2η εγκυμοσύνη κοντά στην 1η

[xazomama]

Aνακάλυψα πριν από λίγες μέρες ότι είμαι πάλι έγκυος... O γιός μου είναι μόλις 8 μηνών και σίγουρα δεν ήθελα να κάνω το 2ο τόσο σύντομα.

Eίμαι απίστευτα τρομοκρατημένη γιατί όλα συγκλίνουν στο να κάνω έκτρωση.

Oικονομικά είμαστε πολύ στριμωγμένοι ήδη απ'το 1ο παιδί.

Δεν έχω άνθρωπο να μου κρατάει 2 παιδιά. Tώρα έχω την πεθερά μου που κρατάει τον γιό μου αλλά μας είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν μπορεί να έχει και 2ο τόσο σύντομα. Nα πάει τουλάχιστον στον παιδικό το 1ο και βλέπουμε.

H μαμά μου είναι μεγάλη σε ηλικία και ήδη με αρκετά προβλήματα υγείας. Mε τίποτα δεν μπορεί να αναλάβει αποκλειστικά 1 μωρό, πόσο μάλλον να έχει 2.

O σύζυγός μου έχει κι αυτός τρομοκρατηθεί γιατί ξέρει ότι αν το κρατήσουμε θα πρέπει να κάνουμε ακόμα περισσότερη οικονομία. Όμως η ζωή μας είναι ήδη όλο στερήσεις, τί άλλο να μειώσουμε?

Θα πρέπει να αλλάξουμε σπίτι γιατί αυτό δε μας χωράει.

Θα πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα.

Kαι το σημαντικότερο: εγώ δεν αισθάνομαι έτοιμη να ξαναπεράσω ψυχολογικά και σωματικά όλες αυτές τις αλλαγές πάνω μου. Ήδη έχω αρχίσει και έχω αναγούλες και το βαρυγκομάω. Aξίζει?

Στην 1η εγκυμοσύνη δεν με ενοχλούσε τίποτα, τώρα με ενοχλούν όλα. Δεν είναι άδικο για το έμβρυο? Ήδη αισθάνομαι τύψεις...

Kαι ξέρω ότι για να τα φέρουμε βόλτα, θα πρέπει και το 1ο μου παιδάκι να στερηθεί κάποια πράγματα και δεν θέλω.

Eίμαι πολύ προβληματισμένη και πολύ στεναχωρημένη.

Aύριο θα πάω στο γιατρό μου να διαγνώσει επίσημα την εγκυμοσύνη και να μου πει τί θα γίνει από δω και πέρα σε περίπτωση έκτρωσης.

Eίμαι σχεδόν αποφασισμένη, αλλά μέσα μου πονάω....

[stellast]

κανε οτι μπορεις για να κρατησεις το μωρο . οταν θα το μετανιωσεις θα ειναι αργα. ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΤΡΩΣΗ . δεν λυπασαι την ψυχουλα που εχεις μεσα σου??????

[galat]

πιστεύω ότι αξίζει να το ξανασκεφτείς... είναι μεγάλο βήμα η έκτρωση...δεν έχω ανάλογη εμπειρία, αλλά σου λέω αυτά που νιώθω. Καταρχήν σε βρεφικό σταθμό(υπάρχουν εξαιρετικοί δημοτικοί δωρεάν βρεφονηπιακοί σταθμοί) δέχονται μωρά απο 8 μηνών και πάνω. οπότε μέχρι να γεννηθεί το δεύτερο θα το έχεις πάει σε κάποιο σταθμό και η πεθερά σου μπορεί να κρατάει μόνο το μικρό...

 

Όσο για τα οικονομικά παντα υπάρχει ένας μαγικός τρόπος να τα βγάζουμε περα... όσο να και να ζοριζόμαστε...καλή οργάνωση χρειάζεται... ξέρω άτομα που περνάνε με 200 ευρω το μήνα και το ψυγείο τους είναι γεμάτο!

 

Κατα τη γνώμη μου, αξίζει να το ξανασκεφτείς...

 

[galat]

και για το σπίτι, εγώ μεγάλωσα σε ένα δωμάτιο που ήταν τραπεζαρία , κρεβατοκάμαρα και σαλόνι μαζί!

 

Λύσεις υπάρχουν.... κουκέτες αργότερα κλπ.....αρκεί να υπάρχει αγάπη και τα μωρά τότε δεν στερούνται τίποτα να θυμάσαι....

 

[Sophia]

Συμφωνώ απόλυτα με την galat.

 

Σκέψου ότι υπάρχουν γυναίκες που ξοδεύουν εκατομμύρια για να αποκτήσουν ένα παιδί.

Ναι, είναι δύσκολα αλλά μετά θα το μετανιώσεις, άσε που έχω ακούσει ότι μετά απο έκτρωση μπορεί να μην καταφέρεις να ξανακάνεις παιδιά.

 

Please, ξανασκέψου το.

[Renia]

Η αποφαση ειναι δικη σου καλη μου αλλα αν θες μια γνωμη ακομα εγω θα σε συμβουλευα να μην κανεις εκτρωση!Κατ΄αρχην κατα πασα πιθανοτητα θα εχεις τυψεις για ολη σου την ζωη και επειτα εισαι σιγουρη οτι αν καποια στιγμη αργοτερα θελησει ενα δευτερο παιδακι θα εισαι σε θεση να το κανεις?Για σκεψου ποσο θα θρηνησεις ακομα και τοτε αν διαπιστωσεις οτι πεταξες την ευκαιρια που ειχες να γινεις για δευτερη φορα μαμα!

Οσο για τις δυσκολιες που αναφερεις να εισαι σιγουρη οτι ολες μας τις εχουμε αντιμετωπισει και τις αντιμετωπιζουμε!Δεν ειναι ντροπη να το παιδι σου να μην εχει ολα τα παιχνιδια που κυκλοφορουν στο εμποριο!!!Εγω εχω μονο ενα κοριτσακι και σε πληροφορω οτι τα περισσοτερα ρουχα που εχει ειναι απο δευτερο χερι απο μια φιλη μου που εχει κι εκεινη κοριτσακι 2 χρονια μεγαλυτερο απο την δικη μου!Θα επρεπε αν ντρεπομαι γιαυτο?

Οταν υπαρχει καλη θεληση ολα γινονται!Μεχρι να γεννησεις θα μπορουσες να πας τον μεγαλο σου γιο στον παιδικο και το μωρο να το κρατησει η πεθερα σου!Οσο για το σπιτι.....πιστευω οτι με καταλληλες τροποποιησεις θα χωρεσετε...αλλωστε το μωρο για καποιο διαστημα θα το εχεις στην δικη σου κρεββατοκαμαρα!

Τελειωνοντας απαναλαμβανω οτι η αποφαση ειναι δικη σου και σε οτι και να αποφασισεις εμεις εδω θα ειμαστε στο πλαι σου!!

[Sophia]

Xazomama:

 

''Μετά την γέννα κατάλαβα τι θα πει απόλυτη ευτυχία''

 

Αυτό που γράφεις νομίζω τα λέει όλα.

[Αντιγόνη]

Έχουν δίκιο τα κορίτσια... Πες ότι ο Θεούλης σου έστειλε το δεύτερο παιδάκι που θα έκανες αργότερα τώρα... Λίγο νωρίτερα. Δες το σαν δώρο..

Το ξέρω, είναι και θα είναι δύσκολα. Αλλά έχει και τόσα καλά! Όμορφη διαφορά ηλικίας, και μετά τα πρώτα λίγο δύσκολα χρόνια θά ναι πολυ όμορφα. Και όλες οι δυσκολίες θα μαζευτούν μόνο τα πρώτα χρόνια. Δεν θα τις ξανάχεις και μετά. Αλλά να μην τις σκέφτεσαι από τώρα. Σου φαίνονται βουνό. Να τις αντιμετωπίσεις μία μία στην ώρα τους. Και γω π.χ. τώρα δεν θέλω δεύτερο παιδί. Αν όμως μου τύχαινε δεν θα το έριχνα. Αυτά τα "τυχαία" τα θεωρώ πως να το πω.. κάτι σαν δώρο.. Pls think again

[xaroula]

Θα σου πω τη δικη μου εμπειρια για να σκεφτεις λιγο περισσοτερο να <βγαλεις> απο πανω σου το δευτερο παιδακι σου.Οταν εμεινα εγγυος, μου ειπαν οτι εχω διδυμα και τρελλαθηκα.Πανικοβληθηκα και σκεφτηκα οτι οι περισσοτεροι δεν τα βγαζουν περα με ενα, εγω τι θα κανω με δυο? Ανναρωτιομουν τι θα γινει οταν πρεπει να τα ταιζεις μαζι, να τα κανεις μπανιο μαζι κλπ.Σε πληροφορω οτι τελικα η χαρα μου ηταν και ειναι διπλη.Φαντασου οτι και τα δικα σου θα ειναι σαν διδυμα με την τοσο μικρη διαφορα ηλικιας που θα εχουν.Δεν σου λεω οτι θα ειναι ευκολα. Αλλα για τα παιδια μας μπορουμε να καταφερουμε τα παντα και τους αξιζουν τα παντα.Μην διωξεις κατι τοσο αγαπημενο και μοναδικο σου κομματι.Τωρα πια ειναι μερος του κορμιου σου, του εαυτου σου.

[Ελένη]

Φυσικά και εσύ θα αποφασίσεις τι θα κάνεις αλλά θα σε παρακαλούσα να το ξανασκεφτείτε. Είμαι σίγουρη ότι θα βρείτε λύση. Σϊγουρα είναι πολύ δύσκολο. Και εγώ έχω ένα αγοράκι 8 μηνών και είμαι ήδη έγκυος στο δεύτερο. Αν και το θέλαμε να αποκτήσουμε δεύτερο παιδάκι νωρίς είμαι σίγουρα τρομοκρατημένη κυρίως γιατί ότι δεν έχω καθόλου βοήθεια αυτή τη στιγμή και όλα είναι πάνω μου. Το οικονομικό επίσης είναι ένα θέμα. Εμείς αυτή τη στιγμή είμαστε καλά αλλά μόλις επιστρέψουμε στην Ελλάδα θα ζοριστούμε πολύ κυριώς γιατι εγώ δεν έχω σταθερή δουλειά. Όμως σκέψου ότι τώρα θα έχεις λιγότερα έξοδα μια και τα περισσότερα τα έχεις από το πρώτο σου παιδάκι. Βέβαια δεν είναι μόνο αυτά τα έξοδα αλλά είμαι σίγουρη ότι αν μεγαλώσει μέσα σε αγάπη όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Προέρχομαι από πολύτεκνη οικογένεια και παρότι δεν είμαστε φτωχοί μερικά πράγματα τα στερηθήκαμε. Είμαστε όμως μια ευτυχισμένη οικογένεια, ήδη οι τρεις πρώτοι σπουδάσαμε και έχουμε φτιάξει τις ζωές μας και οι επόμενοι δύο ακολοθούν.

Το σημαντικό είναι να μη μετανιώσεις αργότερα για κάτι. Άλλωστε κάθε μωράκι είναι ένα δώρο από το Θεό.

Εύχομαι να πάρεις τη καλύτερη απόφαση για την οικογένειά σου.

[alvadi]

Aπό που ν'αρχίσω?

 

Ήμουν έτοιμη να κάνω έκτρωση στο τρίτο, το πρωί εκείνης της Τετάρτης που θα πήγαινα στο μαιευτήριο συνέβηκε κάτι τραγικό στην μεγάλη μου κόρη. Παρόλα αυτά εγώ πήγα στο μαιευτήριο και έκανα εισαγωγή και καρδιογράφημα. Στην αναμονή πέρασε μία νέα μαμά με το νεογέννητο της από μπροστά μου και τότε άρχισα να κλαίω....και αποφάσισα το μωρό θα το κρατήσω........πήρα το γιατρό και τελικά έφυγα από το μαιευτήριο.

 

Τι θα το έκανα τώρα? Πως θα πέρναγα μία τρίτη εγκυμοσύνη και μία τρίτη καισαρική τόσο νωρίς μόλις πριν 8 μήνες είχα κάνει καισαρική.....

 

Η αλήθεια ήταν ότι κουράστηκα πολύ....δουλειά...σπίτι .....άλλα 2 παιδιά....

 

Πέρασε όμως ο καιρός και τώρα βλέπω την κούκλα μου και είμαι ευτυχισμένη και πολλες φορές λέμε με τον άντρα μου τι πήγαμε να κάνουμε? Την έστειλα παιδικο σταθμό 2,5 μηνων, την ταλαιπωρώ λίγο αλλά της χάρισα την ΖΩΗ και μου χάρισε ευτυχία.

[xazomama]

Δεν κάνω τίποτα άλλο απ'το να το σκέφτομαι όλες αυτές τις μέρες.

Kαι ήδη αισθάνομαι τύψεις για ένα πλασματάκι που κρατιέται ζωντανό μέσα μου με νύχια και με δόντια να το βλέπω σαν βάρος. Tρομερή αδικία.

Tο πρώτο μωρό είχε έρθει σαν θείο δώρο και αυτό απ'τις πρώτες του στιγμές είναι παρείσακτο.

Kαμία απόφαση δεν είναι εύκολη. Oύτε η θετική, ούτε η αρνητική.

Aισθάνομαι όμως, απίστευτα μόνη. Tί φοβερή ευθύνη!

Aν είχα μεγαλύτερη υποστήριξη απ'τον άντρα μου, ίσως να μην αισθανόμουν έτσι. Tον βλέπω ότι κι αυτός φοβάται. Δεν θέλω να μας αλλάξω κι άλλο. Ήδη άλλαξε πολύ η σχέση μας μετά το 1ο παιδί.

Tαυτόχρονα, όμως, νοιώθω και τρομερό φόβο για όλο αυτό διάστημα των 9 μηνών της εγκυμοσύνης.

Πάνω που είχα συνέλθει από τα ορμονικά μου, τις στερήσεις, τα περιττά κιλά, ξανά πάλι απ'την αρχή. Aισθάνομαι ότι δεν έχω προλάβει να μαζέψω αποθέματα ενέργειας και αντοχών μέσα μου. Aισθάνομαι απίστευτα αδύναμη.

Eίναι τόσο δύσκολο αυτό που μου συμβαίνει τώρα και τα βλέπω όλα βουνό.

[galat]

μην τα σκέφτεσαι αυτά περί εγκυμοσύνης...η ανταμοιβή είναι τεράστια... δεν είσαι σε θέση τώρα να το καταλάβεις γιατι οι ορμόνες στο φουλ σου φέρνουν συναισθηματική υπερφόρτωση και δεν μπορείς να σκεφτείς καθαρά... ηρέμησε και ξανασκέψου το... τίποτα απο όλα αυτά που λες δεν με πείθει... αν εσύ πάρεις μια αποφαση , θα δεις οτι και ο τρομος του αντρα σου θα παψει να υπαρχει...όλα θα πανε καλά...θα το δεις! Μην το κάνεις...απλά γιατί δεν βρίσκω τον λόγο...δεν είμαστε στον μεσαίωνα μια έκτρωση δεν πλέον κατακριτέα...αλλά στη δική σου περίπτωση οι λόγοι δεν είναι κατα τη γνώμη μου επαρκείς...

 

[stellast]

ενεργεια και αντοχη θα σου δωσει το μωρο που περιμενεις, τα κιλα και τα ορμονικα θα στρωσουν παλι , και καλυτερα που ηρθε αυτο το μωρο τωρα γιατι μετα απο χρονια παλι τα ιδια δεν θα ειχες?

Απο τους αντρες μην περιμενεις και πολλα , εσυ παρε την σωστη αποφαση

να κρατησεις το μωρο , στην αρχη θα ειναι λιγο δυσκολα, οσο μεγαλωνουν τα μωρα τοσο καλυτερα θα ειναι .

Αν εχεις μεγαλη αναγκη να βοηθησουμε και εμεις , οχι ομως να κανεις εκτρωση κριμα ειναι.

[xazomama]

Xaroula, Eλένη και pam, οι ιστορίες σας μου δίνουν λίγο κουράγιο...

Mέσα μου όμως ουρλιάζω.... Δεν θέλω να το "ρίξω". ΔE ΘEΛΩΩΩ...Ίσως να είναι και το κοριτσάκι που ονειρευόμουν από την 1η εγκυμοσύνη.

Aλλά φοβάμαι.... όχι, λάθος, δεν φοβάμαι απλά, TPEMΩ.

Προσπαθώ να μην αρχίσω να το βλέπω σαν "μωρό" ακόμα, για να μην δεθώ. Tο ξέρω είναι σκληρό αυτό που λέω, αλλά προσπαθώ να κρατηθώ να μη βουλιάξω...

Aλλά βουλιάζω μέρα με τη μέρα.

Eίμαι σίγουρη ότι μετά την έκτρωση θα το μετανιώνω για πάντα και πάντα θα σκέφτομαι πώς θα ήταν αν το κρατούσα.

Aλλά φοβάμαι μήπως όταν γεννηθεί και έρθουν τα δύσκολα, περάσει από μέσα μου η σκέψη "καλύτερα να μην το κρατούσα".

Aν και νομίζω ότι μόλις το πάρεις αγκαλιά, ξεχνιούνται όλα.

Φοβάμαι.... φοβάμαι τόσο πολύ...

[galat]

επομένως το έχεις αποφασίσει...

 

κρίμα!

 

εύχομαι ότι αποφασίσεις να είναι το καλύτερο για σενα...

 

προσωπικά δεν το καταλαβαίνω όμως...μην είσαι τόσο δραματική, συνελθε και κανε ότι νιώθεις, ασε τη λογική και τα άστοχα επιχειρήματα στην άκρη...

 

 

[Renia]

Απο τα λεγομενα σου καταλαβαινω οτι ο αντρας σου δεν το θελει το μωρακι και αυτο με εξοργιζει γιατι αν ηταν εκεινος εγκυος αντι για εσενα δεν θα σκεφτοταν ετσι!Ειναι πολυ εγωιστικο απο τους αντρες να μην προσπαθουν να μπουν στην θεση μας!Το θεμα ειναι ομως οτι εσυ θα εισαι αυτη που θα φορτωθεις την ευθυνη του θανατου του ιδιου σου του παιδιου!!!Το ρισκαρεις????Μπορεις να το διαχειριστεις????Τα υπερ της γεννησης ενος μωρου ειναι παντα και σε καθε περιπτωση πολυ περισσοτερα απο τα κατα!Σκεψου οτι υπαρχουν και γονεις που ενω εχει διαγνωστει κατα την εγκυμοσυνη ανιατη ασθενεια στο εμβριο αυτοι αποφασιζουν να μην του αφαιρεσουν την ζωη και παλευουν με νυχια και με δοντια γιαυτο το πλασματακι!

[galat]

και στην τελική γράφεις οτι ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ!!! Αν δεν θέλεις μην το κάνεις. Τhat simple!

 

[xazomama]

προσωπικά δεν το καταλαβαίνω όμως...μην είσαι τόσο δραματική, συνελθε και κανε ότι νιώθεις, ασε τη λογική και τα άστοχα επιχειρήματα στην άκρη...

 

Δεν περιμένω από κανένα να με καταλάβει, παρά μόνο ίσως αν έχει βρεθεί σε μια παρόμοια θέση. Kι εγώ πριν βρεθώ σ'αυτή τη θέση ήμουν πολύ απόλυτη στο θέμα της έκτρωσης. Tώρα όμως που βρίσκομαι στην άλλη πλευρά βλέπω ότι το "ποτέ" είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα.

Δεν προσπαθώ να πείσω κανέναν και δεν έχω λόγο και ούτε διάθεση να παραθέσω επιχειρήματα γι'αυτό. Tο δίλημμα είναι τεράστιο και τα πράγματα δεν είναι πάντα "άσπρο ή μαύρο".

Συγνώμη που μιλάω έτσι galat, ξέρω ότι ό,τι λες το λες για να με ταρακουνήσεις και καλά κάνεις. Ένα γερό ταρακούνημα θέλω για να τακτοποιήσω μέσα μου τα πράγματα. Όμως αυτή τη στιγμή είναι όλα ένα κουβάρι.

Λυπάμαι αν σας φαίνομαι δραματική, αλλά σας γράφω ακριβώς όπως αισθάνομαι μέσα στην ψυχή. Mπορεί αυτό να είναι δραματικό. Mπορεί εγώ να είμαι δραματική... όμως έτσι αισθάνομαι.

[alvadi]

Δεν θα σου πω τίποτα άλλο...

 

Δες μόνο πως υπογράφεις..

 

Καλή τύχη σε ότι αποφασίσεις

 

Μαρία

[xazomama]

Nα'σαι καλά Mαρία.

Kι εγώ εύχομαι να καταφέρω να πάρω τη σωστή απόφαση.

[galat]

Δεν το λέω για να σε ταρακουνήσω... ούτε θα σου τί να κάνεις... μα εσυ μας γράφεις επιχειρήματα! ότι είναι νωρίς, ότι θα πρέπει να αλλάξετε σπίτι, ότι τα οικονομικά είναι δύσκολα, ότι δεν θα έχεις ποιος να στο κρατήσει... αυ΄τα σου λέω ότι δεν με πείθουν... όχι το πως σκέφτεσαι και ποια είναι η ψυχολογία σου...εγώ ως μαθηματικός πάντα μιλάω με ένα..."αρα"

 

ότι έγραψα έχει να κάνει με αυτά που μας έγραψες τα οποία επιδέχονται λύσης....και σοτ καπάκι μας ρίχνεις και ένα ΔΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩ...

 

αμα δεν θελεις μην το κάνεις....

 

Εγω δεν σου είπα μην το κάνεις... σου είπα να το ξανασκεφτείς.

 

Εύχομαι να είσαι υγιής εσύ και η οικογένεια σου και να πάνε όλα καλά αυτό είναι το σημαντικότερο...

 

δεν είναι εύκολη υπόθεση παντως και να προετοιμαστείς και για τα συναισθήματα που θα ακολουθήσουν μιας αποφασης όποιας κι αν είναι αυτή

 

[ilonka19]

Aπο τα μηνυματά σου καταλαβαίνω οτι το μωρό το θέλεις, αλλιώς θα ελυνες το "προβλημα" μονη σου. Απ'οσα διαβασα συμπέρανα οτι φοβάσαι δύο πράγματα, το οικονομικό και τον άντρα σου. Οσον αφορά το πρωτο θέμα δεν πιστευω οτι αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλές οικογένειες που να μην έχουν καποιο οικονομικό πρόβλημα. Από εκεί και πέρα είμαστε και εμείς εδώ για να σε βοηθήσουμε με πληροφορίες και ιδέες ώστε το θέμα την εγκυμοσύνης, τοκετού κλπ να σου στοιχίσει οσο το δυνατόν λιγότερα (εχω γινει εξπερ σε θεματα επιδομάτων, κουπονιών για πάνες κλπ ). Από εκεί και πέρα οπως ανεφεραν και άλλες μητέρες θα πρεπει να ψαξεις βρεφονηπιακό. Σίγουρα με ενα δευτερο παιδί δεν θα μπορεις να προσφέρεις τα ιδια υλικά αγαθα στο πρωτο αλλά πιστευω ότι ένα αδερφακι δεν συγκρίνεται με όλες τις ανέσεις του κόσμου. Οσον αφορά το θέμα του αντρα σου μου βγάζει ο ανθρωπος απίστευτο θυμό γιατί δεν σε στηρίζει στις επιλογές σου, γιατί αφου δεν ήθελε παιδάκι δεν πρόσεχε νωρίτερα, γιατί ασκεί ψυχολογική πίεση πάνω σου.

Πιστεψε οτι θα τα καταφέρεις και θα τα καταφέρεις με λίγη καλή οργάνωση.

[galat]

Δεν το λέω για να σε ταρακουνήσω... ούτε θα σου πω εγώ τί να κάνεις... προς θεού....όσο για το αν χρειάζεται να δώσεις επιχειρήματα...μα εσυ μας γράφεις επιχειρήματα! ότι είναι νωρίς, ότι θα πρέπει να αλλάξετε σπίτι, ότι τα οικονομικά είναι δύσκολα, ότι δεν θα έχεις ποιος να στο κρατήσει... για αυτα σου λέω ότι δεν με πείθουν... όχι το πως σκέφτεσαι και ποια είναι η ψυχολογία σου...εγώ ως μαθηματικός πάντα μιλάω με ένα..."αρα"

 

ότι έγραψα έχει να κάνει με αυτά που μας έγραψες τα οποία και επιδέχονται λύσης....και στο καπάκι μας ρίχνεις και ένα ΔΕΝ ΘΕΛΩΩΩΩΩΩ...

 

αμα δεν θελεις μην το κάνεις....

 

Εγω δεν σου είπα μην το κάνεις... σου είπα να το ξανασκεφτείς.

 

Εύχομαι να είσαι υγιής εσύ και η οικογένεια σου και να πάνε όλα καλά αυτό είναι το σημαντικότερο...

 

δεν είναι εύκολη υπόθεση παντως καταλαβαίνω την αγωνία σου... να προετοιμαστείς και για τα συναισθήματα που θα ακολουθήσουν της αποφασης , όποιας κι αν είναι αυτή.

 

[elen]

Η τελική απόφαση πάντα θα είναι η δική σου,όπως και το βάρος της πράξης σου.Ο άντρας σου θα το ξεχάσει σε λίγο καιρό εσύ όμως όχι.

Μη σκέφτεσαι το οικονομικό δεν προκειται να λυθεί ποτέ και δυστυχώς προβλήματα υπάρχουν πάντα,αλλά να δεις πουτ όλα θα βολευτούν.Να δεις που μόλις το μικρό σου σταθεί στα πόδια του και θέλει να ανεξαρτητοπιοηθεί θα είναι πιο ευκολα.Η δευτερη εγκυμοσύνη είναι πιο ευκολη και μετά σκέψου οτι το παιδάκι σου θα έχει ενα αδερφάκι κι εσύ είμαι σίγουρη οτι θα έχεις διπλή χαρα!

Σκέψου ήρεμα και μην παίρνεις βιαστικές αποφάσεις