Marirena

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    679
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

11 Neutral

Περισσότερα για την/τον Marirena

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Σαφέστατα, όλα τα παραπάνω μπορεί να βάλουν το χεράκι τους σε μία κακή διάθεση, ή περίεργη διάθεση, δεν είναι ανάγκη να είναι ντε και καλά κατάθλιψη. Η μητέρα μπορεί να μην έχει τις εμπειρίες που περίμενε πως θα είχε (τί πιο φυσιολογικό) και να τις βιώνει επώδυνα, και όλα αυτό θέλει το χρόνο του και την επεξεργασία του για να καταλαγιάσει και να λάβει τις σωστές του διαστάσεις. Ωστόσο καλό είναι να μην μπερδεύουμε την μελαγχολία των πρώτων εβδομάδων , συνήθως στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως baby blues, και οφείλεται στην αναταραχή των ορμονών και περνάει σχετικά γρήγορα, με την επιλόχειο η οποία συνήθως εμφανίζεται με το σοβαρό της πρόσωπο μετά το δίμηνο, ή και τρίμηνο.
  2. Πρώτη φορά μετά από το βραδινό ύπνο, σηκώθηκε το πρωί και ήταν χλομή, ιδρωμένη , κρύα χεράκια και μέτωπο, και ήθελε να ξαναξαπλώσει, έφαγε λιγάκι και μετά από μισή ώρα ξαπλωμένη συνήλθε πλήρως. Δεύτερη φορά μετά από 3 μήνες περίπου, το ίδιο, μάλιστα κοιμήθηκε πάλι ένα δίωρο και ξύπνησε μια χαρά. Και χθες μεσημέρι αυτή τη φορά, πάλι ιδρώτας , κρύο μέτωπο και χέρια και μου ζήτησε να φάει. Έφαγε και συνήλθε.

  3. Διαφημίσεις


  4. Καλημέρα, 3,5 χρονών έχει πάθει 3 φορές κάτι που μου μοιάζει με ελαφριά υπογλυκαιμία. Μέσα στους τελευταίους πέντε μήνες. Θα το συζητήσω άμεσα με την παιδίατρό μας, αλλά εως τότε και κάνοντας ψαξίματα, το μυαλό μου πήγε σε άσχημες ιστορίες και φυσικά στον παιδικό διαβήτη. Ευτυχώς δεν έχει τίποτα από αυτά που αναφέρονται παραπάνω, πολυδιψία, συχνοουρία κλπ....Τί θα λέγατε? Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
  5. ναι μάλλον έτσι είναι όπως τα λες Χαρουλίτα, σ ευχαριστώ. Δεν θα το παίρνω τόσο βαριά λοιπόν!
  6. ναι έτσι πιστεύω κι εγώ, απλά ζορίζομαι λιγάκι κάποιες φορές. Όπως όταν πχ. έπαιζε με κάποια παιδάκια στην παραλία, κι όταν αυτά πήγανε να κολυμπήσουν εκείνη μαράζωσε απ έξω....γιατί τη βλέπω πως στενοχωριέται κι η ίδια με το φόβο της. Δοκίμασα και σε στυλ, έλα μαζί μου σιγά σιγά, λίγο να σε βρέξω κλπ...και σε στυλ δεν σου αναφέρω τίποτα και καθόλου, και με αφορμή κάποιες ιστορίες , γιατί της διαβάζω πολύ ή με βάζει να της λέω από το μυαλό μου, οπότε 'έφτιαξα' ιστορίες του στυλ, ένα κουνελάκι που το λέγανε τάδε και ανακάλυψε ότι φοβόταν το νερό, όμως σιγά σιγά προσπάθησε, την 1η μέρα λίγο , μετά λίγο παραπάνω κλπ....ή επίσης ότι δεν πειράζει ο φόβος, όλοι από κάτι φοβόμαστε, αλλά αξίζει να μην απογοητευόμαστε και να προσπαθούμε.... τίποτα, τζίφος.
  7. Συγνώμη αν υπάρχει και αλλού κάτι σχετικό, ομολογώ γράφω λίγο βιαστικά και δεν έψαξα. Δεν θα φλυαρίσω, ελπίζω, η ιστορία περίπου έχει ως εξής: Το κοριτσάκι μου είναι 3 και περίπου 3 μηνών, ξαφνικά έχει αρχίσει και φοβάται πράγματα που δεν φοβόταν ούτε κι όταν ήταν ενός και κάτι. Πχ. την τσουλήθρα (!!!!) , καμιά φορά τα άλλα παιδιά (!!!) , να ανέβει στο ποδήλατο (ενώ βρέφος ανέβαινε να καταλάβετε ), το τραμπολίνο, τα μικρά φουσκωτά σε ένα παιδότοπο (!!!!!!) και το κερασάκι στη θάλασσα φέτος τα πόδια της μόνο κι αυτό με το ζόρι ....Όχι πως την πίεσα ή την πιέζω, καθόλου, την αφήνω να νιώσει ότι είναι αποδεκτά τα συναισθήματά της , ότι δεν με ενοχλούν, δεν κάνω ποτέ συγκρίσεις, αυτά τα γελοία κοίτα όμως το άλλο παιδάκι κλπ.....και γενικώς βούδας, όσο γίνεται βέβαια γιατί υπάρχουν πάντα όλοι οι άλλοι καλοθελητές που σχολιάζουν ρωτούν και επικρίνουν κι όσο να ναι και εκνευρίζομαι και γενικώς στενοχωριέμαι. Ξέρω πως αυτή η ηλικία είναι για πολλά παιδάκια ένα όριο με διάφορα φοβερά και τρομερά, και νιώθουν κάτι σαν ανάγκη για πισωγύρισμα καθώς ταλαντεύονται μεταξύ των αυξανόμενων προοπτικών ανεξαρτησίας και της μητρικής αγκαλιάς και ασφάλειας....αλλά οκ, το θέμα είναι κρατώ καλή στάση? Έχετε τίποτα καλό να προτείνεται, ή ανάλογες εμπειρίες κλπ....? Μ' ενοχλεί ιδιαίτερα το θέμα μάλιστα, γιατί ποτέ δεν ήμουν η μαμά του 'μη' που κάνει φοβικά παιδιά, το εντελώς αντίθετο, και μάλιστα χαιρόμουν ιδιαίτερα παντα γιατί από βρέφος όριζε τον εαυτό της μόνη της τόσο καλά, που σχεδόν πάντα της είχα εμπιστοσύνη χωρίς αν είμαι από πάνω 'στην τσίτα', και τώρα αυτό με πιάνει ένα ''γαμώτο'', δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε.......
  8. Καλή μου κοπέλα, δεν ξέρω αν ο γιατρός σου πέρα από την φαρμακευτική αγωγή, που καλά κανεις και παίρνεις , σε υποστηρίζει και ψυχοθεραπευτικά. Αν όχι, θα ήταν πολύ καλό να βρεις κάποιον, κάποια με τον οποίο θα μπορέσεις νακάνεις και ψυχοθεραπεία, γιατί πολύ σωστά λες, πως μόνο με ένα χάπι δεν θα φύγουν όλα αυτά. Η ψυχοθεραπεία θα σου δώσει την ευκαιρία να αφηγηθείς και να καταλάβεις το πως δικά σου βιώματα εκφράζονται τώρα έτσι. Ως εδω ότι έγινε έγινε. Υπάρχει χρόνος για να διορθωθούν, αλλά γνώμη μου είναι πως δεν γίνεται χωρίς ψυχοθεραπεία. Αν το σηκώνει το βαλάντιό σας, πήγαινε χθες! Αν δεν το σηκώνει, ξέρω πολύ καλά πως πλέον οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας κατανοούν και παίρνουν πολύ λιγότερα, επίσης υπάρχουν κι άλλες δομές, εδώ είμαστε και μιλάμε. Υπάρχει λύση.
  9. Δεν φαντάζεσαι πόσο συμφωνώ. Και θα μπορούσα να προσθέσω κι άλλα τόσα. Δυστυχώς είμαστε πολύ πίσω. Να φανταστείτε ότι σε κορυφαία πανεπιστήμια (της αμερικής αν δεν κάνω λάθος) που ψιλιάζονται πράγματα άρχισαν να εφαρμόζουν κατάργηση κάθε είδους βαθμολογίας. Τέλος πάντων, η συζήτηση αυτή θα μπορούσε να είναι μεγάλη. Τρέμω στην ιδέα ότι θα βρεθώ κάποτε στη θέση να με ρωτήσει κάποιος αν η Πηνελόπη έχει μάθει στο νηπιαγωγείο γράμματα και αριθμούς , θα πρέπει απλά να το διαχειριστώ όλο αυτό, να μη του φέρω τίποτα στο κεφάλι, κλπ...Επίσης, θεωρώ ότι το τεράστιο έργο που έχουμε να κάνουμε, εφόσον κανένα (σχεδόν) τέτοιο έδαφος δεν υπάρχει κοινωνικά, είναι πως θα λειτουργούμε ως μόνο αντίβαρο για το παιδί σε όλο αυτό το κλίμα που από την προσχολική ηλικία έχει να αντιμετωπίσει. Από εκεί και πέρα, Peony, σ ευχαριστώ και πάλι, κ αι τις άλλες κοπέλες φυσικά, και πράγματι είναι ένα τεράστιο ζήτημα τί γίνεται με τα 'μοντεσσοριανά παιδιά' στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Άλλο φοβερό. Συμφωνώ επίσης, με την AthinaP ότι γενικά καλό είναι να υπάρχει μία συνέχεια σε ό,τι επιλέγει κανείς.
  10. πολύ κατατοπιστική η απάντησή σου peony σ' ευχαριστώ! Αν ας πούμε υπάρχει η σκέψη για Μοντεσσοριανό σχολείο, υπάρχει κάτι συναφές , σχετικό σε προσχολική εκπαίδευση? υ.γ Είναι η ιδέα μου ή είμαστε πολύ μακριά νυχτωμένοι στην Ελλάδα....απογοήτευση
  11. Καταρχάς, ευχαριστώ για τις απόψεις σας. Ομολογώ ότι δεν μ ενδιαφέρει καθόλου (ή μ άλλον μ ενδιαφέρει από την ανάποδη) το κομμάτι γραφής , αριθμητικής κλπ...και όλων αυτών των πρώτων γνώσεων και δεξιοτήτων που πάνε να περάσουνε κόντρα στην ηλικία των μικρών και με εντελώς αντίθετα αποτελέσματα συνήθως σύμφωνα με αξιολογές έρευνες. Για να μην πολυλογήσω θεωρώ ότι τα καίνε τα παιδάκια, και θα 'θελα όσο γίνεται να αντισταθούμε σ αυτό. Ένας λόγος λοιπον που το αρχικό μου ποστ ζητάει κάτι 'εναλλακτικό'. Από εκεί και πέρα, εναλλακτικό μ πορεί να είναι και σε σχέση με το πως αντιμετωπίζει και άλλα θέματα, πχ. την προσαρμογή και πολλά άλλα ...δεν ξέρω ακριβώς. Αυτό στο χαλάνδρι το έχω ακούσει και μπήκα και στο σάιτ τους. Η μετακίνηση δυστυχώς με προβληματίζει, είμαστε Ν. Ιωνία συγκεκριμένα στον Περισσό. Οπότε ξεκινάω με ένα μεγάλο μείον, που είναι ότι θέλω κι εναλλακτικό θέλω και δίπλα στο σπίτι μου τρομαρα μου, ....Αλλά νομίζω ότι δεν μπορώ να το διαπραγματευτώ αυτό , δηλαδή να έχει την προσαρμογή η μικρή να έχει και τις αποστάσεις, εντάξει κάψιμο σκέτο δεν το συζητώ. Από εκεί και πέρα μπερδεύτηκα λίγο που κάνετε λόγο για 'σχολείο' και 'σταθμό' ή 'παιδικό' δεν κατάλαβα τη διαφορά, τί εννοείτε ακριβώς? Μάλλον είμαι άσχετη μου φαίνεται. Επίσης πως κατατάσσονται τα παιδάκια , ανάλογα με την ηλικία? Πχ. 3,5 που θα είναι η δική μου , πάει στον παιδικό? Είναι δηλαδή 1. Βρεφονηπιακός, 2 παιδικός (μέχρι τα 5?) και μετά νηπιαγωγείο? Καλά τα λέω? Ευχαριστώ πολύ, ελπίζω να προχωρήσει κι άλλο η συζήτηση. Σκέφτηκα επίσης αντί για παιδικό να τη στείλω για κάποια δραστηριότητα, πχ. χορό που θέλει πολύ, αλλά αυτό δεν νομίζω πως θα μου καλύπτει την ανάγκη ( να την κρατάει κάποιος πρωί, αλλά και για την ευρύτερη κοινωνικοποίησή της), οπότε δυστυχώς μάλλον θα περιμένει λίγο ο χορός.
  12. Καλησπέρα, από ότι είδα δεν υπάρχει κάτι σχετικό, συγνώμη αν έκανα λάθος. Η μικρή μου είναι 3 τώρα, θα είναι σχεδόν 3,5 το Σεπτέμβρη και αν και δεν είμαι εντελώς υπερ του να αρχίσει τόσο νωρίς παιδικό, μάλλον θα αναγκαστούμε (με κάποια μικρή επιφύλαξη, αλλά μάλλον έτσι θα γίνει). Μπαίνω λοιπόν στη διαδικασία να ψάξω τί υπάρχει , ο δρόμος του δημόσιου είναι ένας, γνωστός κλπ...θέλω όμως να δω τί άλλο θα μπορούσε να υπάρχει, πιο εναλλακτικό αν μ ε καταλαβαίνετε. Είτε είναι playgroup, είτε κάτι αυτοδιαχειριζόμενο και συνεργατικό, είτε χώρος δραστηριοτήτων. Έχετε κάτι υπόψη? Μένουμε στη Ν. Ιωνία.
  13. Marirena

    ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ (Ν. Ιωνια)

    filoudaki από αυτά που μου γράφεις νομίζω πως σε αυτή πήγαμε τελικά! Και πράγματι από αυτά που είδα ως τώρα είναι μέσα σε αυτά που ζητάω και μας ικανοποίησε πάρα πολύ! Σ' ευχαριστώ πολύ για την ανταπόκριση
  14. Πολύ φυσιολογικά όλα αυτά. Η εγκυμοσύνη είναι ιδιαίτερη περίοδος ειδικά στην αρχή της. Κι εγώ το πρώτο τρίμηνο δεν με αναγνώριζα! Θα περάσει όμως. Προτείνω κι εγώ ν' αρχίσεις κάνοντας μικρά απλά πράγματα που σ' ευχαριστούν, όπως σου λέει η Μαρία_thess. Μία βόλτα, ένα σινεμά, ένα βιβλίο, λουλούδια για το σπίτι. Τέτοια... Θα δεις πως όσο περνάει ο καιρός θα νιώθεις διαφορετικά.
  15. Καλησπέρα! Με το καλό σου εύχομαι να έρθουν όλα καλά. Ο γυναικολόγος σου τί λέει? Σαφώς και πρέπει να συνεργαστούν οι δύο γιατροί, αλλά με βαρύτερη (κατά τη γνώμη μου) την άποψη του γυναικολόγου σου. Από εκεί και πέρα, μήπως θα ήταν καλό να δεις τί θα μπορούσες να κάνεις για να νικήσεις τα ψυχολογικά σου ζητήματα και με άλλους τρόπους ? Άλλωστε, ίσως θα πρέπει να προετοιμαστείς λίγο περισσότερο και για την περίοδο της λοχείας. Αν θες βοήθεια σε αυτά και προτάσεις, το συζητάμε, καλύτερα όμως να έγραφες λίγο παραπάνω για τα συμπτώματά σου