Μαιευτήρια - Γιατί τα μωρά μακριά από τη μαμά;

Με αφορμή το θέμα της Αγλαϊας...

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=82580

...και για να μη χαλάσω εκείνο το θέμα, ρωτάω το εξής:

Άσχετα αν θέλετε από θηλασμό, ποιος ο λόγος να κρατάνε το νεογέννητο μακριά από τη μαμά του; Δηλαδή αν επιστρέψει η μαμά σπίτι, είναι κάπου χωριστά από το μωρό της και κάποιος άλλος το φροντίζει; Γιατί θεωρείται αποδεκτό το βρεφάκι, που μόλις βγήκε στον κόσμο να είναι χωριστα από τη μαμά του;

Τι είναι πια αυτές οι σπουδαίες "εξετάσεις", για τις οποίες γράφτηκε ότι ακόμα και στο rooming in, το υποτιθέμενο, απομακρύνουν καθημερινά και για ώρα τη μαμά από το υγιές μωρό; Γιατί δεν γίνεται να περνάει ο γιατρός από το δωμάτιο;

Τόσα χρήματα τους δίνουμε πια, που δεν γίνεται πουθενά στον κόσμο. Σε κανένα μέρος του κόσμου δεν θεωρείται αποδεκτό να δίνει κάποιος μια μικρή περιουσία για να έρθει το μωρό του στον κόσμο και παίρνουμε πολύ κακή εξυπηρετηση για αυτά που πληρώνουμε. Άκου εκεί να μην έρχεται ο γιατρός στο δωμάτιο...

Θα ήθελα να πουν εμπειρίες μαίες, αν υπάρχουν μεταξύ μας, όπως και μαμάδες από το εξωτερικό, με τη δική τους εμπειρία από rooming in.

To θέμα που άνοιξες είναι πολλύπλοκο και αμφιλεγόμενο. Εγώ γέννησα στο Αρεταίειο και είχα το παιδί μαζί μου συνεχώς. Ήταν η καλύτερη εμπειρία και παρόλο που ο περίγυρος με είχε φοβήσει (θα είσαι κουρασμένη, δεν θα έχεις αντοχες και όλα τα κλισέ) πραγματικά ανριωτιέμαι γιατί δεν εφαρμόζουν όλα τα νοσοκομεία αυτή την πρακτική. Μάλιστα ένα βράδυ που χρειάστηκε να μπει στη λάμπα λόγω ίκτερου, κάθε μια ώρα πήγαινα για να τον δω. Η μαία είχε βαρεθεί να με βλεπει. Και ΄την παρακαλούσα να μπω λίγο στο δωμάτιο να κάτσω μαζί του. Έβλεπα τα αλλα μωράκια που ήταν στο θάλαμο και έκλαιγαν και έβαζα και εγώ τα κλαματα (ορμόνες στο φουλ βλέπεις). Και σκεφτόμουν ότι δεν θα ήθελα με τιποτα να είναι το δικό μου παιδάκι εκεί μόνο του, χωρίς την αγκαλιά μου και το χάδι μου. Ειδικότερα τις πρώτες μερες της ζωής του. Ίσως να ακούγεται μελό. Και θα μου πεις τι παθαίνουν τόσα μωρα που μένουν σε θάλαμο νεογνών. Δεν ξέρω, αλλά τελικά ήταν καλύτερα θεωρώ που ήταν συνεχώς μαζί μου. Από την άλλη υπάρχουν και οι γυναίκες που γεννανε με καισαρική και σίγουρα είναι δύσκολο την πρώτη μέρα να φροντίσουν ένα μωρό. Στο Αρεταίειο σε αυτή την [ερίπτωση το πήγαιναν τη δεύτερη ημέρα για να έχει ανακτήσει η μητέρα τις δυνάμεις της. Τέλος υπάρχουν γυναίκες που θέλουν όντως να ξεκουραστούν και δεν θέλουν το παιδί μαζί, υπάρχει και ο φόβος των ιώσεων το χειμώνα ειδικότερα αν δεν είσαι σε μονόκλινο κ.λπ. Ο κάθες άνθωπος το αντιμετωπίζει διαφορετικά το ζήτημα.

Κοίτα, κάπου έχουν πείσει και τις γυναίκες ότι "δικαιούνται να ξεκουραστούν", ότι αν αλλάξουν εκείνες μια πάνα ή κάποιος συνοδός, θα είναι τραγικό, εφόσον έχουν πληρώσει για να "ξεκουραστούν" και άλλα τέτοια...

Αυτό είναι μια πλευρά.

Εγώ ρώτησα περισσότερο τι είναι αυτό το περισπούδαστο "εξετάσεις", που πετάνε έτσι, και αν τολμήσει η μαμά να πει κάτι, αντιμετωπίζει υφάκι, ότι δεν ξέρει, ότι κάτι κάνουν με το μωρό δηλαδή που αποκλείεται να γίνεται στο δωμάτιο.

Επειδή λοιπόν φαίνεται ότι το rooming in μπορεί να εφαρμοστεί αλλιώς, ότι καθώς φαίνεται στο εξωτερικό δεν υπάρχουν αυτά και το μωρό δεν χωρίζεται από τη μαμά, παρά όταν υπάρχει σπουδαίος λόγος. Ακόμα και αν χωριστεί δηλαδή, λόγω νοσηλείας, υπάρχει η τεχνική του καγκουρώ και γενικά η μαμά δεν αντιμετωπίζεται ως παρείσακτη.

Και πάλι δηλαδή, αυτό με τις ιώσεις και τους επισκέπτες. Το ίδιο πλήθος ατόμων είναι στο θάλαμο νεογνών, ως εργαζόμενοι και το ίδιο περίπου είναι οι επισκέπτες στο δωμάτιο. Το προσωπικό επί πλέον πιάνει το μωρό ασύστολα, κάτι που η μαμά μπορεί να ελέγχει με τους επισκέπτες! Οπότε ούτε και αυτό το επιχείρημα στέκει και πολύ. Το δικό μου παιδί κόλλησε δερματικό νόσημα, στο μαιευτήριο, ας πούμε, στο σημείο που του τρυπούσαν τη φτερνούλα για να του πάρουν αίμα.

Το ένα μου παιδί έκλαιγε σπαρακτικά κάθε φορά που το έπιανα να το αλλάξω και πολύ αργότερα συνειδητοποίησα ότι κάτι όχι καλό θα του είχαν κάνει εκεί μέσα, την ώρα που κανένας δεν κοιτούσε...

Οπότε, ας μας πει κάποιος λοιπόν, τι στο καλό είναι εκείνες οι εξετάσεις

Τό λέω και θα το λέω συνέχεια.... υγιής μαμά, υγιές μωρό δεν έχουν κανένα λόγο να υποστούν "νοσηλεία" τριών - τεσσάρων ημερών. Η φυσική ροή πραγμάτων θα ήταν να πάνε σπίτι τους λίγες ώρες μετά τον τοκετό και να έχουν εκεί για λίγες μέρες μια υποτυπώδη παρακολούθηση από γιατρό κατ'οίκον.

Rooming in σε συνθήκες νοσοκομείου ή κλινικής είναι δώρον άδωρον.

Αλλά πώς θα δικαιολογούσαν τα υπέρογκα ποσά τα μαιευτήρια;:roll: Άλλωστε μη νομίζετε, και τα δημόσια πληρώνονται από τα ταμία ανάλογα με τις διανυκτερεύσεις....

Κατά τα άλλα, να πω ότι με είχε σοκάρει η συμπεριφορά και των μαμάδων που μας λερώνονταν το μωρό την ώρα που το είχαν στο δωμάτιο και φώναζαν την μαία για να το πάρει και να το αλλάξει.

Αν θυμάμαι καλά έπαιρναν το πρωί κάθε πρωί για καμιά ωρίτσα. Κάνανε αιματολογικές, το ζύγιζαν, το έκαναν μπάνιο και το έβλεπε ο παιδίατρος. Οι αιματολογικές δεν ξέρω τι ακριβως περιελάμβαναν, πάντως εμάς την δεύτερη΄μέρα έδειξαν ανεβασμένη χολερεθρύνη και μπήκαμε σε λάμπα. Σίγουρα αίμα θα μπρούσαν να πάρουν και στο δωμάτιο, καθώς και να γίνει η εξέταση από τον παιδίατρο. Το μπάνιο όχι. Νομίζω πάντως ότι τους βολεύει να μαζεύουν όλα τα παιδιά από το να πηγαίνουν από δωμάτιο σε δωμάτιο.

εγώ που γέννησα στο Αττικό είχα το μωρό μαζί μου από τη στιγμή που βγήκε από μέσα μου. δεν το μετάνοιωσα στιγμή, δεν με κούρασε και δεν με άγχωσε καθόλου, ο γιατρός ερχότανε στο δωμάτιο και το εξέταζε και μόνο για το μπάνιο του πηγαίναμε στο δωμάτιο αλλαγής αλλά και εγώ από δίπλα του, έπλενε η μαία κοίταζα εγώ. δεν μπορώ να φανταστώ το μωρό μου μακριά μου για καμμία πολιτική κανενός νοσοκομείου

Εγώ το είχα μαζί μου και ήταν υπέροχα. Παρόλο που είχα κάνει καισαρική, σήκωνα του κουβερτάκι και έπαιρνα δύναμη. Άσε που ένοιωθα το γάλα να κατεβαίνει.... Ερχόταν ο παιδίατρος, το εξέταζε μπροστά μου, μου έλεγε αυτό που ήθελε να μου πει και τελείωσε. Βέβαια δεν είχα επισκέψεις πολλές, ήμουν και σε μονόκλινο.

Εγω γεννησα στο Βελγιο. Εδω τα υγειη μωρα ειναι μαζι με τις μαμαδες ασχετα με την κατασταση της μαμας (θα εξηγησω πιο κατω). Ειχα μονοκλινο αλλα ακομη και στα δικλινα τα μωρα ηταν μαζι με τις μαμαδες μονο που υπηρχε ενας χωρος με τζαμαρια μεσα στο δωματιο για να μπαινουν τα μωρα στο επισκεπτηριο.

Καθε δωματιο εχει μια γουρνα για το μπανιο του μωρου το οποιο κανει η μαμα την πρωτη φορα με την βοηθεια της νοσοκομας και απο εκει και περα μονη της. Φυσικα και το αλαγμα το κανει η μαμα μερα νυχτα. Τα μωρα τα πειραν μονο μια φορα για εξετασεις αιματος στο χωρο με τα προορα (οποτε δεν με αφησαν να παω). Ομως για το ακουογραμμα και τον υπερηχο στα νεφρα που εκανε ο πρωτος τον πηγα εγω με το πυρεξακι στον γιατρο και στο τμημα υπερηχων. Εξυπηρετηθηκαμε κατα προτεραιοτητα σαν νοσυλευομενοι...

Εγω και στις 2 γεννες ειχα επιπλοκες οποτε δεν ημουν αυτο που λεμε υγεεις τις 3 πρωτες μερες. Ευτυχως ειχα μαζι την μαμα μου η οποια εκτελουσε χρεει αποκλιστικης.. Μετα την 1η γεννα εκανα χειρουργιο και μεταγγιση και για 3 μερες δεν με αφηναν να σηκωθω. Καποιος (η μαμα μου μου εφερνε το μωρο στο κρεβατι) και οι νοσοκομες μου το εβαζαν στο στηθος.

Στην δευτερη γεννα για να αποφυγω το χειρουργιο μου εδωσαν μια ντουλαπα φαρμακα τα οποια με πειραξαν (εμετος και διαρροια μαζι με την αιμοραγια). Ζητησα να παρουν το μωρο στο θαλαμο των νεογνων αλλα αρνηθηκαν.. Οταν τις φωναζα για το μωρο ερχοντουσαν, οχι ομως για την παπια που αναγκαστηκα την εφερνε η μαμα μου - μαλιστα παρακουσαν την εντολη του γιατρου να μην σηκωθω και με πηγαν στο μπανιο με αποτελεσμα να χειροτερεψει η αιμοραγια...

Απο θεμα ξενου γαλακτος τωρα. Ο πρωτος ηπιε ενα μπουκαλι μολισ γεννηθηκε ενω εγω μεταφερομουν στο χειρουργιο και τον εβαλαν στο στηθος μου οταν επεστρεψα στο δωματιο 5 ωρες μετα την γεννα. Ο δευτερος προλαβε και θηλασε λιγο πριν αρχισουν να με τρεχουν. Ζητησα εγω να του δωσουν ξενο γαλα οταν εβλεπα οτι δεν κατουρουσε... Μπορει να κανω λαθος αλλα νομιζω οτι δεν ειχα υγρα να του δωσω (ειπαμε εμετος, διαρροια, και ακατασχετη αιμοργια και στο καπακι νηστια για πανω απο 24 ωρες μεχρι να ξεκαθαρισει αν θα κανω χειρουργιο ή οχι)

Ενδιαφέρουσα και η εμπειρία από το Βέλγιο. Τελικά οι πρώτες μέρες μπορεί να έχουν ανατροπές και δυσκολίες και ο τρόπος που αντιμετωπίζονται μπορεί να σκιάσει λίγο τη χαρά της άφιξης. Πιστεύω ακράδαντα όμως ότι αυτά είναι περαστικά και τα βάζουμε πίσω μας.

Για το μωράκι όμως, δεν είναι το ίδιο, αν έχει αρνητικές εμπειρίες από τον έξω κόσμο με το καλημέρα σας Κάποιοι πιστεύουν ότι τα μωρά δεν καταλαβαίνουν, αλλά κάποια σοβαρά πράγματα μπορεί να καταγράφονται, και είναι δύσκολο να ανατραπούν, γιατί δεν είναι εύκολο να εξηγήσει κανείς στο μωράκι τίποτα. Μόνο με αγάπη και με τον καιρό, να ξεχαστούν αυτά. Αλλά γιατί να γίνονται; Ας πούμε, ο μικρός μου έμαθε να διεκδικεί με το κλάμα, γιατί στο μαιευτήριο τον άφηναν να κλάψει και αυτό πέρασε καιρός να το κόψει. Εκείνον τον είχαν κρατήσει για παρακολούθηση 4 μέρες. Είχε μόνο διαβήτη κύησης, φυσικά ήταν υγιέστατος, όπως τα περισσότερα από αυτά τα μωρά και με διάφορες κωλυσιεργίες τον κράτησαν μέχρι που θα έπαιρνα εξιτήριο. Όταν ζητούσα να του δώσουν εξιτήριο και να έρθει στο δωμάτιο, αντιμετώπιζα υφάκι, ότι "ξέρουν αυτοί"... Να μην πω τι ξέρουν! Τέλος πάντων.

Η μικρή μου, με το που την πλησίαζε κάποιος να την αγγίξει, τιναζόταν, για πολλούς μήνες. Εκείνη βέβαια πέρασε και μια νοσηλεία στη ΜΕΝΝ, για την οποία υπάρχουν πολλές επιφυλάξεις, για το αν ήταν αναγκαία. Εκείνη την επηρέασε αλλιώς το όλο πράγμα. Επειδή πέρασε πολλά 24ωρα με το να αγνοούνται οι ανάγκες της, παρόλες τις διαμαρτυρίες, απέκτησε μια ιδιοσυγκρασία πιο κλειστή. Σαν να είχε παραιτηθεί. Είδα και πώς έπαιρναν αίμα από τα μωράκια. Δεν έδειχναν το σεβασμό που έχουν οι ενήλικες έγκυες, να γίνεται το τσίμπημα με το μηχανάκι, που είναι σχεδόν ανώδυνο. Τα μωρά τα τσιμπούσαν όπως να'ναι και φυσικά πονούσαν και έκλαιγαν και δεν ήξεραν τι τα βρήκε...

Στην αρχή δεν είχα δώσει πολλή βάση. Κάπου στη νέα μαμά όλοι λένε ότι τα μωρά είναι περίεργα, μέχρι να σαραντήσουν κλπ. Μετά συνειδητοποίησα, ότι όχι, δεν είναι έτσι όλα τα μωρά και δεν είναι αναγκαίο να είναι έτσι.

Και όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν τη δεδομένη εμπειρία της γέννας εδώ. Είναι κάπως σπάνια, όπως ίσως και η δική σου εμπειρία, με τις επιπλοκές. Όμως με έκαναν να πιστεύω ότι δεν υπάρχει λόγος να χωρίζεται το μωρό από τη μαμά του και να είναι σε έναν θάλαμο με φώτα και με κλάματα, εκτός αν υπάρχει σοβαρός λόγος.

Τώρα που είπες για δυσκολίες, θυμήθηκα εκείνο το καναδέζικο ντοκιμαντέρ που έδειχνε στο Μακεδονία TV, με τις εγκυμοσύνες-γέννες. Ένα παιδάκι, μετά που το πήγαν σπίτι παρουσίασε πρόβλημα και έπρεπε να νοσηλευτεί. Εκεί λοιπόν θεωρούσαν αυτονόητο ότι η μαμά θα ήταν 24 ώρες το 24ωρο με το νεογνό και κατά πάσα πιθανότητα θα το θήλαζαν. Οπότε ο θάλαμος νοσηλείας ήταν ένα άνετο δωμάτιο, με θερμοκοιτίδα για το μωράκι και με ένα άνετο κρεβάτι για τη μαμά.

το ''υγιες'' μωρο (υπαρχουν και εξαιρεσεις πχ θερμοκοιτιδα) θελει τη μαμα του. εγω θα καθομουνα στο δωματιο και το παιδι μου θα το ταιζαν και θα το αλλαζαν ξενες?

δλδ σε τρεις μερες που μενει καποια μεσα ξεκουραζεται? μετα στο σπιτι τι θα γινει? θα πληρωνουμε γυναικα?

την κορη την ειχα διπλα μου απο την ωρα που γεννηθηκε αλλα δυστυχως ο γιος ηταν στην μοναδα σε θερμοκοιτιδα. εχασα και εγω και το παιδακι μου τις καλυτερες στιγμες, τις πρωτες μας μερες.

να θυμησω οτι υπαρχουν μανουλες που τραβανε ζορι μετα τη γεννα. ειδικα καισαρικη. οποτε δε νομιζω να ταν οτι καλητερο ναχαν το μωρακι διπλα. δε ξερω κοριτσια εγω δεν εχω προβλημα. εκατσα 5 μερες. απο καισαρικη. δε ξερω αν ειναι πολλες η οχι αλλα μια χαρα περνουσα. και ναι! δεν ειμαι κακια μαμα. ουτε σημαινει πως δεν ανηπομονουσα να ρθει η σκεφτομουν νατοχα διπλα μου αραγε? αλλα...... ποτε δε το σκεφτηκα ετσι. μου αρεσε οπως ηταν. μη με βρισετε. απλα λεω και την αλλη πλευρα.

Οπότε supermama, εκεί που γέννησες υπήρχε επιλογή να δώσεις το παιδί στο θάλαμο να ξεκουραστείς; Εδώ λέμε όμως ότι σε κάποια μαιευτήρια δεν τίθεται θέμα επιλογής, αλλά πολιτικής.

Προσωπικά, ένιωσα ότι μπορούσα να δώσω το παιδί κάποια βράδυα που φαινόταν ότι είχε χορτάσει και μέχρι να ξαναξυπνήσει, οπότε και τον ξαναέφερναν. Απλά γιατί είχα κάποιο άγχος για όσο κοιμόμουν. Από την καισαρική ήμουν εκείνη που ανέρρωσε χειρότερα από όλες στον όροφο που ήμουν και χρειαζόμουν αναπηρικό καροτσάκι για τις μετακινήσεις στους ορόφους και για πηγαίνω στη ΜΕΝΝ, μέχρι και μια εβδομάδα μετά. Εξιτήριο πήρα στην εβδομάδα, όχι στις 4 μέρες.

Για εξετάσεις, δεν πήραν το παιδί, αφότου του έδωσαν εξιτήριο από την παρακολούθηση, καθώς ουσιαστικά, μετά την 4η μέρα, θα το είχα αντίστοιχα σπίτι. Οπότε εμείς δεν είχαμε τις "εξετάσεις" και ούτε έχω σκοπό να κάνω άλλο παιδί. Ρωτάω από ειλικρινή απορία. Μου άρεσε πάρα πολύ που τον είχα συνέχεια μαζί μου και εκείνος έδειχνε ευχαριστημένος που ήταν μαζί μου, ενώ δεν είχε δείξει το ίδιο για το προηγούμενο περιβάλλον στο οποίο τον είχαν, με τα φώτα, τους συναγερμούς, τους επισκέπτες παντού και τα άλλα μωρά να κλαίνε.

Παρόλο που είναι εγχείριση η καισαρική, όλες βλέπουμε επισκέπτες, κάθε τόσο μας σηκώνουν για να περπατήσουμε, με φοβερούς πόνους, τα μωρά μας, θα μας επιβαρύνουν; Τι ζητάνε εκείνα; Λίγη αγκαλίτσα... Πιο πολύ ενοχλούσαν οι νοσηλεύτριες που έμπαιναν κάθε στιγμή, όταν πχ κοιμόμασταν και μας ξυπνούσαν και έπαιρναν θερμοκρασίες και άλλα τέτοια...

Δεν το καταλαβαίνω, αλλά ας είναι... Τις πρώτες μέρες, αν είχαμε rooming in, το μωρό θα το φρόντιζε (πχ θα το άλλαζε) ο συνοδός μου. Γιατί να εμπιστευτώ την κάθε άγνωστη, που έχει το νου της σε άλλα 20 μωρά, ότι θα φροντίσει το μωρό καλύτερα από τους δικούς του; Αυτό δεν το καταλαβαίνω...

Φυσικά, αν δεν είχαμε εμείς αρνητική εμπειρία από όλο αυτό, μπορεί να έλεγα και εγώ ότι το ίδιο μου έκανε και ότι οι λίγες μέρες αυτές δεν είναι και τόσο σημαντικές.

εγω γεννησα στην ιταλια στην παβια,,,το μωρο το ειχα συνεχεια διπλα μου, μονο στο επισκεπτηριο για 2 ωρες τα επαιρναν μεσα,,,και τη νυχτα τα πηγαινοφερναν καθε 2 ωρες,,,,το πρωι στις 7 τα εφερναν και μεχρι τις 5 το απογευμα που ξεκιναγε το επισκεπτηριο ειμασταν συνεχεια μαζι,,,,ειμασταν σχεδον συνεχεια μαζι, κι εννοειται οτι εγω το αλλαζα, το θηλαζα και σημειωνα σ ενα χαρτι αν ειχε κανει κακα...οι μαιες βοηθουσαν και μας εκαναν και εσωτερικο σεμιναριο για το πως να τα πλενουμε, καθαριζουμε αφαλο αυτια μυτη κλπ αλλα και οδηγιες για το θηλασμο,,,,εφυγα την τριτη ημερα χρονος απαραιτητος για εξετασεις αιματολογικες,,,ειχα μια εξαιρετικη εμπειρια και κατα την εγκυμοσυνη και κατα την γεννα και στη συνεχεια με το μωρο

Οπότε supermama, εκεί που γέννησες υπήρχε επιλογή να δώσεις το παιδί στο θάλαμο να ξεκουραστείς; Εδώ λέμε όμως ότι σε κάποια μαιευτήρια δεν τίθεται θέμα επιλογής, αλλά πολιτικής.

 

Προσωπικά, ένιωσα ότι μπορούσα να δώσω το παιδί κάποια βράδυα που φαινόταν ότι είχε χορτάσει και μέχρι να ξαναξυπνήσει, οπότε και τον ξαναέφερναν. Απλά γιατί είχα κάποιο άγχος για όσο κοιμόμουν. Από την καισαρική ήμουν εκείνη που ανέρρωσε χειρότερα από όλες στον όροφο που ήμουν και χρειαζόμουν αναπηρικό καροτσάκι για τις μετακινήσεις στους ορόφους και για πηγαίνω στη ΜΕΝΝ, μέχρι και μια εβδομάδα μετά. Εξιτήριο πήρα στην εβδομάδα, όχι στις 4 μέρες.

 

Για εξετάσεις, δεν πήραν το παιδί, αφότου του έδωσαν εξιτήριο από την παρακολούθηση, καθώς ουσιαστικά, μετά την 4η μέρα, θα το είχα αντίστοιχα σπίτι. Οπότε εμείς δεν είχαμε τις "εξετάσεις" και ούτε έχω σκοπό να κάνω άλλο παιδί. Ρωτάω από ειλικρινή απορία. Μου άρεσε πάρα πολύ που τον είχα συνέχεια μαζί μου και εκείνος έδειχνε ευχαριστημένος που ήταν μαζί μου, ενώ δεν είχε δείξει το ίδιο για το προηγούμενο περιβάλλον στο οποίο τον είχαν, με τα φώτα, τους συναγερμούς, τους επισκέπτες παντού και τα άλλα μωρά να κλαίνε.

 

Παρόλο που είναι εγχείριση η καισαρική, όλες βλέπουμε επισκέπτες, κάθε τόσο μας σηκώνουν για να περπατήσουμε, με φοβερούς πόνους, τα μωρά μας, θα μας επιβαρύνουν; Τι ζητάνε εκείνα; Λίγη αγκαλίτσα... Πιο πολύ ενοχλούσαν οι νοσηλεύτριες που έμπαιναν κάθε στιγμή, όταν πχ κοιμόμασταν και μας ξυπνούσαν και έπαιρναν θερμοκρασίες και άλλα τέτοια...

 

Δεν το καταλαβαίνω, αλλά ας είναι... Τις πρώτες μέρες, αν είχαμε rooming in, το μωρό θα το φρόντιζε (πχ θα το άλλαζε) ο συνοδός μου. Γιατί να εμπιστευτώ την κάθε άγνωστη, που έχει το νου της σε άλλα 20 μωρά, ότι θα φροντίσει το μωρό καλύτερα από τους δικούς του; Αυτό δεν το καταλαβαίνω...

 

Φυσικά, αν δεν είχαμε εμείς αρνητική εμπειρία από όλο αυτό, μπορεί να έλεγα και εγώ ότι το ίδιο μου έκανε και ότι οι λίγες μέρες αυτές δεν είναι και τόσο σημαντικές.

συμφωνω τοσο πολυ μαζι σου σε καθε τι που γραφεις ......

θα γεννησω τον ιουνη στο μητερα κ θελω σαν τρελλη να εχω το μωρο απο το πρωτο λεπτο μαζι μου κ μονο μαζι μου !!!

Με πιανει απο τωρα μελαγχολια που σκεφτομαι αν δεν μπω σε rooming in κ θα εχω μακρυα μου το μωρακι μου... το εχω ηδη συζητησει κ με τον αντρα μου αυτο...κ επειδη ειμαι κ ευαισθητη φοβαμαι πη μου βγει σε καμια καταθλιψη ολο αυτο τοτε ! Μεχρι εκεινη την ωρα απλα προσευχομαι να καταφερω να την εχω κοντα μου !!!!

Γενικα ολως λυγιζω στην σκεψη κ μονο οτι ενα μωρακι που ζει μεσα σου 9 μηνες...ειναι μακρυα σου κ με ξενους ανθρωπους.... ουφ ! Ας σταματησω καλυτερα....

εγώ που γέννησα στο Αττικό είχα το μωρό μαζί μου από τη στιγμή που βγήκε από μέσα μου. δεν το μετάνοιωσα στιγμή, δεν με κούρασε και δεν με άγχωσε καθόλου, ο γιατρός ερχότανε στο δωμάτιο και το εξέταζε και μόνο για το μπάνιο του πηγαίναμε στο δωμάτιο αλλαγής αλλά και εγώ από δίπλα του, έπλενε η μαία κοίταζα εγώ. δεν μπορώ να φανταστώ το μωρό μου μακριά μου για καμμία πολιτική κανενός νοσοκομείου

Ακριβώς έτσι αισθάνομαι κ εγώ αλλά με όσα διαβάζω ανησυχώ ότι θα είναι κατόρθωμα να καταφέρω όσα λες.

Εσύ τι προβλήματα αντιμετώπισες; Πως το κατάφερες να είναι συνεχώς μαζί σου κ να το παρακολουθείς στο μπάνιο του;

Εγώ γέννησα σε γνωστό μαιευτήριο της Αθήνας. Είχα παρακαλέσει τις μαίες για αποκλειστικό θηλασμό κάτι που δεν σεβάστηκαν και τον τάιζαν με ξένο γάλα.

Όποτε έφερναν το παιδάκι μου να το θηλάσω, αυτό κοιμόταν και δεν έπινε γάλα.

Όταν τους το είπα, το αρνήθηκαν αλλά συνέχισαν το ίδιο τροπάριο.

Όταν επιτέλους γυρίσαμε στο σπίτι μας και πήγα ν' αλλάξω το μωρό, ήταν τόσο συγκαμένο που τρόμαξα. Αυτά για να δούμε που πετάμε τα λεφτά μας. Ξενοδοχεία πληρώνουμε όχι μαιευτήρια

Καλησπέρα! Πρόκειται να γεννήσω σε λίγο στο Ιασώ και η μαία μας, μας ενημέρωσε για το rooming in. Προσωπικά, θα ήθελα πολύ να τα καταφέρω να το έχω μαζί μου. Φαντάζομαι πως αρκεί μόνο να το δηλώσω έτσι? Ή υπάρχει περίπτωση να ΄μην έχουν τέτοια δωμάτια κ.λ.π?

Ωστόσο, θα 'θελα να πω πως το καλύτερο πάντοτε είναι αυτό που κάνει τη μαμά να αισθάνεται ευτυχισμένη. Δεν είναι 'κακή μητέρα' εκείνη που για χ, ψ λόγους δεν θέλει συνέχεια το μωρό μαζί της στο μαιευτήριο. Επίσης, είναι πολύ φυσιολογικό μία γυναίκα (όταν μάλιστα είναι και το πρώτο της μωράκι) να πελαγώσει - παρά τη χαρά της - έχοντας να φροντίσει ένα τόσο δα ολοκαίνουριο πλασματάκι δίπλα της, έχοντας το άγχος να τα κάνει όλα σωστά και έχοντας κι από πάνω μόλις γεννήσει με διάφορα 'τρελά' να συμβαίνουν στο σώμα της. Ας μη λιθοβολούμε όλοι τις γυναίκες για τις επιλογές τους. Προσωπικά, θέλω πολύ το rooming in, αλλά δεν κρύβω πως είναι κάτι που σίγουρα με ανησυχεί κιόλας λιγάκι.

Βέβαια, θεωρώ πως πέρα από το ότι δεν μου πάει η καρδιά να είναι το μωρό μου μοναχούλι, θα είναι μια καλή μαθητεία και για μένα ώσπου να γυρίσω σπίτι.

Αυτή όμως είναι μόνο η προσωπική μου αίσθηση των πραγμάτων, δεν θα κατηγορούσα ποτέ μία μανούλα που δεν βλέπει έτσι τα πράγματα.

Αν έχει κάποια μαμά εμπειρία από rooming in στο Ιασώ και μπορούσε να την παραθέσει?

εννοειτε βρε ! Δεν κατηγορησαμε προς Θεου ! Αυτο ειναι αποψη του καθενα !!!

εγω πχ δεν μπορω να διαννοηθω πως θα το εχω μακρυα μου αλλα καποια αλλη κοπελα μπορει να νιωθει το ακριβως αντιθετο !!!!

εγω παλι θελω να ρωτησω αν ξερει καποια !

Το δωματιο με το rooming in το κανονιζεις εκεινη τη στιγμη???? απ οσο ξερω ειναι μονο ενα δωματιο σε καθε οροφο ! Στο μητερα τουλαχιστον !

βασικα το κανονιζεις εσυ η ο γιατρος σου ?

εννοειτε βρε ! Δεν κατηγορησαμε προς Θεου ! Αυτο ειναι αποψη του καθενα !!!

εγω πχ δεν μπορω να διαννοηθω πως θα το εχω μακρυα μου αλλα καποια αλλη κοπελα μπορει να νιωθει το ακριβως αντιθετο !!!!

Συμφωνώ κάθε μαμά έχει δικαίωμα να νιώθει όπως θέλει για τις στιγμές αυτές. Και εγώ (δεν ξέρω αν το εννοούσε η Marirena κ για εμένα) εννοείται πως δεν βλέπω άσχημα την αντίθετη στάση ή άποψη..

Απλά θέλω πολύ να μάθω πώς θα καταφέρω αυτό που πολλές γυναίκες ενώ το θέλουν δεν το καταφέρνουν.

Αν έχει κάποια μαμά εμπειρία από rooming in στο Ιασώ και μπορούσε να την παραθέσει?

Marirena, γεννησα στο Ιασω πριν 3 μήνες και η εμπειρία μου ήταν πολύ καλή! Είχα το μωρό μου συνέχεια μαζί μου (ήμουν σε μονόκλινο). Το επαιρναν για λίγο για αλλαγή΄πάνας (όταν τους το ζητούσα) και το εφερναν αμέσως πάλι. Επίσης το επαιρναν κάθε πρωι για μια ώρα για εξετάσεις. Κατά την διάρκεια εκείνης της ώρας έκανα το μπάνιο μου και καλλωπισμούς. Ολες τις υπόλοιπες στιγμές ειμασταν μαζί.

Γνωρίζω ότι ολο το ΙΑΣΩ (όλα τα δωμάτια) εφαρμόζει rooming in εφ΄οσον το ζητησει η μητέρα. Οταν πηγα να γεννησω - στο -1 - με το που μπαίνεις είχε εναν γκισέ που με μεγάλα γράμματα έγραφε "rooming in" . Εκει δήλωνε η κάθε μητερα την βουλησή της να έχει το μωρό μαζί της. Εγω δεν χρειάστηκε να το κανω λόγω του δωματίου.

Για πιο πολλές λεπτομέρεις μπορείς να τηλεφωνήσεις στο ΙΑΣΩ και να ρωτήσεις. Οι μαιες, το προσωπικο εκεί ήταν όλοι εξυπηρετικότατοι.

Σου ευχομαι με το καλό να γεννήσεις και να πάρεις στην αγκαλιά σοτ το μωράκι σου!

Το επαιρναν για λίγο για αλλαγή΄πάνας (όταν τους το ζητούσα)

Δηλαδή αν δεν το ζητήσεις πρέπει όλα αυτά - μπάνιο, πάνα κ.λ.π να τα κάνεις εσύ ε? Τουλάχιστον σε βοηθάνε εκεί, σου δείχνουνε τπτ, γιατί εμένα αυτό είναι το άγχος μου

Κορίτσια, παρεξήγηση, δεν εννοούσα καμία που έχει ποστάρει εδώ, απλώς γενικά τοποθετήθηκα επειδή έχω δει τέτοιες και άλλες είδους πιέσεις γύρω από τα θέματα μητρότητας σε διάφορα μέρη - μέσα και έξω από το ίντερνετ. Γενική τοποθέτηση λοιπόν

Έχουν δυνατότητα rooming in για όλες τις θέσεις στο Ιασώ? Ή υποχρεώνεσαι να πας σε άλλη θέση αν για κάποιο λόγο δεν βρίσκεται στη θέση που θες? Θα ρωτήσω βέβαια και τη μαία μου προσεχώς που θα τη δώ. Α, και κάτι άλλο και συγνώμη για τις πολλές ερωτήσεις με την επιλογή rooming in χρειάζεται να έχουμε μαζί μας έξτρα μωρουδιακά πραγματάκια?