stelma

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    25
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

15 Neutral

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Συμφωνώ γενικά. Υποτίθεται στο δημοτικό ο ρόλος που αναφέρεις μοιράζεται ανάμεσα στον σύμβουλο -τώρα συντονιστή- που έχει την παιδαγωγική καθοδήγηση και τον διευθυντή, που πέρα από τα διοικητικά καθήκοντα, είναι και η γέφυρα ανάμεσα στον δάσκαλο και τον σύμβουλο σε κάθε σχολείο. Έτσι, όπως το αναφέρεις ήταν δομημένο το σύστημα στο ιδιωτικό που ήμουν, όπου κάθε τάξη είχε έναν coordinator, που συντόνιζε το πρόγραμμα και το κοινό υλικό κ λειτουργούσε και σαν ένα πρώτο κύμα αποσυμπίεσης στα θέματα με γονείς και στα ζητήματα σχολικής ζωής με τους μαθητές, αλλά εκεί ήμασταν 4-5 τμήματα ανά τάξη. Και όλους αυτούς μας συντόνιζε παιδαγωγικά ο/η υπεύθυνος IB για να να ασχολείται ο διευθυντής κυρίως με διοικητικά, pr κλπ. Ήταν αρκετά αποδοτικό και καλά οργανωμένο σύστημα, αν και μέχρι και στις πιο ψηλές θέσεις μπορούσες να βρεις φιλόδοξους καριερίστες που έφτασαν εκεί με γνωριμίες/ευνοϊκές συγκυρίες/ελλιπή προσόντα -ναι, ούτε και στα ιδιωτικό τομέα υπάρχει απόλυτη αξιοκρατία και λυπάμαι που ορισμένοι το έχουν κάνει σημαία. Δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσε ένα τέτοιο σύστημα να εφαρμοστεί σε δημόσια σχολεία, ίσως στα μεγάλα σχολικά συγκροτήματα να είχε καλή εφαρμογή ένας έμπειρος συντονιστής ανά 2 τάξεις για παράδειγμα και στη Ββαθμια ανά ειδικότητα. Γενικά μιλώντας συνήθως το πρόβλημα στα σχολεία δεν ξεκινάει από το οργανόγραμμα, αλλά από την εφαρμογή του. Άλλωστε, οι παλαιότεροι εκπαιδευτικοί στην Ελλάδα έχουν μεγάλη εμπειρία και οι νεότεροι συνήθως πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα και πάλι και τα δύο φαίνεται ότι δεν αποτελούν εχέγγυο καλής διδασκαλίας.
  2. 11 χρόνια κ εγώ, σε δημόσιο σχολείο φέτος για 1η φορά με τον κορονοϊό απέκτησα γραφείο κ καρέκλα κ όχι μόνο αυτό, αλλά μας έμεινε κενή μια αίθουσα από υπηρεσία που συστεγαζομασταν -ναι, αμέ, υπάρχουν κ αυτά!- και μέσα στην τρελή χαρά κουβάλησα 2 ορόφους συρταριερα για το γραφείο μου κ επιτέλους σταμάτησα να κουβαλάω την προίκα μου σε ταξιδιωτικό backpack. Όσο για υπολογιστές, δεν έχω παράπονο είμαι από τους τυχερούς που στο σχολείο μας έχουμε υπολογιστή στην τάξη, παμπαλαιο, αλλά αναβαθμισμένο, που κάνει τη δουλειά του στα βασικά κ φέτος μετά από ολόκληρο καβγά που στήθηκε στο γραφείο, διεκδικησα τον 1 από τους 3 προτζέκτορες που μας δώρισε ο σύλλογος γονέων και μου έχει λύσει πραγματικά τα χέρια! Η πλάκα είναι ότι η διεύθυνση ήθελε να βάλει τον προτζεκτορα σε τάξη, όπου η δασκάλα, που θα βγει στη σύνταξη φέτος, δεν ξέρει καν να ανοίξει υπολογιστή κ ευτυχώς διαμαρτυρήθηκαν γονείς της τάξης μου από τον σύλλογο γονέων, καθώς η δωρεά τους αφορούσε τις τάξεις που "έτρεχαν" προγράμματα. Η διευθύντρια ακόμη νομίζει ότι έχω υποκινήσει συνομωσία εναντίον της. Το ακομη καλύτερο είναι ότι στον τελευταίο σύλλογο ζητήσαμε 3-4 άτομα να μπει το λάπτοπ που διαθέτουμε για τις γιορτές στο γραφείο των δασκάλων και να συνδεθεί με τον εκτυπωτή για να μπορούμε να δουλεύουμε και στο κενό, αλλά η πλειοψηφία τάχθηκε με το μέρος της διευθύντριας που είπε ότι με τη χρήση θα χαλάσουμε το μηχάνημα και θα μείνουμε χωρίς κανένα λάπτοπ! Η τεχνοφοβια στα καλύτερα της! Ιστορίες καθημερινής τρέλας στα ελληνικά σχολεία, που περνάμε καλά στα παρασκήνια και αυτό βγαίνει προς τα έξω... Όσο για την αξιολόγηση ένας λόγος που την αποκηρύσσουν οι περισσότεροι εκπαιδευτικοί (εκτός ορισμένων βασικών ενστάσεων ότι το παιδαγωγικό έργο δεν είναι μετρήσιμο με δείκτες και δεν μπορεί να μπαίνει σε σειρά κατάταξης χωρίς να προσμετρά άλλα στοιχεία της κοινωνικής πραγματικότητας) είναι ότι γνωρίζουν πολύ καλά ότι αρκετοί φελλοί των παρατάξεων θα συνεχίσουν να επιβιώνουν με τις κομματικές τους γνωριμίες και ότι οι αξιολογητές δεν είναι απαραίτητα επιστημονικά καταρτισμένοι, αλλά διαχρονικά πολιτικά χρωματισμένοι. Όχι όλοι, αλλά όταν εξαρτάται η δουλειά σου από αυτούς...
  3. Μεγάλο θέμα ανοίχτηκε τώρα εδώ κ τι να πρωτοσχολιάσει κανείς. Θα ξεκινήσω από το ωράριο (μόνο για δασκάλους θα μιλήσω, γιατί η Ββαθμια και το νηπιαγωγείο έχουν διαφορετικές συνθήκες) λέγοντας ότι σε γενικές γραμμές το διδακτικό ωράριο, το 24ωρο τουλάχιστον που έχουμε όλοι οι καινούριοι, είναι πράγματι κουραστικό πολύ, εφόσον εξαντλείται (γιατί υπάρχουν και σχολεία που οι μισοί κάνουν πλήρες ωράριο και οι υπόλοιποι 17-19 ώρες με τις ευλογίες του διευθυντή και του προγραμματιστή) και συμβαδίζει, αν όχι ξεπερνάει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το διοικητικό ή εργασιακό ωράριο, ωστόσο, πράγματι είναι αρκετά ελαστικό και οι δάσκαλοι αγωνίζονται χρόνια για να το κρατήσουν έτσι. Αντί να διεκδικήσουμε καλύτερες συνθήκες για να προετοιμαζόμαστε, να διορθώνουμε, να ασκούμε διοικητικό έργο κλπ. εντός του σχολείου, να έχουμε όλοι αρχικά ένα γραφείο, ένα συρτάρι και χώρο να καθήσουμε με ηρεμία, πρόσβαση σε υπολογιστή, εκτυπωτή και βιβλιοθήκη, προτιμούμε να φεύγουμε νωρίτερα κ να κουβαλούμε όλοι αυτή τη δουλειά στο σπίτι, την οποία σας διαβεβαιώ, αν την κάνεις ενσυνείδητα, ξεπερνάς το 8ωρο. Ναι, δεν την κάνουν όλοι ενσυνείδητα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ασκούν με ακατάλληλο τρόπο το επάγγελμά τους, απλά δεν είναι διατεθειμμένοι να δώσουν χρόνο από την προσωπική τους ζωή για να κάνουν παραπάνω πράγματα από τον μέσο δάσκαλο. Και δεν αναφέρομαι στα τυπικά και γραφειοκρατικά ζητήματα των ιδιωτικών σχολείων με το καθημερινό σχέδιο μαθήματος, αλλά σε ουσιαστικά ζητήματα σχεδιασμού προγραμμάτων, παραγωγής υλικού, επικοινωνίας με παιδιά και γονείς, συνεργασία με συναδέλφους για το σχολείο, το τμήμα, τα παιδιά, προετοιμασία γιορτών, διαμόρφωση της τάξης. Προσωπικά, το μόνο που προλαβαίνω και μπορώ να κάνω στα κενά μου είναι διόρθωμα για να μην κουβαλάω βιβλία κ τετράδια στο σπίτι και αυτό όχι πάντα επαρκώς, που και να έβαζα περισσότερες εργασίες για το σπίτι! Αντίθετα, στο ιδιωτικό που εργαζόμουν και είχαμε μόλις 20 ώρες διδακτικές, 3 φορές την εβδομάδα είχαμε εργασιακό ωράριο 8.15 με 15.20 και πάλι ούτε τουαλέτα δεν προλαβαίναμε να πάμε. Γνώμη μου είναι ότι θα έπρεπε να αλλάξει ριζικά το ύφος των εκπαιδευτικών αιτημάτων, ώστε να γίνει κατανοητό ότι βελτίωση των επαγγελματικών συνθηκών των εκπαιδευτικών σημαίνει βελτίωση των συνθηκών διδασκαλίας και συνεπώς βελτίωση του εκπαιδευτικού έργου. Η μείωση ωραρίου για μένα μπορεί να διεκδικηθεί μόνο ως προς το διδακτικό μέρος με ταυτόχρονη αύξηση του εργασιακού. Παράλληλα, το πιο χρήσιμο, που δυστυχώς πάντα υποτιμάται, είναι η διεκδίκηση μικρότερων τμημάτων, 12-16 στην Α', 16-18 στις υπόλοιπες, ώστε να μπορούμε να δουλέψουμε ομαδοσυνεργατικά και εξατομικευμένα και όχι να "δουλεύουμε" τους γονείς ότι το κάνουμε, όπως γίνεται στα 25αρια και 27αρια τμήματα των ιδιωτικών. Όπου δεν μπορεί να γίνει αυτό να καθιερωθεί 2ος εκπαιδευτικός στην τάξη, όπως συμβαίνει σε πολλά ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά συστήματα και συνδιδασκαλία ειδικοτήτων για οργάνωση πολιτιστικών και περιβαλλοντικών προγραμμάτων. Τεχνολογικός εξοπλισμός σε όλα τα σχολεία και επιτέλους αξιοπρεπείς κτιριακές εγκαταστάσεις, ώστε να μη βγάζει η Υπουργός Παιδείας φωτογραφίες καμαρωτή δίπλα σε λυόμενα. Οι ημέρες διακοπών -και καταλαβαίνω ότι σας πικραίνω- κυμαίνονται, επίσης, στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αν και κατά την ταπεινή μου γνώμη από παιδαγωγική άποψη, θα προτιμούσα οι ίδιες μέρες να κατανέμονται διαφορετικά με λιγότερες καλοκαιρινές διακοπές και κάποιες εμβόλιμες ενδιάμεσες σε Χριστούγεννα και Πάσχα, αλλά δυστυχώς η απουσία κλιματιζόμενων αιθουσών δεν είμαι σίγουρη ότι το επιτρέπει σε αρκετές περιοχές, ανάμεσά τους και στην Αθήνα. Ωστόσο, θα μπορούσαν όλες οι υπηρεσιακές μεταβολές να έχουν οργανωθεί μέχρι τέλος Ιουνίου, ώστε να ξέρει ο καθένας την τάξη που θα αναλάβει τον Σεπτέμβρη και να μπορεί με την ησυχία του να προετοιμάσει το βασικό υλικό του, να οργανώσει τις ιδέες του και φυσικά αρχές Σεπτέμβρη και τέλος Ιουνίου να επιμορφωθεί όπως θα έπρεπε από τους συμβούλους-συντονιστές. Το ζήτημα της αξιολόγησης, συνειδητά, δεν θα το ανοίξω καθόλου εδώ. Δεν αμφιβάλλω καθόλου ότι οι εκπαιδευτικοί είναι μία εξαιρετικά ετερογενής ομάδα -και καλά θα κάνουμε να το έχουμε υπόψιν μας αυτό, χωρισμένοι σε 500 υποομάδες μικροσυμφερόντων -μια ματιά σε εκπαιδευτικές ομάδες του fb θα σας πείσει- με πολλά συντηρητικά αντανακλαστικά σε οποιαδήποτε αλλαγή του υπάρχοντος status quo. Ωστόσο, και οι γονείς αποτελούν μία εξίσου ετερόκλητη ομάδα, που στην πλειοψηφία τους είναι έτοιμοι να βγουν μπροστά και να λοιδωρήσουν όποια αιτήματα για μεταρρύθμιση ως υποκινούμενα από τους συνδικαλιστές -που δεν είναι όλα, κάποια όντως ξεκινούν από τη βάση. Το δε Υπουργείο Παιδείας αποτελείται διαχρονικά από άτομα προκλητικά άσχετα με τον χώρο της εκπαίδευσης, χωρίς καν καταρτισμένους συμβούλους, που είναι έτοιμα να εκμεταλλευτούν, βέβαια, τον διχασμό μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα. Παρόλα αυτά, θέλω να πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια μικρά βήματα από εκπαιδευτικούς και γονείς, κυρίως οι νεότερες γενιές τους, έχουν βελτιώσει αισθητά τα πράγματα στην εκπαίδευση, ιδέες υπάρχουν πολλές, όρεξη υπάρχει, επίσης, από αρκετούς, αν ξεπεραστούν και ορισμένα στερεότυπα θα το προσαρμόσουμε το ευρωπαϊκό μοντέλο στα δεδομένα μας, πού θα πάει;

  4. Διαφημίσεις


  5. Διαβάζω καιρό το θέμα και παρά τις διαφωνίες έχω να πω ότι παραμένει μια ανάσα σε σχέση με τις αντίστοιχες συζητήσεις στο fb, ακόμη και σε αυστηρά ειδησεογραφικές σελίδες! Και εγώ πάντως έσπευσα να κάνω το εμβόλιο μόλις άνοιξε η πλατφόρμα για τους εκπαιδευτικούς, παρόλο που ειμαι 32 και χωρίς οικογένεια. Και αυτό όχι γιατί με έπιασε καμία πρεμούρα για το κοινό καλό -αν μπορούμε να πούμε οτι κινείται κάποιος αποκλειστικά από αλτρουιστικα κίνητρα, αλλά επειδή είχα κουραστεί από το άγχος της διαρκούς επαγρύπνησης να μη κολλήσω σε ένα περίβαλλον εργασίάς με παιδιά, που η κοινωνική αποστασιοποίηση επηρεάζει αρκετά την παιδαγωγική σχέση και μεταδώσω τον ιο στη συνέχεια σε δικούς μου ανθρώπους, τον αδερφό μου κ την κολλητή μου, που παρά την νεαρή ηλικία είναι ανοσοκατεσταλμενοι λόγω αγωγής για αυτοανοσα. Όλοι στο άμεσο περιβάλλον μου έχουμε κάνει την πρώτη δόση, εγώ Pfizer, οι γονείς μου astra, φίλοι και συνάδερφοι που κάνουμε παρέα το ίδιο. Ή μάσκα προσωπικά δεν με ενόχλησε ποτέ, περιεργως μπορώ να τις φοράω αρκετές ώρες κ να μιλάω σχεδόν συνεχόμενα, τον χειμώνα είχα τις υφασμάτινες, τωρα με τη ζεστη φοράω τις k 95, αλλά με τα self test έχω θέμα, μου είναι πραγματικά επίπονο κ ανατριχιαστικό κ αρχίζω να πιστεύω ότι είναι θέμα μάλλον φυσιολογίας της μύτης. Την Κυριακή δε ήμουν ανάμεσα σε αυτούς που είχαν ψευδώς θετικό τεστ, μεγάλη αναστάτωση, έψαχνα στα εφημερεύοντα να αγοράσω τεστ για να ξανακάνω κ μετά από 2 αρνητικά self test κ ένα αρνητικό ραπιντ την επόμενη μέρα το πρωί, επέστρεψα στο σχολείο. Θεωρώ τελείως αναξιόπιστη τη διαδικασία κ προφανώς πολλοί γονείς δεν μπαίνουν καν στη διαδικασία να το κάνουν στο παιδί τους κ απλά υπογράφουν αρνητικό αποτέλεσμα.
  6. stelma

    ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

    Μαρτιο και Απριλη συνηθως κλεινουν οι προσληψεις της επομενης χρόνιας, έτσι ώστε να δοκιμαστούν και στην τάξη, οποτέ υπάρχει ακόμη χρόνος. Επίσης, έκτακτες προσλήψεις μπορεί να γίνουν και τέλος Ιούνη, αν προκύψουν κενά. Ίσως τώρα με τον κορονοϊό να έχουν πάει γενικά πίσω όλα αυτά τα ζητήματα. Θετικό θεωρείται σε κάποια ιδιωτικά το να παραδώσεις προσωπικά το βιογραφικό σου στο σχολείο, έχοντας έτσι την ευκαιρία να γνωρίσεις ίσως τον υπεύθυνο προσλήψεων στα μεγάλα σχολεία ή τον ιδιοκτήτη στα μικρά οικογενειακά. Σε κάθε περίπτωση χρειάζεται καλή προετοιμασία, αυτοπεποίθηση και συγκροτημένη προσωπικότητα.
  7. stelma

    ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

    Δεν γνωρίζω τίποτα για τον κλάδο των χημικών, αλλά επειδή αναφέρθηκε ότι αναζητάει εργασία και σε ιδιωτικά σχολεία, στα οποία έχω εμπειρία, αν και τα τελευταία αρκετά χρόνια ειμαι σε δημόσια, εννοείται ότι μπορεί να στέλνει το βιογραφικό της κάθε χρόνο. Σχεδόν απαραίτητα θα έλεγα να το συνοδεύει με μια επιστολή εκδήλωσης ενδιαφέροντος γραμμένη για το συγκεκριμένο κάθε φορά σχολείο ανάλογα με τη φιλοσοφία του. Εκει θα εξηγεί συνοπτικά τους λόγους που θέλει να δουλέψει στο συγκεκριμένο σχολείο και αυτούς που την κάνουν να πιστέψει ότι ταιριάζει στο προφίλ του. Παράλληλα, καλό είναι να έχει διαφορετικά βιογραφικά για την εκπαίδευση εστιασμένά σε εκείνες τις δεξιότητες που έχουν σχέση με διδασκαλία. Τα τελευταία χρόνια, επίσης, παρατηρώ ότι το προφίλ στο linked in με τα κατάλληλα skills και επαφές βοηθάει αρκετά. Ας κοιτάξει τώρα με τα εξ αποστάσεως σεμιναρια μηπως μπορει να βρει κάποιο σχετικό με διδασκαλία σε ib σχολεία, πλέον ζητούν αντίστοιχη εμπειρία. Τέλος, μια προοπτική είναι τα κέντρα μελέτης, που λόγω της απορρόφησης των δασκάλων στα δημόσια σχολεία, καταφεύγουν πλέον σε άλλες ειδικότητες που έχουν προϋπηρεσία στην εκπαίδευση. Δεν έχω εικόνα για το πώς εξελίσσονται οι προσλήψεις των χημικών αναπληρωτών, αλλά γνωρίζω από φίλη ότι στο παρόμοιο ΠΈ των βιολόγων υπάρχει πλέον έλλειψη και φέτος κάλεσαν άτομα με μόρια από μεταπτυχιακό, καλό βαθμό πτυχίου, γλώσσες, αλλά χωρίς προϋπηρεσία. Ας κοιτάξει τους πίνακες προσλήψεων στις 2 πρώτες φάσεις, να υπολογίσει και τα μόρια που έχει σύμφωνα με το νέο σύστημα για να δει αν, ποτέ και που θα καλούσαν τη σειρά της.
  8. Παρακολουθώ με μεγάλο ενδιαφέρον το θέμα, καθώς είμαι δασκάλα και έχω δουλέψει 2 χρόνια σε ιδιωτικό σχολείο και τα υπόλοιπα σε δημόσια. Μόλις βρω λίγο χρονο, θα παραθέσω και εγώ την άποψη μου. Προς το παρόν Βέρα εχεις πμ.
  9. Vtgian, συμφωνώ και εγώ ότι όταν εγκλωβιζομαστε σε στερεοτυπα, μπορεί να χάνουμε την ουσία και να απομακρυνόμαστε από την πραγματικότητα των συγκεκριμένων περιπτώσεων η να αδικούμε κάποιον στηριζόμενοι στο ότι κάτι παρόμοιο συνεβη κάποτε σε εμάς. Για αυτό λέω ότι το βασικό σε τέτοια θέματα, που ενέχουν ηθικούς προβληματισμούς είναι να εξετάζουμε όλες τις παραμέτρους και να προσπαθούμε να "μπούμε στα παπούτσια" και των δύο πλευρών. Είδες ότι βασιζόμενη στην εμπειρία σου, θεωρησες πιο σημαντικό να αναδείξεις την πλευρά της νυν συζύγου, ενώ εγώ στηριζόμενη στη δική μου, σκέφτηκα κατευθείαν τα συναισθήματα της γιαγιάς. Ωστόσο, πιθανότατα η συγκεκριμένη περίπτωση έχει πολλές διαφορές από τα όσα βιώσαμε εμείς στις σχέσεις μας. Για την ιστορία θα πω μόνο ότι η δική μου περίπτωση δεν εμπίπτει σίγουρα στο στερεότυπο " ώριμος κύριος ερωτεύεται πιτσιρίκα και φτιάχνουν νέα οικογένεια", αλλά είναι περισσότερο " τριανταρης ερωτεύεται σαραντάρα με δυο παιδιά και αποφασίζουν να παλιμπαιδισουν για όσο τους παίρνει χωρίς να υπολογίζουν τους τριγύρω ανθρώπους"! Βέβαια, δεν ξέρω τελικά ποιο είναι το χειρότερο, γιατί και το δεύτερο αν δεν εκδηλωνόταν τώρα, μπορεί κάποια στιγμή να οδηγούσε στο πρώτο
  10. Mcgyver, από τη στιγμή που ο σύζυγος σου, που γνωρίζει φαντάζομαι και κάπως καλύτερα τα γεγονότα πήρε αυτή την απόφαση, μου φαίνεται ότι είναι και αυτός αποφασισμένος να λήξει μία και καλή το θέμα της συνύπαρξης γιαγιάς και παππού σε διάφορες περιστάσεις και αυτό σίγουρα είναι θετικό. Για μένα το θέμα είναι πως θα τεθεί αυτή η ειλημμενη απόφαση στον παππού έτσι ώστε να είναι ξεκάθαρο ότι δεν επιδιώκετε να κάνετε τον ίδιο στην άκρη στα σημαντικά γεγονότα της ζωής σας, αλλά να βγείτε από μία άβολη κατασταση, που είτε ηθελημένα είτε άθελά του, αυτός έγινε η αιτία να δημιουργηθεί. Ίσως θα ήταν καλό ο σύζυγος σου να κάνει και με την μητέρα του μία ανοιχτή κουβέντα για το τι μπορεί να σημαίνει η παρουσία της νυν συζύγου σε διάφορες οικογενειακές εκδηλώσεις για εσάς ως "αναγκαίο κακό" προκειμένου να καταλάβει ότι δεν έχει να φοβηθεί κάτι από αυτή τη συνύπαρξη παρά μόνο την αναπόφευκτη σύγκριση που θα θέσει την ίδια σε ανώτερη θέση. Και αυτό βέβαια μόνο εφόσον ο παππούς μπορεί να εγγυηθεί ότι η νυν θα συμμαζευτει στα πλαίσια που εσείς θα έχετε ήδη θέσει. Πάντως αν ο παππούς δεν είναι από αυτούς τους ξεροκέφαλος τύπους που θέτουν τα θέλω τους υπέρ πάντων και ο,τιδηποτε άλλο τους προσβάλλει, νομίζω ότι θα το λάβει το μήνυμα και δεν θα θελήσει να περιθωριοποιηθεί από μόνος του περισσότερο.
  11. Αυτό ακριβώς εννοώ ότι μου φαίνεται άξιο απορίας, ότι δηλαδή δεν υπάρχει συμφωνία ως προς το τι είναι ηθικά αποδεκτό ή έστω ανεκτό και νομίζω ότι έγινε και εδώ κάπως ορατό. Οι περισσότερες συνομιλητριες με απολύτως ειλικρινή πιστεύω διάθεση είπαν ότι σε αυτή την περίπτωση (δηλαδή στο ότι διοργανώνεται ένα πάρτυ γενεθλίων με σκοπό να περάσει όμορφα το παιδι- στο οποίο εννοείται ότι συμφωνώ) είναι αδιάφορο το γιατί η γιαγιά δεν μπορεί να ανεχτεί τη νυν συζύγο, η οποία περνώντας ο καιρός νομιμοποιείται στις συνειδήσεις. Και νομίζω ότι ακόμη και αν το ερώτημα ήταν ποια είναι η γνώμη μας για τη νυν συζύγο που (αν έχω καταλάβει σωστά υπήρξε το τρίτο πρόσωπο στον γάμο) νομίζω ότι πολλές από τις συνομιλητριες θα μπορούσαν να βρουν επιχειρήματα που να δικαιολογούν αυτή τη συμπεριφορά. Και σκέφτομαι ότι πριν μου συμβεί και εμένα στο γάμο μου, θα μπορούσα και εγώ να είμαι ανάμεσα σε αυτές τις συνομιλητριες, καθώς γενικά δε συνηθίζω να είμαι απόλυτη σε τέτοια θεματα και προσπαθώ να δω τη γενικότερη εικόνα ενός ανθρώπου. Οπότε καταλήγω ότι ακόμη και τέτοια θέματα "ηθικής φύσης" μπορεί να είναι σχετικά ανάλογα με τις πεποιθήσεις του καθενός, που λίγο πολύ διαμορφώνονται και αλλάζουν συνεχώς από τα βιώματα που έχει.
  12. Σ' ευχαριστώ για το post σου livinath. Δε θέλω να καταχράστω το θέμα, τα έχω άλλωστε γράψει αναλυτικά σε χωριστό θέμα, οπότε θα πω μόνο ότι το πώς φτάνει ένα ζευγάρι να τελματώσει είναι λογικά ευθύνη και των δύο, το πώς το χειρίζονται όμως από εκεί και πέρα μπορεί να είναι καθοριστικό για την πορεία της σχέσης. Δυστυχώς για μένα, ο πρώην αντρας μου φέρθηκε εντελώς ανώριμα και πριν και μετά τον χωρισμό. Έχει μετατραπεί ξαφνικά σε έναν παρτακια, που ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα περνάει καλά ο ίδιος (κατά δήλωσή του) και δεν τον αναγνωρίζουν ούτε οι κολλητοί του. Όσο για τις γυναίκες που κατάδεχονται να γίνουν το τρίτο πρόσωπο σε σχέσεις που γνωρίζουν ότι είναι ακόμη "ζωντανές", πραγματικά προσπαθώ να μην παρασύρομαι από εύκολους χαρακτηρισμούς και αναρωτιέμαι συχνά τι μπορεί να τις ωθει στο να δεχθούν έναν τέτοιο ρόλο. Ειδικά όταν έχουν και οι ίδιες οικογένειες και παιδιά, τα οποία βάζουν σε δεύτερο μοίρα προκειμένου να ζήσουν τον έρωτά τους. Αν μη τι άλλο αυτή η σχέση μου έχει γεννήσει μία σειρά από τέτοια ερωτήματα για τη φύση των ανθρωπίνων σχέσεων και τα όρια των συναισθημάτων μας, τους αυτοπεριορισμους μας και το σύνηθες μοτίβο ενός μεγάλου έρωτα που καταλήγει ένας απλός εγκλωβισμός. Πως αλλάζουν οι άνθρωποι και ξαφνικά δυσκολεύεσαι να αναγνωρίσεις και τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους? Ποτέ αληθεια έπαψαν οι σχέσεις να είναι απλες και όλα έγιναν τόσο περίπλοκα? Κάποια στιγμή που θα έχω χρόνο θα ανοίξω μάλλον ένα καινούριο θέμα με όλα αυτά.
  13. Εγώ θα πρότεινα να μιλήσει ο σύζυγος σου στους γονείς του ταυτόχρονα χωρίς την παρουσία της νυν συζύγου, αλλά ούτε και τη δική σου. Να ξεκαθαρίσει ότι λυπάται πάρα πολύ για την τροπή που πήρε η οικογένεια του, ότι αυτός σαν παιδί τους δεν είναι αρμόδιος να κρίνει τις αιτίες που οδήγησαν στο διαζύγιο, ότι κατανοεί ότι και οι δύο πλευρές έχουν τη δική τους οπτική και επιχειρήματα, αλλά είναι πλέον καιρός για χάρη και του εγγονιου να αφήσουν πίσω κατά το δυνατόν όσα τους χωρίζουν και να αναζητήσουν οι τρεις τους μία λύση που θα ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Να συζητηθουν ανοιχτά όλα τα θέματα με μία ταυτόχρονη επίκληση στη λογική και το συναίσθημα. Και εννοείται ότι ο παππούς θα πρέπει να δεσμευτεί σχετικά με τη συμπεριφορά της συζύγου του, το πώς θα την πείσει είναι δικό του θέμα. Δεν κρύβω ότι με προβλημάτισε πολύ αυτό το θέμα, καθώς είμαι και εγώ κατά κάποιον τρόπο στη θέση της γιαγιάς. Τα γενέθλια του βαπτιστικου μου είναι τον Ιούνιο και από τώρα σκέφτομαι τι θα γίνει αν θα πρέπει να βρεθούμε στον ίδιο χώρο με τη νυν του πρώην άντρα μου. Βέβαια, στη δική μας περίπτωση δεν την συστήνει ακόμη στους κοινούς μας φίλους και συγγενείς, καθώς ντρέπεται που όλοι γνωρίζουν ότι ήταν η αιτία του χωρισμού μας, αλλά μέχρι τότε νομίζω ότι θα έχουν αρκετό θράσος (αν είναι ακόμη μαζί) για να το κάνουν και αυτό. Και μπορεί η κουμπάρα μου να με διαβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να τη δεχτεί στο σπίτι, εντούτοις και από τις απαντήσεις εδώ συμπεραίνω ότι σταδιακά για τους τρίτους αρχίζει να μοιάζει λεπτομέρεια το πώς οδηγήθηκε ένα ζευγάρι στο διαζύγιο και υπάρχει η τάση οι ευθύνες να ισομοιραζονται, οπότε και τα τρίτα πρόσωπα γίνονται κάποτε αποδεκτά ως μία παγιωμένη πραγματικότητα. Οπότε πιστεύω ότι σε αυτές τις περιπτώσεις μόνο η ανωτερότητα και η αξιοπρέπεια μπορούν να σώσουν λίγο την κατάσταση και όποιος έχει λογική θα κάνει μόνος του τη σύγκριση. Τώρα αν η γιαγιά θεωρεί ότι δεν μπορεί ακόμη να διαχειριστεί με ψυχραιμία την παρουσία της νυν συζύγου, νομίζω ότι θα είναι καλό να σεβαστείτε την απόφασή της να απέχει. Δεν νομίζω ότι το εννοεί εκβιαστικά, απλώς μερικές φορές είναι μάλλον δύσκολο να βλέπεις μπροστά σου ζωντανή μία εικόνα που θεωρείς (καλώς ή κακώς) ότι έχει ανατρέψει τη ζωή σου και μάλιστα αυτή η εικόνα να θεωρείται πλέον απολύτως φυσιολογική από όλους τους γύρω σου.
  14. 2 μέρες μετά αισθάνομαι σιγά σιγά να καταλαγιάζει ο έντονος θυμός και το σοκ και σιγά σιγά έρχεται η συνειδητοποίηση. Ευτυχώς έχω τη συμπαράσταση φίλων και οικογένειας. Το κακό είναι ότι οι κολλητές μου και η κουμπάρα μου βρίσκονται σε άλλη πόλη και έχουμε ξαναρχίσει να μιλάμε ατέλειωτες ώρες στα τηλέφωνα, όπως τότε που ήμασταν έφηβες και φοιτήτριες. Εδώ έχω τουλάχιστον τις συναδέλφους από τη δουλειά και μία καλή φίλη από τον κοινό μας κύκλο, ο οποίος και συνειδητοποιώ ότι αποτελείτο από τους στενούς του φίλους και τις γυναίκες τους. Είμαι ακόμη αρκετά μουδιασμένη, όμως ο πόνος έχει αρχίσει να έρχεται ειδικά τα βράδια, που ξυπνάω από όνειρα με εικόνες μιας χαρούμενης, κοινής ζωής και δυσκολεύομαι να ξανακοιμηθώ, σηκώνομαι το πρωί με έναν κόμπο στο στομάχι, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ να απασχολούμαι την υπόλοιπη μέρα με τις υποχρεώσεις μου ξαναβρίσκοντας το χαμόγελό μου και το χιούμορ μου. Αναρωτιέμαι μερικές στιγμές αν προσποιούμαι ή αν στ' αλήθεια μπορώ και γελάω, αν στα αλήθεια μπορώ να συνεχίσω σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Νομίζω ότι έχω την ανάγκη να τον αποκαταστήσω κάπως στα μάτια μου, όχι γι' αυτόν, αλλά για να μπορέσω ίσως να κρατήσω τις αναμνήσεις μου και να μην νιώθω ότι έχασα άδικα 8 χρόνια από τη ζωή μου, τα οποία κατά βάση αισθανόμουν πολύ ευτυχισμένη. Έχω αποφασίσει να μην επιδιώξω κάποια επαφή μαζί του προς το παρόν ακόμη και για τα διαδικαστικά μέχρι να ανακτήσω κάπως τον εαυτό μου (σε κανένα 15νθημερο στο αισιόδοξο σενάριο) και μετά βλέπουμε... Ήδη έχουν ξεκινήσει τα "προξενιά" από φίλους, αλλά πραγματικά πιστεύω ότι θα χρειαστεί να περάσω ένα αρκετά μεγάλο διάστημα μόνη μου, προκειμένου να ανασυγκροτηθώ και να πατήσω στα δικά μου πόδια. Ελπίζω ότι οι άντρες εκεί έξω δεν θα είναι όλοι της ίδιας κατηγορίας... Και να φανταστείτε ότι ο δικός μου θεωρούνταν από τους ...καλούς!!! Ποιος ξέρει; Η κουμπάρα μου λέει ότι ο μ[email protected]#$%^&ς της μίας είναι ο πρίγκηπας της άλλης
  15. Θα κάνω μία προσπάθεια να σας μεταφέρω τις εξελίξεις τώρα που κάπως ηρέμησα και ξεκίνησα την προαπάθεια ανασυγκρότησης. Χθες το βράδυ ο καλός μου γυρνώντας πτώμα από τη δουλειά, κοιμήθηκε από τις 8 μιση. Βρήκα λοιπόν την ευκαιρία να μπω στο messenger του κινητού και... βρήκα το φως μου. Εν ολίγοις ετοιμάζεται να μετακομίσει στην πόλη της καλής του, καθώς υπάρχει υποψία ότι μπορεί να έμεινε έγκυος. Φυσικά βρέθηκα μπροστά σε διαλόγους απύθμενης αγάπης, έρωτα και απόλυτης αφοσίωσης. Το μόνο που φαίνεται να τον απασχολεί ως πρόβλημα είναι πώς θα τον δεχτούν τα παιδιά της. Αλλά πραγματικά το χειρότερο δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό. Το χειρότερο ήταν ότι κορόιδευε εμένα και τη συμπεριφορά μου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να με βλέπει, ότι τον επιτηρώ σαν ροτβάιλερ, ότι είμαι κρύα και ειρωνική μαζί του και διαστρεβλώνοντας τα συμπεράσματα από τις συζητήσεις μας. Παρέλειψε βέβαια να αναφέρει πώς κοιμόταν και έκανε σεξ με ένα τέτοιο άτομο ακόμα και αυτές τις ημέρες. Μετά από αυτό πήρα τον πατέρα μου να έρθει να με πάρει με σκοπό να μαζέψω τα πράγματα μου και να φύγω χωρίς να πω τίποτα. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν άντεξα να φύγω σιωπηλά, πήγα από πάνω του την ώρα που κοιμόταν και τον έφτυσα, ενώ στη συνέχεια άρχισα να του φωνάζω ότι είναι σκουπίδι κλπ., τον χαστούκισα, τον χτύπησα και έφυγα ουρλιάζοντας ότι αξίζουν απολύτως ο ένας στον άλλον. Αν πριν από ένα μήνα μου έλεγε κάποιος ότι ο άντρας μου με εξευτέλισε κοροϊδευοντας με ταυτόχρονα με την γκόμενα και εγώ έκανα τέτοια σκηνή απείρου κάλλους, θα του έλεγα ότι είναι τρελός και ότι η δική μας σχέση ακόμα και αν λήξει,θα γίνει με αξιοπρέπεια. Στη συνέχεια αισθάνθηκα μία τεράστια απελευθέρωση, καθώς αισθάνθηκα ότι όλο αυτό με βοήθησε να ξεπεράσω όσα συναισθήματα αγάπηςκαι έρωτα μου είχαν απομείνει, ότι γλίτωσα από μία ταλαιπωρία που θα μπορούσε να είναι ακόμη χειρότερη. Σήμερα είμαι ακόμη μουδιασμένη και αναρωτιέμαι πώς 8 χρόνια μπορεί να έπεσα τόσο έξω με έναν τέτοιο άνθρωπο. Αναρωτιέμαι αν οι αναμνήσεις που έχω είναι αληθινές. Αναρωτιέμαι πώς μπορούσε να είναι τόσο διπρόσωπος ώστε την ίδια ώρα να έρχεται και να με χαϊδεύει για να δει αν έχω πυρετό και να μιλάει ταυτόχρονα με την άλλη υποβιβάζοντας με. Είμαι ακόμη πολύ θυμωμένη και πικραμένη με όλη αυτήν άνανδρη συμπεριφορά, αλλά πραγματικά τείνω να πιστέψω ότι έχει πραγματικά τυφλωθεί από έρωτα και όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν μηδαμινά μπροστά του. Δεν καταλαβαίνω γιατί δε σηκωνόταν να φύγει, αφού δεν άντεχε άλλο την παρουσία μου και γιατί έλεγε και έμοιαζε να με νοιάζεται, ενώ ταυτόχρονα έλεγε όλα αυτά στην άλλη. Νομίζω ότι κουβαλάει πολλά συμπλέγματα κατωτερότητας και μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια να μειώσει εμένα και τη σχέση μας ήθελε να επιβεβαιωθεί και να εδραιώσει τη νέα του σχέση. Η οποία σχέση θα ήθελα πολύ να προχωρήσει, διότι μου φαίνεται εντελώς αστείο ότι ένας άνθρωπος που δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στη ρουτίνα ενός ζευγαριού χωρίς παιδιά και υποχρεώσεις, νομίζει ότι θα τα βγάλει πέρα σε μία τόσο περίπλοκη κατάσταση όπου ήδη εμπλέκονται δύο ανήλικα παιδιά σε ηλικία δημοτικού και ενδεχομένως ένα τρίτο που είναι στο δρόμο. Εγώ πάντως ευχαριστώ την τύχη μου που δεν πρόλαβε να τον κάνει και πατέρα του παιδιού μου. Στο πρακτικό κομμάτι ξέρω ότι μόλις το συνειδητοποιήσω, θα πονέσω πολύ. Ήδη μου είναι ιδιαίτερα δύσκολο να πάω από το σπίτι μας να μαζέψω τα πράγματα μου, ένα σπίτι που το έφτιαξα με τόση αγάπη για εμάς τους δύο. Ωστόσο, δεν έχω σκοπό να τραβήξω άλλο τα πράγματα τόσο για εμένα όσο και για τους γονείς μας και μόλις αισθανθώ κάπως έτοιμη θα του ζητήσω απλά μία συνάντηση για να λύσουμε τα πρακτικά θέματα του διαζυγίου, του σπιτιού και των δύο σκύλων μας. Τα υπόλοιπα θα γίνουν μάλλον απλώς μία ιστορία, ελπίζω κάποτε να μπορέσω να αναπολώ τις στιγμές μας μόνο με αγάπη.