Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Αλλά είναι διαφορετικά όταν η τιμωρία είναι στο σχολείο. Αρχικά προβληματίστηκα γιατί δεν με ενημέρωσε η δασκάλα του για το γεγονός αυτό αλλά το ίδιο το παιδί κάτι που θεωρώ λάθος.Επίσης γνώριζα ότι εφάρμοζαν τη καρέκλα της σκέψης για τιμωρία, την οποία βέβαια ο γιος μου την γνώριζε καλά, και από ότι μου είχε πει η δασκάλα του είχε αποτέλεσμα .....εγώ αυτό που θέλω είναι το παιδί να μην αισθάνεται ότι το απομονώνουν ή ότι είναι αδικημένος (γι αυτό ανέφερα και το άλλο παιδάκι που δαγκώνει αρκετά συχνά).

 

Έχεις δίκιο σ'αυτό που λες, αλλά μου φαίνεται πρακτικά αδύνατο να μπορεί η νηπιαγωγός να ενημερώνει όλες τις μαμάδες για ό,τι κάνει... Το καλύτερο θα ήταν να ήμαστε εκεί να βλέπαμε από μια γωνιά, πόσες φορές το έχω σκεφτεί, όταν αναρρωτιέμαι πώς να τους φέρονται, τί να τους λένε, με τί τρόπο τους μιλάνε...

 

Ο γιός σου σου είπε τί συνέβη γιατί ήταν σημαντικό γι'αυτόν που έχασε το παιχνίδι του στην αυλή. Για τη δασκάλα που ίσως αντιμετώπισε πάνω από 10 αντίστοιχα περιστατικά την ίδια μέρα δεν ήταν και τόσο σπουδαίο, ήταν μες στο πρόγραμμα, όπως να τα πάει τουαλέττα φαντάζομαι...

 

Θα σου έλεγα, αν την εμπιστεύεσαι να το αφήσεις προς το παρόν, και πιστεύω πως ένα δείγμα για το τί γίνεται είναι να δεις πώς τη βλέπει ο γιός σου, την αγαπάει;

Αν δεις διαφορά στα αισθήματά του προς τη δασκάλα του, τότε ίσως εκείνη να γίνεται κάπως σκληρή μαζί του και να τον ενοχλεί. Αν όμως τη θέλει, τότε μάλλον είσαι οκ...


Διαφημίσεις


  • Απαντήσεις 74
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν

Λιάνα καλησπέρα.

 

Το θέμα της τιμωρίας και της πειθαρχίας, όπως και κάθε άλλο θέμα που άπτεται της παιδικής ψυχολογίας είναι πολύ μεγάλο και χρειάζεται άπειρη συζήτηση.

Θα ξεκινήσω με το εξής.

 

Η τιμωρία από μόνη της ποτέ δεν μετέτρεψε έναν κακό χαρακτήρα σε καλό και ποτέ δεν δίδαξε μια καλή συμπεριφορά, καθώς στερείται μορφωτικής αξίας.

 

Αυτό σημαίνει πως η τιμωρία δεν δείχνει στο παιδί τι και πώς να το κάνει αλλά αντίθετα του λέει τι δεν πρέπει να κάνει!!!

 

Ένα παιδί 2,5 χρονών πρέπει να πάρει καθοδήγηση ως προς το τι πρέπει να κάνει κάθε φορά που νιώθει ψυχική ένταση, ώστε να μην την διοχετεύσει τραβώντας μαλλιά ή πειράζοντας παιχνίδια.

 

Αν η τιμωρία ήταν πράγματι ένα αποτελεσματικό μέσο επιβολής της τάξης, δεν θα παρατηρούνταν «ενοχλητικές» συμπεριφοράς ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο. Επομένως, τα ίδια τα αποτελέσματα της τιμωρίας, αναιρούν την εφαρμογή της!

 

Σαφώς και πρέπει να ανησυχείς και για τη δική της συμπεριφορά.!!!!

Υπάρχουν πολλοί τρόποι σχετικά με το πως τροποποιούμε τη συμπεριφορά παιδιά τέτοιων ηλικιών. Πρέπει να τα σκεφτεί και να τα εφαρμόσει αυτά η δασκάλα.

 

Το μόνο που νιώθει ένα παιδάκι όταν δεν κατεβαίνει στην αυλή με τα άλλα παιδάκια είναι ότι αδικείται. Αποκλείεται να σκεφτεί ότι έκανε λάθος και ότι δεν θα το ξανακάνει γιατί πόνεσε κάποιον!!!!!

 

Μέσω της επιβολής της τιμωρίας, το τιμωρημένο παιδί δεν καταλαβαίνει γιατί δεν ήταν σωστή η συμπεριφορά του. Το παιδί προκάλεσε πόνο, σωματικό, ψυχολογικό ή συναισθηματικό και αυτό είναι που θα λάβει και από εμάς!

Για να μάθει το παιδί το σωστό και το λάθος μπορούν να ακολουθηθούν μια σειρά στρατηγικών και τεχνικών.

Πες στην δασκάλα ότι καταλαβαίνεις ότι το παιδί σου είναι «ζωηρό και ενοχλεί τα άλλα παιδιά» ότι είσαι πρόθυμη να συζητήσεις μαζί της τι θα μπορούσατε να κάνετε από κοινού για να αλλάξετε την κατάσταση.

 

Είναι σημαντικό να σε νιώσει «σύμμαχο» και όχι «αντίπαλο».

 

Ρώτησέ τη ευγενικά αν παρατήρησε αλλαγή στη συμπεριφορά του παιδιού από τότε που το έβαλε τιμωρία.

Αν σταμάτησε να φέρεται έτσι.

 

Εάν αντιμετωπίζεις και εσύ το θέμα αυτό και με άλλα παιδάκια –φίλους, ξαδερφάκια- και όχι μόνο με συμμαθητές

ζήτησέ της τη γνώμη της ως προς το τι να κάνεις.

Σε κάθε περίπτωση, κάνε διάλογο με τη δασκάλα για να της δείξεις ότι θέλεις να συνεργαστείτε για να λύσετε το θέμα προς όφελος του παιδιού σου,

καθοδηγώντας το και όχι τιμωρώντας το.

Δημοσιεύτηκαν

Ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας!

Κυρία Κυπραίου αυτό ακριβώς που λέτε κάνω προσπαθώ να το συζητήσω μαζί της να βρούμε λύση , μάλιστα μου λέει μην αγχώνεσαι δεν έχει κάποιο πρόβλημα το παιδί φυσιολογική έιναι η συμπεριφορά του απλά θέλει να είναι ο αρχηγός και είναι πεισματάρης .....εγώ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον θέλω το παιδί να έχει την επιτρεπτή συμπεριφορά με ενδιαφέρει πολύ η διαπαιδαγώγησή του και της το δείχνω.

Αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κάτι λάθος εγώ ή πως αισθάνεται και αντιδρά έτσι ψάχνω να βρω την αιτία, προσπαθώ να σκεφτώ πως νιώθει το παιδί για να βρω και την λύση. Είναι μοναχοπαίδι με όλη την προσοχή μας στραμένη επάνω του είμαστε από τους γονείς που έχουμε προσαρμόσει την ζωή μας, το σπίτι μας τα πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες του αλλά απ΄ότι λέει η δασκάλα του αυτό πρέπει να το μετριασούμε γιατί στο σχολείο τα πράγματα είναι πολύ διαφορετκά από την στιγμή που υπάρχουν άλλα 16 παιδάκια και πρέπει να μοιραστεί μαζί τους και χάνει τα προνόμια που έχει στο σπίτι. Μήπως είναι αυτός ο λόγος που αντιδρά έτσι;

Πάντως η τιμωρία που του έβαλε η δασκάλα να μην βγει για παιχνίδι πιστεύω ότι είναι λάθος αν το παιδί έβγαινε στην αυλή θα άλλαζε παραστάσεις, θα απασχολιόταν με άλλα πράγματα θα διοχέτευε αλλιώς την ενέργεια του και μετά πιστεύω θα ηρεμούσε και θα ήταν πιο συνεργάσιμος.

a94dd1bc2e.png
Δημοσιεύτηκαν

Κα Αρετή Κυπραίου , προσωπικα εγω σας ευχαριστω που απαντησατε....

η φραση σας αυτή «καθοδηγώντας το και όχι τιμωρώντας το.» λέει πολλά για όλους τους τομείς της συμπερυφορας μας.

Θα ηθελα να μας βοηθησετε και σε θεματα υπνου αν εχετε φυσικα το χρονο και τη διαθεση.

Δημοσιεύτηκαν

Το θεμα της τιμωριας πιστευω οτι ειναι πολυ σοβαρο κ κρισιμο για τη διαπαιδαγωγηση του παιδιου κ σαφως κ φανταζομαι οτι απασχολει ολους τους γονεις. Κ εγω δε θα αισθανομουν πολυ ανετα αν ηξερα οτι στο σχολειο τιμωρουν το παιδι μου, αλλα απο την αλλη αφου αναγνωριζεις κ εσυ οτι ο μικρος ειναι ζωηρος κ συχνα ενοχλει τα αλλα παιδακια φανταζομαι οτι συμφωνεις οτι καπως θα πρεπει να ελεγχθει η συμπεριφορα του. Κ ξερω καλα οτι οι συγχρονες αποψεις της ψυχολογιας ειναι να μην χτυπαμε κ να μην τιμωρουμε τα παιδια, αλλα μονο με το διαλογο δεν εχει παντα αποτελεσμα. Κ φανταζομαι οτι κ η δασκαλα θα εχει προσπαθησει να του μιλησει κ να του εξηγησει τη λαθος συμπεριφορα του προτου το τιμωρησει. Αν λοιπον, εβλεπε οτι μονο με τα λογια δε γινεται τιποτα δε θεωρω κακο να δοκιμασει κ καποια αλλη μεθοδο. Κ την καρεκλα της σκεψης τη ξερω οτι την ακολουθουν σχεδον παντου αλλα μερικες φορες χρειαζονται πιο δραστικα μετρα. Το να ξερει το παιδι οτι η ασχημη συμπεριφορα του θα εχει κ συνεπειες προσωπικα δεν το θεωρω λαθος. Ειμαι καθετα αντιθετη του ξυλου, αλλα καποιες ηπιες μορφες τιμωριας (χωριςε να ειμαι ειδικη βεβαια) δεν τις βρισκω κακες.

Κ εξαλλου σκεψου οτι εσυ μονη σου στο σπιτι εχεις να χειριστεις ενα παιδι, η δασκαλα στο σχολειο εχει να βαλει σε ταξη κ να προστατεψει τοσα παιδια..


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας!

Κυρία Κυπραίου αυτό ακριβώς που λέτε κάνω προσπαθώ να το συζητήσω μαζί της να βρούμε λύση , μάλιστα μου λέει μην αγχώνεσαι δεν έχει κάποιο πρόβλημα το παιδί φυσιολογική έιναι η συμπεριφορά του απλά θέλει να είναι ο αρχηγός και είναι πεισματάρης.

 

Εφόσον, λοιπό, το παιδί έχει φυσιολογική συμπεριφορά, γιατί το βάζει τιμωρία?

Η δασκάλα αυτή έχει τιμωρήσει τουλάχιστον μια φορά όλα τα παιδιά με φυσιολογική συμπεριφορά???

–Δεν εννοώ ότι το παιδί δεν έχει φυσιολογική συμπεριφορά, αλλά απορώ με το ότι βάζει τιμωρία ένα παιδί με φυσιολογική συμπεριφορά!!! Άρα, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, όλα τα παιδιά κάποια στιγμή θα μπουν τιμωρία! –

Σαφώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να συζητήσεις ξανά με τη δασκάλα για το θέμα αυτό.

 

 

Αναρωτιέμαι αν έχω κάνει κάτι λάθος εγώ ή πως αισθάνεται και αντιδρά έτσι ψάχνω να βρω την αιτία, προσπαθώ να σκεφτώ πως νιώθει το παιδί για να βρω και την λύση.

 

Το βασικό δεν είναι να σκέφτεσαι αν ως τώρα έχεις κάνει λάθη αλλά

τι θα κάνεις από δω και πέρα.

Αν θέλεις πες μου αν αντιμετωπίζετε το ίδιο θέμα και με άλλα παιδάκια –φίλους ή ξαδερφάκια- ή αν συμβαίνει μόνο στο σχολείο, ώστε να συζητήσουμε τρόπους πειθαρχίας για την ηλικία αυτή, χωρίς να σημαίνει ότι αυτές οι συμπεριφορές του γιου σου είναι μοναδικές!!

Η συμπεριφορά αυτή είναι φυσιολογική, μια μεγάλη πλειοψηφία παιδιών φέρεται έτσι και δεν πρέπει αυτό να μας ανησυχεί αλλά να βρούμε τρόπους να καθοδηγήσουμε το παιδί μας.

 

 

Είναι μοναχοπαίδι με όλη την προσοχή μας στραμένη επάνω του είμαστε από τους γονείς που έχουμε προσαρμόσει την ζωή μας, το σπίτι μας τα πάντα σύμφωνα με τις ανάγκες του αλλά απ΄ότι λέει η δασκάλα του αυτό πρέπει να το μετριασούμε γιατί στο σχολείο τα πράγματα είναι πολύ διαφορετκά από την στιγμή που υπάρχουν άλλα 16 παιδάκια και πρέπει να μοιραστεί μαζί τους και χάνει τα προνόμια που έχει στο σπίτι. Μήπως είναι αυτός ο λόγος που αντιδρά έτσι;

 

Οι λόγοι μπορεί να είναι πάρα πολλοί, συμπεριλαμβανομένου και του αναπτυξιακού σταδίου του παιδιού.

Ωστόσο, θα ήταν καλό να περιγράψεις κάποιες από τις συμπεριφορές του παιδιού στο σπίτι και την αντίδρασή σας αυτές.

 

Πάντως η τιμωρία που του έβαλε η δασκάλα να μην βγει για παιχνίδι πιστεύω ότι είναι λάθος αν το παιδί έβγαινε στην αυλή θα άλλαζε παραστάσεις, θα απασχολιόταν με άλλα πράγματα θα διοχέτευε αλλιώς την ενέργεια του και μετά πιστεύω θα ηρεμούσε και θα ήταν πιο συνεργάσιμος.

 

Σίγουρα η τιμωρία ήταν απαράδεκτη!!

Αυτό θα έπρεπε να το κάνει μόνο αν είχε συζητήσει εκτενώς με το παιδί για την συμπεριφορά του και μόνο εάν είχε κάνει την στέρηση αυτή να φανεί σαν συνέπεια της συμπεριφοράς του.

Να του είχε ξεκαθαρίσει για παράδειγμα, ότι αν χτυπήσεις ξανά άλλο παιδάκι δεν θα μπορέσεις για λίγο να βρεθείς μαζί τους στην αυλή, για να μην τα πονέσεις.

–λέω ένα παράδειγμα φυσικής συνέπειας μιας πράξης και όχι τιμωρίας-.

Δημοσιεύτηκαν
Εφόσον, λοιπό, το παιδί έχει φυσιολογική συμπεριφορά, γιατί το βάζει τιμωρία?

Η δασκάλα αυτή έχει τιμωρήσει τουλάχιστον μια φορά όλα τα παιδιά με φυσιολογική συμπεριφορά???

–Δεν εννοώ ότι το παιδί δεν έχει φυσιολογική συμπεριφορά, αλλά απορώ με το ότι βάζει τιμωρία ένα παιδί με φυσιολογική συμπεριφορά!!! Άρα, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, όλα τα παιδιά κάποια στιγμή θα μπουν τιμωρία! –

Σαφώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα.

Πρέπει να βρεις έναν τρόπο να συζητήσεις ξανά με τη δασκάλα για το θέμα αυτό.

 

 

 

 

Το βασικό δεν είναι να σκέφτεσαι αν ως τώρα έχεις κάνει λάθη αλλά

τι θα κάνεις από δω και πέρα.

Αν θέλεις πες μου αν αντιμετωπίζετε το ίδιο θέμα και με άλλα παιδάκια –φίλους ή ξαδερφάκια- ή αν συμβαίνει μόνο στο σχολείο, ώστε να συζητήσουμε τρόπους πειθαρχίας για την ηλικία αυτή, χωρίς να σημαίνει ότι αυτές οι συμπεριφορές του γιου σου είναι μοναδικές!!

Η συμπεριφορά αυτή είναι φυσιολογική, μια μεγάλη πλειοψηφία παιδιών φέρεται έτσι και δεν πρέπει αυτό να μας ανησυχεί αλλά να βρούμε τρόπους να καθοδηγήσουμε το παιδί μας.

 

 

 

 

Οι λόγοι μπορεί να είναι πάρα πολλοί, συμπεριλαμβανομένου και του αναπτυξιακού σταδίου του παιδιού.

Ωστόσο, θα ήταν καλό να περιγράψεις κάποιες από τις συμπεριφορές του παιδιού στο σπίτι και την αντίδρασή σας αυτές.

 

 

 

Σίγουρα η τιμωρία ήταν απαράδεκτη!!

Αυτό θα έπρεπε να το κάνει μόνο αν είχε συζητήσει εκτενώς με το παιδί για την συμπεριφορά του και μόνο εάν είχε κάνει την στέρηση αυτή να φανεί σαν συνέπεια της συμπεριφοράς του.

Να του είχε ξεκαθαρίσει για παράδειγμα, ότι αν χτυπήσεις ξανά άλλο παιδάκι δεν θα μπορέσεις για λίγο να βρεθείς μαζί τους στην αυλή, για να μην τα πονέσεις.

–λέω ένα παράδειγμα φυσικής συνέπειας μιας πράξης και όχι τιμωρίας-.

 

Αγαπητή κυρία Κυπραίου ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι λέτε.

Από την μια ότι η τιμωρία ήταν απαράδεκτη και από την άλλη ότι θα ήταν σωστή αν του είχε ξεκαθαρίσει ότι αν χτυπήσει άλλο παιδάκι δεν θα μπορέσει για λίγο να βρεθεί στην αυλή για να μην τα πονέσει. Απλά παίζουμε με τις λέξεις... στην θέση της τιμωρίας βάζουμε το καθοδήγηση..

 

Οταν μιλάμε για τιμωρία/καθοδήγηση αυτό εννοούμε... τι άλλο θα μπορούσαμε να εννούμε?

και γιατί πέρνετε σαν δεδομένο ότι η δασκάλα δεν το είχε κάνει ήδη αυτό ?

Η ίδια η μητέρα παραδέχεται ότι το παιδάκι της είναι πολύ ζωηρό και φέρεται έτσι συχνά.

Θα μου έκανε εντύπωση αν δεν του είχε μιλήσει ήδη η παιδαγωγός πριν και μάλιστα αρκετές φορές και μάλιστα με τον σωστό τρόπο που τον ξέρουν όλοι όσοι έχουν ενδιαφερθεί πόσο μάλλον μια επαγγελματίας.

 

Συγγνώμη αλλά δεν μπορείτε να είστε τόσο αυστηρή στους χαρακτηρισμούς σας όταν

απέναντί σας δεν έχετε τον άνθρωπο που "κατηγορείτε".

Και όχι δεν είμαι η δασκάλα που φέρθηκε έτσι στο παιδάκι...

 

Είμαι μια μητέρα που "τιμωρεί" το παιδί της ακριβώς με τον τρόπο που αναφέρετε, γιατί

έχω διαβάσει αρκετά και γνωρίζω πως να φερθώ και από την άλλη

μια μητέρα που στο πάρκο που πάω βόλτα το παιδί μου υπάρχουν πάρα πολλές μητέρες

που δεν έχουν ενημερωθεί για κάτι τόσο σοβαρό όσο η διαπεδαγώγηση του παιδιού τους

με αποτέλεσμα να τα αφήνουν να κάνουν τα πάντα.. τα ΠΑΝΤΑ όμως εις βάρος των άλλων

παιδιών.

 

Είστε επαγγελματίας και ο τρόπος που μιλάτε είναι σαν να "κατηγορείτε" την τιμωρία/καθοδήγηση ενώ όλοι ξέρουμε πόσο σημαντική είναι.

Απλά όπως όλα τα πράγματα θέλει και αυτή τον τρόπο της.

Ας επικεντρωθούμε λοιπόν εκεί να μάθουν οι μητέρες πως πρέπει να φέρονται

και όχι από αυτή την συνομιλία να τους μείνει πως δεν τιμωρούμε/καθοδηγούμε τα παιδιά.

Θα σας παρακαλούσα πολύ.

Δημοσιεύτηκαν
Το θεμα της τιμωριας πιστευω οτι ειναι πολυ σοβαρο κ κρισιμο για τη διαπαιδαγωγηση του παιδιου κ σαφως κ φανταζομαι οτι απασχολει ολους τους γονεις. Κ εγω δε θα αισθανομουν πολυ ανετα αν ηξερα οτι στο σχολειο τιμωρουν το παιδι μου, αλλα απο την αλλη αφου αναγνωριζεις κ εσυ οτι ο μικρος ειναι ζωηρος κ συχνα ενοχλει τα αλλα παιδακια φανταζομαι οτι συμφωνεις οτι καπως θα πρεπει να ελεγχθει η συμπεριφορα του.

 

Αυτό εννοείται. Ο σκοπός όμως δεν αγιάζει τα μέσα...

 

Κ ξερω καλα οτι οι συγχρονες αποψεις της ψυχολογιας ειναι να μην χτυπαμε κ να μην τιμωρουμε τα παιδια, αλλα μονο με το διαλογο δεν εχει παντα αποτελεσμα.

 

Οι σύγχρονες απόψεις της ψυχολογίας δεν αναφέρουν τον διάλογο ως τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης των καταστάσεων, ειδικά σε τόσο μικρές ηλικίες!!!

Εξάλλου, ο διάλογος, για να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να γίνεται σωστά!

Δεν μιλάμε για μια απλή συζήτηση με το παιδί.

Αναλόγως την ηλικία του παιδιού, το αντιμετωπίζουμε διαφορετικά.

Σε παιδί ενός έτους, για παράδειγμα, ο διάλογος είναι ανύπαρκτος.

Θα πρέπει να αρχίσουμε να χτυπάμε το παιδί?

Όχι, βέβαια. Η καθοδήγηση θα πρέπει να γίνει με άλλο τρόπο, κατάλληλο για την ηλικία του παιδιού και σε συνεργασία με τους γονείς του παιδιού!!!

Σε μεγαλύτερες ηλικίες, η πειθαρχία έγκειται σε έναν συνδυασμό διαλόγου και υπόδειξης των σωστών συμπεριφορών στο παιδί με παράλληλη έμφαση στα αποτελέσματα των αρνητικών πράξεων του παιδιού.

Δείχνουμε λοιπόν στο παιδί τι αρνητικές συνέπειες έχουν οι πράξεις του

-συμπεριλαμαβανομένων των συναισθημάτων του άλλου παιδιού-

και πως αλλιώς μπορεί να φερθεί ώστε και να του φύγει η ένταση αλλά και να διοχετεύσει την ένταση αυτή σε επιτρεπτές μορφές συμπεριφοράς.

Η κυρία Στυλιανάκη έχει γράψει εξαιρετικές μεθόδους καθοδήγησης της συμπεριφοράς του παιδιού.

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει κάτι να προσθέσω σε αυτές γενικά, αλλά μόνο σε τυχόν συγκεκριμένους προβληματισμούς.

Κ φανταζομαι οτι κ η δασκαλα θα εχει προσπαθησει να του μιλησει κ να του εξηγησει τη λαθος συμπεριφορα του προτου το τιμωρησει.

 

Κι εγώ θέλω να το ελπίζω.

Ωστόσο, μπορεί λόγω του φόρτου εργασίας να μην το έκανε.

Εξάλλου, συχνά οι ενήλικες τείνουμε να πιστεύουμε ότι τα παιδιά θεωρούν τις σωστές συμπεριφορές αυτονόητες και δεν φανταζόμαστε ότι το παιδί μπορεί να μην ξέρει ότι το να τραβάμε μαλλιά ή να σπρώχνουμε είναι κάτι που δεν επιτρέπεται.

Θα πρέπει να του το πούμε και παράλληλα να του υποδείξουμε τι να κάνει τη στιγμή αυτή που έχει νεύρα.

Αν λοιπον, εβλεπε οτι μονο με τα λογια δε γινεται τιποτα δε θεωρω κακο να δοκιμασει κ καποια αλλη μεθοδο.

 

Απλά θα ήταν καλό να δοκιμάσει κάποια σωστή μέθοδο.

 

Κ την καρεκλα της σκεψης τη ξερω οτι την ακολουθουν σχεδον παντου αλλα μερικες φορες χρειαζονται πιο δραστικα μετρα.

 

Ομολογώ ότι δεν ξέρω τι είναι η καρέκλα της σκέψης. Κάθεται το παιδάκι και σκέφτεται τι έκανε?

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να εφαρμοστεί και αυτή η μέθοδος σωστά.

Κάθε παιδαγωγική μέθοδος στηρίζεται σε ένα επιστημονικό υπόβαθρο και σύμφωνα με αυτό πρέπει να εφαρμόζεται.

Δεν είναι αποτελεσματικό το να ακούμε έναν τρόπο διαπαιδαγώγησης και να τον εφαρμόζουμε άκριτα.

Πρέπει να ξέρουμε που βασίζεται, πως ακριβώς εφαρμόζεται και σε τι ακριβώς αποσκοπεί.

Η μέθοδος του περίφημου τάιμ άουτ ας πούμε, θα μπορούσε αν εφαρμοστεί σωστά να έχει καλά αποτελέσματα σε κάποιες περιπτώσεις, μαθαίνοντας το παιδί να σκέφτεται και παράλληλα προστατεύοντας την αξιοπρέπειά του και την αυτοεκτίμησή του, γιατί αυτό είναι από τα πρώτα που μας ενδιαφέρουν.

Αν όμως εφαρμοστεί χωρίς να γνωρίζουμε τα πάντα γύρω από αυτήν,

τα αποτελέσματά της μπορούν να ποικίλουν από το να μην γίνει τίποτα μέχρι να υπάρξουν τραγικές συνέπειες για την ψυχολογία του παιδιού.

 

Το να ξερει το παιδι οτι η ασχημη συμπεριφορα του θα εχει κ συνεπειες προσωπικα δεν το θεωρω λαθος.

 

Εννοείται ότι δεν είναι λάθος!

Αυτό είναι άλλωστε το πιο σωστό!

Να μάθει το παιδί ότι όλες οι συμπεριφορές έχουν συνέπειες.

Και οι άσχημες και οι καλές.

Η τιμωρία όμως αποδεδειγμένα δεν μαθαίνει στο παιδί τίποτα τέτοιο.

 

Ειμαι καθετα αντιθετη του ξυλου, αλλα καποιες ηπιες μορφες τιμωριας (χωριςε να ειμαι ειδικη βεβαια) δεν τις βρισκω κακες.

 

Η τιμωρία ως όρος είναι αρνητικός και τίποτα καλό δεν μπορεί ποτέ να βγει από αρνητικές μορφές συμπεριφοράς.

Αυτό που κάνει η τιμωρία είναι απλά να σταματάει την εκάστοτε αρνητική συμπεριφορά μέσω της επιβαλλόμενης ποινής, και παράλληλα να δημιουργεί στο παιδί συναισθήματα φόβου, ενοχής, θυμού και ταπείνωσης, καταστρέφοντας την αυτοεκτίμησή του.

 

Αν η τιμωρία ήταν αποτελεσματική, όποιος είχε τιμωρηθεί μια φορά για μια πράξη δεν θα την επαναλάμβανε, κάτι που ξέρουμε καλά ότι δεν ισχύει!!!

 

Το τιμωρημένο παιδί δεν εμπλέκεται στην διαδικασία της απόφασης του πως η συμπεριφορά του θα επιφέρει καλύτερα αποτελέσματα την επόμενη φορά.

 

Το μόνο που καταφέρνουμε μτ την επιβολή της τιμωρίας είναι να αποπροσανατολίζουμε το παιδί από τη σκέψη του αν είναι σωστή μία πράξη και η προσοχή του στρέφεται στην τιμωρία.

Αποκλείεται να σκεφτεί: Πω πω τι λάθος έκανα! Δεν έπρεπε να έχω μιλήσει έτσι ή δεν έπρεπε να έχω χτυπήσει αυτό το παιδί! Αύριο θα γυρίσω καινούρια σελίδα και δεν θα το ξανακάνω ποτέ!

Κ εξαλλου σκεψου οτι εσυ μονη σου στο σπιτι εχεις να χειριστεις ενα παιδι, η δασκαλα στο σχολειο εχει να βαλει σε ταξη κ να προστατεψει τοσα παιδια..

 

Αυτό δεν είναι δικαιολογία. Η δασκάλα μπορεί να προσπαθήσει να πειθαρχήσει τα παιδιά

Η πειθαρχία, σε αντίθεση με την τιμωρία, είναι συνυφασμένη με τις έννοιες της καθοδήγησης και της διαπαιδαγώγησης, καθώς μαθαίνει το παιδί να σκέφτεται πριν ενεργήσει και έτσι προάγει την αυτοπειθαρχία και τον αυτοέλεγχο.

Δημοσιεύτηκαν

θα ηθελα να ζητησω απο ολους μας το σεβασμο προς ατομα που μπαινουν στο φορουμ με την επαγγελματικη τους ιδιοτητα και προσφερουν αφιλοκερδως τις υπηρεσιες τους.Αν καποια μας δε καταλαβενει κατι ας αφησει την επιθεση στην ακρη και ας κανει διαλογο.

Ειναι δυνατον να απανταμε τοσο επιθετικα; μηπως μας ενδιαφερει να ακουγονται μονο μη τεκμηριωμενες και μη επιστημονικες αποψεις που μπορουμε πολυ ευκολα να τις αλλοιωσουμε και να παιζουμε με τις λεξεις;

ειλικρινα στενχωρηθηκα πολυ με την απαντηση στη Κα Αρετή Κυπραίου, ανεξαρτητα με το αν συμφωνω ή οχι με αυτα που γραφει...

Δημοσιεύτηκαν

Κυρία Κυπραίου, κι εγώ έχω μπερδευτεί με αυτά που λέτε.

Η φυσιολογική συμπεριφορά δεν είναι πάντα και επιθυμητή, έτσι; Για ένα παιδάκι είναι φυσιολογικό να κλαίει και να φωνάζει όταν θέλει κάτι, ή να τραβήξει τα μαλλιά κάποιου παιδιού, αυτό πιστεύω πως εννοούσε η παιδαγωγός. Και φαντάζομαι πως το είπε για να μην ανησυχεί η μανούλα του πως το παιδάκι της έχει πρόβλημα συμπεριφοράς.

Σε όλα αυτά που έχετε γράψει μέχρι τώρα, παρόλο που κατηγορήσατε εκτενώς την παιδαγωγό γι'αυτό που έκανε, χωρίς να γνωρίζετε (όπως κι εμείς εξάλλου) το τί προηγήθηκε της "τιμωρίας", δεν δώσατε μια εναλλακτική για το τί θα κάνατε εσείς, για παράδειγμα. Και στο τέλος καταλήγετε να πείτε αυτά που έχουμε πει κι εμείς από την αρχή, χωρίς όμως να κατηγορήσουμε κανέναν.

Εγώ προσωπικά στενοχωρήθηκα που μίλησα στο θέμα αυτό γιατί μου φάνηκε πως είμαι τελείως λάθος σ'αυτά που εφαρμόζω... Περιμένω να διαβάσω από εσάς πώς εννοείτε την καθοδήγηση στην συμπεριφορά, και αν συμφωνείτε σε κάτι από όλα αυτά που έχουν γραφτεί μέχρι τώρα.

Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

 

edit τώρα είδα και την τελευταία απάντησή σας, ευχαριστούμε πολύ


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
θα ηθελα να ζητησω απο ολους μας το σεβασμο προς ατομα που μπαινουν στο φορουμ με την επαγγελματικη τους ιδιοτητα και προσφερουν αφιλοκερδως τις υπηρεσιες τους.Αν καποια μας δε καταλαβενει κατι ας αφησει την επιθεση στην ακρη και ας κανει διαλογο.

Ειναι δυνατον να απανταμε τοσο επιθετικα; μηπως μας ενδιαφερει να ακουγονται μονο μη τεκμηριωμενες και μη επιστημονικες αποψεις που μπορουμε πολυ ευκολα να τις αλλοιωσουμε και να παιζουμε με τις λεξεις;

ειλικρινα στενχωρηθηκα πολυ με την απαντηση στη Κα Αρετή Κυπραίου, ανεξαρτητα με το αν συμφωνω ή οχι με αυτα που γραφει...

 

Αν σας φάνηκαν επίθεση τα λόγια μου στην κυρία Κυπραίου νομίζω πως πρέπει να αναθεωρήσετε.

 

Επίθεση μου φανήκαν τα λόγια της κυρίας Κυπραίου σε ένα άτομο που δεν γνωρίζει και που δεν είναι στην παρέα μας για να απαντήσει (επαγγελματίας και η άγνωστη).

Και είμαι σιγουρη πως δεν ήταν επίθεση για αυτό ακριβώς ζήτησα να μην είναι τόσο απόλυτη και μπερδευομαστε και εμείς.

 

Γράφοντας εδώ τι άλλο εκτός από διάλογο προσπαθώ να κάνω????????

 

Επίσης (άσχετο με την κυρία Κυπραίου) δεν πιστεύω πως πρέπει να ακούμε απλά τους επαγγελματίες, επαγγελματίες γράφουν τα βιβλία ύπνου που με παροτρύνουν να αφήνω το παιδί μου να κλαίει για να μάθει να κοιμάται μόνο του............, αλλά να ενημερωνόμαστε χωρίς παρωπίδες και όσο αφορά στα παιδιά μας να εμπιστευομαστε το ένστικτό μας γιατί όσα κατεβατά και να διαβάσω κανένα δεν έχει γραφτεί για το δικό μου παιδί.

Δημοσιεύτηκαν

Έχω λίγο διαφορετική άποψη (τουλάχιστον όσο αφορά τη δική μου κόρη) στο θέμα της τιμωρία από ότι η Κυρία Κυπραίου. Όσες φορές κατάφερα να πείσω τον εαυτό μου να βάλει τιμωρία την κόρη μου 2,5 ετών και να το τηρήσω, ναι είδα διαφορά στη συνέχεια. Εγώ απλά έχω τρομερή αδυναμία στη μικρή μου και δεν το εφαρμόζω παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις και όταν το κάνει ο μπαμπάς της εγώ στεναχωριέμαι... Αλλά όντως η μικρή όταν της εξηγώ ότι αν δεν σταματήσει να κάνει το τάδε πράγμα που δεν είναι σωστό να το κάνει τότε θα αναγκαστώ να την βάλω στη καρέκλα της κουζίνας μόνη της τιμωρία ή θα σταματήσει ή αν συνεχίσει σίγουρα μετά θα ζητήσει συγνώμη και τουλάχιστον για την ίδια ημέρα δεν θα το ξανακάνει. Όταν τη βάζει ο άντρας μου συνήθως τη μαλώνει και δεν της εξηγεί σωστά το γιατί και δεν πιάνει όπως με εμένα (αυτό με στεναχωρεί και του το έχω επισημάνει πολλές φορές) αλλά με εμένα πιάνει τουλάχιστον 8 στις 10. Δεν φανταζόμουνα ότι επιστημονικά είναι τόσο ΄"απαράδεκτο" κάτι που λειτουργεί καλά!!!!

Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή

Δημοσιεύτηκαν

Κυρία Κυπραίου ευχαριστώ για την απάντηση σας!

 

Αρχικά θέλω να διευκρινίσω ότι η δασκάλα είπε ότι η συμπεριφορά του είναι φυσιολογική δηλαδή νε μεν είναι ζωηρός αλλά δεν συντρέχει λόγος ανυσηχίας απλά χρειάχεται πειθαρχία.

 

Όσον αφορά την συμπερηφορά του στο σπίτι.

Λοιπόν όταν παίζει με τα άλλα παιδάκια αν είναι συνομίλικα ή μικρότερα γίνεται επιθετικός όταν διεκδικούν κάποιο παιχνίδι..... με τα μεγαλύτερα παιδάκια παίζει μια χαρά. Όταν λέω επιθετικός εννοώ ότι σπρώχνει η τραβάει το παιχνίδι από τα χέρια του άλλου παιδιού, στο σχολείο τώρα τελευταία μου είπαν ότι τραβάει και μαλλιά αλλά εγώ δεν τον έχω δει ποτέ να το κάνει. Όταν ήταν πιο μικρός εκεί γύρω στα Χριστούγεννα ήταν πιο έντονο το πρόβλημα τώρα τελευταία βλέπω βελτίωση. Επίσης αν πάμε σε άλλα σπίτια να παίξουμε είναι καλύτερα τα πράγματα από ότι αν έρθει κάποιο παιδάκι στο σπίτι μας.

Επίσης στο σπίτι αν ασχολούμαστε μαζί του είναι μια χαρά, ήρεμος, συνεργάσιμος το πρόβλημα είναι αν θέλω να κάνω κάποια δουλειά, μόνος του ακόμα δεν παίζει, κανά 10λεπτο το πολύ. Αν δεν ασχολείτε κάποιος μαζί του κάνει ζημιές ή θέλει να κάνει πράγματα που δεν επιτρέπονται πχ να παίζει με τα νερά στο μπάνιο. Οσον αφορά την δική μας συμπεριφόρα του μιλάω του εξηγώ τι πρέπει να κάνει ή προσπαθώ να του αλλάξω διάθεση λέγοντάς του να κάνουμε κάτι άλλο άλλες φορές πιάνει άλλες φορές δεν πιάνει και έχουμε ξεσπάσματα από την πλευρά του κλαίει χτυπιέτε στο πάτωμα (αλλά δεν κάνει κακό στο εαυτό του) τότε τον αφήνω να ξεσπάσει και μόλις ηρεμήσει τον προτρέπω να παίξουμε κάποιο παιχνίδι....αν κάνει ζημιές του λέω ότι αυτό δεν είναι σωστό θα σου άρεσε να σου χάλαγα τα παιχνίδια σου; Δεν σας κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές που του έχω φωνάξει.

Επίσης όταν γίνεται επιθετικός στην αρχή του έλεγα με τα παιδάκια παίζουμε όμορφα κτλ αλλά αν δεν με άκουγε τον απομάκρυνα ή του έλεγα ότι δεν θα ξαναρθούμε, αφου συνέχισε την ίδια συμπεριφορά καποιο διάστημα για τιμωρία του παίρναμε τα παιχνίδια του, το τελευταίο διάστημα του λέμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια πριν πάμε κάπου, πριν έρθει κάποιο παιδάκι ή κατα την διάρκεια του παιχνιδιου ότι παίζουμε όμορφα χωρίς να σπρώχνουμε αν θέλουμε κάποιο παιχνίδι το ζητάμε όμορφα. Τέλος όταν διεκδικεί κάποιο παιχνίδι επίμονα και δεν πιάνουν τα λόγια του λέω κάτσε φρόνιμα γιατι θα το πετάξω το παιχνίδι στα σκουπίδια αυτό η αλήθεια είναι ότι πιάνει......

 

Τέλος θέλω να πω ότι σίγουρα η παιδαγωγός το έχει συζητήει πολλές φορές μαζί του πριν καταλήξει σε αυτή την τιμωρία εγώ απλά προβηματίστηκα αν είναι δίκαιη απεναντί του δηλαδή αν γίνετε και στα άλλα παιδάκια με την ίδια συμπερηφορά και επίσης μην γίνει η αρχή και μέτα για το παραμικρό συνεχίσει αυτήν την τιμωρία και τέλος όταν τιμωρούμε ένα παιδί στο σχολείο τα συναισθήματά του είναι πολύ διαφορετικά από το όταν το τιμωρούμε στο σπίτι.

a94dd1bc2e.png
Δημοσιεύτηκαν
Είστε επαγγελματίας και ο τρόπος που μιλάτε είναι σαν να "κατηγορείτε" την τιμωρία/καθοδήγηση ενώ όλοι ξέρουμε πόσο σημαντική είναι.

Είναι πολύ σημαντικό να διακρίνουμε την τιμωρία από την καθοδήγηση, καθώς αναφερόμαστε σε εντελώς διαφορετικές έννοιες.

 

Γράφαμε παράλληλα και έτσι την ώρα που γράψατε την απάντησή σας δεν είχατε διαβάσει αυτά που παραθέτω για την τιμωρία.

 

Η τιμωρία είναι ένα μέσο που δεν θα πρέπει ποτέ να χρησιμοποιούμε ενώ η καθοδήγηση είναι το κλειδί στην ανατροφή των παιδιών.

Ας επικεντρωθούμε λοιπόν εκεί να μάθουν οι μητέρες πως πρέπει να φέρονται

και όχι από αυτή την συνομιλία να τους μείνει πως δεν τιμωρούμε/καθοδηγούμε τα παιδιά.

Θα σας παρακαλούσα πολύ.

 

Πραγματικά θα ήθελα να μείνει στις μητέρες ότι δεν τιμωρούμε τα παιδιά αλλά τα καθοδηγούμε.

 

Θα ψάξω τις απαντήσεις της κυρίας Στυλιανάκη για την καθοδήγηση σε αυτές τις ηλικίες και θα τις παραθέσω αμέσως μετά.

 

Με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη και όπως ξαναείπα δεν έχω γενικά κάτι να προσθέσω, παρά μόνο αν χρειαστεί κάποια συγκεκριμένη διευκρίνιση.

 

Αγαπητή κυρία Κυπραίου ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι λέτε.

Από την μια ότι η τιμωρία ήταν απαράδεκτη και από την άλλη ότι θα ήταν σωστή αν του είχε ξεκαθαρίσει ότι αν χτυπήσει άλλο παιδάκι δεν θα μπορέσει για λίγο να βρεθεί στην αυλή για να μην τα πονέσει. Απλά παίζουμε με τις λέξεις... στην θέση της τιμωρίας βάζουμε το καθοδήγηση..

 

Οταν μιλάμε για τιμωρία/καθοδήγηση αυτό εννοούμε... τι άλλο θα μπορούσαμε να εννούμε?

 

Δεν παίζουμε με τις λέξεις.

Είναι αλήθεια ότι πολύ συχνά συγχέουμε τους όρους.

Όπως είπα και πριν αναφέρονται σε τελείως διαφορετικές έννοιες.

Σκοπός της τιμωρίας είναι να σταματήσει την αρνητική συμπεριφορά, σκοπός της είναι να οδηγήσει στη διόρθωση λαθών, στην ωριμότητα και στην αυτοπειθαρχία

 

Η τιμωρία εστιάζεται σε περασμένες «κακές» πράξεις, η πειθαρχία εστιάζεται σε μελλοντική σωστή συμπεριφορά

 

Η τιμωρία συχνά υποκινείται από το θυμό, η πειθαρχία πάντα υποκινείται από την αγάπη και το ενδιαφέρον προς το παιδί

 

Οι συνέπειες της τιμωρίας είναι άσχετες με την αρνητική συμπεριφορά, οι συνέπειες της πειθαρχίας είναι λογικές και άμεσα συνδεδεμένες με την πράξη

 

Το αποτέλεσμα της τιμωρίας είναι η πρόκληση πόνου. Άρα:

- Αυτοί που σε αγαπάνε είναι και αυτοί που σε πληγώνουν!

- Είναι δίκαιο να πονάς αυτούς που αγαπάς!

- Είναι δίκαιο να πονάς τους μικρότερους!

-Η τιμωρία είναι σωστή όπου δεν πιάνει τίποτα άλλο!

 

Η πειθαρχία διατηρεί την αυτοεκτίμηση του παιδιού και τα αποτελέσματά της είναι η διδασκαλία και η πορεία προς την αυτοπειθαρχία

 

Συγγνώμη αλλά δεν μπορείτε να είστε τόσο αυστηρή στους χαρακτηρισμούς σας όταν

απέναντί σας δεν έχετε τον άνθρωπο που "κατηγορείτε".

 

Λυπάμαι αν εννοήθηκε από τα λεγόμενά μου –παρόλο που το πρόσεξα πολύ- ότι έκρινα τη δασκάλα.

Αναφερόμουν στην τιμωρία με τον χαρακτηρισμό «απαράδεκτη» και όχι στη δασκάλα.

 

Μία απαράδεκτη πράξη δεν μας χαρακτηρίζει ως ανθρώπους.

Δημοσιεύτηκαν

Edit από αυτά που έχει γράψει η κ.Στυλιανάκη

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας, συχνά συμβαίνει να εκφράζουν το θυμό τους με μή αποδεκτό τρόπο, χτυπώντας, σπρώχνοντας, ή και δαγκώνοντας κάποιο άλλο παιδί ή ακόμα και τους γονείς τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μια παρέμβαση από τους γονείς ή υπεύθυνους που είναι εκείνη τη στιγμή παρόντες, έτσι ώστε το παιδί να καταλάβει ότι η συμπεριφορά του ήταν ανεπιθύμητη.

Για παιδιά κάτω των δυόμισυ ετών δείτε αυτό το άρθρο που έχει σαν θέμα τις "αταξίες" παιδιών απο ενάμισυ ως δυόμισυ ετών: http://parents.org.gr/psych/a183

 

Σε μια διένεξη ανάμεσα σε δυο παιδιά, το πρώτο βήμα είναι πάντα η τοποθέτηση των χεριών ενδιάμεσα στο παιδί και το "θύμα", ταυτόχρονα με την παρότρυνση να σταματήσει: "σταμάτα/στόπ" και με την απλή φράση:

 

  • "Ω, αυτό πόνεσε τον /την τάδε"

Θα είναι καλό μέσα απο τις λέξεις αυτές να εκφραστεί το συναίσθημα που προκλήθηκε από την πράξη αυτή (πόνος, στεναχώρια) στον τόνο της φωνής, όπως και επίσης να στραφεί περισσότερο η προσοχή επάνω στο "θύμα", το παιδί/τον ενήλικα τον οποίο πόνεσε.

 

Ακριβώς μετά, είναι απαραίτητο να δοθεί ένα παράδειγμα στο παιδί που αδικήθηκε όσον αφορά το τι μπορεί να πει στο άλλο παιδί:

 

  • μπορεί να πεί "στόπ", "σταμάτα τώρα!" "ΔΕΝ μου άρεσε" με έντονο τόνο στη φωνή του αν του ξανασυμβεί κάτι τέτοιο, και
  • (για παιδιά απο 3 ετών) μπορεί ακόμα και να χρειαστεί να φωνάξει ή να σπρώξει μακριά του το επιθετικό παιδί που ενδεχομένως δεν ανταποκρίνεται.

Το παιδί που θύμωσε και χτύπησε το άλλο παιδάκι, θα είναι καλό να γνωρίζει εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης του θυμού κ των συναισθημάτων του οπότε ο ενήλικας μπορεί να του πεί με ευγενικό τόνο στην φωνή του τα εξής:

 

  • "Αν θύμωσες μπορείς να φωνάξεις δυνατά, ή να πείς στο παιδάκι ότι αυτό που εκανε -που σου πήρε το αγαπημένο σου παιχνίδι π.χ. - σε θύμωσε πάρα πολύ! Πες του να μην το ξανακάνει" ή
  • "Πες του να σου δώσει πίσω το παιχνίδι που σου πήρε".

Θα είναι καλό να αποφύγετε και κάποια άλλη παρατήρηση στο παιδί αυτό, όπως "μή! τι έκανες, δεν το κάνουμε αυτό" μιάς και θα δώσετε προσοχή στο παιδί για αυτή του την πράξη κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε ενίσχυση αυτής της συμπεριφοράς.

Είναι πολύ σημαντικό να ενθαρρύνετε το παιδί σας να επεμβαίνει το ίδιο και να εκφράζεται αντί να το κάνετε εσείς για αυτό. Με αυτό το τρόπο του δίνετε τα εργαλεία που θα χρειαστεί για να επιλύει μόνο του τα προβλήματα που προκύπτουν - την αίσθηση δηλαδή ότι είναι ικανό να καταφέρει αυτό, ακόμα και μόνο του. Για να το επιτύχετε αυτό μην ξεχνάτε πάντα να δίνετε ένα παράδειγμα (όπως αυτά που αναφέρονται πιο πάνω) στο παιδί σας, καθοδηγώντας το - πείτε δηλαδή την πρώτη φράση εσείς τις πρώτες φορές και ζητήστε του να πεί αυτό που λέτε εσείς, συγχρόνως. Μην το πιέσετε να πεί κάτι, απλώς "εκπροσωπήστε" το σε τέτοιες διενέξεις μιλώντας σαν να μιλάει εκείνο ειδικά εάν είναι κάτω των 3 ετών.

Εξηγήστε του/της ότι μερικές φορές κάποια παιδιά δεν καταλαβαίνουν ότι πονούν κάποιον και έτσι είναι σημαντικό να τους το κάνουμε ξεκάθαρο όταν κάτι δεν μας αρέσει - για να μην το ξανακάνουν.

Επίσης συχνό φαινόμενο αποτελεί το να χτυπάει ένα παιδί, ένα μόνο συγκεκριμένο "φίλο" του συνέχεια.

Αυτό μπορεί να συμβεί επειδή

 

  • θέλει να του τραβήξει την προσοχή, ή
  • να παίξει μαζί του, και
  • να έρθει πιο κοντά σε αυτό, ή
  • μπορεί να το ζηλεύει

Πολύ σημαντικό είναι να να δωθεί το έναυσμα στο παιδί που είναι επιθετικό να έρθει πιο κοντά στο άλλο, με αποδεκτούς τρόπους: δίνοντας τους ένα ή δύο παιχνίδια να παίξουν μαζί, ενθαρρύνοντας τα να τα μοιραστούν ή και να τα ανταλλάξουν, φυσικά πάντα παρεμβαίνοντας σε περίπτωση που αυτό χρειαστεί, επιδεικνύοντας έτσι τις εναλλακτικές επιθυμητές συμπεριφορές.

Τιμωρίες όπως το να φύγει ο γονέας επιτόπου με το παιδί του απο τον τόπο που έγινε η διένεξη, ή καποιας ελαφριάς μορφής σωματική τιμωρία θεωρούνται μη παραγωγικές για τον λόγο του ότι το παιδί δεν θα εχει την ευκαιρία να κερδίσει κάτι απο μια τέτοια διένεξη και

 

  • να νιώσει ενσυναίσθηση για τα συναισθήματα του παιδιού που πόνεσε, αλλά και
  • να προσεγγίσει το παιδάκι αυτό με διαφορετικό τρόπο (με καθοδήγηση) έτσι ώστε να βιώσει ότι έτσι μπορεί να παίξει και να περάσει καλύτερα απο ότι με το να χτυπήσει.

Η καλλιέργηση της δεξιότητας του αυτοελέγχου (απο 5 ετών) σε συνδυασμό με την συστηματική θετική επιβράβευση του παιδιού από τους γονείς και το σχολείο, είναι πολύ σημαντική σε αυτό το στάδιο και συχνά φέρνει θεαματικά αποτελέσματα στην συμπεριφορά των παιδιών.

Μ.Στυλιανάκη


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Επίσης (άσχετο με την κυρία Κυπραίου) δεν πιστεύω πως πρέπει να ακούμε απλά τους επαγγελματίες, επαγγελματίες γράφουν τα βιβλία ύπνου που με παροτρύνουν να αφήνω το παιδί μου να κλαίει για να μάθει να κοιμάται μόνο του............, αλλά να ενημερωνόμαστε χωρίς παρωπίδες και όσο αφορά στα παιδιά μας να εμπιστευομαστε το ένστικτό μας γιατί όσα κατεβατά και να διαβάσω κανένα δεν έχει γραφτεί για το δικό μου παιδί.

 

συμφωνω απολυτα με αυτο που γραφετε....ειναι αλλωστε θεση που εκφραζω και προσπαθω να ακολουθω.

 

απλα για μενα ειναι πολυ σπουδαιο που καποια ατομα μπαινουν με την επιστημονικη τους ταυοτητα και προσφερουν τις υπηρεσιες τους, οπως ειπα και πριν ανεξαρτητα με το αν συμφωνω μαζι τους ή οχι.Επιπλέον τον τελευταιο καιρο παρουσιαζεται μια επιθετικοτητα σε ατομα που με την επαγγελματικη τους ή ακαδημαικη τους ιδοτητα διατυπωνουν τις αποψεις τους, κατι που το θεωρω αχαριστια και επιπλεον επικινδυνο.

Δημοσιεύτηκαν

Edit από αυτά που έχει γράψει η κ.Στυλιανάκη

αυτό που περιγράφετε ονομάζεται temper tantrum.

 

θα προσπαθήσω να συγκεντρώσω καποιες πληροφορίες εχουμε σίγουρα ξαναμιλήσει για αυτό.

 

πάντως είναι κατι εντελώς φυσιολογικό, είναι κρίσεις θυμού και συνηθισμένες εντελώς στα παιδιά αυτής της ηλικίας.

το καλύτερο είναι να τα αφήνετε να ξεσπάνε εφόσον δεν κανουν κακό σε πράγματα ή στον εαυτό τους και να μην δίνετε μεγάλη σημασία, να μην παθαίνετε πανικό την στιγμή εκείνη.

μόνο εάν το παιδί κανει κακό στον εαυτό του,

δηλ χτυπάει το κεφάλι του στο πάτωμα, (πολύ συχνό) σε μια τέτοια κρίση,

 

τότε οφείλετε να το αγκαλιάσετε χωρίς να το σφίγγετε αλλα αποφασιστικά να μπλοκάρετε αυτή του την κίνηση, και να πείτε ΜΟΝΟ " Προσέχουμε το σώμα μας"

τιποτε αλλο. και συνεχίζετε την αγκαλιά "προστατευτική μπάρα" στην οποία το παιδί ακόμα μπορεί να κουνιέται και να κανει πανω κατω αλλα δεν μπορεί να πονέσει τον εαυτό του. (προστατευτείτε και εσείς με τα χέρια σας, πιθανώς στην προσπάθειά του να χτυπήσει τον εαυτό του να σας περάσει εσάς καποιο χτυπηματάκι).

όχι σφιχτή αγκαλιά, γιατί αυτό θα ήταν ένας περιορισμός του ξεσπάσματος με το ζόρι.

 

 

αυτές οι κρίσεις είναι απλώς ξεσπάσματα, οτιδήποτε αλλη προσπάθεια συζήτησης κατα την διάρκεια ενός τέτοιου ξεσπάσματος, το παρατείνει,

το εντείνει,...

 

όμως είναι σημαντικό να βλέπετε το αν είναι κρίση θυμού/ξεσπάσματος

ή μια πραγματική ανησυχία ή ανάγκη την οποία το παιδί ζητάει με πείσμα.

 

η διαφορά του ενός με το άλλο,

 

είναι ότι το παιδί φαίνεται να δρά παράλογα έντονα, πιθανώς εκτός ελέγχου στον τρόπο που ουρλιάζει και χτυπιέται, συνήθως ξαπλώνει και στο πάτωμα και δεν δέχεται να το ακουμπήσει κανείς ενώ σε καθε προσπάθεια συζήτησης ή ακουμπημα, ουρλιάζει ακόμα πιο έντονα και εκκωφαντικά και χτυπά γυρω του, προλαβαίνει ίσα ίσα να παίρνει ανάσες απο τα πολλά ουρλιαχτά, κοκκινίζει κτλ.

 

τα παιδιά βγάζουν όλη τους την ενέργεια με μιάς, σαν μια έκρηξη θυμού η οποία δεν έχει φαινομενικά τέλος.

 

όμως, έχει τέλος, και το τέλος έρχεται όταν αφήνετε το παιδί να έχει αυτή την έκρηξη θυμού, δεν δείχνετε να σας επηρεάζει ή να σας εντυπωσιάζει, (χωρίς να εκφέρεστε ειρωνικά ή να κάνετε γκριμάτσες!) και όταν περάσει, συνεχίζετε εκεί που είχατε μείνει.

Μπορεί να κρατήσει και μισή ώρα αλλά οταν το παιδί μάθει οτι δεν πετυχαίνει καμια αντίδραση με αυτή την πράξη ξέρει ότι δεν εχει νόημα και σταματάει πολύ νωρίτερα, αλλά και με τον καιρό σταματάει και εντελώς τέτοια ξεσπάσματα.

 

δεν είναι καλό να δεχτείτε μια έκρηξη θυμού σαν επιχείρημα να αλλάξετε αυτό που είχατε σκοπό να κάνετε μιας και τότε το παιδί θα γνωρίζει ότι

α - όποτε θέλω κατι διαφορετικό απο αυτό που λέει η μαμά, το μόνο που έχω να κάνω είναι να χτυπιέμαι στο πάτωμα και να ουρλιάζω.

είναι καλό ,

να περιμένετε να τελειώσει η έκρηξη θυμού, όσο κουραστικό και αν είναι αυτό,

και τότε να συνεχίσετε κανονικά την ροή δραστηριοτήτων.

Συνήθως τα παιδιά όταν βγάζουν έτσι απότομα την ενέργειά τους, είναι μετά πάρα πολύ ήρεμα και έχουν εκτονωθεί και τότε μπορείτε ξανά να μιλήσετε και να συζητήσετε και να συνεχίσετε την όποια δραστηριότητα.

 

Αυτό πάντως που θα κάνει ένα παιδί να επαναλάμβάνει πιο συχνά τέτοιες εκρήξεις θυμού,

είναι το να αλλάξετε τις προθέσεις σας, σύμφωνα με αυτό που θέλει το παιδί, επειδή είχε την έκρηξη θυμού.

 

είναι μια επιβράβευση της έκρηξης θυμού και θα οδηγήσει μόνο στην επανάληψή της, κάτι που δεν είναι καλό για το ίδιο το παιδί, καθώς θα μάθει λάθος τρόπο να επικοινωνεί και να ζητάει αυτό που θέλει,.

 

αντιθέτως πάντα όταν ένα παιδί ζητάει κατι με τρόπο λεκτικό και ευγενικό, πρεπει να επιβραβεύβετε αυτή του την ενέργεια,

 

..μην μπαίνετε στον πειρασμό να ενδώσετε ακόμα και αν το παιδί σας

δημόσια, κλαίει χτυπιέται και ουρλιάζει, αλλιώς χάνετε την δυνατότητα να δημιουργηθεί ένας ωραίος και ευχάριστος τρόπος επικοινωνίας μεταξύ σας.

δεν χρειάζετε να κάνετε κατι απλώς μπορείτε να το πάρετε καπου πιο απομονωμένα, (για να μην αισθάνεστε οτι το κλάμα κ το ουρλιαχτό ενοχλεί) και να το αφήσετε να ξεσπάσει.

 

φροντίστε όμως και να αναρωτηθείτε μήπως ο θυμός είναι μαζεμένος για καποιο άλλο λόγο, δηλαδή μια πιο γενική ανάγκη του παιδιού για επικοινωνία και εισακουσμα των επιθυμιών του.

δείχνει δηλαδή και κάπου ότι θέλει να ακουστεί, και βγάζει με μιας το παράπονο "δεν με ακούει κανείς! ακούστε με επιτέλους" επιβάλλοντας με αυτό το τρόπο (ουρλιαχτό) καποιος να το ακούσει.

 

αυτό μπορείτε να το ενισχύσετε όταν σκεπτόμενοι όλα αυτά,

κανονίσετε σε ώρες άλλες, στις οποίες δεν εχει τις εκρήξεις θυμού, να ακούτε πολύ περισσότερο το τι θέλει, να το ρωτάτε, και να ενδίδετε σε αυτά που θέλει εφ όσον είναι εφικτά, και τα ζητά με τρόπο ωραίο.

 

Το να ενδίδετε όταν σας ζητάει κατι ή θέλει κατι δε σημαίνει ότι να κάνετε εδώ και τώρα αυτό που σας λέει η σκέφτηκε, αλλά να το συζητήσετε και να διαπραγματευτείτε πότε μπορείτε να το κάνετε αυτό, ή να πάτε ήρεμα προς τα εκεί που θέλει σιγά σιγά, και όχι τρέχοντας. Στόχος είναι να αισθανθεί το παιδί οτι συζητάτε, οτι δεν υπάρχει ένας τοιχος αδιαπραγμάτευτος μπροστά του που του λέει ΟΧΙ. Είναι το αντίθετο της αδιαλλαξίας.

 

Θυμηθείτε το πόσο αβοήθητο αισθάνεται ένα παιδί, σε αυτή την ηλικία όπου η κάθε του επιθυμία εξαρτάται πλήρως απο την θέληση του γονέα να την ικανοποιήσει. Φανταστείτε τον εαυτό σας, να πρέπει συνεχώς να ζητάτε την άδεια, για να κανετε το ένα ή το άλλο, να μην μπορείτε να κατεβάσετε αυτό το πράγμα, να το ζητάτε και να σας λένε "οχι τώρα" ή "σε λίγο" συνέχεια πχ.

Κάθε ημέρα υπάρχει και ένα όριο στο οποίο τα παιδιά μπορουν να δέχονται το όχι, και όταν αυτό υπερβαίνει το όριο υπάρχουν συνήθως τέτοια ξεσπάσματα.

Κάθε παιδί, είναι διαφορετικό σε αυτό πάντως και σίγουρα έχει σχέση με το πως έχει διαπαιδαγωγηθεί τον προηγούμενο καιρό (πάρα πολλοί παράγοντες φυσικά).

 

με λίγα λόγια, επιβραβεύστε και ακούστε ,τις υπόλοιπες ώρες, περισσότερο,

ενώ τις ώρες που έχει το ξέσπασμα θυμού, συγκρατείστε, το αφήνετε να ξεσπάσει (εκτός και αν πονάει τον εαυτό του οπότε κανετε αυτό που γραφω πιο πάνω) παίρνετε βαθιές ανάσες, και προχωράτε.

 

η προσωπική μου άποψη, είναι ότι όταν ένα παιδί έχει συνέχεια με το παραμικρό τέτοια ξεσπάσματα, οτι οι γονείς επικοινωνιακά κάνουν καποια λαθάκια σε θέματα αδιαλλαξίας και κανόνων ή τιμωριών, που δεν είναι ιδανικοί για την ηλικία αυτή και προκαλούνται τέτοιου είδους ξεσπάσματα απο συσσωρευμένο θυμό. Οποτε μου έχει τυχει κατι τέτοιο και το εχω συζητήσει υπηρχαν πολυ καλά αποτελέσματα και μεγαλες αλλαγες στην συμπεριφορά του παιδιού.

Απο την άλλη όμως μπορεί οι γονείς να είναι υποδειγματικοί, και απλώς το παιδί να έχει πολύ έντονα συναισθήματα για το τι θέλει και να του είναι δυσκολο να διαχειριστεί τα συναισθήματά του ένα επίσης πολυ συχνό στοιχείο του χαρακτήρα που εχει σχεση όμως και με την ιδιοσυγκρασία του παιδιού (ισχυρή θέληση που είναι κατι θετικό για αργότερα!).

Εκεί θα βοηθούσαν παιχνίδια συναισθημάτων, βιβλία με αυτό το θέμα κτλ. (τι μπορώ να κανω όταν είμαι θυμωμένος, τι μπορώ να κανω όταν είμαι στεναχωρημένος, τι μπορώ να κάνω όταν θέλω κατι πολύ και δεν μπορώ να το έχω κτλ κτλ)

 

 

να θυμηθούμε οτι αλλο να εχει μια ασχημη μέρα ένα παιδί, και να κλαίει και να βλεπουμε οτι αισθάνεται χάλια και κακόκεφο και γκρινιάζει, ή ένα παιδί που εχει συνηθίζει να ζητάει τα πραγματα με φωνές και ουρλιαχτά,

 

και άλλο μια έκρηξη θυμού.

Δημοσιεύτηκαν

Edit από αυτά που έχει γράψει η κ.Στυλιανάκη

Παράθεση:

Αφου προηγουμένως, οταν μου ζήταγε τις χαρτοπετσετες με κλαματα, της ελεγα, οτι οι χαρτοπετσετες δεν είναι παιχνίδι, ουτε τις σκίζουμε..

Αλλα πανω στα νεύρα της, δεν νομίζω να με άκουγε, ιδιαίτερα (φάνηκε απο την αντίδραση της?)

είναι μία πολύ κλασσική αντίδραση.

 

ο στόχος του γονιού εκεί θα πρέπει να είναι να βρεί τρόπο να μήν νευριάσει το παιδί του -

 

δίνοντάς του μία άλλη λύση.

 

σε αυτή την ηλικία σίγουρα όλα τα παιδιά θα κάνουν κάτι απαγορευμένο, οπότε είναι πολύ κουραστικό και αποφέρει νεύρα και στους δύο όταν χρειάζεται συνέχεια να τους λέει κάποιος μή.

 

Όταν αντιθέτως βρεί ο γονέας τον τρόπο όλες οι φρασεις του να είναι "θετικές " δηλαδή

να πεί, "πάρε αυτό να σκίσεις - αυτό κάνει και πολύ θόρυβο " (επιδεικνύοντάς το ταυτόχρονα!)

 

(το σκίσιμο είναι μία πολύ ευχάριστη δραστηριότητα για τα παιδιά μιας και γυμνάζουν τα δαχτυλάκια τους και βλέπουν τον συνδυασμό πράξης - αποτελέσματος)

 

έχετε λοιπόν κάποια πράγματα που είναι για ανακύκλωση - εφημερίδες και περιοδικά - σε ένα σημείο - και δίνετέ της αυτά να σκίσει!

 

για όλα τα πράγματα υπάρχουν εναλλακτικές, απλώς χρειάζεται εξάσκηση στην αντίδραση του γονιού.

 

έτσι ούτε το παιδί νευριάζει ούτε και ο γονιός είναι αναγκασμένος να λέει συνέχεια ποιά πράγματα απαγορεύονται.

 

είναι καλύτερο και πιό αποτελεσματικό να λένε τι επιτρέπεται.

 

εκεί είναι το κλειδί, για να αποφευχθεί κάθε θυμός και άλλες αντιδράσεις κατόπιν αυτού!

(δεν είναι κακό να νευριάζουν τα παιδιά σε τέτοιες καταστάσεις - προσπαθούν και εκείνα να περάσουν καλά με όποιον τρόπο βρούν -.. δεν ξέρουν ακόμα γιατί κάτι δεν επιτρέπεται. )

αλλά θα θυμούνται με ευχαρίστηση αυτό που επιτρέπεται!

 

..όταν τους αρέσει να ρίχνουν πράγματα, πάρτε μαλακές μπαλλες - και παίξτε με αυτές ρίχνοντάς τες στο κρεβάτι πχ ή κάπου αλλού που επιτρέπεται με δυναμη... κτλ.

(μπορείτε με μία σακούλα σουπερ μάρκετ και αλουμινόχαρτο να φτιάξετε αμέσως μία ελαφριά μπάλλα! - κάνετε την σακούλα μπαλάκι και τυλίγετε με το αλουμινόχαρτο γύρω γύρω. φυσικά είναι κάτι που μόνο μαζί σας θα παίζει και δεν θα υπάρχει στο δωμάτιο να το χρησιμοποιεί μόνο του το παιδάκι σας :!: )

 

γενικά, δεν είναι εύκολο, αλλά όταν ξέρεις πώς, μπορείς να αποφύγεις εντελώς το να θυμώνει ένα παιδί - αυτό γίνεται όμως μόνο όταν δεν εκνευρίζεται και ο γονέας για κάτι που πάει να κάνει το παιδί.

Αυτό είναι και το πιό δύσκολο - γιατί ο καθε γονέας έχει την επιθυμία το παιδί του να κάνει τα σωστά πράγματα - θέλει να το δεί να μεγαλώνει, να μαθαίνει... και απογοητεύεται και θυμώνει ΄(με τον εαυτό του κιόλας) όταν δεν γίνεται αυτό εδώ και τώρα...

 

 

.....

 

πρώτα απο όλα η ασφάλεια του παιδιού και η δική σας φυσικά.

 

που σημαίνει ότι παίρνεις το παιδί πάς στην τουαλέτα ή κάποιο δωμάτιο ή γωνιά πιο κλειστή όπου να μην ακούσει δηλαδή όλο το σουπερμάρκετ να έχετε κάποια ησυχία (μην έρχονται και ρωτάνε όλοι οι ασχετοι)

και κρατώντας το στο καθισματάκι του απαλά, προσέχετε να μην πέσει αλλά και ούτε να καταφέρει να σας χτυπήσει -

απλώς τεντώνετε τα χέρια μπροστά και κρατάτε σε απόσταση ασφαλείας το παιδάκι αλλά ταυτόχρονα το αποτρέπετε και απο το να κάνει κάτι επικίνδυνο.

δεν είναι κακό να σταματήσετε κάποια δραστηριότητα έτσι ώστε να δώσετε λίγο χρόνο να σταματήσει,

μιλήστε του, η φωνή, η ήρεμη αποφασιστικότητα είναι κάτι που περνάει σαν μύνημα.

 

με λύπη αλλά αποφασιστικότητα μιλάτε και λέτε.

"αχ,,, δυστυχώς ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να σε αφήσω να κάνεις αυτό που θέλεις αυτή τη στιγμή... ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.... άλλη φορά όταν μεγαλώσεις θα μπορείς να πηγαίνεις απο δώ και απο κεί, αλλά τώρα είσαι μικρούλης ακόμα,

(με πειστική αποφασιστική αλλά και συμπονετική φωνή) και είναι επικίνδυνο... μπορείς να είσαι στην αγκαλιά μου ή στο καρότσι....

(δοκιμάζετε το αν του αρέσει καλύτερα σε κάποιο απο τα δύο και συνεχίζεται εκεί.) (ακόμα και να κλαίει κάνετε αυτή τη ρουτίνα όταν συμβαίνει αυτό. μπορεί να κλαίει αλλά δεν σημαίνει ότι δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του).

μετά απλώς βοηθάει ο χρόνος. είναι δηλαδή αναγκαστικό ότι περιμένετε μέχρι να εκτονωθεί.

εάν υπάρχει κάτι επικίνδυνο απλώς το κρατάτε σε ένα σημείο κοντά σε ένα σταθερό σημείο που είναι ασφαλές -δίπλα σε έναν τοίχο πχ όπου δεν μπορεί να ξεφύγει να τρέξει και να τραυματιστεί, προτάσσοντας τα χέρια σας, προφυλάσσοντας και αυτό και εσάς απο το επερχόμενο κύμα θυμού.

βάζετε τα χέρια σαν προστατευτικό περιγυρο όχι απαραίτητα ακουμπώντας το παιδί απλά περιορίζοντας τις πιθανότητες διαφυγής προς κάτι επικίνδυνο.

(δεν του κρατάτε δηλαδή τα χέρια, ούτε το σώμα και τα πόδια - απλώς δημιουργείτε μια μπάρα προστασίας ανάμεσα στο παιδί και εσάς ή τον κίνδυνο. ).

 

εάν ο κίνδυνος είναι στο πάτωμα μετακινηθείτε αλλού παίρνοντάς το αγκαλιά για όσο πιο σύντομο διάστημα γίνεται ετσι ώστε να φτάσετε σε σημείο που να υπάρχει κάποια ασψάλεια. όταν φτάσετε το αφήνετε να βρεί ένα σημείο που να μπορεί να εκτονωθεί με ασφαλή τρόπο.

 

εάν αυτό είναι το σπίτι αναγκαστικά μέχρι να φτάσετε περνάτε τα πάνδεινα,... δυστυχώς δεν μπορούν να αποφευχθούν με τρόπο άλλο.. είναι μια εκτόνωση που κάνει καλό στο παιδί να βλέπει ότι όταν συμβαίνει αυτό, δεν χαλάει όλος ο κόσμος. Ίσα Ίσα όταν όλοι είναι ήρεμοι, το παιδί μόλις ηρεμήσει, κατανοεί ότι τελικά δεν υπήρχε κάποιο τόσο μεγάλο πρόβλημα. ακόμα και μικρό να είναι σε ηλικία θα το πάρει αυτό το μύνημα και στο επόμενο tantrum θα το θυμάται και θα λειτουργήσει σαν αποτρεπτικός παράγοντας.

 

τα 15 λεπτά μου ακούγονται συνηθισμένα, δηλαδή όχι σαν κάτι υπερβολικό. είναι temper tantrum, κάπου το είχαμε συζητήσει, και είχα βάλει και ένα καλό βιβλίο με αυτά σε ένα τόπικ. πρέπει να το ψάξω λίγο.

Δημοσιεύτηκαν

εγω εχω να πω οτι τελικα δε καταλαβα ποιος ειναι ο σωστος τροπος....

και εχω επισης να πω οτι προσωπικα εγω για να λειτουργησω με το παιδι μου διαβαζα το φορουμ ετσι ομως εχασα το ενστικτο μου το κριτηριο μου κ δεν μπορουσα να λειτουργησω...νομιζω οτι καλυτερα αφου διαβασουμε πεντε πραγματα να αφησουμε το τι λεει ο ενας κ ο αλλος κ να επικεντρωθουμε στη προσωπικη σχεση που εχουμε με το παιδι μας....να το ακουσουμε να το νοιωσουμε κ ετσι θα γινουμε οι καλυτερες μαμαδες...εχω πλεον σταματησει να επηρρεαζομαι απο τους ειδικους και προσπαθω μονη μου να βρω απο μεσα μου τον σωστο τροπο....

οταν στηριζεσαι στις απαντησεις του ειδικου χανεις τον ρολο σου...το συνειδητοποιησα οταν η αδερφη μου μου ειπε οτι με το παιδι δεν ειμαι σιγουρη για το τι να κανω κ αν ειναι σωστο...γιατι σκεφτομουν: η Κα στυλιανακη τι ειχε πει? θα συμφωνουσε?

ολα αυτα τα λεω οχι προσπαθωντας να μειωσω τους ειδικους αλλωστε το μονο που θα καταφερνα θα ηταν να μειωσω τον εαυτο μου αλλα θελω να τονισω οτι ΠΡΕΠΕΙ να αφηνουμε τον εαυτο μας να κρινει το σωστο κ το λαθος!!!

αντζελα μου θεωρω λιγο αδικη τη παρεμβαση σου....κ εγω μπερδευτηκα με τις απαντησεις...απο τη μια θεωρει η Κα Κυπραιου οτι λογω φορτου εργασιας δε θα ειχε μιλησει η δασκαλα στο παιδι και απο την αλλη τη κατηγορει γι αυτο...

συμφωνω κ με micnat Πολυ σωστα αυτα που εγραψε. απο την αλλη ισως ΠΑΛΙ ειμαι λαθος!! το θεμα ειναι να ακουγεται κ αντιλογος ωστε περισσοτερα επιχειρηματα να ακουγονται....παντα με ομορφο και παραγωγικο τροπο!!

επαναλαμβανω οτι σε καμια περιπτωση δεν αναιρω τους ειδικους απλα οτι ΕΓΩ επηρρεαζομουν παααρα πολυ...

Δημοσιεύτηκαν
συμφωνω απολυτα με αυτο που γραφετε....ειναι αλλωστε θεση που εκφραζω και προσπαθω να ακολουθω.

 

απλα για μενα ειναι πολυ σπουδαιο που καποια ατομα μπαινουν με την επιστημονικη τους ταυοτητα και προσφερουν τις υπηρεσιες τους, οπως ειπα και πριν ανεξαρτητα με το αν συμφωνω μαζι τους ή οχι.Επιπλέον τον τελευταιο καιρο παρουσιαζεται μια επιθετικοτητα σε ατομα που με την επαγγελματικη τους ή ακαδημαικη τους ιδοτητα διατυπωνουν τις αποψεις τους, κατι που το θεωρω αχαριστια και επιπλεον επικινδυνο.

 

Συμφωνώ και εγώ απλά ήθελα να πω πως επειδή κάποιος είναι επαγγελματίας δεν σημαίνει πως πρέπει πάντα να συμφωνούμε μαζί του.

Πάλι μπορούμε να διαφωνήσουμε

Πάλι μπορούμε να ρωτήσουμε

Πάλι μπορούμε να κρίνουμε αν θέλετε.. είναι δικαιωμά μας..

για αυτό π.χ. έχω αλλάξει 3 παιδίατρους και παλι δεν είμαι ικανοποιημένη

Και εννοείται πως αυτά είναι άσχετα με την κυρία Κυπραίου... δεν καταφέρνω

να βάλω εικονίδια αλλά αν μπορούσα θα με βλέπατε να χαμογελάω!!!!!!

Δημοσιεύτηκαν

Κυρία Κυπραίου θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη αν παραφέρθηκα.

 

Σέβομαι την επαγγελματική σας ιδιότητα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορώ

να αμφισβητήσω τα λεγομενά σας ειδικά αν κάτι δεν καταλαβαίνω.

Νομίζω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς σας.

Να μας κάνετε να καταλάβουμε!!!!!!!!!

 

Θα επιμείνω λοιπόν για να καταλάβω.

 

Τιμωρία, καθοδήγηση.

 

Διάβασα αυτά που γράψατε και θελω να ρωτήσω κάτι συγκεκριμένο.

Είπατε πως αυτό που έκανε η δασκάλα ήταν σωστό με κάποιες προυποθέσεις. Αυτές τις προυποθέσεις τις έχω καταλάβει και τις εφαρμόζω στο παιδί μου.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση (ας αφήσουμε στην άκρη την διαφωνία για την δασκάλα)

πες ότι όλα γίναν σωστά όπως τα περιγράψατε, αυτό ήταν τιμωρία ή καθοδήγηση?

γιατί όταν εγώ προσωπικά μιλάω για τιμωρία αυτό εννοώ.

 

και μάλιστα προσέχω να μην αναφέρω ποτέ την λέξη τιμωρία για τον ίδιο το παιδί.

 

Ομως κάποιες φορές που το ζουζουνι μου το παρακάνει με τα παιχνίδια του και αρχίζει να τα πετάει με δύναμη ή να τα πατάει και να αρχίζει να γίνεται το παιχνίδι του ακόμα

και επικύνδινο για τους άλλους ή τον εαυτό του και δεν με ακούει όσες φορές και να του μιλήσω...

τότε του παίρνω τα παιχνίδια και του λέω "αυτό το παιχνίδι θα μπει τιμωρία τώρα για να μην χτυπήσεις"

 

Ειλικρινά θα με υποχρεώνατε αν μου λέγατε αν αυτή η συγκεκριμένη τακτική είναι σωστή!

Δημοσιεύτηκαν

Παραθέτω και ένα πολύ απλό παράδειγμα διαφοράς τηις τιμωρίας από την πειθαρχία.Ενα παιδί 2 χρονών χτυπάει το αδερφάκι του.

Τιμωρία:

Εμείς θυμώνουμε και του λέμε πήγαινε στο δωμάτιό σου.

-Το γιατί αυτό δεν είναι καλό το αναφέρω παραπάνω, στην απάντησή μου για την τιμωρία-

 

Καθοδήγηση:

Πάμε κοντά του, χαμηλώνουμε στο ύψος του και του λέμε ότι αυτό που έκανε πόνεσε το αδερφάκι του.

Καλό είναι να δώσουμε και λίγη σημασία στο χτυπημένο παιδάκι για να δείξουμε τα αποτελέσματα της πράξης του στον άλλον.

Του εξηγούμε ότι δεν είναι καλό να πονάμε τα άλλα παιδάκια, καθώς δεν μας αρέσει ούτε κι εμάς να μας πονάνε ή κάτι άλλο που να ταιριάζει στη δική μας φιλοσοφία και στις δικές μας αξίες. Δεν υπάρχει μία απάντηση αλλά πολλές, ανάλογα με την προσωπικότητά μας.

Μετά του εξηγούμε τι μπορεί να κάνει στην περίπτωση που θυμώσει με κάποιο παιδάκι.

Π.χ. Να φύγει, να φωνάξει.... Και αυτό εξαρτάται από τι του έκανε το άλλο παιδάκι αλλά και από την προσωπικότητά μας.

 

Το παράδειγμα είναι πολύ πολύ απλό και πολύ γενικό και κάθε περίπτωση διαφορετική.

Πιο κάτω αναφέρω πιο πολλές λεπτομέρειες.

Δημοσιεύτηκαν

sofia-nefeli απλα εγω δε καταλαβα πουθενα η Κα Κυπραιου να κατηγορει τη δασκαλα και για αυτο και απαντησα....

 

και ειλικρινα δε μου αρεσαν σκηνικα που δημιουργηθηκαν σε αλλα ποστ και ηθελα να τονισω το θετικο της επιστημονικης παρεμβασης στο φορουμ απο ατομα που δηλωνουν την ιδιοτητα τους και δε μπαινουν μονο ως γονεις που παραθετουν προσωπικες εμπειριες(σαφως εξισου σημαντικο , μη παρεξηγηθω χωρις λογο....)

Δημοσιεύτηκαν
Κυρία Κυπραίου θα ήθελα να σας ζητήσω συγγνώμη αν παραφέρθηκα.

 

Σέβομαι την επαγγελματική σας ιδιότητα αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν μπορώ

να αμφισβητήσω τα λεγομενά σας ειδικά αν κάτι δεν καταλαβαίνω.

Νομίζω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι της δουλειάς σας.

Να μας κάνετε να καταλάβουμε!!!!!!!!!

 

Θα επιμείνω λοιπόν για να καταλάβω.

 

Τιμωρία, καθοδήγηση.

 

Διάβασα αυτά που γράψατε και θελω να ρωτήσω κάτι συγκεκριμένο.

Είπατε πως αυτό που έκανε η δασκάλα ήταν σωστό με κάποιες προυποθέσεις. Αυτές τις προυποθέσεις τις έχω καταλάβει και τις εφαρμόζω στο παιδί μου.

Στην συγκεκριμένη περίπτωση (ας αφήσουμε στην άκρη την διαφωνία για την δασκάλα)

πες ότι όλα γίναν σωστά όπως τα περιγράψατε, αυτό ήταν τιμωρία ή καθοδήγηση?

γιατί όταν εγώ προσωπικά μιλάω για τιμωρία αυτό εννοώ.

 

και μάλιστα προσέχω να μην αναφέρω ποτέ την λέξη τιμωρία για τον ίδιο το παιδί.

 

Ομως κάποιες φορές που το ζουζουνι μου το παρακάνει με τα παιχνίδια του και αρχίζει να τα πετάει με δύναμη ή να τα πατάει και να αρχίζει να γίνεται το παιχνίδι του ακόμα

και επικύνδινο για τους άλλους ή τον εαυτό του και δεν με ακούει όσες φορές και να του μιλήσω...

τότε του παίρνω τα παιχνίδια και του λέω "αυτό το παιχνίδι θα μπει τιμωρία τώρα για να μην χτυπήσεις"

 

Ειλικρινά θα με υποχρεώνατε αν μου λέγατε αν αυτή η συγκεκριμένη τακτική είναι σωστή!

 

Πάλι γράφαμε παράλληλα.

Θα ήθελα να σας γράψω τη γνώμη μου αλλά αυτή τη στιγμή δεν έχω άλλο χρόνο. Θα σας απαντήσω το συντομότερο δυνατόν,

καθώς και σε όσα άλλα ερωτήματα ή προβληματισμούς έχουν τεθεί και από άλλες μητέρες.:)

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...