμα που δυστυχώς υπάρχει στην κοινωνία μας:

Κάποιοι συνάνθρωποί μας πέφτουν θύματα επιτηδείων οι οποίοι έχουν δηθεν απαντήσεις για τα υπαρξιακά μας προβλήματα. Όσοι δέχονται την «βοήθειά» τους, απαντούν έστω και λανθασμένα στα υπαρξιακά τους ερωτήματα. Αυτό τους δίνει τεράστια δύναμη (προσωρινή και απατηλή βέβαια) και μεγάλη πρόσκαιρη αυτοπεποίθηση. Σε τέτοιες περιπτώσεις, αν το πράγμα έχει προχωρήσει, οι γονείς δεν μπορούν να κάνουν τίποτα όσο και να χτυπιούνται.

Κι έχεις από την άλλη ανθρώπους που ενώ έχουν μία γενικά φυσιολογική ζωή, ενώ έχουν πάρει κάποιες σωστές αποφάσεις για κάτι στη ζωή τους, ή για την ανατροφή των παιδιών τους, μόλις ο γονιός τους πει όχι, τότε τους κόβονται τα πόδια και σπεύδουν να πραγματοποιήσουν το εγωιστικό θέλημά του.

Άρα αφού έχω αποφασίσει τι είμαι στη ζωή μου, αποφασίζω πώς πρέπει να φέρομαι στους γονείς μου. Ξέρω ποιοι είναι οι γονείς μου και αναλόγως τοποθετούμαι απέναντί τους.

Κατά συνέπεια και αλυσιδωτά ξέρω πώς πρέπει να φέρομαι στη γυναίκα μου, τον άντρα μου, στα παιδιά μου, στον υπόλοιπο κόσμο. Έτσι μπορώ να είμαι και πιο ξεκάθαρος. Να δώσω δηλαδή στον άλλο να καταλάβει τι είμαι γι αυτόν και τι είναι ο άλλος για μένα εάν ήδη δεν το γνωρίζει. Τον βοηθάς και αυτόν κατ΄αυτόν τον τρόπο.

 

Τίποτα δεν είναι έτοιμο . Όλα αυτά γίνονται κατόπιν ωρίμου σκέψεως με πολλή διάκριση την οποία αποκτά κανείς και με την εμπειρία της ζωής. Το θέμα είναι να εντείνουμε όσο μπορούμε τον καλό αγώνα.

Δεν ξέρω κατά πόσο απαντώ στο ερώτημά σας. Συγχωρέστε με για τη φλυαρία.

[νεφελη]

Δυσκολο θεμα... Δεν ειμαι ψυχολογος, απλα εχω διαφορες σκεψεις λιγο ανακατα στο μυαλο μου... Στα περισσοτερα θεματα ειμαι της αποψης οτι βουτωντας μαθαινεις κολυμπι. Απεξω οση προπονηση κ να κανεις ή οση θεωρια κ να διαβασεις δεν κανεις τιποτα.. Απο την αλλη βλεπω ανθρωπους, οι οποιοι θεωρω οτι απλα δεν κανουν για γονεις, ασχετως ηλικιας ή πνευματικης-οικονομικης καταστασης.

Κ τελικα ποιοι ειναι οι καλοι γονεις? Αυτοι που ασχολουνται αποκλειστικα με τα παιδια τους, που τους δινουν τα παντα, που τρεχουν απο πισω να τα προστατευσουν κ να τα καθοδηγησουν? Αυτοι οι γονεις που παρολο που εχουν παιδια συνεχιζουν κ εχουν προσωπικη ζωη κ δικα τους θελω τι ειναι? Ειναι τελικα καλο να αφηνεις τα παιδια ας πουμε για να πας ΣΚ με το συζυγο καπου? Θελω να πω οτι ολα ειναι πολυ σχετικα...

Για να πουμε οτι καποιος ειναι ετοιμος θα πρεπει ως ενα σημειο να εχουμε ορισει το τι ακριβως ειναι ενας καλος γονιος. Ομως εγω βλεπω στην πραξη ανθρωπους απο γονεις που η κοινωνια θα τους χαρακτηριζε αδιαφορους ή κακους γονεις να προοδευουν κ να γινονται πολυ καλοι ανθρωποι/οικογενειαρχες κ απο την αλλη παιδια απο οικογενειες που θεωρουνται καλες με γονεις να τα δινουν ολα για τα παιδια τους να παιρνουν την κατηφορα... Ισως να κανω λαθος σκεψεις...δε ξερω...

Εχω δει ανθρωπους να μεταμορφωνονται πληρως με τον ερχομο ενος παιδιου κ προς το καλο, αλλα κ προς το χειροτερο. Εχω δει ανθρωπους που απλα τους τυχαινει μια εγκυμοσυνη κ σε ασχετη φαση της ζωης τους να γινονται τελειοι/αφοσιωμενοι γονεις κ απο την αλλη ξερω αρκετους που προσπαθουσαν χρονια για παιδι κ πραγματικα το θελανε κ οταν ερχεται (οχι οτι δεν το αγαπουν) αλλα το παιδι μεγαλωνει με ντανταδες.

Ξερω οτι τα λεω μπερδεμενα...Συγνωμη... Απλα δεν ξερω κατα ποσο μπορεις να πεις οτι τωρα ειμαι ετοιμος για να γινω γονιος. Για να γινεις γονιος χρειαζονται πολλα.. Θα πρεπει να εισαι ετοιμος να βαλεις στην ακρη τον εαυτο σου οπωσδηποτε κ να ζεις για καποιον αλλο πια σε μεγαλο ποσοστο (αν οχι ολοκληρωτικα). Αλλα απο την αλλη πιστευετε οτι κ η οικονομικη κατασταση για παραδειγμα δεν παιζει καθολου ρολο? Ειναι παρα πολλα απλα που θα πρεπει να κανεις για ενα παιδι κ πολλες θυσιες. Το κατα ποσο ειμαστε ετοιμοι ή οχι πιστευω μονο στην πορεια φαινεται τελικα.. Κ πολλες φορες μπαινοντας στο χορο αναγκαστικα ξεκινας να χορευεις κ μετα απλα σου αρεσει τοσο που δε σταματας...

 

Δε ξερω αν ημουν ετοιμη να γινω μαμα προσωπικα... Ποτε δε θεωρησα οτι πρεπει να κανω παιδι για να ολοκληρωθω ως γυναικα κ να γινω ευτυχισμενη. Το εκανα περισσοτερο γιατι ηθελε ο αντρας μου (κ γιατι μεγαλωνουμε εχοντας στην ακρη του μυαλου μας οτι πρεπει να κανουμε παιδια). Σε καμια περιπτωση δεν μετανιωνω.. Η κορουλα μου ειναι οτι σημαντικοτερο εχω κ προσπαθω να κανω το καλυτερο (οπως νομιζω τουλαχιστον). Ισως κ εγω για καποιους να μην ειμαι η τελεια κλασικη μαμα, επειση συνεχιζω κ εχω προσωπικη ζωη κ θελω, επειδη δεν μαγειρευω, επειδη δεν τρεχω ολη μερα απο πισω της με ενα κουταλι για να φαει, επειδη την αφηνω στους γονεις μου για να εχω τριημερα με τον αντρα μου... Ομως εγω ετσι πιστευω οτι οφειλω να κανω κ αυτο κανω. Κ βλεπω απο το αποτελεσμα οτι εχω μια πραγματικα ευτυχισμενη οικογενεια κ ενα παιδακι μονιμως χαρουμενο κ ευτυχισμενο...

Απλα θελω να πω οτι ολα ειναι σχετικα.. Αν καθομαστε κ το φιλοσοφουμε πολυ χανουμε το νοημα στο τελος.. Ο καθενας ας κανει οπως πιστευει κ ο χρονος θα δειξει τελικα αν επραξε σωστα ή οχι... Σας ζαλισα... Συγνωμη...

[sonar]

Εμείς με τον άντρα μου παντρευτήκαμε ενώ συζούσαμε για καιρό, όταν αποφασίσαμε να κάνουμε παιδιά. Δεν νομίζω ότι ήμασταν έτοιμοι με την έννοια που προσδιορίζεται πιο πάνω, απλά θέλαμε να πάμε ένα βήμα παραπέρα στην σχέση μας. Κατά την ταπεινή μου άποψη κανείς δεν είναι "έτοιμος" γιατί κανείς δεν βρίσκει μπροστά του αυτά που νόμιζε ότι θα βρει. Δηλαδή, τα παιδιά που παίζουν ανέμελα, τα μωράκια που κοιμούνται αγγελικά, οι γονείς που αγκαλιάζονται όλο τρυφερότητα και χαμογελούν πάνω από κούνιες με καθαρά - ταϊσμένα - χαμογελαστά βρέφη, είναι μόνο στις διαφημίσεις! Η κούραση δοκιμάζει τις αντοχές σου καθημερινά και το ξενύχτι σου πίνει το μεδούλι.

Για να μην πολυλογώ, πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ταγμένοι από τη φύση τους να αναπαραχθούν. Έτσι πρέπει, έτσι διατάσσει η εξέλιξη ανα τους αιώνες και γι' αυτό συνεχίζουμε κι εμείς την διαιώνισή μας σαν είδος, ακόμη και αν οι κοινωνιολογικοί κανόνες που ισχύουν στις μέρες μας, καθυστερούν (ή καταπιέζουν) αυτό το ένστικτό μας.

[Sam]

Άκουσα σε μία τηλεοπτική εκπομπή, μία ψυχολόγο να λέει ότι είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς όταν δεν ζητάμε απεγνωσμένα ένα παιδί, αλλά όταν νιώθουμε ότι δεν εξαρτάται η ευτυχία μας από τον ερχομό ενός παιδιού..Όταν νιώθουμε γεμάτοι από τη ζωή μας ακόμη και χωρίς την ύπαρξη ενός παιδιού..Τί έχετε να πείτε πάνω σ'αυτό? Άν μπορεί να μας το σχολιάσει και κάποιο μέλος που είναι ψυχολόγος, θα ήταν ό,τι καλύτερο..Πόσοι από εμάς, προχωρούν συνειδητά στην απόκτηση ενός παιδιού και για ποιούς λόγους? Οι λόγοι αυτοί είναι σωστοί?

 

Σε ένα κόσμο αγγελικά πλασμένο οι θεωρίες αυτές θα ήταν ιδανικές...

 

Θα έπρεπε η ωριμότητα του πνεύματος αλλά και η προσωπικότητα των

ατόμων να ήταν στον ύψιστο βαθμό και να έβλεπαν τα παιδιά τους

ως αυτόνομα άτομα με την δική τους προσωπικότητα και όχι ως προέκταση

του εαυτού τους στα οποία επάνω θα αντανακλούσαν τις δικές τους προσδοκίες και ανεκπλήρωτα όνειρα...

Με ενοχλεί που στην συζήτηση δεν υπάρχουν εκείνες οι περιπτώσεις

που ναι μεν το παιδί δεν είναι συνειδητή επιλογή ή δεν είναι επιλογή

του ενός αλλά η ζωή του παρά τις δυσκολίες του είναι καλύτερη

από τη ζωή ενός παιδιού που έχει έρθει στη ζωή για εγωιστικούς λόγους-

να σωσει ένα γάμο-να ολοκληρώσει ένα έρωτα-να έρθει γιατί έτσι πρέπει

για την διαιώνιση του είδους-να τους γηροκομήσει ή οτιδήποτε κατεβάζει

ο ανθρώπινος νους....

 

αν συνειδητοποιήσουμε το παρακάτω απόσπασμα

που έχω καιρό να το βάλω τότε θεωρώ ότι είμαστε έτοιμοι να γίνουμε γονείς..

 

 

Χαλίλ Γκιμπράν - Για τα παιδιά

 

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

 

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

 

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου

ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."

 

Χαλίλ Γκιμπράν

Ο Προφήτης

[sonar]

Πολύ τρυφερός και ρομαντικός ποιητής ο Χαλίλ Γκιμπράν... όντως για έναν αγγελικό κόσμο.

 

Θα πρότεινα επίσης, σε όσους έχουν χρόνο και διάθεση για διάβασμα, να ρίξουν μια ματιά στο βιβλίο του Ρίτσαρντ Ντόκινς "Το εγωιστικό γονίδιο", για τη φυσική επιλογή και τη συμπεριφορά του ατόμου. Νομίζω ότι εξηγεί πολλά απ' τα ερωτήματά μας.

[θεοδώρα3]

προσωπικά προτιμώ τα εγχώρια: τον προστάτη των ελληνικών γραμμάτων Ιωάννη τον Χρυσόστομο που έχει καλύψει πλήρως το θέμα "o γάμος , η οικογένεια και τα προβλήματά τους" (Χρυσοστομικός Άμβων τόμος Γ΄). Αν και παλιό , τα περισσότερα που γράφει είναι διαχρονικά, όσο η ανθρώπινη ύπαρξη δεν αλλάζει σύσταση.

[Πάνος Β]

Θεοδώρα,

 

Δεν ξέρω κατά πόσο απαντώ στο ερώτημά σας. Συγχωρέστε με για τη φλυαρία.

 

η απάντηση σας ήταν πολύ γενναιόδωρη, σας ευχαριστώ γι' αυτό. Το νοήματα μέσα της είναι πολλά και χρειάστηκε να την διαβάσω αρκετές φορές - κάθε φορά ανακάλυπτα και κάτι καινούργιο που μου είχε διαφύγει την προηγούμενη.

 

Όταν έχεις τακτοποιήσει το υπαρξιακό, τότε η διαδικασία της επιλογής των ρυθμίσεων είναι απλή. Έχεις ένα μπούσουλα. Αν η ρύθμιση του υπαρξιακού ζητήματος είναι λανθασμένη, δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια, τότε στην πορεία θα δεις, εάν το ψάχνεις συνεχώς και με ειλικρίνεια το θέμα, ότι οδηγείσαι σε αδιέξοδα.

 

Δεν είμαι σίγουρος πως το αντιλαμβάνομαι αυτό. Αν με το υπαρξιακό ζήτημα αναφέρεστε στους κώδικες αρχών και ηθικής στους οποίους στηριζόμαστε, τότε πως μπορεί αυτοί να είναι λανθασμένοι; Εννοείτε λανθασμένοι για μας αλλά σωστοί για κάποιους άλλους; Τι ακριβώς εννοείτε με την "λανθασμένη ρύθμιση του υπαρξιακού";

 

Ένας άνθρωπος ο οποίος γνωρίζει τη θέση του μέσα σε αυτόν τον κόσμο, επομένως και τη θέση του και το ρόλο του απέναντι στους γονείς του, λογικά θα λάβει τα μέτρα του προκειμένου να μη γίνει παιχνιδάκι στα γούστα των γονέων του.

 

Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να ξέρει την θέση του μέσα στον κόσμο. Ακόμα κι αν την ξέρει, σύντομα θα πρέπει να την ξεχάσει γιατί ο άνθρωπος αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, αλλάζουν οι σχέσεις του, αλλάζουν οι ρόλοι του.

 

Από την άλλη μεριά, το πρόβλημα με τις σχέσεις μας είναι ότι όσο περνάν τα χρόνια, οι άνθρωποι παγιώνουν τις απόψεις τους και κολλάνε ετικέτες στους άλλους. Έτσι χάνουν τα τελευταία επεισόδια. Για τους γονείς μου είμαι και θα είμαι εκείνο το επαναστατικό παιδί που έφερνε αντιρρήσεις και δεν δεχόταν καμία συμβουλή. Εγώ μπορεί πλέον να είμαι μειλίχιος και δεκτικός άνθρωπος, εκείνοι όμως με βλέπουν σαν ένα Τζέημς Ντην. Με άλλα λόγια, όσο και αν θέτω εγώ το φράχτη στο σημείο που θέλω, οι γονείς μου τον μετακινούνε στο σημείο που εκείνοι πιστεύουν ότι είναι σωστός ο φράχτης.

 

Ελπίζω να μην σας κουράζω με τις απορίες μου. Εκτιμώ πολύ τις απαντήσεις σας. Επίσης, με δύο μωρά στο σπίτι ο χρόνος μου είναι μετρημένος. Αν αργήσω να απαντήσω, θα ξέρετε γιατί.

 

Φιλικά

 

Πάνος

[θεοδώρα3]

"Αν με το υπαρξιακό ζήτημα αναφέρεστε στους κώδικες αρχών και ηθικής στους οποίους στηριζόμαστε, τότε πως μπορεί αυτοί να είναι λανθασμένοι; Εννοείτε λανθασμένοι για μας αλλά σωστοί για κάποιους άλλους; Τι ακριβώς εννοείτε με την "λανθασμένη ρύθμιση του υπαρξιακού";"

"Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να ξέρει την θέση του μέσα στον κόσμο. Ακόμα κι αν την ξέρει, σύντομα θα πρέπει να την ξεχάσει γιατί ο άνθρωπος αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, αλλάζουν οι σχέσεις του, αλλάζουν οι ρόλοι του."

Υπαρξιακό ζήτημα είναι ο προβληματισμός του ανθρώπου για τη φύση του: τι είναι ο άνθρωπος, από που προήλθε, για ποιο λόγο ζει. Οι αρχές και η ηθική είναι στοιχεία που πηγάζουν φυσικά από τις απαντήσεις που δίνονται στις ερωτήσεις αυτές. Για παράδειγμα εάν κάποιος πιστεύει ότι ο ίδιος μαζί με μερικούς άλλους είναι ανώτεροι από τον άλλο κόσμο, ή ότι μόνο αυτοί αξίζουν να λέγονται άνθρωποι, τότε είναι επόμενο η ηθική του μπορεί να του επιτάσσει να εξολοθρεύσει τα υπόλοιπα "ανθρωποειδή υποκείμενα" τα οποία θεωρεί άχρηστα για τον κόσμο. Αν κάποιος πιστεύει ότι είναι δημιούργημα του Θεού τότε η ηθική του θα τον οδηγεί σε αυτά που είναι αρεστά στον Θεό. Αν κάποιος πιστεύει ότι είναι δημιούργημα της φύσης, τότε η ηθική του θα του λέει ότι πρέπει να μελετά τη φύση και να γίνεται ένα με αυτήν. Διαλέγεις και παίρνεις. Ο Θεός μας αφήνει ελεύθερους....

 

Τη θέση τους σε αυτό τον κόσμο την γνωρίζουν πάρα πολύ καλά αμέτρητοι αφανείς άνθρωποι. Πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Μπορεί ο καθένας να το γνωρίζει για τον εαυτό του. Το δύσκολο είναι να λειτουργήσεις σύμφωνα με αυτό που είσαι. Η φύση μας έχει αδυναμίες που μας κάνουν να λειτουργούμε παρά φύση. Δυστυχώς ή ευτυχώς η φύση του ανθρώπου δεν έχει αλλάξει ποτέ ως τώρα. Οι ανάγκες του ανθρώπου παραμένουν οι ίδιες ανα τους αιώνας. Πρωτίστως η χαμένη σχέση με το Θεό είναι η ανάγκη που μας ωθεί να κάνουμε τα πάντα. Είτε αυτά είναι σωστά είτε λάθος. Την ανάπαυση που βρίσκει ο άνθρωπος κοντά στο Θεό προσπαθούμε να την υποκαταστήσουμε με τις σωματικές ηδονές, αλλά αυτός ο δρόμος δεν έχει τέλος, ή μάλλον καταλήγει στην καταστροφή. Αφού με αυτές δεν μπορούμε να δούμε το Θεό επιδιώκουμε να έχουμε όλο και περισσότερες μπας και χορτάσουμε. Γι αυτό και η παχυσαρκία, γιαυτό και η σεξουαλική ανωμαλία, η συγκέντρωση του παγκόσμιου πλούτου σε ελάχιστα χέρια κλπ κλπ.

Αφού η φύση μας μένει η ίδια, γιατί να αλλάζουν συνεχώς οι ρόλοι και οι σχέσεις; Είναι καλό αυτό να συμβαίνει άραγε;

 

"Από την άλλη μεριά, το πρόβλημα με τις σχέσεις μας είναι ότι όσο περνάν τα χρόνια, οι άνθρωποι παγιώνουν τις απόψεις τους και κολλάνε ετικέτες στους άλλους. Έτσι χάνουν τα τελευταία επεισόδια. Για τους γονείς μου είμαι και θα είμαι..."

Επόμενο είναι. Όταν δεν θέλω να δώ εγώ ποιος είμαι, φτιάχνω για εμένα και για τους άλλους πλασματικές εικόνες. Και αυτό περνά από γενιά σε γενιά. Αν εμένα οι γονείς μου με αντιμετωπίζουν σα μωρό και το δεχτώ μέσα μου αυτό είναι φυσικό να το κάνω κι εγώ στο παιδί μου. Δεν βλέπω την αλήθεια , ότι το παιδί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με δική του βούληση και δική του ζωή. Δε μου φταίει όμως το παιδί. Φταίω που δεν ανοίγω τα μάτια μου.

Ο Θεός δεν βλέπει όμως το παιδί του τάδε, αλλά βλέπει την Θεοδώρα, το Γιάννη, την Ελένη...