ΓΚΡΙΝΙΑ ΓΚΡΙΝΙΑ ΓΚΡΙΝΙΑ

[argen]

Γεια σας!!

Έχω ένα προβληματάκι με την κόρη μου σχεδόν 2,5 χρονών.

Γκρινιάζει αρκετά συχνά και αν την πιάσει η στραβομάρα όπως λεω όποτε ζητάει κάτι γκρινιάζει.

Το πρόβλημα κορυφώνεται όταν είναι παρόν ο μπαμπάς τους που τον έχει αδυναμία και αυτός την "κακομαθαίνει" κάπως.

Σημειώνω ότι έχουμε και δεύτερο μωράκι 6 μηνών με το οποίο δεν αντιμετωπίσαμε κανένα πρόβλημα ζήλιας από την μεγλύτερη εκτός της περιπτωσης που το έπερνε αγκαλιά ο μπαμπάς .Τότε έδειχνε ζήλια και έλεγε "να παρει η μαμά τον μπέμπη και αυτή να πάει στο μπαμπά". Ακόμη και αυτό όμως σιγα σιγά περνάει...

Κατά τα άλλα νιώθω απόλυτα ασφαλής όταν είναι μαζί και τό μόνο που φοβάμαι είναι μήπως τον πατησει, πονέσει ή του δώσει να παίξει με κάτι ακατάλληλο...

Λέτε αυτή η γκρίνια να είναι μια υποσυνείδητη ζήλια?

Να θέλει να τραβήξει την προσοχή?

Γιατί πολλές φορές τη ρωτάμε τι θέλει και απλά δεν απαντάει και συνεχίζει τη γκρίνια... αυτό το εκνευριστικο νια νια νια νια νια.... ψευτοκλάμα!

 

Τι είναι καλύτερο να κάνουμε για να της περάσει???

[mikio]

Νομίζω ότι, αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα παιδάκια το περνάνε αυτό το στάδιο. Δεν ξέρω αν τα "τρομερά δύο" ονομάζονται έτσι εξαιτίας αυτής της γκρίνιας και του πείσματος αλλά για εμένα αυτό σημαίνουν. Και ο γιος μου το πέρασε και ανά διαστήματα τρώει τις φλασιές και το ξαναθυμάται και η κόρη μου το περνάει τώρα και κάμποσο καιρό. Νομίζω ότι το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι αν γκρινιάζει, κλαίει ή χτυπιέται χωρίς ουσιαστικό λόγο να απομακρύνεσαι από το δωμάτιο λέγοντάς της ότι δεν καταλαβαίνεις τι θέλει κι όταν ηρεμήσει να έρθει να σε βρει, είτε να της πεις ότι όσο κλαίει εσύ δεν της δίνεις σημασία, να το παίξεις Βούδας και να συνεχίσεις τη δουλειά σου χωρίς πραγματικά να δίνεις σημασία. Όταν με το καλό σταματήσει τη μίρλα, το κλάμα ή την τσιρίδα, την πλησιάζεις ωραία ωραία, σκύβεις στο επίπεδό της και γεμάτη γλύκα και χαμόγελο της σκουπίζεις τα δακρουλάκια και της λες "τώρα που σταμάτησες να κλαις για πες μου τι έπαθες- τι θέλεις?". Αν γίνεται ο κακός χαμός για να περάσει το δικό της ΧΘΕΣ, τότε της ξαναλές ότι όταν θέλουμε κάτι το ζητάμε όμορφα, χωρίς φωνές και κλάματα. Της χαμογελάς και της δείχνεις πώς ζητάμε κάτι λέγοντας γλυκά-γλυκά και με νάζι: "Μαμάαα θα μου δώσεις νερό σε παρακαλώ?" κι όταν το επαναλάβει της λες "Μπράβο! Είδες τι όμορφα μου το ζήτησες?" Της λες "ορίστε" κι εσύ με την πρέπουσα ευγένεια κι όλα καλά.

Εγώ όταν έκλαιγε για αγκαλιά, σήκωμα, φιλάκι στο ξεκούδουνο λες και δεν θα την έπαιρνα, της λέω ότι η αγκαλίτσα και το φιλάκι είναι κάτι όμορφο και γλυκό, δε γίνεται να το ζητάμε στεναχωρημένοι.

2 είναι τα ζητούμενα δλδ. Δεν τρέφουμε την γκρίνια με το να σκιζόμαστε να κάνουμε επιτόπου ότι απαιτεί το παιδί και του δείχνουμε τον τρόπο να ζητάει κάτι όμορφα. Τέλος αν κάτι που ζητάει δεν γίνεται να γίνει του δείχνουμε ότι όσο και να κλαίει ή όσο κι αν γκρινιάζει δεν γίνεται να γίνει αυτό που θέλει οπότε χαλάει τσάμπα δάκρυα. Μία, δύο, πέντε, δέκα θα το καταλάβει και δεν θα γκρινιάζει εκτός κι αν ξεχαστεί. Το θέμα είναι να μην ξεχνιέσαι εσύ.

Τώρα αν είναι υποβόσκουσα ζήλια, μόνο εσύ μπορείς να το καταλάβεις αυτό. Εμένα ο γιος μου δε ζήλευε και το έκανε αυτό, επίσης το έκανε και πριν να γεννηθεί η αδερφή του και ήταν και πολύ μικράκι για να πεις ότι καταλάβαινε την άφιξη της μικρής. Η μικρή που το κάνει κάποιες φορές το καταλαβαίνω ότι το κάνει από ζήλια, γιατί αυτή ζηλεύει πραγματικά αλλά και άλλες φορές το κάνει χωρίς να υπάρχει αδερφός στο οπτικό μας πεδίο.

[nancy77]

ο δικός μας μικρός (33μηνών) από τα 2 (έτη) και έπειτα

τρώει τρομερά σκαλώματα και γκρινιάζει αφόρητα

 

Ένα παράδειγμα για να καταλαβετε τι εννοώ "σκάλωμα"

θέλει κάποια πράγματα να γίνουν με συγκεκριμένο τρόπο και αν δεν γίνουν όπως εκείνος θέλει πρέπει να ξε-γίνουν και να τα επαναλάβουμε

πράγμα που δεν είναι εφικτό...

 

αν είναι θέμα ηλικίας οκ ...θα περάσει

 

πότε πρέπει να ανησυχησει κανείς ότι η συμπεριφορά είναι ακαραία και δηλώνει πιθανό πρόβλημα....?????

[natasiaes]

ωχ δε μου δινεις κουραγιο......εμενα ειναι 2 χρονων κ κανει ακριβως τα ιδια.....πχ χτυπιεται κ κλαιει επι αρκετα λεπτα επειδη δε της καθεται καλα η καλτσα...ημαρτον.....εχω ξεκινησει κ τη μαλωνω συχνα......αρκετα συχνα.....

[anna maria]

ο δικός μας μικρός (33μηνών) από τα 2 (έτη) και έπειτα

τρώει τρομερά σκαλώματα και γκρινιάζει αφόρητα

 

Ένα παράδειγμα για να καταλαβετε τι εννοώ "σκάλωμα"

θέλει κάποια πράγματα να γίνουν με συγκεκριμένο τρόπο και αν δεν γίνουν όπως εκείνος θέλει πρέπει να ξε-γίνουν και να τα επαναλάβουμε

πράγμα που δεν είναι εφικτό...

 

αν είναι θέμα ηλικίας οκ ...θα περάσει

 

πότε πρέπει να ανησυχησει κανείς ότι η συμπεριφορά είναι ακαραία και δηλώνει πιθανό πρόβλημα....?????

ετσι ειναι και εμενα που ειναι 3.5 χρ

[alcyon]

Αν το παιδί θέλει να πετύχει περισσότερη προσοχή με τη μίρλα.. και εμείς όλο το ρωτάμε και το προσέχουμε κτλ... τότε ουσιαστικά άθελά μας ενισχύουμε αυτή τη συμπεριφορά του. Κάθε φορά που θέλει προσοχή, τη ζητά μιρλιάζοντας.

 

Σε εμάς σταμάτησε αυτό όταν "αγνοούσαμε" τη συμπεριφορά αυτή. Σα να μη συνέβαινε. Δηλαδή, ξεκινά η γκρίνια. Ρωτάμε τι θέλει. Δεν απαντά; Ξαναρωτάμε (μια δεύτερη φορά. ΟΧΙ όμως τρίτη!) Δεν απαντά πάλι;; ΟΚ. Άρα τίποτα δε συμβαίνει. Από εκεί και πέρα αγνοούμε την έκφραση αυτή.

 

Όταν όμως είναι ήρεμο το παιδί, προσφέρουμε "κάτι παραπάνω" σε σχέση με το συνηθισμένο. Και του λέμε πόσο ωραία περνάμε μαζί του. (Ενισχύουμε ουσιαστικά την εγγύτητα και την επικοινωνία με αυτόν τον επιθυμητό τρόπο).

 

Με υπομονή και μέρα με τη μέρα αυτή η συμπεριφορά μειώνεται, μέχρι που κάποια μέρα θα ξεχαστεί.

 

Συνήθως αυτές οι συμπεριφορές υπάρχουν λόγω της φυσικής δυσκολίας που έχουν τα παιδιά για να επικοινωνήσουν στο βαθμό που επιθυμούν με το περιβάλλον τους. Δηλαδή... σκέφτονται πολλά, αλλά δε μπορούν να τα μοιραστούν μαζί μας, λόγω φυσικών δυσκολιών της ηλικίας τους. Επομένως... από τη μια ενισχύουμε τη συμπεριφορά που θέλουμε, από την άλλη αγνοούμε την ανεπιθύμητη συμπεριφορά και ... περιμένουμε υπομονετικά το παιδάκι μας να μεγαλώσει μέρα με τη μέρα. Όλα αυτά μαζί θα βοηθήσουν.

[Elpidaz]

Βρε Αλκυόνη και υπόλοιπα κορίτσια για δείτε εκεί τα τευτέρια της πείρας έχετε κάτι και για μένα??? Εχουμε κι εμείς μίρλα.. τόόόόόσο μίρλα που τις 2 τελευταίες εβδομάδες δεν θέλω να πάω σπίτι. Π.χ. κλαίω γιατί δεν βρίσκω την κούκλα αλλά δεν θέλω να ψάξω μόνη μου θέλω η μαμά να μου την βρει, μετά συνεχίζω και κλαίω γιατί η μαμά δεν με πήρε αγκαλιά να πάμε μαζί έξω, όπου συνεχίζω να κλαίω γιατί η μαμά μ έβαλε στην καρέκλα δίπλα της να κάτσω, όπου συνεχίζω να κλαίω γιατί θέλω η μαμά μου να πάει μέσα να μου φέρει τους μαρκαδόρους γιατί εγώ δεν μπορώ πάω, αν είναι να πάω θέλω να πάω με αγκαλιά, όπου συνεχίζω να κλαίω γιατί η μαμά με αγνοεί και φτιάχνει το τσιγαράκι της γι αυτό συνεχίζω να επαναλαμβάνω θέλω τους μαρκαδόρους θέλω τους μαρκαδόρους ώσπου ο καλός μπαμπάς βάζει χέρι στην μαμά ότι εκείνη δημιουργεί όλη αυτήν την συμπεριφορά μου αγνοώντας με και φυσικά η μαμά για να μην συνεχιστεί το θέμα μπροστά μου σηκώνεται πάει μου φέρνει τους μαρκαδόρους για να σταματήσω να ζαλίζω τον πατέρα μου όπου εννοείται οτι συνεχίζω να μουρμουρίζω γιατί θέλω και η μαμά να ζωγραφίσει μαζί μου..... και πάει λέγοντας... αυτά! Any comment is appreciated.