Πότε θα σταματήσει αυτή η ζήλεια? Δεν αντέχω άλλο!!

[ΒΕΡΑ]

Καλησπέρα κι από εμένα!

 

Έχω ένα κοριτσάκι 4,5 κι ένα 1,5. Το μεγάλο ήταν (και είναι) λίγο χαϊδεμένο ...πρώτο ανήψι ... πρώτο εγγόνι ... πρώτο παιδί. Η μεγάλη ζηλεύει τρομερά! Τόσο πολύ που η μικρή νομίζω ότι τη φοβάται πια. Έχω προσπαθήσει με το καλό πολλές φορές να της μιλήσω αλλά είναι σα να μιλάς σε τοίχο.

 

Επειδή είμαι πολλές ώρες μόνη μου με τις 2 το απόγευμα δεν ξέρω πώς να το διαχειριστώ πλέον καθόλου. Είναι και η μικρή ζουζούνι. Θέλει να κάνει ό,τι η μεγάλη. Η μεγάλη από την άλλη έχει πάθει ψύχωση. Μην της ακουμπήσει κάτι η μικρή από τα πράγματά της γίνεται χαμός. Αυτή όμως συνέχεια πάει και παίζει με της μικρής. Άμα τις βάλω να κάνουν διαφορετικά πράγματα γίνεται χαμός! Η μικρή θέλει να κάνει αυτό που κάνει η μεγάλη, η μεγάλη τσαντίζεται. Χαμός! Δε μπορώ να σας περιγράψω την κατάσταση που επικρατεί. Φοβάμαι εντωμεταξύ ότι κάποιες φορές χάνω την υπομονή μου και φωνάζω στη μεγάλη. Χτες τους έδειξα ένα βίντεο από τότε που ήταν η μεγάλη 18μηνών. Στο τέλος μου είπε: "τι ωραία που ήταν τότε που ήμουν μόνη μου. Τώρα είναι όλα χειρότερα! Μακάρι να έμενε η μπέμπα στην κοιλιά σου για πάντα!" Και να πω ότι την παραμέλησα. Τόσο μάλλον που είχα τη μικρή στο περιθώριο πολύ προκειμένου να μη χάσει η μεγάλη από την προσοχή μας. Τώρα μεγαλώνει και η μικρή και έχει τις απαιτήσεις της και αυτή.

 

Πότε θα τελειώσει αυτό? Τελειώνει ποτέ? Του χρόνου θα πάμε 1η δημοτικού και θα πρέπει να διαβάζουμε. Πώς θα το κάνουμε αυτό?

[mmdad]

Κοιτα εγω ειμαι μοναχοπαιδι και δεν ξερω αλλα νομιζω οτι δεν περναει ποτε.. Αλλαζει η μορφη της αλλα παντα υπαρχει και θα φανει με ενα σχολιο του στυλ εσενα σου περνουν καινουργια ρουχα, εσενα σου κρατησε η μαμα το μωρο...

 

Εμεις ειμαστε λιγο μεγαλυτεροι και με μικροτερη διαφορα και βεβαια ζηλευει και ο μικρος τον μεγαλο.. οσο για το διαβασμα? ο μεγαλος γραφει και ο μικρος ειναι στην ιδια καρεκλα ετοιμος με τη γομα για να σβησει! (για να βοηθησει τον αδελφο του φυσικα)

[ΒΕΡΑ]

ωχ άμα δεν τελειώνει βαψαμε. Η κατάσταση δεν παλεύεται με τίποτα. Και ήμουν χαρούμεη που έκανε 2 κοριτσάκια γιατί πίστευα ότι θα είναι φίλες και θα κάνουν παρέα όπως εγώ με την αδερφή μου ... αλλά σ'εμάς ήμουν εγώ η 2η και η αδερφή μου δε ζήλευε καθόλου!

[mmdad]

Θα κανουν παρεα οταν μεγαλωσει λιγο ακομη η μικρη. Εγω νομιζω οτι παρακανουν παρεα μεταξυ τους ειδικα στο σχολειο που στα δειαλειματα ο μικρος παιζει με την παρεα του μεγαλου και φυσικα τον ξερουν ολοι οι συμμαθητες του αδελφου του..

[alcyon]

Η μεγάλη ... τι κέρδισε από τον ερχομό της μικρής;

Αν δεις από τα μάτια της... θα δεις και πώς μπορεί να βελτιωθεί αυτό ως ένα βαθμό.

[ΒΕΡΑ]

Εγώ πιστεύω ότι κέρδισε και προσπαθώ να της το εξηγήσω. Αυτή βέβαια δε μπορεί να το καταλάβει.

[alcyon]

Δεν έχει σημασία τι βλέπουμε εμείς, αλλά τι αντιλαμβάνεται το παιδί.

 

Πρέπει με τα δικά της κριτήρια να νιώσει πως κερδίζει. Π.χ. είναι η μεγάλη και η μικρή τη θαυμάζει και προσπαθεί να κάνει τα κόλπα της! Μπράβο λοιπόν στη μεγάλη που της τα δείχνει!

ή όταν είναι μωρό... ένα παιχνίδι στυλ κουκλοθέατρο όπου η μικρή προσφέρει δώρα ή φιλιά ή αγκαλιές συχνά-πυκνά στη μεγάλη...

 

Να αισθανθεί πως είναι το επίκεντρο του κόσμου της μικρής και φυσικά το δικό σας είτε άμεσα είτε έμμεσα (μέσω της μικρής). Πως κάθε "μπράβο" της μικρής είναι διπλό μπράβο για τη μεγάλη, αφού από τη μεγάλη ξεσηκώνει συμπεριφορές.

 

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή (η ώρα γαρ περασμένη).

[Μαριλίνα]

Καλημέρα!!

Κι εμένα ο μεγάλος ζηλεύει τη μικρή (όχι στο βαθμό που λες) και τώρα ξεκίνησε η μικρή να ζηλεύει άσχημα τον μεγάλο.

Να σου πω την αλήθεια, εγώ βάζω πόστα και στην μικρή και στον μεγάλο: δλδ, όχι, αφού η μεγάλη δεν αφήνει τη μικρή να αγγίζει τα πράγματά της, δεν θα άφηνα την μεγάλη να παίζει με τα πράγματα της μικρής. Αλλά και η μικρή να μην κάνει ότι θέλει (θυμάμαι ότι "μάλωνα" τη μικρή 2 μηνών μωράκι όταν κουνούσε τα χεράκια της και κατά λάθος έριχνε καμία στον μεγάλο, για να μη νιώθει ο μεγάλος ότι μάλωνα μόνο αυτόν).

Επίσης, εάν γινότανε να αφιερώνεις λίγο χρόνο ξεχωριστά στην κάθε μία (να σε έχουνε δλδ λίγο κατ' αποκλειστικότητα) θα ήτανε, ίσως, πολυ καλύτερο.

Επίσης, η μεγάλη είναι αρκετά μεγάλη: Θα μπορούσες (παντα οι δυο σας, κάποιος άλλος να ασχολείται με τη μικρή) να συζητήσεις σοβαρά μαζί της για να δεις τι την ενοχλεί στην κυριολεξία... Μπορεί να είναι πράγματα που δεν τα έχεις καν φανταστεί...

Α, και μη νομίζεις: αν και είναι τρομερά αγαπημένα τα δύο μου ζουζούνια και ούτε κατά διάνοια ο μεγάλος δεν θα ήθελε να μην έχει αδελφούλα, υπάρχουνε στιγμές που, π.χ., του λέω "θα μείνεις στο εξοχικό με τη γιαγιά χωρίς την αδελφή σου", και απαντάει "ευτυχώς..."

[ΒΕΡΑ]

όποτε μπορώ έχω χρόνο με την κάθε μία αποκλειστικά αλλά αυτό δεν έχω τη δυνατότητα να το κάνω συχνά. Στο ίδιο σπίτι αν είμαστε επίσης είναι αδύνατον να γίνει αυτό γιατί αν πχ πάρω τη μεγάλη στο δωμάτιο μόνη της η μικρή έρχεται συνέχεια έξω από την πόρτα και κλαψουρίζει. Θέλει να είναι εκεί που είμαστε εμείς.

 

Έχω συζητήσει πάρα πολλές φορές με τη μεγάλη και όλο κάτι βλακίες μου λέει. Έχει φάει κόλλημα με τα παιχνίδια της, γιατί να τα ακουμπάει η μικρή. Ό,τι και να πω άκρη δε βγάζω. Έχει κολλήσει η βελόνα.

 

Πολλές φορές κι εγώ δεν την αφήνω να ακουμπάει τα παιχνίδια της μικρής εφόσων κι αυτή δε θέλει να ακουμπάει η μικρή τα δικά της οπότε γίνεται χαμός στο σπίτι. Πάει και η μικρή και ζουζουνεύει της μεγάλης, δεν ασχολείται με τα δικά της. Και πολλά παιχνίδια είναι της μεγάλης απ' όταν ήταν μικρή και πατάει πάνω σε αυτό (ότι δλδ είναι δικά της τα παιχνίδια γιατί της τα πήρε η γιαγιά, νονά κλπ). Δε μπορώ όμως να αγοράσω καινούρια παιχνίδια στη μικρή όταν έχουμε τόσα από τη μεγάλη.

 

Όσο για το αν μαλώνω τη μικρή, φυσικά και τη μαλώνω κι αυτή όταν κάνει κάτι, αλλά αυτής δε μπορώ να της εξηγήσω και πολλά οπότε μετά από λίγο το ξανακάνει και και η μεγάλη τσαντίζεται και το παίζει κι αυτή μαμά στη μικρή και τη μαλώνει κι αυτή. Εϊναι και η μικρή κρίμα ... τι φταίει?

[Lucy]

Δεν έχει σημασία τι βλέπουμε εμείς, αλλά τι αντιλαμβάνεται το παιδί.

 

Πρέπει με τα δικά της κριτήρια να νιώσει πως κερδίζει. Π.χ. είναι η μεγάλη και η μικρή τη θαυμάζει και προσπαθεί να κάνει τα κόλπα της! Μπράβο λοιπόν στη μεγάλη που της τα δείχνει!

ή όταν είναι μωρό... ένα παιχνίδι στυλ κουκλοθέατρο όπου η μικρή προσφέρει δώρα ή φιλιά ή αγκαλιές συχνά-πυκνά στη μεγάλη...

 

Να αισθανθεί πως είναι το επίκεντρο του κόσμου της μικρής και φυσικά το δικό σας είτε άμεσα είτε έμμεσα (μέσω της μικρής). Πως κάθε "μπράβο" της μικρής είναι διπλό μπράβο για τη μεγάλη, αφού από τη μεγάλη ξεσηκώνει συμπεριφορές.

 

Δεν ξέρω αν έγινα κατανοητή (η ώρα γαρ περασμένη).

 

Αυτό ακριβώς που λεει η Alcyon!

 

Μην μπεις στη διαδικασία να τις χωρίζεις (δηλ να παίζουν σε άλλο δωμάτιο, η μία να μην ακουμπά τα παιχνίδια της άλλης κτλ).

Επίσης να της εξηγήσεις ότι η αδερφή της είναι μικρή και πολλές φορές μπορεί να μην καταλαβαίνει κάποια πράγματα. Εσείς όμως θα τη βοηθήσετε να τα μάθει. Και ότι η αδελφούλα της θέλει την παρέα της γιατί την αγαπάει και την θαυμάζει.

[Lucy]

Και να πω ότι την παραμέλησα. Τόσο μάλλον που είχα τη μικρή στο περιθώριο πολύ προκειμένου να μη χάσει η μεγάλη από την προσοχή μας. Τώρα μεγαλώνει και η μικρή και έχει τις απαιτήσεις της και αυτή.

 

Αυτό ήταν εξίσου λάθος. Έπρεπε να αντιμετωπίζετε την μικρή σαν ισότιμο μέλος της οικογένειας, ασχέτως ηλικίας. Τώρα όπως λες που μεγαλώνει, αρχίζει η μεγάλη να απειλείται από την αλλαγή της κατάστασης.

[peathgl]

Καλησπερα! Εχω και γω 2 αγορια 5,5 και 3,5 ειχαμε και μεις τις ζηλιες μας και μαλιστα μια περιοδο αρκετα εντονα. Εγω αφηνα τον μεγαλο να εκδηλωνει τα συναισθηματα του του εξηγουσα οτι τον αγαπαω και οτι εχει δικαιωμα να αισθανεται οπως θελει και οτι αυτο που αισθανεται ειναι φυσιολογικο. Του εξηγουσα οτι ο μικρος τον αγαπαει και τον θαυμαζει γι αυτο προσπαθει να κανει οτι κανει και αυτος και για αυτο θελει και τα πραγματα του.Πολλες φορες που μαλωνανε για καποιο παιχνιδι ζητουσα απο τον μεγαλο να το δωσει στον μικρο για να το δει και να του εξηγησει πως να παιζει με αυτο.Βεβαια ολα αυτα δεν ηταν τοσο ευκολα οσο φαινονται με πολυ υπομονη και συζητηση τωρα πια μπορω να πω οτι ξεπερασαμε την ζηλια.

[Aurore]

Βερα, σε καταλαβαινω απόλυτα!Κι εγω ειμαι στην ιδια κατασταση ακριβώς. Συν το οτι ενω ειχε κοψει την πανα, αρχισε να κατουράει οπου να ναι μεσα στο σπιτι. Εχω διαβασει τόνους βιβλια αλλα τιποτα δεν πιανει. Ας ελπισουμε να βελτιωθει λιγω η κατασταση γιατι δεν την παλεύω καθόλου. Νιωθω σαν παραλυτη. Οτι και να κανω δεν πιανει....Τελευταια αρρωστησε κιολας και δεν μπορω να του δωσω ουτε την αντιβιωση του. Αναγκαστηκα να του ανοιξω το στομα με το ζορι (κατι που ελεγα πως ποτέ δε θα το κάνω) και μετα έβαλα τα κλαματα.... Τι να πω...χαλια η φαση...

[marymarymary]

Αυτή η ζήλια και ο ανταγωνισμός δε θα τελειώσουν ποτέ και αντιθέτως θα θεμελιωθούν αν δε βάλετε ένα τέλος άμμεσα... Προφανώς η μεγαλύτερη κόρη λόγω των πρωτίων που κατείχε όπως εξήγησες ως τωρα λειτουργούσε άνευ όρων, άνευ κανόνων, άνευ ωρών. Φαίνεται δυναμική απο τα λόγια σου και πολύ επιλεκτική. Στα 4 της όμως τι ευθύνες έχει στο σπίτι; τηρεί κανόνες συμπεριφοράς; υπακούει σε αυτά που ζητάς;

Πέρα απο όλα αυτά οφείλεις να της εξηγήσεις πως έχει η κατάσταση, πως με την αδερφή της μοιράζονται ίση αγάπη. Εξήγησε της σχετικά με τα παιχνίδια, γενικά θέσε τους κανόνες και φρόντισε να τηρούνται.

[ΒΕΡΑ]

Αυτή η ζήλια και ο ανταγωνισμός δε θα τελειώσουν ποτέ και αντιθέτως θα θεμελιωθούν αν δε βάλετε ένα τέλος άμμεσα... Προφανώς η μεγαλύτερη κόρη λόγω των πρωτίων που κατείχε όπως εξήγησες ως τωρα λειτουργούσε άνευ όρων, άνευ κανόνων, άνευ ωρών. Φαίνεται δυναμική απο τα λόγια σου και πολύ επιλεκτική. Στα 4 της όμως τι ευθύνες έχει στο σπίτι; τηρεί κανόνες συμπεριφοράς; υπακούει σε αυτά που ζητάς;

Πέρα απο όλα αυτά οφείλεις να της εξηγήσεις πως έχει η κατάσταση, πως με την αδερφή της μοιράζονται ίση αγάπη. Εξήγησε της σχετικά με τα παιχνίδια, γενικά θέσε τους κανόνες και φρόντισε να τηρούνται.

 

 

Γενικώς η μεγάλη είναι ένα άτακτο παιδάκι. Αλλά όταν είναι μόνη της (χωρίς τη μικρή) την κουμαντάρω και γενικά είναι και πιο ήρεμη και υπακούει (σχετικά). Όταν όμως είναι η μικρή αλλάζει τελείως συμπεριφορά. Παράδειγμα: Παίρνει η μεγάλη ένα φύλλο χαρτί κι ένα μολύβι και ζωγραφίζει. Η μικρή πάει και της το παίρνει να ζωγραφίσει αυτή, οπότε της δίνω και αυτής. Κι εκεί αρχίζει η γκρίνια. Γιατί η μικρή έχει καλύτερο μολύβι από αυτήν (πάντα θεωρεί ότι έχει καλύτερο), γιατί έχει πιο πολλά φύλλα (που αυτή έχει πιο πολλά πάντα). Κι εγώ συνέχεια να εξηγώ ... Η μικρή εντωμεταξύ είναι σίφουνας, εκεί που ζωγραφίζει μπορεί να πάει να αρπάξει τη ζωγραφιά της μεγάλης και να αρχίσει να τρέχει και να γελάει. Η μεγάλη αρχίζει να ουρλιάζει. Πανικός γίνεται μετά ...

 

Αυτό γίνεται σε όλα. Η μεγάλη ζηλεύει το πιάτο που θα βάλω φαγητό στη μικρή, το κουτάλι της μικρής, το ποτήρι της μικρής! Μόλις η μικρή αγγίξει κάτι από το δωμάτιό της αρχίζει να ουρλιάζει, το αρπάζει της μικρής, κλαίει η μικρή (είναι και αυτή πάρα πολύ ζωηρή και απαιτητική) κι εγώ κάνω το διαιτητή!!!!!!!!!!!! Το αποτέλεσμα είναι ότι και η μικρή τώρα φοβάται τη μεγάλη. Δηλαδή σε κάποιες στιγμές που τη μεγάλη την πιάνουν οι καλοσύνες και θέλει να τη φροντίσει, να της δείξει κάτι πώς παίζεται, να της βάλει την πιπίλα, η μικρή κάνει σαν υστερική. Ουρλιάζει, χτυπιέται και η μεγάλη μετά μου παραπονιέται ότι η μικρή δεν την αγαπάει.

 

Είναι πολύ δύσκολο... πραγματικά τρέμω τις στιγμές που πρέπει να είμαι μόνη μου και με τις 2.

[alcyon]

Η μεγάλη πράγματι ζηλεύει γιατί αισθάνεται πως η μικρή απολαμβάνει την προσοχή σας.

 

Η μικρή βλέπει αυτή τη συμπεριφορά και επειδή θαυμάζει τη μεγάλη και την έχει σαν πρότυπο την αναπαράγει.

 

Οι δύο συμπεριφορές αλληλοενισχύονται.

Πρέπει να βρεις τρόπο να «χωθεις» ανάμεσά τους.