Πολύ Έντονος Επηρρεασμός

[riniw 1980]

Καλημέρα συν-μαμάδες!

 

Γέννησα πριν 3,5 μήνες ένα κοριτσάκι..ένα παιδί που το ήθελα πολύ!

Με τον σύζυγο είμαστε μια χαρά,θα έλεγα όπως οι περισότεροι,απο οικονομικής απόψεως,σαν σχέση υπέροχα,πάλι όπως οι περισότεροι με τα σκαμπανεβάσματά μας..

 

ΤΟ ΘΕΜΑ;

Σερφαρίζοντας στο youtube προχθές εξ'αφορμής της νταντάς στις Η.Π.Α. που έδειρε ένα παιδάκι μέχρι να ματώσει έπεσα στο παρακάτω βίντεο

και απο εκείνη τη στιγμή δε λέει να βγει απο το μυαλό μου...Κλαίω μόλις είμαι μόνη και το σκέφτομαι,αναρωτιέμαι γιατί να συμβαίνουν αυτά και νιώθω οτι σ'αυτό το μωράκι βλέπω το μωράκι μου(νομίζω οτι μοιάζουν λίγο,όπως πάνω-κάτω όλα τα μωράκια)

 

Είναι φυσιολογικό ΤΟΣΟΣ επηρρεασμός;Είναι φυσιολογικό να μην μπορώ να συνέλθω για κάτι που συνέβη σε ένα "ξένο" μωρό εδω και 10-12 χρόνια..Μιλάμε οτι κλείνω τα μάτια μου και βλέπω το μελανιασμένο του κορμάκι μπροστά μου και θυμάμαι έντονα τις λεπτομερείς περιγραφές...

 

Σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο;

Γιατί δεν μπορώ να το ξεχάσω;

Είναι λογικό να επηρρεάζομαι σε τέτοιο βαθμό απο τέτοια φαινόμενα και γεγονότα;Ή είναι επειδή γέννησα πρόσφατα και με τον καιρό θα μάθω να το διαχειρίζομαι;

[jo89]

Αχ ρινιω μου ποσο σε καταλαβαινω δεν ξερεις...

 

Ετσι και εγω δεν φευγει το προσωπακι του ατυχου μωρου απο την Λερο απο το μυαλο και τα ματια μου ολη μερα δακρυζω... ή παιρνω τον μικρο μου αγκαλια και κλαιω σκεφτομαι μην μου παθει κατι ή σκεφτομαι οσα δεν προλαβε να ζησει εκεινο το ατυχο μωρακι...

 

Και εγω εχω επηρεαστει παρα πολυ....Επηρεαζομουν παντα με τετοια θεματα αλλα τωρα που εγινα μαμα ενα περισσοτερο!

[riniw 1980]

Αχ ρινιω μου ποσο σε καταλαβαινω δεν ξερεις...

 

Ετσι και εγω δεν φευγει το προσωπακι του ατυχου μωρου απο την Λερο απο το μυαλο και τα ματια μου ολη μερα δακρυζω... ή παιρνω τον μικρο μου αγκαλια και κλαιω σκεφτομαι μην μου παθει κατι ή σκεφτομαι οσα δεν προλαβε να ζησει εκεινο το ατυχο μωρακι...

 

Και εγω εχω επηρεαστει παρα πολυ....Επηρεαζομουν παντα με τετοια θεματα αλλα τωρα που εγινα μαμα ενα περισσοτερο!

 

 

Σ'ευχαριστώ!!!γιατί νόμιζα οτι ήμουν μόνη μου!

Κι εγω έτσι,την παίρνω αγκαλιά και συνέχεια παρακαλάω Παναγία μου μη μου πάθει τίποτα και σκέφτομαι γιατί;

Όπως ακριβως κι εσυ...πάντα επηρρεαζόμουν αλλά τώρα παράγινε το κακό...

[sporiklos]

Εγω πλέον δεν μπορω να δώ ούτε ταινια που να δείχνει παιδάκια που στενοχωριουνται ή ταλαιπωρούνται γιατι μετα δεν μπορω να κοιμηθώ...ακόμα και με κινούμενα σχέδια αγχωνομαι. Το κλάμα το εχω στο τσέπακι και φαντασου οτι κλαίω και με τραγουδια ή ακόμα και κομμάτια κλασικής μουσικής ή με διαφημίσεις που δείχνουν παιδάκια. Εγω που δεν έκλαιγα ποτε λόγω υπερηφάνειας - εγωισμού. Και ειναι 2,5 χρόνια που εχω γεννήσει...ειλικρινά και εγω δεν ξέρω αν ειναι νορμαλ τόση ευαισθησία.

[riniw 1980]

Εγω πλέον δεν μπορω να δώ ούτε ταινια που να δείχνει παιδάκια που στενοχωριουνται ή ταλαιπωρούνται γιατι μετα δεν μπορω να κοιμηθώ...ακόμα και με κινούμενα σχέδια αγχωνομαι. Το κλάμα το εχω στο τσέπακι και φαντασου οτι κλαίω και με τραγουδια ή ακόμα και κομμάτια κλασικής μουσικής ή με διαφημίσεις που δείχνουν παιδάκια. Εγω που δεν έκλαιγα ποτε λόγω υπερηφάνειας - εγωισμού. Και ειναι 2,5 χρόνια που εχω γεννήσει...ειλικρινά και εγω δεν ξέρω αν ειναι νορμαλ τόση ευαισθησία.

 

 

εγω ήμουν κι απο πριν..τώρα όμως σαν να άνοιξε το κουτί της Πανδώρας!Δεν ξέρω γιατί αλλά σαν να είναι το δικό μου,το παίρνω...πως να στο πω;Σαν να το "υιοθετώ"....

Αλλά αν εσυ 2,5 χρόνια και λες οτι δεν μπορείς να το διαχειριστείς,φαντάζομαι τι με περιμένει...

[Mother of three]

Ρινιω μου νομιζω ειναι φυσιολογικο,γιατι πανω απ'ολα εισαι μανα και εισαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!Πως να μην ραγιζεις και πως να μην το σκεφτεσαι οταν βλεπεις τετοια περιστατικα!

Περιμενουμε και μεις την μπεμπα μας,το πρωτο μας παιδι και καποιες καταστασεις με επηρεαζουν τρομερα!Ειδικα,οπως και η jo,το περιστατικο της Λερου δε με αφηνε να κοιμηθω!Εχθες κοιμηθηκα καπως καλυτερα,χωρις εφιαλτες!

[riniw 1980]

κι εγω πριν γεννήσω,όπως κι εσυ,αλλά το διαχειριζόμουν καλύτερα,νομίζω...δεν επηρρεαζόμουν σε τετοιο βαθμό...

αυτό το βιντεάκι είναι λες κι αποτυπώθηκε στον εγκέφαλό μου..

[zoegeo07]

Μια από τα ίδια και εγώ. Ιδιαίτερα με το βίντεο που αναφέρεις riniw εχω πάθει τρελό σοκ. Επι μήνες σκεφτόμουν αυτό το δύστυχο πλάσμα και έκλαιγα. Και νε σκεφτείς πως λόγω επαγγέλματος ( είμαι γιατρός) είμαι αρκετά σκληρή με τον ανθρώπινο πόνο. Ύπάρχουν στιγμές που βλέπω τα παιδιά μου να παίζουν χαρούμενα και ήρεμα και σκέφτομαι πως αυτη τη στιγμή υπάρχουν παιδιά που κακοποιούνται και αυτό με αρρωσταίνει. Για να είμαι ειλικρινής φοβόμουν πως χρειάζομαι ψυχολόγο αλλά βλέπω πως δεν είμαι η μόνη.

[ethy]

Καλημέρα συν-μαμάδες!

 

Γέννησα πριν 3,5 μήνες ένα κοριτσάκι..ένα παιδί που το ήθελα πολύ!

Με τον σύζυγο είμαστε μια χαρά,θα έλεγα όπως οι περισότεροι,απο οικονομικής απόψεως,σαν σχέση υπέροχα,πάλι όπως οι περισότεροι με τα σκαμπανεβάσματά μας..

 

ΤΟ ΘΕΜΑ;

Σερφαρίζοντας στο youtube προχθές εξ'αφορμής της νταντάς στις Η.Π.Α. που έδειρε ένα παιδάκι μέχρι να ματώσει έπεσα στο παρακάτω βίντεο

και απο εκείνη τη στιγμή δε λέει να βγει απο το μυαλό μου...Κλαίω μόλις είμαι μόνη και το σκέφτομαι,αναρωτιέμαι γιατί να συμβαίνουν αυτά και νιώθω οτι σ'αυτό το μωράκι βλέπω το μωράκι μου(νομίζω οτι μοιάζουν λίγο,όπως πάνω-κάτω όλα τα μωράκια)

 

Είναι φυσιολογικό ΤΟΣΟΣ επηρρεασμός;Είναι φυσιολογικό να μην μπορώ να συνέλθω για κάτι που συνέβη σε ένα "ξένο" μωρό εδω και 10-12 χρόνια..Μιλάμε οτι κλείνω τα μάτια μου και βλέπω το μελανιασμένο του κορμάκι μπροστά μου και θυμάμαι έντονα τις λεπτομερείς περιγραφές...

 

Σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο;

Γιατί δεν μπορώ να το ξεχάσω;

Είναι λογικό να επηρρεάζομαι σε τέτοιο βαθμό απο τέτοια φαινόμενα και γεγονότα;Ή είναι επειδή γέννησα πρόσφατα και με τον καιρό θα μάθω να το διαχειρίζομαι;

 

Kοιτα, σιγουρα λογω λοχειας εισαι εξαιρετικα ευαισθητη,αλλα να ξερεις οτι και γω επειδη ακριβως δεν αντεχω να βλεπω τετοιες σκηνες,δεν παρακολουθω ποτε τετοια βιντεο...και στο facebook αν δω αρθρο που εχει να κανει με θανατο παιδιου ή αρρωστα παιδια(εννοω σοβαρες ασθενειες,δεν εννοω ιωσεις και καθημερινες καταστασεις) ή οτιδηποτε που δεν αντεχω, οχι μονο δε διαβαζω ποτε το αρθρο αλλα κανω αποκρυψη και της φωτογραφιας αν υπαρχει τετοια...σε συμβουλευω να μην ψαχνεις και να μην ανοιγεις τετοια θεματα που σε επηρεαζουν,δεν υπαρχει λογος εξαλλου,δεν μπορεις να βοηθησεις...

[riniw 1980]

Σας ευχαριστώ βρε κορίτσια....νόμιζα κι εγω οτι ήμουν για ψυχολόγο...

zoegeo07 κι εγω αυτό έπαθα...το σκέφτομαι και κλαίω..νομίζω κόλλησα γιατί οτι της συνέβη ήταν απο τους ανθρώπους που θα έπρεπε να την αγαπούν και να τη προστατεύουν ενω εκείνοι απλως έβγαλαν πάνω στο μωράκι τις διαστροφές,τα νεύρα,τα ξεσπάσματά τους...σε ενα πλάσμα τόοοσο ανυπεράσπιστο..τόσο αθώο..

 

ethy δεν το άνοιξα επι τούτου...δηλ. δεν έψαξα περιπτώσεις κακοποίησης απλώς έπεσα πάνω του ψάχνωντας πληροφορίες για κάποιο άλλο θέμα που διάβασα..

πραγματικά πληγώθηκα με αυτό που είδα γι'αυτό επηρρεάστηκα τόσο..

[3girls]

Ρηνιώ

 

Από τότε που γέννησα το πρώτο μου παιδί (8 χρόνια πριν), όταν παρακολουθήσω ένα θέμα με παιδιά, βουρκώνω άμεσα. Τα δύο πρόσφατα θέματα κακοποίησης δεν τα παρακολούθησα από κοντά γιάτί θα επηρρεαζόμουν πάρα πολύ. Προχθές διάβασα σε μικρή ειδησούλα μία κακοποίηση παιδιού 7:30 πμ (χωρίς εικόνες, βίντεο κλπ) στη δουλειά και τα μάτια μου τρέχανε χωρίς να το θέλω.

Σε ανάλογη συζήτηση που έχουμε κάνει με τον άντρα μου, μου έχει πει οτι έχει πάθει και αυτός το ίδιο (σε μικρότερο βαθμό) αν και γενικώς δεν τον λές και ευαίσθητο.

[Maiden1]

Όταν ήμουν έγκυος είχα ξεκοκκαλίσει την ενότητα "δύσκολες στιγμές". Μη φανταστείτε ότι τα ψαχνα απλά γινόταν το εξής. Ένιωθα πόνο στα δεξιά, το γκούγκλαρα κι έβλεπα "εξωμήτριος εγκυμοσύνη", έμπαινα στην ενότητα κι έβλεπα και για τους ενδομήτριους θανάτους, για αποβολές και γενικά με τραβούσαν σαν τα ατυχήματα στο δρόμο που όλοι κόβουν ταχύτητα για να δουν τι συνέβη.

 

Αποτέλεσμα; Σε όλη την εγκυμοσύνη είχα το φόβο ότι θα χάσω το παιδί και ασπρίσαν τα μαλλιά μου (μέρα νύχτα όμως-έκλαιγα στον ύπνο μου μέχρι που με ξύπναγε ο άντρας μου και μου έλεγε "όλα καλά είναι, το παιδί είναι καλά").

 

Το ίδιο και με την Brianna που το ανέφερε μία κοπέλα στο φόρουμ, μπήκα να δω τι είναι και δεν φτάνει που το είδα έκανα κλικ και στις άλλες περιπτώσεις.

 

Για τα μωρά, είχα συνέχεια εικόνες στο μυαλό μου, έβλεπα τη μικρή μου και βούρκωνα και άλλα. Μέχρι που αποφάσισα ότι εφόσον δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ από αυτές τις ιστορίες θα απέχω όσο μπορώ. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν έψαξα ποτέ μου τίποτα, μόνο με τον γιατρό μιλούσα.

 

Έχει να κάνει με το άτομο. Αν είσαι πολύ ευαίσθητη μείνε μακριά όσο μπορείς.

[riniw 1980]

Όταν ήμουν έγκυος είχα ξεκοκκαλίσει την ενότητα "δύσκολες στιγμές". Μη φανταστείτε ότι τα ψαχνα απλά γινόταν το εξής. Ένιωθα πόνο στα δεξιά, το γκούγκλαρα κι έβλεπα "εξωμήτριος εγκυμοσύνη", έμπαινα στην ενότητα κι έβλεπα και για τους ενδομήτριους θανάτους, για αποβολές και γενικά με τραβούσαν σαν τα ατυχήματα στο δρόμο που όλοι κόβουν ταχύτητα για να δουν τι συνέβη.

 

Αποτέλεσμα; Σε όλη την εγκυμοσύνη είχα το φόβο ότι θα χάσω το παιδί και ασπρίσαν τα μαλλιά μου (μέρα νύχτα όμως-έκλαιγα στον ύπνο μου μέχρι που με ξύπναγε ο άντρας μου και μου έλεγε "όλα καλά είναι, το παιδί είναι καλά").

 

Το ίδιο και με την Brianna που το ανέφερε μία κοπέλα στο φόρουμ, μπήκα να δω τι είναι και δεν φτάνει που το είδα έκανα κλικ και στις άλλες περιπτώσεις.

 

Για τα μωρά, είχα συνέχεια εικόνες στο μυαλό μου, έβλεπα τη μικρή μου και βούρκωνα και άλλα. Μέχρι που αποφάσισα ότι εφόσον δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ από αυτές τις ιστορίες θα απέχω όσο μπορώ. Στη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν έψαξα ποτέ μου τίποτα, μόνο με τον γιατρό μιλούσα.

 

Έχει να κάνει με το άτομο. Αν είσαι πολύ ευαίσθητη μείνε μακριά όσο μπορείς.

 

 

αυτό ακριβως έπαθα κι εγω...δεν φεύγουν οι εικόνες απο το μυαλό μου..

 

κι εμένα ο άντρας μου μου είπε "ρε Ρηνιώ συμβαίνουν κι αυτά στον κόσμο,δεν το ήξερες;"

φυσικά και το ήξερα οτι συμβαίνουν και πάντα θα συμβαίνουν..απο οτι κατάλαβα ομως δεν θωρακιζόμαστε...απο οτι είπατε κι εσείς όλες,και σας ευχαιστώ γι'αυτό,τελικά η μητρότητα μας κάνει ΜΑΝΕΣ για όλα τα παιδιά...και σε τέτοιες ιστορίες θα πρέπει να κλείνουμε αυτιά και μάτια και καρδιά και μυαλό..

[boy'smam]

riniw καλησπερα!Εγω ημουν ετσι πριν μεινω εγκυος στο πρωτο μου παιδι.Εκλαιγα με καθε παιδακι αρρωστο η κακοποιημενο,με ζωακια με γεροντακια...Υπερευαισθητη μεχρι αηδιας...ελληνικες παλιες ταινες εβλεπα και εκλαγα...και κωμωδιες ακομη!!!Καθε τοσο κατι θα εβρισκα να με στεναχωρει και να μου χαλαει τη διαθεση και να με επηρεαζει πολυ.

Οταν γεννησα για καλη μου τυχη λες και μου πατησες κουμπι κι εχω γινει μπορω να πω λιγο ζωον! Δεν αφηνω σχεδον τπτ να με επηρεασει αφου δεν συμβαινει μεσα στο σπιτι μου...

Στεναχωριεμαι πλεον χωρις να επηρεαζομαι εκτος να ειναι κατι στο κοντινο μου περιβαλλον που θα κανω οτιδηποτε περναει απο το χερι μου για να βοηθησω.

Ειδα οτι αυτη η ψυχολογια του να παιρνω ολα τα σκ@τα που γινονται γυρω μας μεσα μου δεν οφελει σε τπτ αφου εγω δεν μπορω να κανω κατι.

Και εχοντας μια τετοια ψυχολογια επηρεαζω και τους γυρω μου και ιδιατερα τα παιδια μου κι ας ειναι μικρα...ολα τα καταλαβαινουν!

Οποτε η γνωμη μου ειναι σταματα να βλεπεις τετοια πραγματα!Ειναι εν μερη λογικο να επηρεαζεσαι τοσο αλλα μην το κυνηγας κι ολας!Εισαι και φρεσκια μανουλα,οι ορμονες στο φουλ,ευχαριστησου το παιδακι σου και ζησε αυτη την ατελειωτη χαρα του να εχεις το βρεφακι σου αγκαλια κλαψε απο ευτυχια κι αστα αυτα προς το παρον!

Εχει δικιο ο αντρας σου.

[Maraki+]

Αχ ρινιω μου ποσο σε καταλαβαινω δεν ξερεις...

 

Ετσι και εγω δεν φευγει το προσωπακι του ατυχου μωρου απο την Λερο απο το μυαλο και τα ματια μου ολη μερα δακρυζω... ή παιρνω τον μικρο μου αγκαλια και κλαιω σκεφτομαι μην μου παθει κατι ή σκεφτομαι οσα δεν προλαβε να ζησει εκεινο το ατυχο μωρακι...

 

Και εγω εχω επηρεαστει παρα πολυ....Επηρεαζομουν παντα με τετοια θεματα αλλα τωρα που εγινα μαμα ενα περισσοτερο!

Έτσι ακριβώς...αυτή η ιστορία μ' έχει στοιχειώσει.

Γενικά, σε ότι αφορά παιδιά έχω γίνει πλέον υπερβολικά ευαίσθητη.

[riniw 1980]

riniw καλησπερα!Εγω ημουν ετσι πριν μεινω εγκυος στο πρωτο μου παιδι.Εκλαιγα με καθε παιδακι αρρωστο η κακοποιημενο' date='με ζωακια με γεροντακια...Υπερευαισθητη μεχρι αηδιας...ελληνικες παλιες ταινες εβλεπα και εκλαγα...και κωμωδιες ακομη!!!Καθε τοσο κατι θα εβρισκα να με στεναχωρει και να μου χαλαει τη διαθεση και να με επηρεαζει πολυ.

Οταν γεννησα για καλη μου τυχη λες και μου πατησες κουμπι κι εχω γινει μπορω να πω λιγο ζωον! Δεν αφηνω σχεδον τπτ να με επηρεασει αφου δεν συμβαινει μεσα στο σπιτι μου...

Στεναχωριεμαι πλεον χωρις να επηρεαζομαι εκτος να ειναι κατι στο κοντινο μου περιβαλλον που θα κανω οτιδηποτε περναει απο το χερι μου για να βοηθησω.

Ειδα οτι αυτη η ψυχολογια του να παιρνω ολα τα σκ@τα που γινονται γυρω μας μεσα μου δεν οφελει σε τπτ αφου εγω δεν μπορω να κανω κατι.

Και εχοντας μια τετοια ψυχολογια επηρεαζω και τους γυρω μου και ιδιατερα τα παιδια μου κι ας ειναι μικρα...ολα τα καταλαβαινουν!

Οποτε η γνωμη μου ειναι σταματα να βλεπεις τετοια πραγματα!Ειναι εν μερη λογικο να επηρεαζεσαι τοσο αλλα μην το κυνηγας κι ολας!Εισαι και φρεσκια μανουλα,οι ορμονες στο φουλ,ευχαριστησου το παιδακι σου και ζησε αυτη την ατελειωτη χαρα του να εχεις το βρεφακι σου αγκαλια κλαψε απο ευτυχια κι αστα αυτα προς το παρον!

Εχει δικιο ο αντρας σου.[/quote']

 

 

κοίτα κι εγω απο τα πριν την είχα μια ροπή στο δάκρυ με διάφορες τέτοιες υποθέσεις αλλά μέχρι εκεί...

τώρα δεν μπορώ να το διαχειριστώ...μόλις σταματήσω να απασχολιέμαι με κάτι άλλο τσουπ! πετάγονται οι εικόνες στο μυαλό μου...

υποθέτω οτι επειδή είναι προσφατη η γέννα και πρωτόγνωρα τα συναισθήματα όλα ίσως γι'αυτό να την "πάτησα" τόσο γερά κι επειδή το μωράκι μου είναι τόσο κοντινό σε ηλικία με το συγκεκριμένο μωρό του βίντεο...

κάπου εκεί το αποδίδω και υποθέτω παλι οτι στο μέλλον θα "σκλυρήνω" λιγάκι και θα μάθω να αποστασιοποιούμαι...

[ΣΤΕΓΙΑ]

Εγώ απο τότε που γέννησα το πρ'ωτο μου παιδί δε μπορώ να βλέπω ούτε ταινίες με κακοποιηση παιδιών.........

Το συγκεκριμένο παιδάκι ήμουν ακόμα έγγυος που το ειχα δει και ακόμα υπάρχει στο μυαλό μου!!!!

[προβατάκι]

Αχ ρινιω μου ποσο σε καταλαβαινω δεν ξερεις...

 

Ετσι και εγω δεν φευγει το προσωπακι του ατυχου μωρου απο την Λερο απο το μυαλο και τα ματια μου ολη μερα δακρυζω... ή παιρνω τον μικρο μου αγκαλια και κλαιω σκεφτομαι μην μου παθει κατι ή σκεφτομαι οσα δεν προλαβε να ζησει εκεινο το ατυχο μωρακι...

 

Και εγω εχω επηρεαστει παρα πολυ....Επηρεαζομουν παντα με τετοια θεματα αλλα τωρα που εγινα μαμα ενα περισσοτερο!

 

Μακάρι ποτέ να μην είχα ακούσει γι αυτή την ιστορία, να μην ειχα διαβάσει, να μην είχα δει... Μακάρι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω και κάποιος από το περιβάλλον του να είχε δει, να είχε προλάβει

 

Ρηνιώ, θα σου πω αυτό που προσπαθώ να σκέφτομαι εγώ: για όλα τα παιδάκια που υποφέρουν (γιατί δυστυχώς πάντα κάπου στον κόσμο υποφερουν) αλλά και για την μικρη ψυχούλα των τελευταίων ημερών, προσπαθώ, αφού δεν μπορώ να αλλάξω κάτι, να γίνω όσο πιο καλή μαμά μπορώ για το δικό μου μωράκι και για τα παιδάκια που έρχομαι σε επαφή, συγγενών, φίλων κτλ. Αυτό να σκέφτεσαι όταν σε πνίγει θλίψη, να χαρίσεις στο δικό σου και σε όσα μπορείς, αυτά που δεν έζησαν εκείνα είναι δικαίωμα του παιδιού σου και όλων των παιδιών, και για τη μνήμη εκείνων που χάνονται.

[Ellemphriem]

Ρινιω πανε 4 χρονια και κατι που εγινα μανα και απο την στιγμη εκεινη και περα δεν θελω να διαβαζω/βλεπω/ακουω τπτ για παιδια που χτυπιουνται/υποφερουν/αρρωσταινουν ή πεθαινουν. Απλα δεν μπορω. Δεν βλεπω ποτε βιντεο εκτος απο σπανιες περιπτωσεις και εκεινες δεν μου φευγουν ποτε απο το μυαλο. Προ παιδιου ειχα τετοια πραγματα στο πισω μερος αν και παλι με επηρεαζαν. Απλα πολυ λιγοτερο. Τωρα το μητρικο μου ενστικτο εχει χτυπησει κοκκινο....και ολα τα παιδια τα βλεπω πλεον πολυ διαφορετικα. Θα σε συμβουλευα απλα να μην τα βλεπεις αυτα........εγω αυτο κανω....(εννοω τα βιντεο).

[riniw 1980]

αυτό κατάλαβα κι εγω...οτι τελικά κακώς άνοιξα το βιντεάκι όταν έπεσα πάνω του...

απλως δεν περίμενα το πόσο πολυ θα επηρρεαστω..

[Ειρηνη Μ]

Αυτά τα περιστατικά σίγουρα είναι η εξαίρεση του κανόνα, αλλά δυστυχώς αυτή την εξαίρεση την βίωσαν κάποια αθώα παιδάκια και δεν παύω να αναρωτιέμαι γιατί ? Ερώτηση βέβαια δεν θα βρω στο ερώτημά μου αλλά έχω καταλήξει στο παρακάτω συμπέρασμα : Τα περιστατικά αυτά έχουν αυξηθεί κατά πολύ.Και σε αυτό δεν έχω βρει απάντηση , δεν μπορώ να φανταστώ ότι μπορεί να υπάρχουν τέτοια κτήνη (γιατί ζώα δεν τα λες) που μόνο στην ταυτότητα λέγονται άνθρωποι... Και παλαιότερα άκουγες για ειδεχθή εγκλήματα αλλά τέτοια περιστατικά δεν άκουγες... Και ο χειρότερος εγκληματίας αγαπούσε το παιδί του... Δυστυχώς όπως και πολλά άλλα στην κοινωνία μας ακόμη και το έγκλημα έχει αλλάξει μορφή , ακόμη και το έγκλημα δεν έχει "ηθικούς" φραγμούς ακόμη μια απόδειξη ότι η κοινωνία μας έχει πάρει τον κατήφορο...

Όπως και την υπόθεση Δουρή , την πρώτη υπόθεση που θυμάμαι παιδικής κακοποίησης μετά φόνου στην Ελλάδα τον ένοχο της οποίας φρόντισαν να τον περιποιηθούν αναλόγως στις φυλακές ....

[Maiden1]

Είναι πολύ λεπτή η γραμμή και εύκολα περνάς στην αντίπερα όχθη...Αν δε σε πάρουν και χαμπάρι τότε κάτι κακό θα γίνει. Θυμάμαι περίπτωση μητέρας στην Βρετανία όπου έπνιξε τα 5 παιδιά της. Είχε επιλόχειο από το πρώτο παιδί και ο σύζυγός δεν έδινε σημασία και συνέχισε να θέλει επίμονα κι άλλα παιδιά. Έκανε 5, η γυναίκα σάλταρε και μια μέρα τα τελείωσε όλα. Ο σύζυγος πήγε μάρτυρας υπεράσπισης στο δικαστήριο.

 

Το φοβερότερο όλων είναι ότι σε περιπτώσεις κακοποίησης υπάρχει κόσμος που γνωρίζει και δεν μιλάει. Ακόμα και στην Brianna από τις σκληρότερες ιστορίες η γιαγιά γνώριζε και δεν μίλαγε.

 

Δεν θέλω να αναπαράγω καμία συζήτηση πόσο μάλλον όταν έχουν κλειδωθεί ανάλογα θέματα αλλα το "μη κρίνεις για να μη κριθείς" δεν θα έπρεπε να λέγεται ελαφρά τη καρδία, όχι σε περιπτώσεις σωματικής ακεραιότητας και ασφάλειας. Μίλα μπορεί να σε πουν Κατίνα μπορεί όμως και να σώσεις μία κατάσταση. Αν κάποιος έλεγε κάτι σ'αυτές τις περιπτώσεις πολλά περιστατικά μπορεί να μην καταλήγανε με θύματα.

[Maiden1]

Στην Brianna στο τέλος της δίκης ο δικαστής την έκλεισε με την εξής φράση απευθυνόμενος στους 3 κατηγορούμενους:

 

"May her cries haunt you for the rest of your life"

Από τις σκληρότερες τιμωρίες κατά τη γνώμη μου.

[riniw 1980]

Δεν ήθελα να αναπαράγω την ιστορία,προς Θεού...

Η ..απορία μου;διαπίστωση; πείτε το όπως θέλετε ήταν γιατί να επηρρεαστώ τόσο και ήθελα να δω αν ήμουν μόνη...ευτυχώς δεν τρελλάθηκα-δηλαδή δεν ήμουν η μόνη που επηρρεάστηκε απο τέτοιες ιστορίες!

Δεν διάβασα τη συνέχεια της ιστορίας Maiden 1 κι αυτό που είπε ο δικαστής τώρα απο σένα το είδα...πραγματικά κι εγω αυτό λέω..η χειρότερη τιμωρία τους θα είναι να ζήσουν ως τα βαθιά γεράματα και οι πράξεις τους να τους στοιχειώνουν...

Αν και για να σου πω την αλήθεια,ντρέπομαι που το λέω...πρώτη φορά μου γεννήθηκε απο καρδιάς η επιθυμία να σκοτώσω...καταλαβαίνεις για τί βαθμό επηρρεασμού μιλάμε;

Γι'αυτό όπως πρότειναν οι συμφορουμίτισσες ethy,boy'smam,Ellemphriem και Maiden1 σταματώ να ασχολούμαι με τέτοιες υποθέσεις και ειδήσεις...αφού ΔΕΝ μπορώ να κάνω κάτι όπως είπε και η προβατάκι θα δωσω απεριόριστη αγάπη στο δικό μου και αν υποπέσει στην αντίληψή μου οποιουδήποτε είδους κακοποίηση 1056 και Χαμόγελο του Παιδιού

[mariakr]

Η ιστορία αυτού του μωρού, μου έχει γίνει εφιάλτης, με στοίχειωσε....

Έκλαιγα μερόνυχτα, ήμουν σε κατάσταση σοκ. Και είχα γεννήσει καιρό πριν....

 

Αυτή η ιστορία έγινε αφορμή να ψάξω και να ενημερωθώ ότι στην Αμερική είναι σχεδόν καθημερινότητα, ότι η παραμέληση, κακοποίηση-θάνατοι παιδιών, βασανιστήρια από την ίδια τους την οικογένεια είναι πολύ συχνοί....ακόμα με σοκάρει αυτό, δε φανταζόμουν ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι....ειλικρινά ούτε και τώρα μπορώ να το χωνέψω....τόσοι άγγελλοι που δεν έφταιξαν πουθενά να χάνονται έτσι...για ποιο λόγο;;;

 

Οι αίτιοι τέτοιων γεγονότων απλά..δεν πρέπει να υπάρχουν....