Gkely

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    53
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

20 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Υποθέτω το προεδρικό διάταγμα δεν αναφέρει κάτι σχετικό γιατί είναι δεδομένο, αυτοεξυπηρετούνται τέλος. Ούτε για το δημοτικό αναφέρεται κάτι, αν έχει ένα ατύχημα το πρωτάκι ή το δευτεράκι κλπ μόνο του δεν θα αλλάξει; Δεν ξέρω αν αναφέρθηκε αλλά δεν είναι βασικό απ τα 3 κιόλας τα παιδιά να γνωρίζουν ότι κανείς δεν μας αγγίζει στο σημείο που φοράμε εσώρουχο ή ότι δεν επιτρέπεται σε κανέναν να μας βλέπει γυμνούς; Χωράνε εξαιρέσεις σε τέτοιους κανόνες;
  2. Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας! Τελικά το είπα στον άντρα μου, αρχικά τσακωθήκαμε μετά μίλησε στην πεθερά, για να μην τα πολυλογώ γράφω πιο πολύ για να πω ότι το σημαντικό είναι να μην σου τύχει ο στραβός άνθρωπος, αν σου τύχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα δημιουργεί θέματα. Και νομίζω η λύση είναι μία: αδιαφορία. Με την προϋπόθεση, βέβαια, ότι το ζευγάρι τα βρίσκει. Κατά τα άλλα άσε τον τρελό στην τρέλα του.. το έχετε ακούσει; Αυτό ισχύει στην περίπτωσή μου.
  3. Ξαναγράφω γιατί θέλω την άποψή σας σε κάτι. Όπως έχω ξαναγράψει υπάρχει θέμα με την πεθερά, τελοσπάντων έχουμε περιοριστεί στα τυπικά, βρισκόμαστε, βλέπει το παιδί, τρώμε, λέμε και τα τυπικά και ξανά απ την αρχή. Συναντήθηκε με τους γονείς μου (εμείς λείπαμε σε διακοπές) και τους έκανε παράπονα για μένα, του τύπου τι της έχω κάνει πια και δεν μου μιλάει και μου μιλάει απότομα κλπ. Οι γονείς μου ήρθαν σε δύσκολη θέση, δεν ξέρω ακριβώς τι είπαν γιατι ακόμα δεν έχουμε βρεθεί, αλλά απ ό,τι κατάλαβα είπαν με ευγενικό τρόπο να μην τους ανακατεύει, κάτι τέτοιο μάλλον. Τους έκανε παράπονο για το παιδί που δεν του δίνουμε γλυκά κλπ κλπ , ο πατέρας μου είπε ότι δεν ανακατεύεται στο πώς μεγαλώνουμε το παιδί μας, κάτι τέτοια (όπως τα έμαθα τηλεφωνικώς). Τι να κάνω; Τι να πω στον άντρα μου; Να το πω; Ήμασταν στα τυπικά και τώρα νέες ιστορίες. Αν την επόμενη φορά που με δει από κοντά αρχίσει να μου λέει τα ίδια; Εν τω μεταξύ υποτίθεται ο άντρας μου της έχει μιλήσει και την έχει βάλει ''στη θέση της" για όσα έχει κάνει και πει κατά καιρούς άρα τι ήταν αυτό;; Αφού ξέρει και τι έχει κάνει και τι έχει πει και έχω ψυχρανθεί. Ή ο άντρας μου λέει ψέματα ή που αποσκοπεί αυτο που έκανε;

  4. Διαφημίσεις


  5. Gkely

    Μεσημεριανός ύπνος!!!

    Κατ΄αρχάς σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις. Να σας πω ότι κάναμε λάθος και της πήγαμε τον ύπνο πιο αργά, κρίνοντας ότι λόγω ηλικίας θα άντεχε περισσότερο. Τελικά το αντίθετο (μάλλον, με τα ως τώρα δεδομένα) ήθελε. Της πήγαμε τον ύπνο πιο νωρίς, δηλαδή 11:30 και κοιμάται μιάμιση ώρα. Μετά κατευθείαν για βράδυ. Προς το παρόν δουλεύει. Άρα πιστεύω ότι είχε παίξει η υπερένταση μεγάλο ρόλο .
  6. Gkely

    Μεσημεριανός ύπνος!!!

    Κι εγώ αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκα, μήπως κόβεται ο μεσημεριανός ύπνος, αλλά νομίζω νυστάζει, δηλαδή φαίνεται ότι έχει πέσει η όρεξή της, σιγά σιγά θα τρίψει και λίγο τα μάτια και στη διάρκεια αυτού του μισάωρου κλάματος το τελευταίο 10λεπτο κλαίει με κλειστά μάτια πια. Τις μέρες που έχω πει ότι δεν θέλει να κοιμηθεί, δεν την πιέζω άλλο, την αφήνω ξύπνια, κοιμάται στις 5 για βράδυ! Δηλαδή ζητάει γάλα, το πίνει και ξεραίνεται, δεν αντέχει άλλο, ούτε αυτό είναι φυσιολογικό πρόγραμμα. Δεν ξέρω, κάποια μέρα που ήμασταν έξω και δεν κοιμήθηκε το μεσημέρι ούτε στις 5, το βράδυ υποφέραμε, φοβερή ένταση και πολύ φυσιολογικό βέβαια. Αυτά σκέφτομαι και μου φαίνεται ότι τον έχει ανάγκη τον ύπνο. Μήπως έπρεπε να μείνουμε στον 20λεπτο και κακώς άλλαξα ώρα; Αλλά νομίζω δεν της αρκούσε.
  7. Gkely

    Μεσημεριανός ύπνος!!!

    Καλησπέρα, αντιμετωπίζουμε το εξής πρόβλημα και θέλω τη συμβουλή σας. Η μικρή είναι 20 μηνών και μέχρι πρότινος ο μεσημεριανός της ύπνος ήταν στις 12:30 περίπου για ένα δίωρο. Αυτό το δίωρο έγινε μιάμιση ώρα και ξαφνικά μετατράπηκε σε ένα 20λεπτο ύπνου. Δεν ξεκουραζόταν και φαινόταν αυτό όλη μέρα πια μέχρι να ξανακοιμηθεί για βράδυ (κατά τις 8). Η κοπέλα που την κρατάει δεν άλλαξε κάτι, της έδειχνε σημάδια νύστας, πολλές φορές το ζητούσε και μόνη της και την έβαζε για ύπνο. Περιμέναμε κάποιες μέρες μήπως άλλαζε κάτι, το συζητήσαμε και με την παιδίατρο και σκεφτήκαμε, δεδομένου ότι εγώ γυρίζω σπίτι κατά τις 2 να μην κοιμάται με την κοπέλα αλλά να γυρίζω και να την βάζω εγώ για ύπνο (όπως κάνουμε και τα ΣΚ που δεν δουλεύω). Σημειωτέον, τα ΣΚ κοιμόταν και κοιμάται τουλάχιστον 2 μιση ώρες, χωρίς αντίδραση. Και εδώ ξεκινάει ένα μαρτύριο. Γυρίζω, τρώμε μεσημεριανό, βάζω χαλαρωτική μουσική, κλείνω κουρτίνες και κατά τις 2:30 φτιάχνω γάλα να πάμε για ύπνο. Φοβερή αντίδραση, είτε ξεκινάει αμέσως να ζητάει να φύγει απ το υπνοδωμάτιο και βάζει τα κλάματα, είτε τραγουδάει κλπ κλπ και κάποια στιγμή ζητάει να φύγει, δεν την αφήνω και πλαντάζει. Για να κοιμηθεί, δηλαδή, θα περάσει το λιγότερο μία ώρα. Τις μέρες που γυρίζω νωρίτερα έχουμε ξεκινήσει όλη τη διαδικασία νωρίτερα και πάλι τα ίδια. Απλώς τότε της παίρνει μιάμιση ώρα για να κοιμηθεί. Τελικά θα κοιμηθεί, αφού, όμως, έχει προηγηθεί τουλάχιστον ένα μισάωρο κλάμα. Και κοιμάται για 2:30 με 3 ώρες. Ξέχασα να αναφέρω ότι το πρωί 6:30-7 έχει σηκωθεί. Και αναρωτιέμαι πού το έχουμε χάσει.. Καμιά συμβουλή;
  8. Καλησπέρα, κι εμάς το σπίτι μας είναι ακριβώς όπως το δικό σας. Εμείς είχαμε λίκνο (το next to me) στο δωμάτιό μας και το προτείνω ανεπιφύλακτα. Ωστόσο εκεί τη βάζαμε όταν πια πηγαίναμε κι εμείς για ύπνο. Την ημέρα και μέχρι να πάμε για ύπνο εμείς είχαμε πορτ μπεμπέ (το πρώτο τρίμηνο αν θυμάμαι καλά) και μας βόλεψε πολύ. Μετά είχαμε σκεφτεί ότι θα την βάζουμε πάνω με ενδοεπικοινωνία αλλά δεν έγινε ποτέ.. Μία που την ακουμπούσα και μία που ξυπνούσε οπότε σχεδόν για όλο τον πρώτο χρόνο κοιμόταν πολύ στον μάρσιπο και όταν κατάφερνα να τη βγάλω την ανέβαζα στο κρεβάτι μας και ξάπλωνα κι εγώ δίπλα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το βλέποντας και κάνοντας είναι μια καλή επιλογή. Είχαμε βάλει πάνω στο πλυντήριο στρωματάκι και όλα τα καλλυντικά σε κρεμαστή θήκη στο μπάνιο. Συρταριέρα ( όχι και αλλαξιέρα) μας έφτιαξε ξυλουργός και νομίζω αξίζει γιατί όντως έχει συρτάρια μεγάλα που βάζεις πάρα πολλά ρούχα και μένει. Ωστόσο έχει νομίζω και απλές αλλαξιέρες τύπου ikea οικονομικές που αν χωράνε στο κάτω μπάνιο είναι καλή λύση. Εμένα το άλλαγμα σε άλλο δωμάτιο από το μπάνιο δεν με βόλεψε ποτέ. Δυστυχώς δεν θήλασα οπότε για τα βραδινά γάλατα είχα στο δωμάτιο μας θερμαντήρα, κανάτα με νερό, γάλα σε δοσομετρητή (μετά τη λήξη της αποστείρωσης). Πριν κατεβαίναμε κουζίνα. Εμάς είναι σχεδόν όλα στο σαλόνι, πήραμε ένα έπιπλο-ραφιέρα με καλάθια να σώζεται λίγο η κατάσταση αλλά πια δεν είναι σαλόνι Για ρούχα ανέβα κατέβα. Σαλιάρες, μπλούζες βαμμένες από φρουτόκρεμες κλπ είχα βάλει σε ένα συρτάρι κουζίνας.
  9. Σας ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας, τις διάβασα όλες με προσοχή. Μίλησα ξανά με τον άντρα μου και θα της μιλήσει. Ελπίζω να μη γίνουν χειρότερα τα πράγματα και να της πει ό,τι πρέπει.
  10. Καλησπέρα κορίτσια, θέλω τη γνώμη σας σε κάτι που έχει προκύψει. Θα πω περιληπτικά για να μην κουράσω ότι αισθάνομαι ότι την έχω πατήσει στο θέμα πεθερά. Έχω παντρευτεί το μοναχοπαίδι της, έναν εξαιρετικό άνθρωπο και έχουμε φτιάξει την οικογένειά μας. Τον έχει μεγαλώσει η πεθερά μου μόνη της, μαζί με τη μαμά της θα έλεγα (γιαγιά του άντρα μου) , αφού χώρισε με τον άντρα της. Ο άντρας μου έχει μεγαλώσει ακούγοντας πόσο κακό μπαμπά είχε (εν τω μεταξύ πέθανε). Απ όταν αποφασίσαμε να παντρευτούμε έδειξε ένα πρόσωπο αντιπροσωπευτικής κακιάς πεθεράς, με ατάκες και λόγια που με πλήγωσαν, με έκαναν να κλάψω κλπ. Απρόσεκτη κατόπιν με το μωρό (γιατί να πλένει τα χέρια της αφού κάπνισε για να το πιάσει, γιατί να μην το φιλάει στο στόμα, αφού είναι η γιαγιά του, μια τρέλα). Στον άντρα μου τα λέω όλα και πάντα αναγνωρίζει ότι η μητέρα του φέρεται άσχημα, προσπαθεί να της απαντάει αλλά πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο μεταξύ αστείου και σοβαρού. Επίσης, προσπαθεί να δημιουργεί καταστάσεις ώστε να αισθάνομαι εγώ ασφαλής. Για παράδειγμα, ερχόταν η πεθερά μου σπίτι να δει το μωρό από νεογέννητο (ασχολίαστο καθόταν 5-6 ώρες, της παίρναμε σουβλάκια και δεν βοήθησε ποτέ σε τίποτα), και με το που άνοιγα την πόρτα μου έλεγε αυστηρά ¨ήρθα να δω την εγγονή μου", χωρίς να με χαιρετήσει, χωρίς να μου μιλήσει καθόλου μέχρι να επιστρέψει ο άντρας μου απ τη δουλειά. Άλλαξε αυτό, της είπε ο άντρας μου να έρχεται αφού γυρίσει εκείνος απ τη δουλειά με μια δικαιολογία. Σας λέω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε το πλαίσιο. Πολλά τέτοια και με περισσότερες χοντράδες. Οι γονείς μου της φέρονται εξαιρετικά και με έχουν συμβουλέψει όσο πιο κακιά γίνεται τόσο πιο καλά να φέρομαι, για να μην στεναχωριέται ο άντρας μου. Αναγνωρίζω ότι έχει φοβερό κόλλημα με τον άντρα μου, του μιλάει κάπως, εννοώ αγάπη μου, κούκλε μου, τι όμορφο γιο που έχω, του χαϊδεύει τα μαλλιά, τεσπα, μάλλον δικαιολογημένη συμπεριφορά. Στο θέμα μας. Έρχεται και της πηγαίνουμε το μωρό να το βλέπει όποτε ζητήσει, πάντα καθόμαστε 2-3 ώρες, μπορεί να βρεθούμε 1,2 φορές τη βδομάδα, μπορεί 1 στις 2 βδομάδες, όπως βγει από το πρόγραμμά της και του άντρα μου (ακόμα δεν έχω γυρίσει στη δουλειά). Εδώ και καιρό ζητάει να της πάμε το μωρό και να φύγουμε. Να της αφήσουμε το μωρό εκεί. Το μωρό είναι 14 μηνών, σε λίγες μέρες ξεκινάω δουλειά και είμαστε στη φάση προσαρμογής με την κοπέλα που θα το κρατάει. Ως τώρα, δεν έχει μείνει ποτέ με κάποιον άλλον εκτός από εμένα και τον άντρα μου, δεν έτυχε, ούτε το επιδιώξαμε. Δεν αισθανθήκαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι χωρίς το παιδί μας. Σημειώνω ότι και η μητέρα μου και η πεθερά εργάζονται. Στην τελευταία επίσκεψη, το μωρό αποκοιμήθηκε στο αμάξι πηγαίνοντας εκεί. Φτάσαμε, μου λέει θα την ξυπνήσω, θέλω να δω το μωράκι μου. Απαντάω "εσείς θα θέλατε να κοιμάστε και να έρθουμε να σας ξυπνήσουμε;" και μου ανταπαντά αν μου αφήσεις το μωράκι μου ναι. Πολλά τέτοια, μέχρι που κάποια στιγμή λέει απευθυνόμενη στον άντρα μου: Μιλάω στον γιο μου και δεν απευθύνομαι στην Ντίνα, πότε θα αρχίσετε να μου τη φέρνετε και να φεύγετε; Αυστηρά, με ύφος. Ο άντρας μου κάτι είπε του τύπου κάτσε να προσαρμοστεί με την κοπέλα, μη βιάζεσαι, λίγο σοκαρίστηκε. Η γιαγιά από πίσω την υποστήριζε, ναι ναι να στη φέρουν και να φύγουν, να μείνετε μόνες σας. Ήθελα τόσο πολύ να μιλήσω να πω κάτι αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη και δεν ήξερα μην τα κάνω θάλασσα. Να πω ότι, προφανώς θα θέλουμε κάποια στιγμή να την αφήσουμε στις γιαγιάδες αλλά όχι έτσι. Αισθάνθηκα απαίτηση να απομακρυνθώ από το παιδί μου. Αισθάνθηκα πολύ άσχημα. Θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει σε μια ευρύτερη οικογένεια με γιαγιάδες, παπούδες, θείες κλπ., να πάρει αγάπη και από αλλού, αλλά έτσι; Με απαίτηση να βλέπονται χωριστά τα μέλη της οικογένειας; Να πω επίσης, ότι όταν το βλέπει το παίζει για λίγο και κατά τα άλλα αναλώνεται στις ατάκες και τις παρατηρήσεις και τις μπηχτές. Επίσης, κουτσαίνει, δεν περπατάει καλά, δεν μπορεί να ανέβει σκάλες, έχει κινητικά θέματα. Τι να απαντήσω την επόμενη φορά; Δεν την εμπιστεύομαι, ούτε για την ασφάλεια του μωρού, ούτε για το τι μπορεί να του λέει. Αλλά το κυριότερο μπορεί να απαιτεί να αποχωριστεί ένα μωρό από τη μαμά του και τον μπαμπά του με το έτσι θέλω;
  11. Στις καμπύλες είναι σε όλα ακριβώς στο μέσο όρο, από τη μέρα που γεννήθηκε μέχρι σήμερα. Ούτε πάνω ούτε κάτω. Από το γιατρό δεν είμαστε ικανοποιημένοι, θα τον αλλάξουμε. Και σε αυτό το θέμα ουσιαστικά μόνοι μας αγχωνόμαστε και προσπαθούμε να το λύσουμε, χωρίς υποστήριξη και γενικά ενώ στην αρχή μας κέρδισε την εμπιστοσύνη, τους τελευταίους μήνες με διάφορες αφορμές την χάνει. Δεν μας έχει παραπέμψει για εξετάσεις, δεν έχουμε κάνει ποτέ αίματος ή ούρων, τελοσπάντων, δεν θέλω να λέω τι πρέπει να πει ένας γιατρός, υποτίθεται ότι επιλέγεις κάποιον, τον εμπιστεύεσαι και προχωράς μαζί του. Όμως, όταν αρχίζεις να κάνεις δεύτερες σκέψεις, η λογική σου και η κοινή λογική γενικά λένε άλλα πράγματα, τότε παίρνεις άλλες γνώμες, τον τσεκάρεις και στο τέλος τον αλλάζεις (όπως θα κάνουμε εμείς). Στεναχωριέμαι πολύ και νιώθω τύψεις γιατί είτε είναι παθολογικό το αφήσαμε πάρα πολύ γιατί κακώς και αφελώς είχαμε πειστεί ότι απλώς πρόκειται περί κακόφαγου παιδιού, που θέλει χρόνο, που είναι στο dna του κλπ κλπ, είτε είναι συμπεριφορικό που προφανέστατα εγώ θα έχω κάνει κάποιο λάθος, αφού με εμένα είναι το μωρό 11 μήνες τώρα. Τελοσπάντων, σημασία έχει να μη χαθεί άλλος χρόνος και να λυθεί.
  12. Τραυματική εμπειρία δεν έχει, δεν έχει καεί ή πνιγεί, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι. Τώρα για το άγχος, τι να πω, δεν το συζητάμε μπροστά της, ίσως στην αρχή το κάναμε για λίγο αλλά το σταματήσαμε. Θα πάμε σε όσους γιατρούς και όσες ειδικότητες χρειαστεί. Απλώς φοβάμαι πως αν είναι θέμα συμπεριφορικό έχει παγιωθεί μια κατάσταση πια. Και πάλι σας ευχαριστώ πολύ.
  13. Σε όλα τα υπόλοιπα είναι μια χαρά, δεν μας έχει προβληματίσει τίποτα, ούτε εμάς ούτε το γιατρό. Ναι, μπουσουλάει, κάνει βηματάκια όταν πιάνεται από έπιπλα, χαιρετάει, στέλνει φιλιά, κάνει όχι με το κεφάλι της, παίζει κου κου τσα μόνη της (κρύβεται), χρησιμοποιεί δείκτη-αντίχειρα, γυρίζει σελίδες βιβλίων, δείχνει, πήραμε μια κούκλα και κάνω πως την ταΐζω με το κουτάλι και με μιμείται κάπως (σκέφτηκα να το κάνω μήπως μας βοηθήσει στο φαγητό), δεν ξέρω τι άλλο να παρατηρήσω. Γενικά είναι ένα πολύ ενεργητικό και χαρούμενο μωρό, πολύ παρατηρητική, γυρίζει το κεφάλι στον παραμικρό ήχο, δεν ξέρω τι άλλο να πω. Έχουμε κλείσει ραντεβού ήδη σε λογοπεδικό σίτισης και εύχομαι να μας κατευθύνει σωστά. Σας ευχαριστώ πολύ όλους που ασχοληθήκατε.
  14. Ναι, ξεκινήσαμε στους 6 μήνες, τις πρώτες 3-5 φορές έφαγε μπουκίτσες, μετά σταμάτησε και δεν ξαναξεκίνησε. Δηλαδή μέσα σε όλο αυτό το διάστημα, να έχει φάει συνολικά 5 μπουκιές 5 διαφορετικές φορές, που έβαλε κάτι στο στόμα από αυτά που είχε μπροστά της και μετά όμως, δεν ξαναέβαζε. Με το κουτάλι ποτέ, δεν το δέχεται καθόλου. Αυτό πώς να το κάνω; Ναι, κακοφαγία, κακό dna και μετά νοσηρή σχέση με τη μαμά. Επί της ουσίας ναι.
  15. Ναι, ΑΡΓΚ, σημαίνει δεν ανοίγει το στόμα και δεν δοκιμάζει μπουκιά. Γυρίζει το κεφάλι από την άλλη. Της βάζω μπροστά της το φαγητό, το πιάνει, το λιώνει, παίζει και ενδιάμεσα κάνω προσπάθειες να την ταΐσω. Τρώω κι εγώ παράλληλα, θέλει να πάρει από το πιάτο μου, της δίνω και πάλι παίζει, το λιώνει αλλά δεν κάνει κίνηση να το βάλει στο στόμα. Εδώ αναρωτιέμαι γιατί; Εννοώ πως αν έχει στα χέρια της χαρτιά θα τα βάλει κατευθείαν στο στόμα, τι αλλάζει με το φαγητό; Γιατί δεν δοκιμάζει και να το απορρίψει μετά; Θα το κάνω, δεν το είχα σκεφτεί. Εννοώ ότι ο γιατρός έχει επιτρέψει να φάει αυγό. Πχ δεν έχει επιτρέψει ακόμα ψάρι. Σε κάθε ραντεβού μας δίνει τις επόμενες εισαγωγές ανεξάρτητα από το αν δεν έχει φάει τις προηγούμενες. Ναι, συμφωνώ. Τι εννοείς; Για το περιστατικό με το μπισκότο σκέφτομαι μήπως το έφαγε ασυνείδητα; Μήπως το έβαλε στο στόμα όπως βάζει τα παιχνίδια της και "έτυχε" να το φάει; Επίσης, το απόγευμα έφτιαξα μπισκότα με γλυκοπατάτα, μπανάνα και βρώμη. Βγήκαν μαλακά, της τα έδωσα, έπαιξε, τα έλιωσε, της έδωσα και δεν έφαγε. Απλώνει για παιχνίδι. Το παίρνει, το κοιτάει, το γυρίζει γύρω γύρω, το λιώνει και παίρνει το επόμενο. Όταν παίζει με τα παιχνίδια της τα βάζει στο στόμα, το φαγητό γιατί όχι;;;
  16. Δηλαδή προσφέρω το φαγητό, τρώει μια μπουκιά ή καθόλου στην περίπτωσή μας, να μη δώσω μετά γάλα; Αφού θα πεινάει. Εννοώ, σε αυτή την ηλικία μπορεί να κάνει στο μυαλό τη σύνδεση αν δεν φάω θα μείνω νηστική; Πώς να το χειριστώ αυτό; Αυγό έχουμε εισάγει, ψάρι όχι. Θα τις φτιάξω όλες τις συνταγές, χίλια ευχαριστώ για τις προτάσεις και τις απαντήσεις σας.