Όα θα μου λείψουν....

[vasdeli]

Όσα θα μου λείψουν...

 

«Υπάρχουν μέρες που ο καθένας χρειάζεται ένα χέρι για να πιαστεί. Υπάρχουν μέρες που δεν βρίσκω ούτε ένα δευτερόλεπτο για τον εαυτό μου. Κάποιο από τα παιδιά μου είναι είτε δυσαρεστημένο, είτε κλαίει και ουρλιάζει, και εγώ σκέφτομαι: Σας παρακαλώ, απλά πηγαίνετε να παίξετε. Η μαμά χρειάζεται ένα διάλειμμα. Έστω δύο λεπτά για τον εαυτό της. Δεν μπορώ να σας κρατήσω τώρα. Τα χέρια μου είναι έτοιμα να σπάσουν.

Κάποια μέρα, ξέρω ότι θα θέλω πίσω κάθε μία από αυτές τις στιγμές που θεωρούσα δεδομένες –και θα παρακαλάω για να έχω την ευκαιρία να κυνηγήσω τα παιδιά μου, ή να τα πάρω αγκαλιά.

Όμως τα αδιάκοπα «ένα ακόμα» -όταν μου ζητούν να χρωματίσουν μία ακόμα ζωγραφιά, να διαβάσουμε ένα ακόμα παραμύθι ή να παίξουμε ένα ακόμα παιχνίδι, έπειτα από τόσες ώρες που έχω περάσει αφιερώνοντας και την τελευταία ανάσα ενέργειας που μου έχει απομείνει στο σώμα, με βρίσκουν να απαντώ με έναν μορφασμό εξάντλησης και ένα ξεφύσημα.

Ωστόσο, ξέρω ότι θα έρθει κάποια στιγμή που θα δίνω τα πάντα για να μπορώ να καθίσω όχι μόνο μία ακόμα φορά μαζί τους, αλλά χίλιες ακόμα φορές.

Έρχονται πρωινά, απογεύματα και βράδια που νιώθω σαν σκλάβος στην ίδια μου την κουζίνα, ηοποία μοιάζει με πεδίο μάχης. Δεν κάθομαι ποτέ σε καρέκλα, καθώς πάντα κάποιος χρειάζεται λίγο ακόμα νερό, μία δεύτερη μερίδα –ή επειδή απλά γίνεται ένας χαμός, που χρειάζεται την άμεση προσοχή μου.

Και ναι, κάποια μέρα, θα κοιτάζω την κουζίνα μου και θα εύχομαι να ήταν γεμάτη από μικροσκοπικά ανθρωπάκια που με χρειάζονται για να φάνε και που με θέλουν στο πόδι... κι όμως θα είναι άδεια, ήσυχη και άψυχη.

Έρχονται στιγμές που νιώθω ότι δεν αντέχω να αλλάξω άλλη πάνα, να βοηθήσω ακόμα μία φορά με το γιογιό, να σκουπίσω άλλο στόμα ή να καθαρίσω μία ακόμα καταστροφή. Και με το που τελειώνω τη μία από αυτές τις δουλειές, η επόμενη είναι στη σειρά και με περιμένει.

Όμως ξέρω ότι τελικά, η ανάγκη μου να με έχουν ανάγκη είναι πολύ μεγαλύτερη από οτιδήποτε άλλο. Όχι μόνο θα μου λείψει όλο αυτό, αλλά θα λαχταρώ αυτές τις στιγμές.

Έρχονται βράδια που τα μωρά δεν λένε να κοιμηθούν, με τίποτα... Βράδια που παρόλο που έχουν πάει για ύπνο, ξυπνάνε κάθε λίγο και λιγάκι, ζητώντας ένα ακόμα φιλί, μία ακόμα αγκαλιά, ένα ακόμα ποτήρι νερό ή έχουν κάτι ακόμα να μου πουν, αλλά για 15η φορά!

Θα έρθει, όμως, κάποια στιγμή που θα δίνω τα πάντα για να έχω μία ακόμα αγκαλιά και ένα φιλί και θα συνειδητοποιώ ότι περπατώ πάνω-κάτω σε άδειους διαδρόμους, με ένα κενό που δεν μπορεί να αντικατασταθεί με τίποτα.

Οι εκατοντάδες φορές που με ζητούν: Μαμά, κοίτα! Μαμά, με βλέπεις; Μαμά... Μαμά; Έλα εδώ! Μαμά μπορείς να με βοηθήσεις με αυτό; Υπάρχουν φορές που μου έρχεται να κρυφτώ κάτω από τη γη και αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν ένας μόνο άνθρωπος να ανταποκριθεί σε τόσες πολλές ανάγκες μικροσκοπικών ανθρώπων; Κάθε μέρα! Κάθε μέρα και κάθε νύχτα! Νιώθω τόσο ηττημένη κάποιες φορές, απλά και μόνο επειδή δεν έχω την αντοχή 5 ανθρώπων.

Κάποια μέρα θα προσεύχομαι να επέστρεφαν αυτά τα αλλεπάλληλα «Μαμά και μαμά».

Και αυτά τα τόσο πρωινά ξυπνήματα... θα έδινα τα πάντα για να κοιμηθούν λίγο παραπάνω και να μην ξεκινά η κάθε μέρα στις 8:30 το πρωί! Τις περισσότερες μέρες, ενώ πασχίζω να ανοίξω τα μάτια μου και θυμίζω στα πόδια μου πώς να μετακινηθούν, το ένα μπροστά από το άλλο, δεν είμαι σίγουρη προς ποια κατεύθυνση να πάω και τι πρέπει να γίνει πρώτα. Απλά προσπαθώ να υπολογίσω μέσα μου αν όλοι είναι εντάξει κι αν έβγαλαν όλοι καλά το βράδυ.

Υπάρχουν καθημερινά παιχνίδια με τα παιδιά που παίζουν κρυφτό πίσω από την κουρτίνα, ενώ κάνω ένα μπάνιο εξπρές ή που τρέχουν και ουρλιάζουν μέσα στο σπίτι, σαν να τα κυνηγά μανιακός δολοφόνος.

Κάποια μέρα η ησυχία θα είναι ανυπόφορη –και αυτό θα μου λείψει.

Η αλλαγή των παπουτσιών που έχουν φορεθεί σε λάθος πόδι, τις ατελείωτες στοίβες ασιδέρωτων, τα πλαστικά παιχνίδια που πατάω, γιατί είναι διασκορπισμένα στο πάτωμα και τους λεκέδες από μαρκαδόρους στα έπιπλα... όλα αυτά θα τα θέλω πίσω.

Αυτό είναι το τρελό με τη μητρότητα –οι πιο κουραστικές και συχνά ανυπόφορες δουλειές, είναι αυτές στις οποίες βρίσκεις να κρύβονται οι μεγαλύτερες ευλογίες.

Οι μέρες της κούρασης, της γκρίνιας, του εκνευρισμού, θα αρχίζουν σιγά-σιγά να μειώνονται μέχρι που θα σταματήσουν εντελώς. Δεν υπάρχει κουμπί παύσης. Δεν υπάρχει κουμπί που σε γυρίζει πίσω. Και δυστυχώς, δεν υπάρχει κουμπί «κάν'το ξανά».

Θα έρθει μία μέρα που θα θυμώνω με τον εαυτό μου που είχα ευχηθεί να έχω λίγο χρόνο μόνη μου και που θα περπατούσα μέχρι την άκρη της γης για να επιστρέψω στο σήμερα. Στο εδώ και τώρα.

Έχω μία μόνο ευκαιρία με τα παιδιά μου. Έχουν μία μόνο ευκαιρία μαζί μου. Με το κομμάτι αυτό της ζωής μου, ως μαμά. Εγώ είμαι ο συγγραφέας στο κεφάλαιο αυτό της ζωής τους. Εγώ καθορίζω πόσες σελίδες θα περιέχει. Και κάθε μέρα, θα κάνω ό,τι μπορώ για να συμπεριλάβω τις πιο φανταστικές ιστορίες στο βιβλίο αυτό, τις οποίες κάποτε τα παιδιά μου θα αναπολούν και θα σκέφτονται «Θυμάμαι να είμαι χαρούμενος. Όταν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι απλά ευτυχία!»

Κι αν είμαστε πραγματικά τυχεροί, θα ξέρουν βαθιά μέσα στην καρδιά τους, ότι η μητέρα τους συνέβαλλε πολύ σε αυτή την ευτυχία.

Όταν έχω τις αποτυχημένες προσπάθειές μου και τις στιγμές που θα ήθελα, αν μπορούσα, να πάρω πίσω, πρέπει απλά να προσπαθώ να μαθαίνω από τα λάθη μου, ελπίζοντας ότι θα γίνομαι όλο και καλύτερη μαμά, θα προχωράω μπροστά και θα προσπαθώ να γράφω κάθε μέρα και μια καλύτερη ιστορία.

Ευχαριστώ τον Θεό που κάθε μέρα έχουμε και μία καινούργια σελίδα για να γράψουμε στο βιβλίο της ζωής των παιδιών μας.»

 

ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΝΑ!

[zakoula]

Με συγκινησε πολυ το κειμενο σου.. Νομιζω οτι αντιπροσωπευει ολες τις μανουλες, παλιες και νεες! Μακαρι να εχουμε την δυναμη να συνεχιζουμε τον αγωνα μας, ακομα κι οταν δεν θα εχουμε την αμεση και καθημερινη φροντιδα των παιδιων μας..

[ΜΑΜΑ ΛΕΝΑ]

Ειχα πολυ καιρο να συγκινηθω ετσι με πηραν τα κλαματα.Φοβερο το ξεδιπλωμα της ψυχης σου κοπελα μου!Ειμαι κ εγω μια πολυτεκνη μανουλα κ σκιρτησε η ψυχη μου μαυτα που εγραψες.Μην στεναχωριεσαι ομως οτι θα ρθουν στιγμες που θα νιωσεις μοναξια κ πολυ ηρεμια γιατι η ιστορια συνεχιζεται......εγγονια εν οψη!Κι αν κανενα απο τα παιδια μας θελει ο Θεος κ γινει κ αυτο πολυτεκνο ε εκει να δεις!

[mpouli]

Απλα εισαι μια κουραςμενη Αλλα υπεροχη μαμα!!!!

[HOPE77]

Καλή μου μαμα πόσο μου χρειαζόταν τα λόγια σου αυτά μετα απο ενα πολυ δύσκολο απογευμα με τον μικρο μου.Κ τον έχω ενα αλλά καμια φορα κανει για δεκα νομιζω οτι θα παθω εγκεφαλικο.Στο τελος της μερας οταν σκεφτομαι πιο ηρεμα καταλαβαινω ποσο λαθος εκανα εγω στους χειρισμους μου κ υποσχομαι στον εαυτο μου να μην τους επαναλαβω αλλα δυστυχώς δεν τα καταφερνω παντα.

Εκτος απο αυτα που θα μας λειψουν καποια στιγμη που τοσο ωραια γράφεις εγώ θα προσθεσω πώς συχνά βλεποντας τον σκεφτομαι ποσα μου ελειπαν τοσα χρονια πριν τον αποκτησω.Απεκτησα παιδι μετα απο 5 χρονια γαμου κ προσπαθειας,με πολλα προβληματα μεχρι κ την τελευταια στιγμη τοσα που συχνα μου περνουσε απο το μυαλο οτι μπορει κ να μην τα καταφερω.Δε θελω να αναφερθω στην περιοδο αυτη κ ευχομαι καμια γυναικα να μην τη ζησει. Και ηρθε ο μικρος μου κ πλεον βλεπω μεσα απο τα ματια του,ολα απεκτησαν αλλη διασταση,αλλο νοημα.Καμια φορα αναρωτιεμαι πώς ημουν πριν.Για να μην μακρυγορω βραδιατικα ειναι πραγματικα πολυτιμες οι στιγμες μας μαζι τους γιάυτο κ θυμωνω με τον εαυτο μου οταν χανω τον ελεγχο,νευριαζω κ βγαινω εκτος εαυτου.Ελπιζω με τη βοηθεια του Θεου καποια μερα να γινω καλη μητερα.

[Asteraki2014]

Καλή μου μαμα πόσο μου χρειαζόταν τα λόγια σου αυτά μετα απο ενα πολυ δύσκολο απογευμα με τον μικρο μου.Κ τον έχω ενα αλλά καμια φορα κανει για δεκα νομιζω οτι θα παθω εγκεφαλικο.Στο τελος της μερας οταν σκεφτομαι πιο ηρεμα καταλαβαινω ποσο λαθος εκανα εγω στους χειρισμους μου κ υποσχομαι στον εαυτο μου να μην τους επαναλαβω αλλα δυστυχώς δεν τα καταφερνω παντα.

Εκτος απο αυτα που θα μας λειψουν καποια στιγμη που τοσο ωραια γράφεις εγώ θα προσθεσω πώς συχνά βλεποντας τον σκεφτομαι ποσα μου ελειπαν τοσα χρονια πριν τον αποκτησω.Απεκτησα παιδι μετα απο 5 χρονια γαμου κ προσπαθειας,με πολλα προβληματα μεχρι κ την τελευταια στιγμη τοσα που συχνα μου περνουσε απο το μυαλο οτι μπορει κ να μην τα καταφερω.Δε θελω να αναφερθω στην περιοδο αυτη κ ευχομαι καμια γυναικα να μην τη ζησει. Και ηρθε ο μικρος μου κ πλεον βλεπω μεσα απο τα ματια του,ολα απεκτησαν αλλη διασταση,αλλο νοημα.Καμια φορα αναρωτιεμαι πώς ημουν πριν.Για να μην μακρυγορω βραδιατικα ειναι πραγματικα πολυτιμες οι στιγμες μας μαζι τους γιάυτο κ θυμωνω με τον εαυτο μου οταν χανω τον ελεγχο,νευριαζω κ βγαινω εκτος εαυτου.Ελπιζω με τη βοηθεια του Θεου καποια μερα να γινω καλη μητερα.

Αχ ποσό Συμφωνώ έχουμε τόσα στο κεφάλι μας ολα απ το χέρι μας περνάνε εγώ που δεν έχω κ πολύ βοήθεια πραγματικά χάνω την υπομονή μου τόσο εύκολα κ μετά κλαίω καθε βράδυ γιατί ημουν αποτομη με όλους όχι μόνο με το αστερακι μου ποσά να κάνουμε κ τι φταίνε τα αστερακι μας κ αυτά μωρά είναι αλλά δυστυχώς μόνο οι μανουλες μεταξύ μας καταλαβαινομαστε είμαι σίγουρη όμως ότι προσπαθούμε όλες για το καλύτερο κ τα αστεράκια μας το νοιώθουν.!!!!

[pasxalitsa v]

πάλι με συγκίνησες..........!!!

[vasdeli]

Ειχα πολυ καιρο να συγκινηθω ετσι με πηραν τα κλαματα.Φοβερο το ξεδιπλωμα της ψυχης σου κοπελα μου!Ειμαι κ εγω μια πολυτεκνη μανουλα κ σκιρτησε η ψυχη μου μαυτα που εγραψες.Μην στεναχωριεσαι ομως οτι θα ρθουν στιγμες που θα νιωσεις μοναξια κ πολυ ηρεμια γιατι η ιστορια συνεχιζεται......εγγονια εν οψη!Κι αν κανενα απο τα παιδια μας θελει ο Θεος κ γινει κ αυτο πολυτεκνο ε εκει να δεις!

 

Το πιστεύεις ότι το έχω σκεφτεί καλή μου ΜΑΜΑ ΛΕΝΑ; Είναι πολύ παρήγορη αυτή η σκέψη!!!

Άσε που σκέφτομαι και το άλλο!! Μέχρι να ξεπαιδιάσω από το τελευταίο μου θαυματάκι( και εννοώ τα 18 χρόνια! ) ίσως κρατάω και το πρώτο μου εγγόνι!!!

[vasdeli]

Με συγκινησε πολυ το κειμενο σου.. Νομιζω οτι αντιπροσωπευει ολες τις μανουλες, παλιες και νεες! Μακαρι να εχουμε την δυναμη να συνεχιζουμε τον αγωνα μας, ακομα κι οταν δεν θα εχουμε την αμεση και καθημερινη φροντιδα των παιδιων μας..

 

Μακάρι zakoula μου, μακάρι!!!

 

Απλα εισαι μια κουραςμενη Αλλα υπεροχη μαμα!!!!

Να είσαι καλά! Πιστεύω πως τα παιδιά μας πρέπει γυρνώντας πίσω να φέρνουν ευχάριστες εικόνες και ευτυχία στο νου τους από τα παιδικά τους χρόνια!

 

Καλή μου μαμα πόσο μου χρειαζόταν τα λόγια σου αυτά μετα απο ενα πολυ δύσκολο απογευμα με τον μικρο μου.Κ τον έχω ενα αλλά καμια φορα κανει για δεκα νομιζω οτι θα παθω εγκεφαλικο.Στο τελος της μερας οταν σκεφτομαι πιο ηρεμα καταλαβαινω ποσο λαθος εκανα εγω στους χειρισμους μου κ υποσχομαι στον εαυτο μου να μην τους επαναλαβω αλλα δυστυχώς δεν τα καταφερνω παντα.

Εκτος απο αυτα που θα μας λειψουν καποια στιγμη που τοσο ωραια γράφεις εγώ θα προσθεσω πώς συχνά βλεποντας τον σκεφτομαι ποσα μου ελειπαν τοσα χρονια πριν τον αποκτησω.Απεκτησα παιδι μετα απο 5 χρονια γαμου κ προσπαθειας,με πολλα προβληματα μεχρι κ την τελευταια στιγμη τοσα που συχνα μου περνουσε απο το μυαλο οτι μπορει κ να μην τα καταφερω.Δε θελω να αναφερθω στην περιοδο αυτη κ ευχομαι καμια γυναικα να μην τη ζησει. Και ηρθε ο μικρος μου κ πλεον βλεπω μεσα απο τα ματια του,ολα απεκτησαν αλλη διασταση,αλλο νοημα.Καμια φορα αναρωτιεμαι πώς ημουν πριν.Για να μην μακρυγορω βραδιατικα ειναι πραγματικα πολυτιμες οι στιγμες μας μαζι τους γιάυτο κ θυμωνω με τον εαυτο μου οταν χανω τον ελεγχο,νευριαζω κ βγαινω εκτος εαυτου.Ελπιζω με τη βοηθεια του Θεου καποια μερα να γινω καλη μητερα.

HOPE αν σκέφτεσαι έτσι και αν κάθε βράδυ αναλογίζεσαι τι έκανες σωστό, τι λάθος και τι μπορείς να βελτιώσεις έχω την εντύπωση ότι είσαι σε σωστό δρόμο....

πάλι με συγκίνησες..........!!!

 

Πασχαλίτσα μου....❤