Πότε να μάθουν τα χρώματα/σχήματα/γράμματα?

[Μαρια Στυλιανακη]

συνεχίζουμε την συζήτηση περί μάθησης εδώ!

 

ποιά είναι η άποψή σας για το πότε πρέπει να έρθουν σε επαφή με χρώματα/σχήματα/γράμματα τα παιδιά...

[angela]

Από την αρχή της ζωής τους τα μωρά καταλαβαίνουν τα σχήματα και το άσπρο μαύρο από χρώματα.

Αρκετά πειράματα έχουν δείξει ότι από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της ζωής τους ξέρουν να τα ξεχωρίζουν κιόλας με μεγαλύτερη προτίμηση στον κύκλο , το σχήμα που μοιάζει περισσοτερο με το οικείο πρόσωπο της μητέρας τους!

Έτσι όπως όλοι καταλαβαίνουμε τα οπτικά ερεθίσματα καλό θα είναι να υπάρχουν από την αρχή της ζωής τους αλλά και παντού , στα σεντόνια ,στους τοίχους, στις κουρτίνες .... ένας κόσμος γεμάτος χρώματα και σχήματα!

Μερικούς μήνες αργότερα οι αριθμοί θα πρέπει να μπουν στη ζωή τους σιγά σιγά σε καθημερινή βάση μέσα σε φράσεις και εικόνες στα μωρουδιακά τους βιβλιαράκια. Για παράδειγμα να ονοματίζουμε τα 2 μάτια, τα 2 χεράκια, την 1 μύτη, τα 2 πόδια μας, αλλά και τα 4 πόδια της γάτας! κλπ.

Τελευταία έρχονται τα γράμματα τα οποία και αυτά θα τα συντροφέψουν στις όμορφες ιστορίες για καληνύχτα.

 

Αγγελική

 

 

(Το κείμενό μου βασίστηκε στις πληροφορίες που έχω αντλήσει τα τελευταία 4 χρόνια από έντυπο και οπτικό ιατρικό υλικό, σαν νέα μητέρα)

[Μαρια Στυλιανακη]

σύμφωνα με αυτά που γνωρίζω,

αυτό είναι καλό για παιδιά απο 3,5 ετών και πάνω.

 

πρίν απο αυτή την ηλικία τα νούμερα είναι απλώς μή χρήσιμες πληροφορίες σε σύγκριση με τις άλλες πληροφορίες που θα μπορούσε να πάρει ένα παιδί:

 

ποιά ζώα κολυμπάνε, ποιά ζώα ζούν στο αγρόκτημα, ποιά ζώα είναι άγρια. τι είναι οι δεινόσαυροι, τα σαλάχια, πχ.. .. υπάρχουν τόσες πληροφορίες πολύ πιό χρήσιμες και ενδιαφέρουσες στα παιδιά απο ότι οι αριθμοί.

 

καλύτερα να μάθει να ξεχωρίζει το ότι η ζέβρα έχει μαύρες ρίγες και η λεοπάρδαλη μαυρες βούλες πχ παρά τό ότι πόσα πόδια έχουν.

(και αυτά είναι σχήματα πχ και μαθαίνει κάτι με αυτό)

 

ή ότι τα ψάρια έχουν πτερύγια, τα πουλιά έχουν φτερά, ενώ τα άλλα ζώα έχουν πόδια. Ποιο πετάει ποιό κολυμπάει ποιό τρέχει, και πως το κάνει αυτό.

 

Αυτά είναι πράγματα που τα παιδιά θέλουν να μάθουν και τα βοηθούν στην οπτική τους αντίληψη..

(η οπτική αντίληψη είναι που τα βοηθάει αργότερα να βλέπουν γρήγορα διαφορές και στις μαθηματικές ένοιες και αριθμούς)

 

(Πρώτα δηλαδή γενικά βοηθάμε την οπτική αντίληψη και μετά έρχονται τα αποτελέσματα σε μαθησιακούς τομείς)

 

η ευαισθητοποίηση για τα χρώματα, σχήματα και αριθμούς πολλές φορές μπερδεύεται με την μάθηση αυτών.

 

Δεν έχουν σημασία λοιπόν η ονομασία και η αποστηθιση αυτών απο τα παιδιά αλλά η ευαισθητοποίηση που γίνεται όμως βιωματικά (δηλαδή "τυχαία", μέσα σε παιχνίδι άλλου θέματος) και όχι με επανάληψη εστιασμένη σε αύτό που είναι επιθυμητο το παιδί να μάθει.....

 

Επίσης τα χρώματα και η μάθησή τους έχει σχέση και με την λεκτική ετοιμότητα του παιδιού. μπορεί να έχει μάθει τα χρώματα άλλα να μήν έχει συνδυάσει ακόμα την λέξη. αυτό θα φανεί όταν έρθει στο επίπεδο αυτό της γλώσσας δηλαδή όταν είναι 2 - 3 ετών και μπορεί να πεί τα χρώματα.

 

Τα σχήματα και οι αριθμοί είναι μαθηματικές έννοιες, διαβάστε εδώ για αυτές http://parents.org.gr/psych/?sid=44.

(στην ίδια κατηγορία ανήκουν οι έννοιες πάνω- κάτω, μέσα - έξω,... που όμως μπορούν να έρθουν σε επαφή τα παιδιά και απο ενάμισυ ετων μέσα απο κινητικα παιχνίδια )

 

Αυτό που είναι το πιό σημαντικό στην μάθηση και στο τι θέλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας, έχει σχέση με τον στόχο.

 

Ο στόχος είναι η στεγνή γνώση ? ή το να μπορούν να συγκρίνουν, να σκέφτονται αφαιρετικά δηλαδή δημιουργικά και να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους?

 

Όσο πιό πολύ αργήσει η εστιασμένη μάθηση (δεν εννοώ την βιωματική), τοσο περισσότερο χρόνο έχουν τα παιδιά μπροστά τους να εξασκήσουν την φαντασία τους, και τη δημιουργικότητά τους, για να την χρησιμοποιησουν σε προβληματα που θα χρειαστούν να λύσουν αργότερα.

[maria]

Αυτό πιστεύω και εγώ.

 

Πρέπει να υπάρχουν πολλά ερεθίσματα στο οικείο περιβάλλον. Επίσης υπάρχουν πολλά εκαπιδευτικά παιχνίδια τα οποία μιλάνε για χρώματα, σχήματα, αριθμούς κλπ. Επίσης έχουν τραγουδάκια, φωτάκια οπότε το παιδί μπορεί να ασχοληθεί με αυτά τα παιχνίδια ευχάριστα και να δείξει ενδιαφέρον για τα χρώματα, σχήματα, αριθμούς όταν νιώθει αυτό έτοιμο.

 

Επίσης πιστεύω ότι οι γονείς μπορούν να "κάνουν μάθημα" στα παιδιά, αρκεί τα παιδιά να δείχνουν ενδιαφέρον. Πιστεύω ότι μεγαλύτερο ρόλο παίζει ο τρόπος που θα προσπαθήσεις να διδάξεις κάποιο παιδί, παρά η ηλικία του (φυσικά βέβαια, θα πρέπει να είναι ηλικιακά και σε θέση να καταλάβει το παιδί αυτα που του λέμε ή του δείχνουμε κάτι που νομίζω ότι φαίνεται από την αντιδρασή του παιδιού όταν προσπαθούμε να του δείξουμε κάτι)

 

 

 

Τέλος, από την μικρή προσωπική εμπειρία που έχω, τα παιδιά καταλαβαίνουν πάρα πολλά πράγματα και μαθαίνουν πολύ εύκολα εάν τα αφήσεις να παίξουν με άλλα παιδάκια.

Ο γιος μου είναι 1 έτους, και όσες φορές έχει βρεθεί με άλλα παιδάκια (σε αυτή την ηλικία μεγαλύτερα από αυτόν, ώστε να μπορέσουν να ασχοληθούν μαζί του) τα μιμείται και κάνει πράγματα που με εκπλήσουν για την ηλικία του.

Έτσι η προσωπική μου άποψη είναι να δίνω ερεθίσματα και κυρίως να προσπαθώ να φέρω το γιό μου όσο περισσότερο γίνεται σε επαφή με άλλα παιδάκια.

 

Στις μικρές ηλικίες το παιχνίδι (πάντα με το σωστό τρόπο) είναι ο καλύτερος τρόπος για να διδάξουμε ένα παιδί από όλες τις απόψεις (διδασκαλία, έκφραση, κοινωνικοποίηση, εξάσκηση)

[ΣΟΦΙΑ]

Θέλω την άποψη σας σχετικά με την ακόλουθο τρόπο εκπαιδευσης που έμαθα ότι εφάρμοσε μία γνωστή της αδελφής μου, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα (όπως και ο συζυγος της), η οποία έχει δύο παιδάκια στην ηλικία των 3-4 χρόνων περίπου.

Απο την ηλικία των 18 μηνών τους είχε βάλει κάρτες σε όλα τα αντικείμενα/έπιπλα του σπιτιού στις οποίες αναγραφονταν οι ονομασίες τους, π.χ. καναπες, κρεββατι, τηλεοραση κλπ.

Έτσι, τα παιδιά με τρόπο παιχνιδιού και υποσεινήδητα έμαθαν να διαβάζουν από την ηλικία των 3 ετών!!!!!!!!!!!

 

Θά θελα να ρωτήσω την κ. Στυλιανάκη εάν αυτό βασίζεται σε κάποια επιστημονική μέθοδο, αλλά και τα αρνητικά που μπορεί να έχει (αν έχει) για το παιδί..

 

Εμαθα για το περιστατικό αυτό όταν η αδελφή μου πρότεινε να το εφαρμόσω στον Δημήτρη που δείχνει να είναι ένα αρκετά έξυπνο παιδάκι. Η πρώτη αντίδραση μου ήταν να της απαντήσω όχι, δεν θέλω να τον πιέσω. Ακόμα και όταν μου είπε ότι δεν κάνεις κάτι απλά βάζεις τις κάρτες και είναι σαν παιχνίδι, της απάντησα ότι προτιμω όχι, φοβάμαι μήπως δεν κοινωνικοποιηθεί σωστά αν πάει ας πουμε προνηπιο... ξέροντας να διαβάζει

 

Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται στον καιρό του..

[Μαρια Στυλιανακη]

Προσωπική μου άποψη είναι ότι κάθε πράγμα πρέπει να γίνεται στον καιρό του..

 

συμφωνώ κάθετα με αυτό.

 

Εάν ένα παιδί ευαισθητοποιηθεί με τη βοήθεια των γονιών του σε πράγματα που έχουν να κάνουν με την μάθηση και με γλωσσικούς τομείς σε ηλικία απο 18 μηνών, τότε αργότερα σε ένα δύο χρόνια, ή δεν θα θέλει καθόλου να διαβάσει βιβλία την ώρα που τα άλλα παιδάκια διψούν για αυτό, ή θα κοιτάει μόνο τα βιβλία και θα βλέπει αυτά σαν το πιό σημαντικό αγαθό.

 

Τώρα εάν ένας γονιός πιστεύει ότι στην ζωή το πιό σημαντικό αγαθό είναι το τί ξέρει κάποιος και τι έχει μάθει, είναι κάτι που ο καθένας αξιολογεί όπως θέλει.

 

Το σίγουρο είναι ότι το παιδικό μυαλό δεν έχει απεριόριστες δυνατότητες. Είναι μέν σαν "σφουγγάρι", αλλά και το "σφουγγάρι" έχει το όριό του.

Εάν το σφουγγαράκι αυτό γεμίσει με ερεθίσματα μαθησιακά, δεν έχει χώρο για τα συναισθηματικά θέματα.

 

Πχ. Για όρους τόσο σημαντικούς όπως η εμπάθεια για την οποία πρέπει να αναγνωρίζει τα συναισθήματα στο πρόσωπο στη φωνή και στη σωματική κίνηση του άλλου. Αυτά δεν θα μπορέσει να τα απορροφήσει και να ευαισθητοποιηθεί σε αυτά εάν το μυαλό του έχει πολιορκηθεί απο λέξεις και γράμματα.

 

Για να κάνει φίλους ένα παιδί στο παιδικό/νηπιαγωγείο, δεν θα τους κάνει καλύτερα αν ξέρει τα πάντα καλύτερα απο αυτούς.

Ίσα ίσα, ένα παιδί που είναι αρκετά πιό προχωρημένο και επιδεικνύει την γνώση του, τα άλλα παιδιά το σνομπάρουν!

Το αποτέλεσμα ? = θα νιώθει ντροπαλό επειδή διαφέρει απο τα άλλα παιδιά.... και ακόμα χειρότερα θα νιώθει ντροπαλό για τον πιό λάθος λόγο - επειδή ξέρει περισσότερα πράγματα.

Αυτό είναι κάτι που ακολουθεί ένα παιδί σε όλη του τη ζωή και σαν ενήλικας αργότερα....

 

Το πιό σημαντικό για μένα για τα παιδιά στην προσχολική ηλικία είναι η εξάσκηση της

λεπτής κινητικότητας (http://parents.org.gr/psych/?sid=75)

 

και της αδρής κινητικότητας (παιχνίδια που ευαισθητοποιούν την σωματική έκφραση-συγχρονισμό-αντίληψη - π.χ. το τραγουδάκι "χόκυ πόκυ", ή το "κεφάλι ώμοι γόνατα και πόδια").

 

οι συνεχείς ευκαιρίες για συμβολικό παιχνίδι με παιδιά της ηλικίας του, σε διάφορες παραστάσεις και ρόλους.

(αυτό βοηθάει το να βγούν προς τα έξω οι ανάγκες του κάθε παιδιού, ...μιά και ο ρόλος που παίρνουν τα παιδιά είναι συνήθως αυτό που θα ήθελαν ή που τους λείπει)

 

η προσχολική ηλικία, είναι το στάδιο όπου στρώνεται το έδαφος έτσι ώστε εκεί πάνω να χτιστούν τα θεμέλια της γνώσης που δίνεται στα παιδιά στο δημοτικό..

 

Στην προσχολική ηλικία, είναι που ένα παιδί θα αναπτύξει την χαρά του να παίζει, να μοιράζεται, να καθοδηγεί και να καθοδηγείται, να ανοίγεται, να εμπιστεύεται, να ακούει, να σέβεται την άποψη του άλλου, να επιμένει όταν πιστεύει ότι έχει δίκιο, να υποχωρεί, να διεκδικεί, και στην ουσία να χαίρεται την ζωή του με τα άλλα παιδάκια.

 

Αυτό είναι το πιό μεγάλο αγαθό σε αυτή την ηλικία και όχι το τι ποσότητες γνώσης είναι ικανά να μάθουν όσο το δυνατόν νωρίτερα.

 

Θα έλεγα ότι οι γονείς που ασχολούνται με αυτό πολύ, έχουν οι ίδιοι άγχος για το εάν το παιδί τους θα είναι αρκετά έξυπνο για να ανταπεξέλθει.

Όλα τα παιδιά όμως είναι έξυπνα, όλα μπορούν να μάθουν ειδικά όταν υπάρχει μία χαλαρή σχέση με αυτό - .... .

 

Εάν απο την ηλικία των 18 μηνών υπάρχει απο τους γονείς η προσμονή για να δείξει ένα παιδάκι το πόσο καλά μαθαίνει κάτι, αυτό αποκλείεται να είναι για καλό του παιδιού.

[ΣΟΦΙΑ]

Αχ Μαρία (Επέτρεψε μου τον ενικό) πόσο συμφωνώ μαζί σου!!!!!!! και χαίρομαι γιατί το ενστικτό μου λειτουργεί σωστά (Δεν εφησυχάζομαι ομως )

 

Σε ευχαριστώ πόλύ για τον χρόνο που αφιερώνεις και μας χαρίζεις τις πολύτιμες συμβουλές και γνώσεις σου!!!

 

Να ξερες πόσο μας βοηθάς....!!!!!!

[gini]

Αχ Μαρία (Επέτρεψε μου τον ενικό) πόσο συμφωνώ μαζί σου!!!!!!! και χαίρομαι γιατί το ενστικτό μου λειτουργεί σωστά (Δεν εφησυχάζομαι ομως )

 

Σε ευχαριστώ πόλύ για τον χρόνο που αφιερώνεις και μας χαρίζεις τις πολύτιμες συμβουλές και γνώσεις σου!!!

 

Να ξερες πόσο μας βοηθάς....!!!!!!

 

Δεν πρόκειται να τα έλεγα καλυτερα!

[Μαρια Στυλιανακη]

ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια... να σαστε καλά..

 

να πώ και κάτι άλλο, ... όλα αυτά είναι η άποψή μου, αλλά δεν σημαίνει αυτό ότι όλοι πρέπει και να συμφωνούν με αυτήν...

 

και όλο και κάτι καινούριο βγαίνει απο την συζήτηση όταν υπάρχουν και άλλες απόψεις...!

[ΣΟΦΙΑ]

Παραθέτω ένα άρθρο (που βρήκα πολύ ενδιαφέρον) αυτούσιο και αυτολεξεί:

 

ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΥ ΖΩΓΡΑΦΙΖΕΙ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ

 

Ο τρόπος που ένα παιδί κρατά το μολύβι για να ζωγραφίσει είναι σημαντικός και αξίζει να τον παρατηρήσουμε. Μπορεί να είναι είτε χαλαρός, οπότε δείχνει ένα παιδί άνετο και ήρεμο, είτε σφιγμένος, οπότε δείχνει ένα παιδί γεμάτο ένταση ή ακόμα και ντροπή.

Κάτι άλλο που φαίνεται όταν το παιδί ζωγραφίζει είναι η αντίληψη που έχει για το χώρο, δηλαδή τα όρια του χαρτιού, τα σχήματα, τις αναλογίες μικρών-μεγάλων αντικειμένων ή τον αριθμό τους. Το από που ξεκινά να ζωγραφίσει ένα παιδί και πως καλύπτει τη σελίδα, έχει και αυτό ιδιαίτερη σημασία. Κανονικά ο σχεδιασμός θα πρέπει να ξεκινήσει από το κέντρο της σελίδας, πράγμα που επιβεβαιώνει την αντίληψη του μικρού παιδιού ότι βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής, του ενδιαφέροντος του κόσμου. Το να νοιώθει έτσι ένα παιδί είναι φυσιολογικό και σημαντικό. Δείχνει ότι νοιώθει αγαπητό και ότι υπάρχουν γύρω του άνθρωποι που αντιλαμβάνονται τις ανάγκες του. Όταν από την άλλη δεν ξεκινά να ζωγραφίζει από το κέντρο, αυτό ίσως να οφείλεται σε αναστολές και ντροπή. Σαν να δείχνει το παιδί με τον τρόπο του ότι δεν καταλαμβάνει τη θέση που του ανήκει. Από την αριστερή πλευρά του χαρτιού ξεκινά το παιδί που θέλει να μεγαλώσει και να προσεγγίσει του άλλους άφοβα. Από τη δεξιά, εκείνο που θέλει να μείνει προσκολλημένο στο παρελθόν, στην ασφάλεια και την ευτυχία που προσδίδει η μητρική αγκαλιά.

Τι αφήνει να φανεί τώρα μια μισοάδεια σελίδα? Εσωστρέφεια και ντροπαλότητα συνήθως. Διστακτικότητα για το τι επιτρέπεται να κάνει και πώς να εκφραστεί. Ενώ μια ιδιαίτερη γεμισμένη με σχέδια και ζωγραφιές σελίδα, δείχνει παιδί με εξωστρέφεια και οικειότητα.

 

Επιμέλεια Άρθρου: Ιατρός κα Τραφαλή Μαρία ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘30 ΗΜΕΡΕΣ ΥΓΕΙΑΣ’

[angela]

Σοφία σε ευχαριστούμε πολυ!

Είναι παρα πολύ ενδιαφέροντα αυτά , αν δε σε πειράζει θα τα αναδημοσιεύσω στην άλλη ιστοσελίδα της ειδικής αγωγής το noesi.gr!

[Vicky]

Παντως απο τη δικη μου εμπειρια θεωρω οτι παιζει μεγαλο ρολο το αν ενα παιδι ειναι πρωτοτοκο ή οχι και αυτο γιατι η μιμηση κανει τα δευτερα να κανουν πραγματα πολυ πιο γρηγορα.

Ο γιος μου οταν ηταν 2 ελεγε μια συλλαβη απο καθε λεξη και ολες τις μαρκες των αυτοκινητων κανονικα.Μαλιστα αναγνωριζε και τα σηματα τους.Αναγνωριζε χρωματα ,σχηματα,μεγεθος και σε αυτο μας βοηθησε παρα πολυ μια βιντεοκασετα που ειχαμε απο περιοδικο ,"baby bright"...καταπληκτικη...μακαρι αν εβρισκα και τα υπολοιπα μερη....αυτα...δεν εκανε διηγησεις,δεν περιεγραφε...και μαλιστα περασε περιοδους φοβιας που δεν μπορουσε να μας εξηγησει και πελαγωναμε ολοι μας....Βεβαια μετα τα 3 και με το που πηγε στον παιδικο ολα εφτιαξαν...ο λογος ,τα τραγουδια(στα 4)η ζωγραφικη...και τωρα στα 5 δεν τον προλαβαινουμε.

Η κορη μου τωρα στα 2.

μετραει μεχρι το 10 και αναγνωριζει τους αριθμους.

Ξερει τα σχηματα κυκλο-κυβο-τριγωνο

φτιαχνει παζλ με 20 κομματια

ζωγραφιζει ανθρωπακια

μιλαει τελεια απο 13 μηνων και τωρα διηγειτε ιστοριες με μεγαλες προτασεις.

ξερει και τραγουδαει ολα τα παιδικα τραγουδια.

Κανει σεναρια στο παιχνιδι και δινει ρολους στα παιχνιδια της οταν παιζει.

 

Δε θεωρω οτι η κορη μου ειναι το παιδι θαυμα...απλα τη θεωρω τυχερη που εχει ενα μεγαλυτερο αδερφακι να λειτουργει ως προτυπο και να τις δινει συνεχως καινουργια ερεθισματα που γινοντε κατανοητα απο το μυαλουδακι της.

[rike]

Θα έλεγα το αντίθετο. Το πρωτότοκο είναι πάντα πιο ευνοημένο γιατί θέλοντας και μη ασχολούμαστε περισσότερες ώρες μαζί του. Έτσι εμένα η πρώτη μου κόρη τα έκανε όλα πολύ πολύ νωρίς, ομιλία puzzl χρώματα σχήματα αριθμούς ζωγραφική, και η μικρή τώρα έχει εντελώς διαφορετικούς ρυθμούς σε όλα. Σίγουρα μαθαίνει πράγματα από τη μεγάλη αλλά γενικά σε όλα άργησε. Επιπλέον δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ όσο είχα ασχοληθεί με τη μεγάλη για να μάθει χρώματα σχήματα κλπ. Όλη μέρα τρέχω να προλάβω άρα ότι αρπάξει είναι από το σταθμό ή από την αδερφή της. Σίγουρα είναι πιο πίσω από το πρωτότοκο.