stelma

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    22
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

10 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Διαβάζω καιρό το θέμα και παρά τις διαφωνίες έχω να πω ότι παραμένει μια ανάσα σε σχέση με τις αντίστοιχες συζητήσεις στο fb, ακόμη και σε αυστηρά ειδησεογραφικές σελίδες! Και εγώ πάντως έσπευσα να κάνω το εμβόλιο μόλις άνοιξε η πλατφόρμα για τους εκπαιδευτικούς, παρόλο που ειμαι 32 και χωρίς οικογένεια. Και αυτό όχι γιατί με έπιασε καμία πρεμούρα για το κοινό καλό -αν μπορούμε να πούμε οτι κινείται κάποιος αποκλειστικά από αλτρουιστικα κίνητρα, αλλά επειδή είχα κουραστεί από το άγχος της διαρκούς επαγρύπνησης να μη κολλήσω σε ένα περίβαλλον εργασίάς με παιδιά, που η κοινωνική αποστασιοποίηση επηρεάζει αρκετά την παιδαγωγική σχέση και μεταδώσω τον ιο στη συνέχεια σε δικούς μου ανθρώπους, τον αδερφό μου κ την κολλητή μου, που παρά την νεαρή ηλικία είναι ανοσοκατεσταλμενοι λόγω αγωγής για αυτοανοσα. Όλοι στο άμεσο περιβάλλον μου έχουμε κάνει την πρώτη δόση, εγώ Pfizer, οι γονείς μου astra, φίλοι και συνάδερφοι που κάνουμε παρέα το ίδιο. Ή μάσκα προσωπικά δεν με ενόχλησε ποτέ, περιεργως μπορώ να τις φοράω αρκετές ώρες κ να μιλάω σχεδόν συνεχόμενα, τον χειμώνα είχα τις υφασμάτινες, τωρα με τη ζεστη φοράω τις k 95, αλλά με τα self test έχω θέμα, μου είναι πραγματικά επίπονο κ ανατριχιαστικό κ αρχίζω να πιστεύω ότι είναι θέμα μάλλον φυσιολογίας της μύτης. Την Κυριακή δε ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν ψευδώς θετικό τεστ, μεγάλη αναστάτωση, έψαχνα στα εφημερεύοντα να αγοράσω τεστ για να ξανακάνω κ μετά από 2 αρνητικά self test κ ένα αρνητικό ραπιντ την επόμενη μέρα το πρωί, επέστρεψα στο σχολείο. Θεωρώ τελείως αναξιόπιστη τη διαδικασία κ προφανώς πολλοί γονείς δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να το κάνουν στο παιδί τους κ απλά υπογράφουν αρνητικό αποτέλεσμα.
  2. stelma

    ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

    Μαρτιο και Απριλη συνηθως κλεινουν οι προσληψεις της επομενης χρόνιας, έτσι ώστε να δοκιμαστούν και στην τάξη, οποτέ υπάρχει ακόμη χρόνος. Επίσης, έκτακτες προσλήψεις μπορεί να γίνουν και τέλος Ιούνη, αν προκύψουν κενά. Ίσως τώρα με τον κορονοϊό να έχουν πάει γενικά πίσω όλα αυτά τα ζητήματα. Θετικό θεωρείται σε κάποια ιδιωτικά το να παραδώσεις προσωπικά το βιογραφικό σου στο σχολείο, έχοντας έτσι την ευκαιρία να γνωρίσεις ίσως τον υπεύθυνο προσλήψεων στα μεγάλα σχολεία ή τον ιδιοκτήτη στα μικρά οικογενειακά. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται καλή προετοιμασία, αυτοπεποίθηση και συγκροτημένη προσωπικότητα.
  3. stelma

    ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

    Δεν γνωρίζω τίποτα για τον κλάδο των χημικών, αλλά επειδή αναφέρθηκε ότι αναζητάει εργασία και σε ιδιωτικά σχολεία, στα οποία έχω εμπειρία, αν και τα τελευταία αρκετά χρόνια ειμαι σε δημόσια, εννοείται ότι μπορεί να στέλνει το βιογραφικό της κάθε χρόνο. Σχεδόν απαραίτητα θα έλεγα να το συνοδεύει με μια επιστολή εκδήλωσης ενδιαφέροντος γραμμένη για το συγκεκριμένο κάθε φορά σχολείο ανάλογα με τη φιλοσοφία του. Εκει θα εξηγεί συνοπτικά τους λόγους που θέλει να δουλέψει στο συγκεκριμένο σχολείο και αυτούς που την κάνουν να πιστέψει ότι ταιριάζει στο προφίλ του. Παράλληλα, καλό είναι να έχει διαφορετικά βιογραφικά για την εκπαίδευση εστιασμένά σε εκείνες τις δεξιότητες που έχουν σχέση με διδασκαλία. Τα τελευταία χρόνια, επίσης, παρατηρώ ότι το προφίλ στο linked in με τα κατάλληλα skills και επαφές βοηθάει αρκετά. Ας κοιτάξει τώρα με τα εξ αποστάσεως σεμιναρια μηπως μπορει να βρει κάποιο σχετικό με διδασκαλία σε ib σχολεία, πλέον ζητούν αντίστοιχη εμπειρία. Τέλος, μια προοπτική είναι τα κέντρα μελέτης, που λόγω της απορρόφησης των δασκάλων στα δημόσια σχολεία, καταφεύγουν πλέον σε άλλες ειδικότητες που έχουν προϋπηρεσία στην εκπαίδευση. Δεν έχω εικόνα για το πώς εξελίσσονται οι προσλήψεις των χημικών αναπληρωτών, αλλά γνωρίζω από φίλη ότι στο παρόμοιο ΠΈ των βιολόγων υπάρχει πλέον έλλειψη και φέτος κάλεσαν άτομα με μόρια από μεταπτυχιακό, καλό βαθμό πτυχίου, γλώσσες, αλλά χωρίς προϋπηρεσία. Ας κοιτάξει τους πίνακες προσλήψεων στις 2 πρώτες φάσεις, να υπολογίσει και τα μόρια που έχει σύμφωνα με το νέο σύστημα για να δει αν, ποτέ και που θα καλούσαν τη σειρά της.

  4. Διαφημίσεις


  5. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον το θέμα, καθώς είμαι δασκάλα και έχω δουλέψει 2 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και τα υπόλοιπα σε δημόσια. Μόλις βρω λίγο χρονο, θα παραθέσω και εγώ την άποψη μου. Προς το παρόν Βέρα εχεις πμ.
  6. Vtgian, συμφωνώ και εγώ ότι όταν εγκλωβιζομαστε σε στερεοτυπα, μπορεί να χάνουμε την ουσία και να απομακρυνόμαστε από την πραγματικότητα των συγκεκριμένων περιπτώσεων η να αδικούμε κάποιον στηριζόμενοι στο ότι κάτι παρόμοιο συνεβη κάποτε σε εμάς. Για αυτό λέω ότι το βασικό σε τέτοια θέματα, που ενέχουν ηθικούς προβληματισμούς είναι να εξετάζουμε όλες τις παραμέτρους και να προσπαθούμε να "μπούμε στα παπούτσια" και των δύο πλευρών. Είδες ότι βασιζόμενη στην εμπειρία σου, θεωρησες πιο σημαντικό να αναδείξεις την πλευρά της νυν συζύγου, ενώ εγώ στηριζόμενη στη δική μου, σκέφτηκα κατευθείαν τα συναισθήματα της γιαγιάς. Ωστόσο, πιθανότατα η συγκεκριμένη περίπτωση έχει πολλές διαφορές από τα όσα βιώσαμε εμείς στις σχέσεις μας. Για την ιστορία θα πω μόνο ότι η δική μου περίπτωση δεν εμπίπτει σίγουρα στο στερεότυπο " ώριμος κύριος ερωτεύεται πιτσιρίκα και φτιάχνουν νέα οικογένεια", αλλά είναι περισσότερο " τριανταρης ερωτεύεται σαραντάρα με δυο παιδιά και αποφασίζουν να παλιμπαιδισουν για όσο τους παίρνει χωρίς να υπολογίζουν τους τριγύρω ανθρώπους"! Βέβαια, δεν ξέρω τελικά ποιο είναι το χειρότερο, γιατί και το δεύτερο αν δεν εκδηλωνόταν τώρα, μπορεί κάποια στιγμή να οδηγούσε στο πρώτο
  7. Mcgyver, από τη στιγμή που ο σύζυγος σου, που γνωρίζει φαντάζομαι και κάπως καλύτερα τα γεγονότα πήρε αυτή την απόφαση, μου φαίνεται ότι είναι και αυτός αποφασισμένος να λήξει μία και καλή το θέμα της συνύπαρξης γιαγιάς και παππού σε διάφορες περιστάσεις και αυτό σίγουρα είναι θετικό. Για μένα το θέμα είναι πως θα τεθεί αυτή η ειλημμενη απόφαση στον παππού έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο ότι δεν επιδιώκετε να κάνετε τον ίδιο στην άκρη στα σημαντικά γεγονότα της ζωής σας, αλλά να βγείτε από μία άβολη κατασταση, που είτε ηθελημένα είτε άθελά του, αυτός έγινε η αιτία να δημιουργηθεί. Ίσως θα ήταν καλό ο σύζυγος σου να κάνει και με την μητέρα του μία ανοιχτή κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει η παρουσία της νυν συζύγου σε διάφορες οικογενειακές εκδηλώσεις για εσάς ως "αναγκαίο κακό" προκειμένου να καταλάβει ότι δεν έχει να φοβηθεί κάτι από αυτή τη συνύπαρξη παρά μόνο την αναπόφευκτη σύγκριση που θα θέσει την ίδια σε ανώτερη θέση. Και αυτό βέβαια μόνο εφόσον ο παππούς μπορεί να εγγυηθεί ότι η νυν θα συμμαζευτει στα πλαίσια που εσείς θα έχετε ήδη θέσει. Πάντως αν ο παππούς δεν είναι από αυτούς τους ξεροκέφαλος τύπους που θέτουν τα θέλω τους υπέρ πάντων και ο,τιδηποτε άλλο τους προσβάλλει, νομίζω ότι θα το λάβει το μήνυμα και δεν θα θελήσει να περιθωριοποιηθεί από μόνος του περισσότερο.
  8. Αυτό ακριβώς εννοώ ότι μου φαίνεται άξιο απορίας, ότι δηλαδή δεν υπάρχει συμφωνία ως προς το τι είναι ηθικά αποδεκτό ή έστω ανεκτό και νομίζω ότι έγινε και εδώ κάπως ορατό. Οι περισσότερες συνομιλητριες με απολύτως ειλικρινή πιστεύω διάθεση είπαν ότι σε αυτή την περίπτωση (δηλαδή στο ότι διοργανώνεται ένα πάρτυ γενεθλίων με σκοπό να περάσει όμορφα το παιδι- στο οποίο εννοείται ότι συμφωνώ) είναι αδιάφορο το γιατί η γιαγιά δεν μπορεί να ανεχτεί τη νυν συζύγο, η οποία περνώντας ο καιρός νομιμοποιείται στις συνειδήσεις. Και νομίζω ότι ακόμη και αν το ερώτημα ήταν ποια είναι η γνώμη μας για τη νυν συζύγο που (αν έχω καταλάβει σωστά υπήρξε το τρίτο πρόσωπο στον γάμο) νομίζω ότι πολλές από τις συνομιλητριες θα μπορούσαν να βρουν επιχειρήματα που να δικαιολογούν αυτή τη συμπεριφορά. Και σκέφτομαι ότι πριν μου συμβεί και εμένα στο γάμο μου, θα μπορούσα και εγώ να είμαι ανάμεσα σε αυτές τις συνομιλητριες, καθώς γενικά δε συνηθίζω να είμαι απόλυτη σε τέτοια θεματα και προσπαθώ να δω τη γενικότερη εικόνα ενός ανθρώπου. Οπότε καταλήγω ότι ακόμη και τέτοια θέματα "ηθικής φύσης" μπορεί να είναι σχετικά ανάλογα με τις πεποιθήσεις του καθενός, που λίγο πολύ διαμορφώνονται και αλλάζουν συνεχώς από τα βιώματα που έχει.
  9. Σ' ευχαριστώ για το post σου livinath. Δε θέλω να καταχράστω το θέμα, τα έχω άλλωστε γράψει αναλυτικά σε χωριστό θέμα, οπότε θα πω μόνο ότι το πώς φτάνει ένα ζευγάρι να τελματώσει είναι λογικά ευθύνη και των δύο, το πώς το χειρίζονται όμως από εκεί και πέρα μπορεί να είναι καθοριστικό για την πορεία της σχέσης. Δυστυχώς για μένα, ο πρώην αντρας μου φέρθηκε εντελώς ανώριμα και πριν και μετά τον χωρισμό. Έχει μετατραπεί ξαφνικά σε έναν παρτακια, που ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα περνάει καλά ο ίδιος (κατά δήλωσή του) και δεν τον αναγνωρίζουν ούτε οι κολλητοί του. Όσο για τις γυναίκες που κατάδεχονται να γίνουν το τρίτο πρόσωπο σε σχέσεις που γνωρίζουν ότι είναι ακόμη "ζωντανές", πραγματικά προσπαθώ να μην παρασύρομαι από εύκολους χαρακτηρισμούς και αναρωτιέμαι συχνά τι μπορεί να τις ωθει στο να δεχθούν έναν τέτοιο ρόλο. Ειδικά όταν έχουν και οι ίδιες οικογένειες και παιδιά, τα οποία βάζουν σε δεύτερο μοίρα προκειμένου να ζήσουν τον έρωτά τους. Αν μη τι άλλο αυτή η σχέση μου έχει γεννήσει μία σειρά από τέτοια ερωτήματα για τη φύση των ανθρωπίνων σχέσεων και τα όρια των συναισθημάτων μας, τους αυτοπεριορισμους μας και το σύνηθες μοτίβο ενός μεγάλου έρωτα που καταλήγει ένας απλός εγκλωβισμός. Πως αλλάζουν οι άνθρωποι και ξαφνικά δυσκολεύεσαι να αναγνωρίσεις και τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους? Ποτέ αληθεια έπαψαν οι σχέσεις να είναι απλες και όλα έγιναν τόσο περίπλοκα? Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο θα ανοίξω μάλλον ένα καινούριο θέμα με όλα αυτά.
  10. Εγώ θα πρότεινα να μιλήσει ο σύζυγος σου στους γονείς του ταυτόχρονα χωρίς την παρουσία της νυν συζύγου, αλλά ούτε και τη δική σου. Να ξεκαθαρίσει ότι λυπάται πάρα πολύ για την τροπή που πήρε η οικογένεια του, ότι αυτός σαν παιδί τους δεν είναι αρμόδιος να κρίνει τις αιτίες που οδήγησαν στο διαζύγιο, ότι κατανοεί ότι και οι δύο πλευρές έχουν τη δική τους οπτική και επιχειρήματα, αλλά είναι πλέον καιρός για χάρη και του εγγονιου να αφήσουν πίσω κατά το δυνατόν όσα τους χωρίζουν και να αναζητήσουν οι τρεις τους μία λύση που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Να συζητηθουν ανοιχτά όλα τα θέματα με μία ταυτόχρονη επίκληση στη λογική και το συναίσθημα. Και εννοείται ότι ο παππούς θα πρέπει να δεσμευτεί σχετικά με τη συμπεριφορά της συζύγου του, το πώς θα την πείσει είναι δικό του θέμα. Δεν κρύβω ότι με προβλημάτισε πολύ αυτό το θέμα, καθώς είμαι και εγώ κατά κάποιον τρόπο στη θέση της γιαγιάς. Τα γενέθλια του βαπτιστικου μου είναι τον Ιούνιο και από τώρα σκέφτομαι τι θα γίνει αν θα πρέπει να βρεθούμε στον ίδιο χώρο με τη νυν του πρώην άντρα μου. Βέβαια, στη δική μας περίπτωση δεν την συστήνει ακόμη στους κοινούς μας φίλους και συγγενείς, καθώς ντρέπεται που όλοι γνωρίζουν ότι ήταν η αιτία του χωρισμού μας, αλλά μέχρι τότε νομίζω ότι θα έχουν αρκετό θράσος (αν είναι ακόμη μαζί) για να το κάνουν και αυτό. Και μπορεί η κουμπάρα μου να με διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τη δεχτεί στο σπίτι, εντούτοις και από τις απαντήσεις εδώ συμπεραίνω ότι σταδιακά για τους τρίτους αρχίζει να μοιάζει λεπτομέρεια το πώς οδηγήθηκε ένα ζευγάρι στο διαζύγιο και υπάρχει η τάση οι ευθύνες να ισομοιραζονται, οπότε και τα τρίτα πρόσωπα γίνονται κάποτε αποδεκτά ως μία παγιωμένη πραγματικότητα. Οπότε πιστεύω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο η ανωτερότητα και η αξιοπρέπεια μπορούν να σώσουν λίγο την κατάσταση και όποιος έχει λογική θα κάνει μόνος του τη σύγκριση. Τώρα αν η γιαγιά θεωρεί ότι δεν μπορεί ακόμη να διαχειριστεί με ψυχραιμία την παρουσία της νυν συζύγου, νομίζω ότι θα είναι καλό να σεβαστείτε την απόφασή της να απέχει. Δεν νομίζω ότι το εννοεί εκβιαστικά, απλώς μερικές φορές είναι μάλλον δύσκολο να βλέπεις μπροστά σου ζωντανή μία εικόνα που θεωρείς (καλώς ή κακώς) ότι έχει ανατρέψει τη ζωή σου και μάλιστα αυτή η εικόνα να θεωρείται πλέον απολύτως φυσιολογική από όλους τους γύρω σου.
  11. 2 μέρες μετά αισθάνομαι σιγά σιγά να καταλαγιάζει ο έντονος θυμός και το σοκ και σιγά σιγά έρχεται η συνειδητοποίηση. Ευτυχώς έχω τη συμπαράσταση φίλων και οικογένειας. Το κακό είναι ότι οι κολλητές μου και η κουμπάρα μου βρίσκονται σε άλλη πόλη και έχουμε ξαναρχίσει να μιλάμε ατέλειωτες ώρες στα τηλέφωνα, όπως τότε που ήμασταν έφηβες και φοιτήτριες. Εδώ έχω τουλάχιστον τις συναδέλφους από τη δουλειά και μία καλή φίλη από τον κοινό μας κύκλο, ο οποίος και συνειδητοποιώ ότι αποτελείτο από τους στενούς του φίλους και τις γυναίκες τους. Είμαι ακόμη αρκετά μουδιασμένη, όμως ο πόνος έχει αρχίσει να έρχεται ειδικά τα βράδια, που ξυπνάω από όνειρα με εικόνες μιας χαρούμενης, κοινής ζωής και δυσκολεύομαι να ξανακοιμηθώ, σηκώνομαι το πρωί με έναν κόμπο στο στομάχι, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να απασχολούμαι την υπόλοιπη μέρα με τις υποχρεώσεις μου ξαναβρίσκοντας το χαμόγελό μου και το χιούμορ μου. Αναρωτιέμαι μερικές στιγμές αν προσποιούμαι ή αν στ' αλήθεια μπορώ και γελάω, αν στα αλήθεια μπορώ να συνεχίσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Νομίζω ότι έχω την ανάγκη να τον αποκαταστήσω κάπως στα μάτια μου, όχι γι' αυτόν, αλλά για να μπορέσω ίσως να κρατήσω τις αναμνήσεις μου και να μην νιώθω ότι έχασα άδικα 8 χρόνια από τη ζωή μου, τα οποία κατά βάση αισθανόμουν πολύ ευτυχισμένη. Έχω αποφασίσει να μην επιδιώξω κάποια επαφή μαζί του προς το παρόν ακόμη και για τα διαδικαστικά μέχρι να ανακτήσω κάπως τον εαυτό μου (σε κανένα 15νθημερο στο αισιόδοξο σενάριο) και μετά βλέπουμε... Ήδη έχουν ξεκινήσει τα "προξενιά" από φίλους, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι θα χρειαστεί να περάσω ένα αρκετά μεγάλο διάστημα μόνη μου, προκειμένου να ανασυγκροτηθώ και να πατήσω στα δικά μου πόδια. Ελπίζω ότι οι άντρες εκεί έξω δεν θα είναι όλοι της ίδιας κατηγορίας... Και να φανταστείτε ότι ο δικός μου θεωρούνταν από τους ...καλούς!!! Ποιος ξέρει; Η κουμπάρα μου λέει ότι ο μ[email protected]#$%^&ς της μίας είναι ο πρίγκηπας της άλλης
  12. Θα κάνω μία προσπάθεια να σας μεταφέρω τις εξελίξεις τώρα που κάπως ηρέμησα και ξεκίνησα την προαπάθεια ανασυγκρότησης. Χθες το βράδυ ο καλός μου γυρνώντας πτώμα από τη δουλειά, κοιμήθηκε από τις 8 μιση. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία να μπω στο messenger του κινητού και... βρήκα το φως μου. Εν ολίγοις ετοιμάζεται να μετακομίσει στην πόλη της καλής του, καθώς υπάρχει υποψία ότι μπορεί να έμεινε έγκυος. Φυσικά βρέθηκα μπροστά σε διαλόγους απύθμενης αγάπης, έρωτα και απόλυτης αφοσίωσης. Το μόνο που φαίνεται να τον απασχολεί ως πρόβλημα είναι πώς θα τον δεχτούν τα παιδιά της. Αλλά πραγματικά το χειρότερο δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό. Το χειρότερο ήταν ότι κορόιδευε εμένα και τη συμπεριφορά μου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να με βλέπει, ότι τον επιτηρώ σαν ροτβάιλερ, ότι είμαι κρύα και ειρωνική μαζί του και διαστρεβλώνοντας τα συμπεράσματα από τις συζητήσεις μας. Παρέλειψε βέβαια να αναφέρει πώς κοιμόταν και έκανε σεξ με ένα τέτοιο άτομο ακόμα και αυτές τις ημέρες. Μετά από αυτό πήρα τον πατέρα μου να έρθει να με πάρει με σκοπό να μαζέψω τα πράγματα μου και να φύγω χωρίς να πω τίποτα. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν άντεξα να φύγω σιωπηλά, πήγα από πάνω του την ώρα που κοιμόταν και τον έφτυσα, ενώ στη συνέχεια άρχισα να του φωνάζω ότι είναι σκουπίδι κλπ., τον χαστούκισα, τον χτύπησα και έφυγα ουρλιάζοντας ότι αξίζουν απολύτως ο ένας στον άλλον. Αν πριν από ένα μήνα μου έλεγε κάποιος ότι ο άντρας μου με εξευτέλισε κοροϊδευοντας με ταυτόχρονα με την γκόμενα και εγώ έκανα τέτοια σκηνή απείρου κάλλους, θα του έλεγα ότι είναι τρελός και ότι η δική μας σχέση ακόμα και αν λήξει,θα γίνει με αξιοπρέπεια. Στη συνέχεια αισθάνθηκα μία τεράστια απελευθέρωση, καθώς αισθάνθηκα ότι όλο αυτό με βοήθησε να ξεπεράσω όσα συναισθήματα αγάπηςκαι έρωτα μου είχαν απομείνει, ότι γλίτωσα από μία ταλαιπωρία που θα μπορούσε να είναι ακόμη χειρότερη. Σήμερα είμαι ακόμη μουδιασμένη και αναρωτιέμαι πώς 8 χρόνια μπορεί να έπεσα τόσο έξω με έναν τέτοιο άνθρωπο. Αναρωτιέμαι αν οι αναμνήσεις που έχω είναι αληθινές. Αναρωτιέμαι πώς μπορούσε να είναι τόσο διπρόσωπος ώστε την ίδια ώρα να έρχεται και να με χαϊδεύει για να δει αν έχω πυρετό και να μιλάει ταυτόχρονα με την άλλη υποβιβάζοντας με. Είμαι ακόμη πολύ θυμωμένη και πικραμένη με όλη αυτήν άνανδρη συμπεριφορά, αλλά πραγματικά τείνω να πιστέψω ότι έχει πραγματικά τυφλωθεί από έρωτα και όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν μηδαμινά μπροστά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί δε σηκωνόταν να φύγει, αφού δεν άντεχε άλλο την παρουσία μου και γιατί έλεγε και έμοιαζε να με νοιάζεται, ενώ ταυτόχρονα έλεγε όλα αυτά στην άλλη. Νομίζω ότι κουβαλάει πολλά συμπλέγματα κατωτερότητας και μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια να μειώσει εμένα και τη σχέση μας ήθελε να επιβεβαιωθεί και να εδραιώσει τη νέα του σχέση. Η οποία σχέση θα ήθελα πολύ να προχωρήσει, διότι μου φαίνεται εντελώς αστείο ότι ένας άνθρωπος που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στη ρουτίνα ενός ζευγαριού χωρίς παιδιά και υποχρεώσεις, νομίζει ότι θα τα βγάλει πέρα σε μία τόσο περίπλοκη κατάσταση όπου ήδη εμπλέκονται δύο ανήλικα παιδιά σε ηλικία δημοτικού και ενδεχομένως ένα τρίτο που είναι στο δρόμο. Εγώ πάντως ευχαριστώ την τύχη μου που δεν πρόλαβε να τον κάνει και πατέρα του παιδιού μου. Στο πρακτικό κομμάτι ξέρω ότι μόλις το συνειδητοποιήσω, θα πονέσω πολύ. Ήδη μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να πάω από το σπίτι μας να μαζέψω τα πράγματα μου, ένα σπίτι που το έφτιαξα με τόση αγάπη για εμάς τους δύο. Ωστόσο, δεν έχω σκοπό να τραβήξω άλλο τα πράγματα τόσο για εμένα όσο και για τους γονείς μας και μόλις αισθανθώ κάπως έτοιμη θα του ζητήσω απλά μία συνάντηση για να λύσουμε τα πρακτικά θέματα του διαζυγίου, του σπιτιού και των δύο σκύλων μας. Τα υπόλοιπα θα γίνουν μάλλον απλώς μία ιστορία, ελπίζω κάποτε να μπορέσω να αναπολώ τις στιγμές μας μόνο με αγάπη.
  13. Σας ευχαριστώ όλες τόσο πολύ για τις απαντήσεις. Με βοηθούν πολύ να ξεκαθαρίσω ορισμένα πράγματα. Μιλωντας στο τηλέφωνο με την κολλητή μου, που τον ξέρει χρόνια (αυτή μας γνώρισε) μου είπε ότι αυτά που βγάζει τώρα είναι απωθημένα παλιότερα, καθώς δεν είχε μεγάλη σεξουαλική εμπειρια- τουλάχιστον όχι όση θα ηθελε- πριν από εμένα, οπότε θεωρεί ότι παρά τα όσα έλεγε -ηταν απόλυτος περί απιστίας, σε αντίθεση με εμένα, που ήμουν και παλιότερα πιο χαλαρη- ήταν πάντα επιρρεπής στο να κολακεύτει από το ενδιαφέρον των γυναικών. Προσωπικά περιμένω να γίνει το Σαββατοκύριακο μια συζήτηση κ με τον πατέρα του, ή ντροπή του οποίου ξέρω ότι είναι το μόνο που θα τον ταρακούνησει, και μετά είμαι αποφασισμένη να του πω να φύγει από το σπίτι και να πάει να βρει αυτο που του αξίζει. Άλλωστε, σε 10 μέρες είναι και ο περίφημος αγώνας που θα ξαναβρεθουν. Δεν πιστεύω ότι ή σχέση τους έχει μέλλον, αν είναι σχέση, αλλά θα του πω ότι από τη στιγμή που δεν έχει σκοπό να με διεκδικήσει, δεν έχω και εγώ σκοπό να κάνω το ίδιο. Μου είναι όντως πολύ δύσκολο να τον εμπιστεύτω ξανά μετά από τέτοιο ταρακούνημα, οπότε δεν ξερω τι νόημα θα έχει μία ενδεχόμενη επανασύνδεση από τη στιγμή που μέχρι τώρα είχαμε απόλυτη εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Για το τέλος να πω ότι ξέρω κ καταλαβαίνω σίγουρα ότι με νοιάζεται ακόμα, αλλά τι να το κάνεις μόνο αυτό στα 28 σου? Πως να ζήσεις από τώρα με κάποιον που δεν είναι ερωτευμένος μαζί σου?
  14. Αν αφαιρεσω τους τελευταίους μήνες, όχι δεν μπορώ να πω ότι είχα καποιο ιδιαίτερο παράπονο. Ήταν ένας άνθρωπος γλυκός, εδειχνε πάντα την αγάπη κ το ενδιαφέρον του και γενικά προσπαθούσε να φέρεται σωστά στις προσωπικές κ τις επαγγελματικές του σχέσεις. Γι αυτο και έχω πέσει από τα σύννεφα. Για μενα είναι σαν να έγινε ξαφνικά ένας άλλος άνθρωπος ανεντιμος και εγωιστής και αυτά δεν ήταν σίγουρα χαρακτηριστικά του πριν, γι αυτό και ψάχνω τόσο πολύ να βρω τι φταίει. Εκτός ότι τον αγαπώ ακόμα, αναρωτιεμαι πόσο εύκολο θα είναι να ξαναβρω κάποιον νορμαλ άνθρωπο που θα με αγαπάει και δε θα φτάσουμε μετά από κάποια χρόνια στο ίδιο σημείο. Να είναι περισσότερα αυτά που μας χωρίζουν από ότι αυτά που μας ενώνουν.
  15. Νομίζω ότι μάλλον κάπου χάσαμε στο ενδιάμεσο τις προτεραιότητες που είχε ο καθένας μας. Αυτός νόμιζε ότι θα πάρει μία δασκάλα παλαιάς κοπής, που στη μία θα είναι στο σπίτι για να έχει διαθέσιμο χρόνο για την οικογένεια της, κ του βγήκε μία τρελή που σπουδάζει 10 χρόνια συνεχομενα κ τα Σαββατοκύριακα τρέχει σε σεμινάρια! Εγώ παλι νόμιζα ότι είναι πρόθυμος να συμπαρασταθεί στα θέλω και τις φιλοδοξίες μου και ότι όταν χρειάζεται θα αναλαμβάνει τη φασινα, αλλά μου βγήκε τελικά πολύ φαλοκρατης για να ανταπεξέλθει σε αυτό το μοντέλο για πολυ. Κάνω λίγο χιούμορ μήπως και αποσυμφοριστω κάπως, αλλά κάπως έτσι είναι τα πράγματα. Χωριά που στην Αθηνα, μας συντηρουσα κυρίως εγώ κ δευτερευόντως αυτός και αν και δε το εδειχνε, μπορεί συσσωρευτικα να έπαιξε και αυτό το ρόλο του.