Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου

[ANNA27!]

ωχ το πρόβλημά μου το μεγάλο!

ο μεγάλος γιος είναι 2,5 και περιμένω εντός ολίγων εβδομάδων τον δεύτερο.

εμένα που είναι ήδη νευρικός, θέλει να γίνεται το δικό του, σηκώνει χέρι κι όλα αυτά τα χαριτωμένα τι θα κάνει με τον αδελφό του; θα μας βάλει φωτιά;;;

παίζει μήπως να γίνει το αντίθετο και να ηρεμήσει;

 

σήμερα μου πε "όοοοοχι ο Μάνος θα χει άλλη μαμά!"

 

τι θα τραβήξω πάλι;

[BEBE]

Οταν ο Βασιλης ηταν 2-3 χρονων εβλεπε να περνουμε αγκαλια αλλα παιδακια και γινοταν ο κακος χαμος. Ολο αυτο μας εβγαζε απο το μυαλο την οποια ιδεα μας περνουσε για 2ο.

 

Μεγαλωνοντας αλλαξε γνωμη. Ο χρονος ομως πισω δεν γυρνα.

 

Εχω δει αδερφακια να ειναι κοντα κοντα και ξερω οτι στην αρχη ειναι δυσκολο.

 

Οταν ομως ξεπεταχτει λιγο η μικρη... θα τρελαινεσαι να τα χαζευεις πιστεψε με.:D:D:D:D Και αυτο ειναι κατι που το κοντινο της ηληκιας του θα το κανει πολυυυυ πιο ευκολο.

 

 

Ελπίζω να εχεις δίκιο και να δω αυτή την εικόνα που περιγράφεις. Μιλαγα με μία κοπελα που δούλευε στη Βιοιατρική και μου ειπε πως ειχε το ίδιο πρόβλημα. Στην αρχή ηταν μία κόλαση μέχρι να γινει ο μεγαλός 4 χρονών. Τωρα ειναι πολύ καλύετρα. Τι να πω ................

[BEBE]

Αννα 27 το μόνο που σου ευχομαι ειναι καλό κουράγιο ( και με το καλό να έρθει και το δεύτερο φυσικά )

[ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13]

Καλησπέρα κορίτσια, μεγάλο θέμα ανοίξατε.

Οταν έφερα τη μικρή σπίτι ο γιός μου ήταν 2χρ. Εδειχνε σα να μη συμβαίνει τίποτα, φαινόταν να αγαπούσε το μωρό. Σιγά σιγά όμως, ενώ μου είχε μέχρι πριν γεννήσω τεράστια αδυναμία, ήταν το αυτοκολητάκι μου, άρχισε να με απομονώνει και να κολλά στο μπαμπά του. Νόμιζε ότι η μικρή του πήρε τη μαμά και έτρεξε να προλάβει το μπαμπά! Το χειμώνα (3χρ μετά) σε μια σοβαρή κουβέντα που είχαμε μου εξομολογήθηκε. Ότι όταν γεννήθηκε η μπέμπα ασχολιόμουν όλο με αυτή και στενοχωριόταν (δεν ισχυε κάτι τέτοιο αλλά στα μάτια του έτσι φάνταζε), ότι δε με ήθελε γι΄αυτό το λόγο (ακόμη με κρατά σε απόσταση αλλα ξέρω ότι κατα βάθος με λατρευει, δε θέλει να πάρω αέρα), ότι ζήλευε πολύ τη μικρή που την αγαπάω πιο πολύ. Αφού του εξήγησα ότι και τα 2 παιδάκια τα αγαπάω το ίδιο έδειχνε προς στιγμή να καταλαβαίνει. Αμ δε! μεγάλο αγκαθι αυτή η ζήλια. Κάνει τα πάντα για να μου τραβά την προσοχή παιδευοντάς με όμως. Δε τρώει, κάνει ζημιές, μου σπάει τα νευρα για ένα απλό ντουζ, δε συνεργάζεται σε τίποτα μαζί μου. Προχτές που πάλι δεν έτρωγε του λέω, με τον μπαμπά τρώς, με τη γιαγια τρως, σχολείο τρως, λέω σε όλους ότι το παιδί μου δε τρώει και μου λένε είσαι τρελή, το παιδί μια χαρά τρώει. Γιατί καρδούλα μου το κάνεις αυτό; θέλεις να λένε τη μαμά τρελή; Και τι μου λέει; Σε μισώ γι΄αυτό! Με μισεί που του έκανα αδελφάκι. Του εξήγησα πάλι με καλό τρόπο το πόσο σημαντικό είναι που έχει αδελφάκι, το ότι τον αγαπάω κλπ κλπ. Ζηλευει πολύ και πιστευω ότι αυτό θα το ξεπεράσει πολύ αργότερα. Φαντάζομαι πως αν αργούσα κι άλλο για το 2ο παιδί τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα. Και πραγματικά, η ανάγκη της μητρότητας καλύφθηκε με το πρώτο μου παιδάκι, το δευτερο το έκανα επειδή αγάπησα πολύ το πρώτο, για παρεούλα, για συντροφιά όταν φύγουμε εμείς (όχι ότι δε λατρευω και το δευτερο!).

Τα έγραψα αυτά για να δείτε ότι υπαρχουν και χειρότερα! Κουράγιο σε όλες μας!

[BEBE]

Σε νοιώθω απολυτα αν και ο μικρός δεν εχει φθάσει σε σημεία να μην τρώει κλπ λέει φυσικα να πονάει η μαμα ( για τον πατερα του λιγότερο)

τι να πω ειμαι πολύ στεναχωρημένη πιο πολύ για εκείνον..............

 

τη μπέμπα την εκανα για να εχει μια παρέα στη ζωή ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΕΙΠΕΣ ΟΤΑΝ ΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ αλλά δεν ειμαι ακόμη σίγουρη οτι ηταν σωστό ( από την άλλη δεν ειμαι υπερ του μοναχοπαιδου) εχω εναν αδελφο 7 χρόνια μεγαλύτερο δε εχω κοινές μνήμες μαζί του δεν μοιάζουμε καθόλου στο χαρακτηρα απλα ξερω πως οταν φυγει η μανα μου αυτός θα υπάρχει ο,τι και να γινει

 

τι να πω πολλεσ φορές σκεφτομαι ότι κάτι δεν κάνω καλα μάλλον................

[elenik]

εχω εναν αδελφο 7 χρόνια μεγαλύτερο δε εχω κοινές μνήμες μαζί του δεν μοιάζουμε καθόλου στο χαρακτηρα απλα ξερω πως οταν φυγει η μανα μου αυτός θα υπάρχει ο,τι και να γινει

εγω αυτο επαψα προσφατα να το εχω σαν επιχειρημα. :oops:

Μακαρι να ειναι αγαπημενα λεω χωρις να εχω τιποτα δεδομενο.

[BEBE]

Τι να πω εννοείται το βασικό να ειναι αγαπημένοι και απο εκεί και περα.............. θα τουσ βλέπουμε από ψηλα

[zouzounitsa79]

πολυ μακρια δεν το πηγατε βρε κοριτσια??? Μικρες ειμαστε ακομα

Ψαχτειτε να βρουμε λυση να ηρεμησουνε

[ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13]

πολυ μακρια δεν το πηγατε βρε κοριτσια??? Μικρες ειμαστε ακομα

Ψαχτειτε να βρουμε λυση να ηρεμησουνε

 

ΣΩΣΤΗ!

[Elinaki]

Οι δικοί μου έχουν 21 μήνες διαφορά. το χειμώνα που μας πέρασε πήγα στον παιδοψυχολόγο για να δω τι θα κάνω με τη ζήλεια που έτρωγε το Μιχάλη... Δύσκολη κατάσταση, όπως και σε σας ο μπαμπάς όλο το χρόνο του τον αφιερωνε στο Μιχάλη, ο Ηλίας λίγα πράγματα. Και εγώ σε μια απόγνωση. Να πιστεύω ότι όλα τα κανω λάθος και τίποτα σωστό.

 

τα καλά τώρα. Εχουμε 2-3 μήνες που τα πάνε πολύ καλά μεταξύτους. Δε σημαίνει ότι λείπουν οι ψιλές, οι φάπες ή η επίδειξη δύναμης από τον μεγάλο. Αλλά τώρα τον αγκαλιάζει, παίζουν αρκετή ώρα μαζί, του μιλάει ωραία, τον αναφέρει στην προσευχή του ενώπριν ούτε γι'αστείο και το καλύτερο, πριν από λίγες μέρες τον ρώτησα τι θα κάνει το παιχνίδι που κρατάει και μου είπε θα το δώσω στον καλύτερό μου φίλο. Τον ρώτησα ποιος είναι αυτός αλλά δε μου απάντησε. Ενα λεπτό μετά το έδινε στον αδελφό του )

 

Κάθε παιδί φυσικά είναι μια διαφορετική περίπτωση και παίζει σημαντικό ρόλο ο χαρακτήρας του. Αν δεν παρουσιάζει λοιπόν προβλήματα στη συμπεριφορά που να χρήζουν άλλης αντιμετώπισης, τότε πιστεύω ότι όσο ο καιρός περνά η σχέση μεταξύ αδελφών δυναμώνει.

 

Καλή δύναμη και υπομονή σε όλες μας

[Ρούλα26]

Εμας εχουνε 17 μηνες διαφορα.Απο την αρχη με προβληματιζε η ζηλια που θα εκανε ο Δμητρακης.Οταν γυρισαμε απο το μαιευτηριο με την μπεμπα ειχε παρει μια εκφραση....τι μου το φερατε τωρα αυτο εδω?Μας πηρε περιπου μια εβδομαδα να προσαρμοστουμε.Τωρα,οχι οτι δεν εχει ξεσπασματα,αλλα ειναι σπανια.Εχθες που πηρε ο συζυγος μου την μικρη να την παει για εμβολιο,εκλαιγε και φωναζε μπεμπα,μπεμπα.

[pk33]

εμας έχουν 24 μήνες διαφορά....

οι μικροί (διδυμα) τώρα είναι 2 μηνών

Η μεγάλη γενικά καλά τα πάει αλλά όταν μας βλέπει να κρατάμε από έναν εγώ και η γυναίκα μου, της έρχεται να κάνει ότι τρέλλα θέλει.

Όταν τα κάνουμε μπάνιο, τρέχει από πίσω για να σαπουνίσει και αυτή τους μπέμπηδες και όταν της πουμε να πετάξει την πάνα στα σκουπίδια νιώθει περήφανη που βοήθησε.

 

Μερικές φορες για να μην κάνει τρέλλες πρέπει να τους πάρει αγκαλιά...το ζητάει τόσο επίμονα που δεν υπάρχει περίπτωση να το αρνηθούμε.

 

Δεν ξέρω τι θα γίνει όταν θα αρχίσουν να κάθονται και να παίζουν και αυτοί αλλά εκτιμώ ότι μέχρι στιγμής τα πάμε ανεκτά

[pk33]

Μαρία βοήθεια................... ναι προσπαθω να εφαρμόσω αυτα που εχω διαβάσει και εχω δει στην τβ ( νταντα πρώτων βοηθειών) αλλα ηθελα να ξέρω αυτό που κάνει και ζηταει συγνώμη και μετα τον συγχωρουμε, ποσες φορές μπορεί να επαναληφθει ? ΜΑς κάντει ντα, μας ζητάει συγνωμη και όλα οκ ? και μετα ξανά ? Ως πότε ?

 

 

τον έχετε τιμωρήσει ποτέ όταν σας χτυπάει;

Πρέπει να καταλάβει κάποια στιγμή ότι αυτό που κάνει δεν είναι καλό. Το ότι ζητάει συγνώμη δεν σημαίνει ότι το καταλαβαίνει.

Η μεγάλη μας, μια φορά με δάγκωσε. Την βάλαμε "τιμωρία" να κάθεται σε μία γωνία σε ένα σκαμνί. Έκλαιγε επί 10 λεπτά, όταν πια την πήραμε αγκαλιά ήταν μέσα στις γλύκες. Δεν το ξανάκανε

[ANNA27!]

Αννα 27 το μόνο που σου ευχομαι ειναι καλό κουράγιο ( και με το καλό να έρθει και το δεύτερο φυσικά )

 

 

 

κατάλαβα!

ευχαριστώ πολύ!!!

[mpempoula]

Κο΄ρίτσια και τα δικά μου έχουν περίπου δύο χρόνια διαφορά.Ο γιος μου ήταν ένας πραγματικά άγγελος μέχρι που γεννήθηκε η μικρή οπότε μεταμορφώθηκε, γκρίνια, φωνές και άπειρες αταξίες. Το τι μεθόδους έχουμε δοκιμάσει για να τον συνετίσουμε δεν λέγεται, χωρίς όμως αποτέλεσμα μλεχρι σήμερα. η ζήλεια του έχει φτα΄σει στο αποκορύφωμα, μάλιστα σήμερα είπε στον μπαμπά του ότι δεν αγαπάει τη μπέμπα.Ενδεικτικά αναφέρω ότι δεν της δίνει κανένα παιχνίδι του, προφασίζεται ότι η μπέμπα τον χ΄τυπησε για να την μαλώσουμε κι αυτή, όταν δε την κρατάμε αγκαλιά θέλει να την πήγαίνουμε στο κρεββάτι της, το καροτσάκι της θέλει να το κουβαλάει μόνο αυτός κι άντε εμένα με αφήνει να το κατευθύνω τον πατέρα του με τίποτα. Βέβαια αυτό που με ανησυχέι έιναι ότι έχει βγάλει μια ιδιαιτέρως επιθετική συμπεριφορά απέναντι στα άλλα παιδάκια, ακόμη και απέναντι σε εμάς.Έχω δοκιμάσει τις τεχνικές της ννταντας πρ΄'ωτων βοηθειών χωρίς αποτέλεσμα...

[Elinaki]

Κο΄ρίτσια και τα δικά μου έχουν περίπου δύο χρόνια διαφορά.Ο γιος μου ήταν ένας πραγματικά άγγελος μέχρι που γεννήθηκε η μικρή οπότε μεταμορφώθηκε, γκρίνια, φωνές και άπειρες αταξίες. Το τι μεθόδους έχουμε δοκιμάσει για να τον συνετίσουμε δεν λέγεται, χωρίς όμως αποτέλεσμα μλεχρι σήμερα. η ζήλεια του έχει φτα΄σει στο αποκορύφωμα, μάλιστα σήμερα είπε στον μπαμπά του ότι δεν αγαπάει τη μπέμπα.Ενδεικτικά αναφέρω ότι δεν της δίνει κανένα παιχνίδι του, προφασίζεται ότι η μπέμπα τον χ΄τυπησε για να την μαλώσουμε κι αυτή, όταν δε την κρατάμε αγκαλιά θέλει να την πήγαίνουμε στο κρεββάτι της, το καροτσάκι της θέλει να το κουβαλάει μόνο αυτός κι άντε εμένα με αφήνει να το κατευθύνω τον πατέρα του με τίποτα. Βέβαια αυτό που με ανησυχέι έιναι ότι έχει βγάλει μια ιδιαιτέρως επιθετική συμπεριφορά απέναντι στα άλλα παιδάκια, ακόμη και απέναντι σε εμάς.Έχω δοκιμάσει τις τεχνικές της ννταντας πρ΄'ωτων βοηθειών χωρίς αποτέλεσμα...

 

mpempoula γειά σου!

 

Διαβάζοντας το ποστ σου ήταν σα να έβλεπα τη δική μας ιστορία πριν από κάτι μήνες.

Ναι, θα σου πει ότι δεν την αγαπάει είναι φυσιολογικο. Αμύνεται γιατί νοιώθει ότι άλλος ήρθε να του πάρει τα πρωτεία και κάνει ότι μπορεί για να μην βρεθεί σε μειονεκτική θέση.

Μην πιστεύεις ότι δεν την αγαπάει, είναι μικρός ακόμη για να το εννοεί με τη δική μας έννοια. Σημαίνει ότι δεν θέλει να της δώσει παιχνίδια, ότι δεν θέλει να μοιράζεται τίποτα και κυρίως την αγάπη των γονιών του μαζί της.

Οσο η μικρούλα σας θα μεγάλωνει και θα μπορεί να μιλάει και κείνη και να τον συντροφεύει στα παιχνίδια, η κατάσταση θα καλυτερεύει. Θέλει πολλή υπομονή και κατανόηση. Μην παίρνεις αυτολεξεί ότι σου λέει.

Οσο για τη νταντά και γω προσπάθησα να εφαρμόσω κάποιες μεθόδους, όταν τα πράγματα ήταν πολύ σκούρα, αλλά τζίφος... Δεν κατάφερα τιποτα. σε άλλα παιδιά πιάνουν σε άλλα όχι.

[θεοφιλος]

Τελικά υπάρχουν πόλλες οικογένειες με τα ίδια προβλήματα. Η κόρη μου είναι επιθετική με το μικρό αδερφο της.Απο την μια της αρέσει να τον κάνει να γελάει και από την αλλη τον τσιμπάει του φωνάζει κλπ.Γνωριζετε όλες ποσο χρονο απαιτουν δυο μικρα παιδια και ποσο υπομονη χρειαζετε τι γινετε ομως αν αισθάνεσε οτι δεν εχεις αλλες αντοχες????Θήλασα την κόρη μου μέχρι που εμεινα εγκυος ,τον μικρο επισης τον θηλαζω.αυτο σας το λέω διοτι οταν θηλαζεις πρεπει να εισε αναγκαστηκα παντα με το μωρο δεν παίρνεις ''ρεπο'' ουτε για μια ωρα.προσπαθώ να ασχολούμαι οσο γινετε μαζί τους.Με την κόρη μου (2,3 χρονων)ζωγραφιζουμε τραγουδαμε παιζουμε διαφορα παιχνιδια αλλα μολις παω να ασχοληθω με οτιδηποτε αλλο κανει τα πάντα για να με εκνευρισει. πετάει πραγματα,ενοχλει το μωρο,σκιζει βιβλια κλπ. Ο αντρας μου λειπει πολλες ωρες απο το σπιτι και ετσι ολα τα ''βαρη''πεφτουν πανω μου.Νομιζω ομως οτι δεν αντεχω αλλο.Διαβαζω βιβλια (πηρα και το βιβλιο της νταντας πρωτων βοηθειων) ειδα διαφορά στην συμπεριφορα της μικρής αλλα για λιγες μερες,λογο δικών μου λαθών.

τα βιβλια σωστα τα λενε πανω απο ολα η σχεση τον γονιων πρεπει να ειναι δυνατη ,να εχουν κοινους στοχους και κατανοηση ο ενας για τον αλλο.Αν αυτα υπαρχουν η μιση δουλεια εχει γινει μενει το ημερισιο προγραμμα και δυο τρεις τεχνικες που απλα μαθαινεις το παιδι να ελενχει το θυμο του και το επιβραβευεις για την καλη συμπεριφορα του.

Στην περιπτωση μου,λοιπόν, ο συζυγος βοηθάει ελαχιστα ,με τα παιδια γινετε χαμος ,αλλα αυτο που με κανει χαλια είναι οτι εγω δεν μπορω να ελενξω τα νευρα μου. φωναζω η μάλλον ουρλιάζω και χτυπαω τη μικρη.Ενω είναι τόσο απλο να την βαλω τιμωρια για να ηρεμησουμε και οι δυο ειμαι τοσο εκτος εαυτου εκεινη τη στιγμη που δεν μπορω να συγκρατηθω.Δεν ξέρω τι να κάνω απο τη μια προσπαθω να τις προσφερω τα παντα και απο την αλλη την αρπαω απο το μαλλι.Μπορει να σας τα ειπα καπως μπερδεμενα αλλα ετσι μπερδεμενη ειμαι μεσα μου.Ολες οι συμβουλες δεκτες είμαι σε απελπιστικη κατασταση εσεις πως τα καταφερνετε?

[elenik]

Στην περιπτωση μου,λοιπόν, ο συζυγος βοηθάει ελαχιστα ,

 

Σ αυτο μας εβαλε ο Βασιλης τα γυαλια απο την αρχη.

"2 ειναι τα παιδια .. 2 και οι γονεις" ειπε καποια στιγμη που τρεχαμε και οι 2 με τον μικρο. Και απο τοτε οταν ο ενας ασχολειτε με τον μπεμπη ο αλλος ειναι πλαι στον Βασιλη. Θελει 2 αλλοιως αντοχες superman το θεμα

[mpempoula]

καταρχήν Θεόφιλε ΄ψυχραιμία. Παρατηρώ ότι κι εσύ όπως και εμείς αλλά και οι περισσότεροι ε΄δω έχουμε παιδάκια με πολύ μικρή διαφορά ηλικίας (1,5 με τρία χ΄ρονια). ίσως τελικά η μικρή διαφορά ηλικίας να ΄μην έιναι καλή όπως αρχικά τουλαχιστον εγώ πίστευα.Αλλά από την άλλη να κάνεις παιδάκια με 10 χ΄ρονια διαφοράς για να καταλαβαίνουν?Τί να πω. Θεόφιλε, μήπως μπορέις να μου στείλεις πμ το βιβλιοπωλείο που πωλά το βιβλίο με την ναταντά πρώτων βοηθειών, τον τίτλο και την τιμή αν γίνεται?

Ελινάκι, τελικά εσύ πώς αντιμετωπίζεις την κατάσταση? εμένα βοηθάει ο σύζυγος. Κρατάμε τον γιο μας απόγευμα παρα απόγευμα ο καθένας ξεχωριστά για να του προσφέρουμε ποιοτικό χ΄ρονο και τον παμε βόλτα, κούνιες κτλ μόνο του χωρίς τη μπέμπα. Τότε ΄φέρεται καλά αλλά όταν είμαστε όλοι μαζί σαν οικογένεια τα πράγματα αλλάζουν.Εμείς τον φοβίζουμε με μια αποθηκούλα στο σπίτι ως μέρος της τιμωρίας, αλλά αν τον βάλουμε κανά δύο λεπτά ηρεμεί παροδικά. ύστερα από λίγο θα κάνει αταξίες , α,ναι τώρα θέλει να μπαίνει και στο ΄παρκοκρέββατο της μπέμπας και να της παίρνει ό, τι παιχνίδι τυχόν κρατα στα χέρια της, με αποτέλεσμα η τελευταία όπως είναι φυσικό να εκνευρίζεται...

[mamaveria]

Σ αυτο μας εβαλε ο Βασιλης τα γυαλια απο την αρχη.

"2 ειναι τα παιδια .. 2 και οι γονεις" ειπε καποια στιγμη που τρεχαμε και οι 2 με τον μικρο. Και απο τοτε οταν ο ενας ασχολειτε με τον μπεμπη ο αλλος ειναι πλαι στον Βασιλη. Θελει 2 αλλοιως αντοχες superman το θεμα

 

 

 

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου,αυτό εφαρμόσαμε και εμείς απο τότε που γεννήθηκε η μικρή μας.Ευτυχώς δεν αργήσαμε να το καταλάβουμε και τώρα όλα είναι αρμονικά στο σπίτι μας!!!

[θεοφιλος]

Οταν τα παιδιά εχουν μικρή ηλικια πιστευω οτι με τον καιρο θα αποκτησουν εναν πιο δυνατο δεσμο,διοτι σε ολες τις περιοδους της ζωης τους θα περνούν τα ιδια σχεδον προβλήματα πχ εφηβεια,σπουδεςκλπ,ετσι θα μπορει να καταλαβει ο ενας τον αλλο πιο καλα.καλο για τα παιδια η μικρη διαφορα και καλο για τους γονεις η μεγαλη. Για την περιπτωση μου επρεπε να περιμενω τουλαχιστον να ειχε κοψει η μικρη τις πανες και μετα να μεινω εγκυος..

[pk33]

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου,αυτό εφαρμόσαμε και εμείς απο τότε που γεννήθηκε η μικρή μας.Ευτυχώς δεν αργήσαμε να το καταλάβουμε και τώρα όλα είναι αρμονικά στο σπίτι μας!!!

 

 

Όταν είναι 3 τα παιδιά και 2 οι γονείς εκεί τι γίνεται; Πως την παλεύεις; Γιατί εμείς με τα δίδυμα και την μεγάλη (2 ετών και 2 μηνων) απλα δεν την παλεύουμε πια....η μεγάλη έχει γίνει θηρίο. Από τη μια τα ακγαλιάζει, θέλει να τα πλένει κτλ αλλά από την άλλη όταν μας δει και τους 2 να κρατάμε από ένα μπέμπη(2 μηνών είναι τα αγόρια) τότε της έρχεται να κάνει τα πιο παλαβά πράγματα

[θεοφιλος]

Απλα κανεις ύπομονη. Τι αλλο μπορεις να κανεις?

[BEBE]

Οι δικοί μου έχουν 21 μήνες διαφορά. το χειμώνα που μας πέρασε πήγα στον παιδοψυχολόγο για να δω τι θα κάνω με τη ζήλεια που έτρωγε το Μιχάλη... Δύσκολη κατάσταση, όπως και σε σας ο μπαμπάς όλο το χρόνο του τον αφιερωνε στο Μιχάλη, ο Ηλίας λίγα πράγματα. Και εγώ σε μια απόγνωση. Να πιστεύω ότι όλα τα κανω λάθος και τίποτα σωστό.

 

 

 

Καλή δύναμη και υπομονή σε όλες μας

 

Elinaki, τι συμβουλές σου εχει δώσει ο παιδοψυχολόγος? Πάντως οταν δειχνω προσοχή και αγκαλίτσα και αγαπη στο Φιλιπο αυτός τα μεταδίδει στη Μυρτώ αμέσως. Ισως αυτή ειναι η λύση τελικά

[pk33]

Απλα κανεις ύπομονη. Τι αλλο μπορεις να κανεις?

 

έλα ντε, άσε δεν παλεύεται. Και τα άτιμα τα μικρά κάνουν και πόση ώρα να φάνε!!!! άλλωτε τρώνε σε καάνα τέταρτο, άλλωτε πρέπει να τα παλεύεις μία ώρα!!!!!

Ελπίζω όσο μεγαλώνουν να αρχίσουν να βελτιόνωνται οι χρόνοι γιατί αλλιώς την κάτσαμε τη βάρκα!