Δε θέλει να παει σε δραστηριοτητες

[Iasonas]

Γεια σας!

 Έχω δύο παιδάκια 5,5 και σχεδόν 3 χρονών.

Η κόρη μου πηγαινει νηπιαγωγείο. Και εγώ και ο άντρας μου δουλεύουμε απογευματινές ώρες και τα παιδιά τότε τα προσέχει μία κοπέλα.

Επειδή λοιπόν δεν έχουμε τη δυνατότητα να πάμε μεσα στην εβδομάδα βόλτες κλπ σκέφτηκα την κόρη μου για να ξεσκάει, να περνάει δημιουργικά κάποιο απόγευμα, 

και την έγραψα σε ένα εργαστήρι θεατρικού παιχνιδιού και ζωγραφικής κοντά στη δουλειά μου.

Μια φορα την εβδομάδα λοιπόν πηγαίναμε μαζί μέσα στη χαρά και οι δύο.

Αυτή ήταν ενθουσιασμένη!

Μέχρι τα Χριστούγεννα... μετά στράβωσε και δεν ήθελε να πηγαίνει.

Την πείραξε που στο θεατρικό παιχνίδι σταμάτησαν να μεταμφιέζονται μου είπε.

Δεν την πίεσα, ξαναπηγαμε κανά δυο φορες και έκτοτε αρνείται να παει.

Δεν νομίζω να έγινε κάτι άλλο εκεί, κάθε φορά που πήγαινα να την πάρω με το ζόρι την έπαιρνα.

Νομίζω πως νυστάζει την ώρα εκείνη και πως βαριέται τη διαδικασία.

Σας έχει τύχει κάτι τέτοιο; Πως το χειριστήκατε; Υπόψη ότι ζουμε μεν δίπλα σε γιαγιά κ παππού, αλλά έχουμε πολύ φτωχή κοινωνική ζωή και μας τρώει η κλεισούρα λόγω δουλειάς συζύγου.

Ευχαριστώ!

 

[ΑΡΓΚ]

Σε μικρές ηλικίες, είναι λογικό αυτό που περιγράφεις. Να ξεκινάνε κάτι και να βαριούνται. Προσωπικά γι αυτό και ποτέ δεν πλήρωνα σε μικρά παιδιά την ετήσια συνδρομή σε τίποτα, κι ας ήταν οικονομικότερη. Σε μεγαλύτερες ηλικίες, επιμένω ότι κάποια πράγματα έχουν δέσμευση και πρέπει να σεβαστούν αυτή τη δεσμευση, οπότε δεν μπορούν να ξεκινήσουν αν δε νιώθουν έτοιμα ούτε να διακόψουν στη μέση της χρονιας, π.χ. το να μπουν σε μία ομάδα με αγωνιστικές υποχρεώσεις, αλλά όχι σε τόσο μικρά παιδιά.

Γενικά για εμένα οι δραστηριότητες χωρίζονται σε 2 κατηγορίες: αυτά που εγώ ως γονιός κρίνω υποχρεωτικά (π.χ. Αγγλικά) και εκεί απλά είναι θέμα να βρούμε τι ταιριάζει καλύτερα (ποια δασκάλα π.χ. ή ποιες ώρες) και σε όσα είναι απλά επιλογή των παιδιών, όπου τα μικρά δοκιμάζουν, πάνε 1-2 φορές, βλέπουν εναλλακτικές και αν τελικά αλλάξουν γνώμη (στο τρίμηνο συνήθως) βλέπουμε μαζί γιατί και αν και τι θα ήθελαν διαφορετικό. Καμιά φορά είναι κάποια σαχλαμάρα (π.χ. η νέα κολλητή έκανε κάποιο υποτιμητικό σχόλιο για το αγαπημένο μας άθλημα) οπότε το ξεπερνάμε, αλλά μπορεί να είναι και κάτι πιο ουσιαστικό, όπως ότι κατά βάση δεν τους ταιριάζει η δραστηριότητα, είναι μονότονη κλπ.

Για να καταλάβεις, η κόρη μου ξεκίνησε κολύμβηση από τα 2-3, και κάπου στα 4 φαγώθηκε με το μπαλέτο, βασικά γιατί της άρεσαν οι φούστες νομίζω  Εκανε μισό χρόνο μπαλέτο, άρχισε να πηγαίνει με το ζόρι, ζήτησε να γυρίσει στην πισίνα, μετά δοκίμασε ένα φεγγάρι θεατρικό παιχνίδι, τελικά απεφάνθη ότι το καλύτερο άθλημα του κόσμου είναι το ταε κβο ντο και έκλαιγε με λυγμούς που δεν ήθελα να την πάω, το κράτησε 3 χρόνια, ομολόγησε ότι από το δεύτερο και μετά το είχε μετανιώσει γιατί ντρεπόταν να πει ότι το βαριέται μετά από όλο το χαμό που είχε κάνει για να πάει, και ξαναβρέθηκε στο κολυμβητήριο  Κάτι πήρε από όλα όσα δοκίμασε, αλλά λογικό είναι ένα παιδί να μην αφοσιώνεται σε ένα πράγμα για καιρό, ειδικά όσο πιο μικρό είναι. Το μόνο που με έχει εντυπωσιάσει με τα παιδιά μου είναι η επιμονή με τη μουσική από μικρή ηλικία, αλλά και εκεί νομίζω είμαστε η εξαίρεση και βγήκαμε πολύ μουσικόφιλη οικογένεια, τα περισσότερα παιδιά και αυτό το εγκαταλείπουν ή το κάνουν με διαλείμματα.

[Iasonas]

Συμφωνώ με όσα λες, δουλευω με παιδιά και ξέρω ότι συμβαίνει κι αυτό.

Απλά μια εξωσχολική δραστηριότητα, είναι μια ευκαιρία κοινωνικοποίησης.

Πέρα από το,σχολείο που τα βλέπω λίγο δύσκολα τα πράγματα.

Ζούμε σε μια περιοχή που οι συμμαθητές της είναι άλλης κουλτούρας,

που δυσκολύομαι να καλέσω κάποιο παιδάκι στο σπίτι μας μαζί με τη μαμά του.

Γιατί είμαστε κατά κάποιο τρόπο από άλλο πλανήτη.

Είναι δύσκολο να το εξηγήσω αλλά συμβαίνει..

Μετά με φίλους είναι τοσο δύσκολο να βρεθούμε με τις αποστάσεις και τις δουλειές..

Μόνο τα σαβ/κα που θα πάμε κανένα θέατρο, καμια βόλτα.

Κι αυτή οι τρεις μας συνήθως.

 

Έτσι η ιδέα να ενταχθούν τα παιδιά σε ομάδες μέσα από δραστηριότητες

 μου φαίνεται μια λύση να καλύψει το κενό

της δικής μας ελλιπής κοινωνικής ζωής. 

 

Μια άλλη παράμετρος είναι ότι με τον αντρα μου έχουμε μεγάλη απόσταση του πώς βλέπουμε τα πράγματα.

Εγώ με την πρώτη ευκαιρία πετάω τη σκούφια μου για εκδρομές, βόλτες, παρέες κλπ, 

εκείνος λόγω ιδιοσυγκρασίας αλλά και κούρασης είναι πολύ βαρύς και με το ζόρι ξεκουνιέται. 

Μια στο τόσο...

Και λυπάμαι πολύ για τα παιδιά μου που ζούνε μια τοσο κλειστή ζωή...

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή,

 και σας ευχαριστώ που μπορώ να πω κατα κάποιον τρόπο τον .....καημό μου.

 

 

 

[ΑΡΓΚ]

13 ώρες πρίν, Iasonas είπε:

Συμφωνώ με όσα λες, δουλευω με παιδιά και ξέρω ότι συμβαίνει κι αυτό.

Απλά μια εξωσχολική δραστηριότητα, είναι μια ευκαιρία κοινωνικοποίησης.

Πέρα από το,σχολείο που τα βλέπω λίγο δύσκολα τα πράγματα.

Ζούμε σε μια περιοχή που οι συμμαθητές της είναι άλλης κουλτούρας,

που δυσκολύομαι να καλέσω κάποιο παιδάκι στο σπίτι μας μαζί με τη μαμά του.

Γιατί είμαστε κατά κάποιο τρόπο από άλλο πλανήτη.

Είναι δύσκολο να το εξηγήσω αλλά συμβαίνει..

Μετά με φίλους είναι τοσο δύσκολο να βρεθούμε με τις αποστάσεις και τις δουλειές..

Μόνο τα σαβ/κα που θα πάμε κανένα θέατρο, καμια βόλτα.

Κι αυτή οι τρεις μας συνήθως.

 

Έτσι η ιδέα να ενταχθούν τα παιδιά σε ομάδες μέσα από δραστηριότητες

 μου φαίνεται μια λύση να καλύψει το κενό

της δικής μας ελλιπής κοινωνικής ζωής. 

 

Μια άλλη παράμετρος είναι ότι με τον αντρα μου έχουμε μεγάλη απόσταση του πώς βλέπουμε τα πράγματα.

Εγώ με την πρώτη ευκαιρία πετάω τη σκούφια μου για εκδρομές, βόλτες, παρέες κλπ, 

εκείνος λόγω ιδιοσυγκρασίας αλλά και κούρασης είναι πολύ βαρύς και με το ζόρι ξεκουνιέται. 

Μια στο τόσο...

Και λυπάμαι πολύ για τα παιδιά μου που ζούνε μια τοσο κλειστή ζωή...

Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή,

 και σας ευχαριστώ που μπορώ να πω κατα κάποιον τρόπο τον .....καημό μου.

 

 

 

 

Αυτό με τη διαφορά κουλτούρας το έχω ζήσει, και ειδικά αν είναι και θέμα οικονομικής κατάστασης,  θα σου έλεγα αν ξεχωρίζει το παιδί σαν τη μύγα μέσα στο γάλα στο σχολείο, να δείτε για το δημοτικό και σχολεία γύρω περιοχών, μήπως κάπου ταιριάξετε καλύτερα, γιατί είναι θέμα που όσο μεγαλώνουν τα παιδιά, τόσο πιο έντονο θα γίνεται.

[Iasonas]

Δεν υπαρχει στη γύρω περιοχή κάτι πιό συμβατό..

Σαν τη μυγα μεσα στο γάλα, είμαστε σιγουρα τωρα στο νηπιαγωγείο..

Στο δημοτικό σίγουρα θα αποτελούμε μειοψηφία, από κάθε άποψη.

Για άλλο σχολείο, μονο ιδιωτικό. 

Περιμένω ν δω την κατασταση του χρόνου.

Από την άλλη αυτή είναι η κατάσταση και πρέπει να προσαρμοζόμαστε  παιδιά και γονείς.

Γι αυτό και εναγωνίως ψάχνω αντίβαρα, σε δραστηριότητες, συναναστροφές.....

 

[ΑΡΓΚ]

Aν επιτρέπεται, ποιο είναι το πρόβλημα: οικονομικό, καταγωγής, κάτι άλλο; Γενικά αν και έχω δει και έχω ζήσει το να είναι μία οικογένεια διαφορετική από το μέσο όρο της γειτονιάς, συνήθως δεν είναι μόνη. Μπορεί δηλαδή τα 20 παιδάκια σε μια τάξη να ταιριάζουν καλύτερα σαν κουλτούρα κλπ, αλλά συνήθως όσο μειοψηφία και να είναι κανείς, θα υπάρχουν και άλλες παρόμοιες οικογένειες στο ίδιο σχολείο ή σε σχολεία γειτονικών περιοχών. Εκτός αν μιλάμε για κάποια πραγματικά περίεργη κοινωνική σύσταση, που ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να τη φανταστώ στην Ελλάδα.

[Iasonas]

Το πρόβλημα είναι όλα αυτά μαζί.

Ελπίζω όμως πως έχεις δίκιο πως δε μπορεί να είμαστε μοναδικοί!

Θα υπάρχουν και άλλες οικογένειες που να έχουμε κοινά..

Από την άλλη όλα  ειναι σχετικά. Τέλος παντων η πιο μεγάλη αγωνία είναι,

ότι σε κοινωνικές ομάδες με χαμηλό μορφωτικό, οικονομικο. κ.λπ 

επίπεδο εκδηλώνονται βίαιες συμπεριφορές. 

Τί να πω...

Μετά κάνει πάρτυ το σχολειο για τις απόκριες και παίζουν σκυλάδικα. 

Εντάξει για μένα αυτό είναι απαράδεκτο για τόσο μικρά παιδιά.

Ας παίζει παπάκια, ζουζούνια, παιδικά τραγούδια όμως. Όχι ....σκυλάδικα!

Αλλά και η νηπιαγωγός έχει ευθύνη  σε αυτό. Δε μίλησα όμως γιατί όλοι φαινονταν πολύ χαρούμενοι.

Χόρευαν και τραγουδούσαν περιχαρείς. Και η κόρη μου μαζί που ζαλισμένη από τη φασαρία κ το σαματά,

χαιρόταν που ανηκε στην ομάδα.

Κι εγώ καθόμουν σκεφτική και την επόμενη μέρα πρωί πρωί τα έτρεχα στο θέατρο να έχουν κι άλλα ερεθισματα.

 

 

[erin0000]

Ναι, μου έχει τύχει να μην θέλουν τα παιδιά να πάνε σε δραστηριότητες. Δεν υπάρχει λόγος να την πιέσεις και να αγχώνεσαι.

 

Καλώς ή κακώς τα παιδιά παίρνουν ερεθίσματα που δεν θα θέλαμε να παίρνουν από τον περίγυρο. Αλλά δεν θα μας σώσει μια δραστηριότητα. Το οικογενειακό περιβάλλον είναι εκείνο που επηρεάζει σε μεγαλύτερο βαθμό ένα παιδί. Οπότε και αν ακούσει σκυλάδικα στο πάρτυ του σχολείου, αν δεν ακούτε εσείς στο σπίτι, το βλέπω δύσκολο να επηρεαστεί μακροπρόθεσμα...

 

Εάν ψάχνεις κάτι να κάνεις τα απογεύματα με το παιδί, καλύτερα να πάτε μόνοι σας σε κάποιο θέατρο, παιδότοπο, παιδική χαρά ή απλή βόλτα, παρά να την πιέσεις να πάει σε μια οργανωμένη δραστηριότητα.

 

 

[Josephine]

Κι εγώ θα έλεγα κανένας λόγος να συνεχίσει, μικρή είναι, τώρα είναι η ώρα να δοκιμάσει διάφορα και να πάρει ερεθίσματα, μάλλον το βαρέθηκε ή έκανε τον κύκλο του. Δοκιμάστε μουσικοκινητική, κολυμβητήριο, κάτι πιο έντονα κινητικό, ίσως άλλαξαν τα ενδιαφέροντά της. Εμένα ο γιος μου έκανε μουσικοκινητική από 8 μηνών, μέχρι 11 του άρεσε πολύ, μετά βαρέθηκε και σταματήσαμε. Ίσως είχε βαρεθεί τον χώρο, το πρόγραμμα ή μπήκε σε άλλη φάση. Κάναμε κολυμβητήριο. Τώρα που είναι 2 ετών είναι και πάλι ξετρελαμένος με τη μουσικοκινητική γιατί έχουν εντάξει μέσα συμβολικό παιχνίδι ρόλων και αυτό τον ξετρελαίνει, κάνουν πυροσβέστες, ταχυδρόμους, ζωάκια και τα ίδια επαναλαμβάνει και στο σπίτι όλη μέρα, παίζουμε τους ήρωες απ' τα βιβλία μας, κάνουμε τους ελέφαντες, τις γατούλες κ.λπ. Αν είστε Αθήνα μπροείτε τα πρωινά να πηγαίνετε και σε μεμονωμένες δραστηριότητες σε μουσεία, π.χ. μουσείο γουλανδρή που έχει δημιουργική απασχόληση, παιδικό μουσείο κ.λπ. Ή να κάνετε μουσική σε ωδείο Νάκα ή άλλο.Υπάρχουν πάμπολλα, θα σου έλεγα να πάτε στα δοκιμαστικά και βλέπετε τι της αρέσει. Ή και χορό για την ηλικία της. Μπορεί να είναι και σε φάση που δεν θέλει κάτι οργανωμένο, αλλά χρόνο με τη μαμά, οπότε μεμονωμένες έξοδοι μαζί πάλι έχουν τη σημασία τους.

[ΑΡΓΚ]

13 ώρες πρίν, Iasonas είπε:

Το πρόβλημα είναι όλα αυτά μαζί.

Ελπίζω όμως πως έχεις δίκιο πως δε μπορεί να είμαστε μοναδικοί!

Θα υπάρχουν και άλλες οικογένειες που να έχουμε κοινά..

Από την άλλη όλα  ειναι σχετικά. Τέλος παντων η πιο μεγάλη αγωνία είναι,

ότι σε κοινωνικές ομάδες με χαμηλό μορφωτικό, οικονομικο. κ.λπ 

επίπεδο εκδηλώνονται βίαιες συμπεριφορές. 

Τί να πω...

Μετά κάνει πάρτυ το σχολειο για τις απόκριες και παίζουν σκυλάδικα. 

Εντάξει για μένα αυτό είναι απαράδεκτο για τόσο μικρά παιδιά.

Ας παίζει παπάκια, ζουζούνια, παιδικά τραγούδια όμως. Όχι ....σκυλάδικα!

Αλλά και η νηπιαγωγός έχει ευθύνη  σε αυτό. Δε μίλησα όμως γιατί όλοι φαινονταν πολύ χαρούμενοι.

Χόρευαν και τραγουδούσαν περιχαρείς. Και η κόρη μου μαζί που ζαλισμένη από τη φασαρία κ το σαματά,

χαιρόταν που ανηκε στην ομάδα.

Κι εγώ καθόμουν σκεφτική και την επόμενη μέρα πρωί πρωί τα έτρεχα στο θέατρο να έχουν κι άλλα ερεθισματα.

 

 

 

Να είσαι καλά με έκανες και γέλασα  Σκυλάδικα θα ακούσετε και στο πάρτυ του σχολείου της πλέον υποβαθμισμένης περιοχής, και στο δημοτικό της καλής περιοχής και στο πριβέ πάρτυ μαθητών του πλέον ακριβού ιδιωτικού. Απλά περνάς το σοκ που περνουν αρκετοι γονείς: ως ενήλικες, συχνά δουλεύουμε με ανθρώπους με παρόμοια κουλτούρα, μόρφωση και οικονομική κατάσταση με τη δική μας, και φυσικά επιλέγουμε και τις παρέες μας με τα κριτήρια που θέλουμε. Οταν το παιδί πάει για πρώτη φορά σχολείο, ερχόμαστε υποχρεωτικά σε επαφή με ανθρώπους που δε θα ταιριάζαμε στην ζωή μας υπό άλλες συνθήκες, που το μόνο κοινό που έχουμε είναι παιδιά στο ίδιο σχολείο. Από το σχολείο των παιδιών έχω γνωρίσει απίστευτα ετερόκλητους ανθρώπους, από εργάτες του δήμου ως καθηγητές πανεπιστημίου και από δημόσιους υπάλληλους ως πετυχημένους επιχειρηματίες, βαθύτατα θρησκευάμενους ως δηλωμένους άθεους, ανθρώπους που μοιράζουν φυλλάδια στις προεκλογικές συγκεντρώσεις παρατάξεων που αντιπροσωπεύουν αντίθετα άκρα κλπ κλπ. Αν κάνεις λίγο υπομονή και αρχίσεις να πιάνεις κουβέντα, θα δεις ότι με αρκετούς έχει περισσότερα κοινά από όσα φαντάζεσαι.

[Iasonas]

Μπορεί...

μου δώσατε πολύ κουράγιο!  Ας χαλαρώσω λοιπόν...

κι εσεις να ειστε καλά!