Ενοχλητικά παιδάκια - Πυροβολήστε τους γονείς!!

[livinath]

Καλημέρα και πάλι! Διαβάζοντας κάποια από τα post αντιλαμβάνομαι ότι μάλλον υπάρχει μια διάσταση απόψεων στη διαφορά που έχει το ζωηρό παιδί από το ενοχλητικό. Πολλές φορές με έχουν πλησιάσει παιδάκια εκεί που καθόμουν και τα βρίσκω πολύ χαριτωμένα. Όπως επίσης έχει τύχει να πιάσω παιδάκι από τη πλάτη (από την μπλούζα! από εκεί πρόλαβα!) γιατί έτυχε να περνάει τρέχοντας από δίπλα μου και σκόνταψε. Δεν με ενόχλησαν ποτέ ούτε και πιστεύω ότι ενοχλούν κανένα. Τα παιδιά θέλουν και να τρέξουν και να παίξουν, ειδικά αν βρεθούν με άλλα παιδιά, πράγμα το οποίο είναι απόλυτα φυσιολογικό και ανεκτό όταν πρόκειται για ένα μέρος όπου δεν γίνεται σύσταση να μην φέρνουν παιδιά. Γιατί όταν υπάρχει σύσταση (είτε είναι ενοχλητικό είτε όχι) το πιο πιθανό είναι τα παιδιά να θεωρηθούν ενόχληση για αυτούς που επέλεξαν να πάνε ακριβώς για αυτό το λόγο.

 

voula2 μεταξύ άλλων μου έγραψες και τα παρακάτω: "Αυτά είναι που συνθέτουν την εικόνα του μη αδιάφορου γονιού και όχι η απαξίωση της εικόνας μιας μητέρας που ζητάει τυχόν συμπαράσταση για το παιδί της (αναρρωτήθηκες αγαπητη livinath μήπως αυτό το παιδί ήταν πέραν του φυσιολογικού , π.χ. αυτιστικό και η μητέρα αυτή απλώς αγωνιζόταν για να το συγκρατήσει με τον κόπο και την κούραση που η διαπαιδαγώγηση ενός τέτοιου παιδιού μπορεί να σημαίνει ή μήπως πιστεύεις ότι αυτοί οι γονείς θα επρεπε να το κρατούσαν φυλακισμένο? αναρωτήθηκες αν αυτά τα 5 λεπτά του χρόνου σου να ήταν σωτήρια για μία αλλη προσωπικότητα? ) "

 

Και θα σου πω ότι το γεγονός ότι δεν είμαι μάνα δεν σημαίνει ότι είμαι μειωμένης αντίληψης. Μπορώ να καταλάβω πότε πρόκειται για ένα παιδί με ιδιαιτερότητες είτε για ένα απλά κακομαθημένο. Αν επρόκειτω για μια περίπτωση όπως την περιγράφεις φυσικά και θα βοηθούσα, όπως όλες μας πιστεύω, αλλά τα καπρίτσια ενός παιδιού μπορούν να τα ικανοποιούν οι γονείς ή το οικείο περιβάλλον ή όποιος άλλος θέλει, αρκει να θέλει. Και ρωτώ πάλι: εσύ θα το έκανες; Θα πήγαινες στο τραπέζι μιας άγνωστης να της ζητήσεις να κάτσει στο τραπέζι σου για να ικανοποιήσεις το καπρίτσιο του παιδιού σου; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Όλα τα παιδιά κάποιες στιγμές θα ζητήσουν κάτι που δεν γίνεται να γίνει για διάφορους λόγους, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υποκύπτουν οι γονείς σε ότι τους ζητηθεί; Έτσι δεν κάνουν κακό στο ίδιο το παιδί τους; Πως θα προσαρμοστεί ένα παιδί αργότερα σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για να ικανοποιεί όλες του τις ανάγκες αυτοστιγμή; Δεν λέω να κάνουμε γυμνάσια στα παιδάκια αλλά όλα από κάπου μαθαίνονται, έτσι δεν είναι;

 

Στο περιβάλλον μου, φιλικό και οικογενειακό, υπάρχουν πολλοί γονείς με παιδιά διαφόρων ηλικιών και φυσικά χαρακτήρων. Όταν περιμένω φίλους με παιδιά στο σπίτι μου το μαζεύω και βάζω και καμιά κουβέρτα πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού για να καλύψω τις γωνίες και την επιφάνεια του (το θέλω όπως το πήρα! ). Δεν το κάνω μόνο για να μην χτυπήσουν αλλά και για να προστατέψω τα έπιπλα μου. Άσε που οι μαμάδες απαλλάσσονται από ένα άγχος παραπάνω . Και δεν θα με ενοχλήσει να κάνουν οτιδήποτε αρκεί να μην τα θέτει σε κίνδυνο ή να μην μου γκρεμίζει το σπίτι ! Αλλά αν μου κλωτσάνε πόρτες, μου σπάνε πράγματα ή μου ζητάνε να ξεκρεμάσω τον πίνακα για να φάνε όσο απλό κι αν είναι, λυπάμαι αλλά δεν θα τους κάνω τη χάρη. Θα ζητήσω από τους γονείς να τα συμμαζέψουν. Όταν όμως η μαμά ή μπαμπάς έχει το νου του στο παιδί του, ακόμα περισσότερο όταν τρέχει από πίσω του, δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ούτε σε ξένα σπίτια ούτε έξω.

 

Η μαμά μου είχε τον αδερφούλη μου που, ζωή να χει!, έκανε για 10 παιδιά μαζί. Ήταν παιδί υπερκινητικό (διαγνωσμένα) οπότε ήταν αναγκασμένη να τρέχει από πίσω του ΔΙΑΡΚΩΣ. Φυσικά και θα προτιμούσε να κάθεται να πίνει τον καφέ της ήσυχα κουβεντιάζοντας αλλά αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να αφήσει έναν μικρό σίφουνα να αλωνίζει, με όλες τις συνέπειες...! Όταν λοιπόν δεν είχε κουράγιο να τρέχει από πίσω του και αν δεν υπήρχε και η δυνατότητα να μείνουμε σε κάποια γιαγιά για λίγες ώρες καθόταν σπίτι της με την οικογένεια της. Καμιά φορά, αν υπήρχε κίνδυνος να εκτεθεί, έστελνε τον μπαμπά μου με εμένα και έβγαινε από τη δύσκολη θέση.

 

Όταν κάνουμε παιδιά, είμαι της άποψης και παρακαλώ να με διορθώσετε αν διαφωνήτε, ότι προσαρμοζόμαστε στις ανάγκες τους προσπαθώντας να τα βοηθήσουμε να μάθουν και κάποιους κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς. Αλλά αν επιλέγεις να μην βάζεις όρια στο παιδί σου γιατί είναι δύσκολο και κουραστικό τότε πρέπει να λουστείς και τις συνέπειες των επιλογών σου. Γιατί κανείς, μα κανείς, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται μια ακραία συμπεριφορά επειδή αυτός που πρέπει να ασχοληθεί (ο γονιός εν προκειμένω) βαριέται να το κάνει. Τονίζω ότι αναφέρομαι σε ακραίες συμπεριφορές.

[elin]

...

Από την άλλη, με τον ίδιο τρόπο που ενοχλούν τα παιδιά, ενοχλούν και διάφοροι πιο μεγάλοι: π.χ. όταν χτυπάει το τηλέφωνο με τις ώρες και δεν το σηκώνουν, όταν μιλάνε με τον διπλανό τους ή στο κινητό και υψώνουν τον τόνο της φωνής, ακόμα και όταν τρώνε και κάνουν θόρυβο. Το τσιγάρο είναι επίσης μία περίπτωση.

...

Επίσης, να τονίσω ότι έχει τύχει γκαρσόνι να μου αναποδογυρίσει το πιάτο μου στα ρούχα μου και να μου ζητήσει και το λόγο, έχει τύχει ο από πίσω να σηκώνεται και να με χτυπήσει, έχει τύχει ο άνθρωπος που περνάει να με πατήσει. όλα αυτά κατά λάθος. Για ξανασκεφτείτε το...

 

Κ όλα τα παραπάνω επειδή αυτοί οι μεγάλοι ως παιδιά δεν έμαθαν ποια είναι τα όρια και μέχρι πού φτάνουν, ώστε να μην ενοχλούν τους γύρω τους!!!

 

Και το άσχημο είναι ότι δεν έχουν μάθει να ζητούν συγνώμη. Γιατί δεν θεωρούν ότι αυτό που έκαναν είναι ενοχλητικό.

 

Μου πήρε καιρό να το καταλάβω

[mata]

Γιατί κανείς, μα κανείς, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται μια ακραία συμπεριφορά επειδή αυτός που πρέπει να ασχοληθεί (ο γονιός εν προκειμένω) βαριέται να το κάνει. Τονίζω ότι αναφέρομαι σε ακραίες συμπεριφορές.

 

Το τελευταίο που ποστάρω είναι η απόλυτη συμφωνία μου ως προς αυτα τα λόγια!

[yogini]

Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις επειδή το θεματάκι ξεκίνησε ωραία το τόπικ αναφέρεται σε ακραίες περιπτώσεις κακομαθημένων τέκνων. Δεν μιλάμε ούτε για παιδιά με ιδιαιτερότητες ούτε για παιδιά που κάτι θα τα ενοχλήσει και θα τσιρίξουν. Ειναι σημαντικό να γίνει διαχωρισμός γιατί αλλιώς θα απεραντολογούμε χωρίς λόγο.

 

Παιδί θα κάνω σε λίγους μήνες έχω όμως άλλα 4 αδερφάκια και γενικώς κινούμε σε περιβάλλον με μωρά...δεν νομίζω λοιπόν να αλλάξω απόψεις τραγικά όταν θα γεννηθεί το βλαστάρι μου.

 

Το πρόβλημα μας ειναι λοιπόν (στις μισές απο εδώ τουλάχιστον) οι αναίσθητοι γονείς...οι γονείς που δεν σέβονται το παιδί τους αλλά και τους γύρω τους.

Δεν πρέπει ποτε να ξέχναμε ότι η ελευθερία μας σταματάει εκεί που ξεκινάει η ελευθερία του άλλου.

 

Δεν είπαμε να κάτσει σπίτι του κάποιος που έχει ενα παιδί που βρίζει και τα σπάει όλα γιατι έτσι γουστάρει αλλά να έχει την ευαισθησία και να μην πάει σε κάποιο χώρο που το παιδί ειναι βέβαιο ότι θα ζοριστεί και θα δημιουργήσει πρόβλημα. Δυστυχώς ποτέ δεν μπορεί να κατηγορηθεί ενα μικρό παιδί αλλά μόνο ο γονιός. Αλήθεια όταν το παιδί σας τσιρίζει και χτυπιέται εσείς το τιμωρείτε παραμένοντας στο χώρο που το ενοχλεί; Αυτό ειναι ευαισθησία ή αναισθησία;

Πάντως το αν εισαι άνθρωπος με ευαισθησία προς το κοινωνικό σύνολο ειναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις σαν άνθρωπος, δεν αλλάζει μετά τη γέννηση του παιδιού. Κάποιοι είπαν παραπάνω ότι εμένα δεν με νοιάζει το παιδί μου ειναι ζωηρό και ας φύγουν οι υπόλοιποι απο την καφετέρια....αυτή η στάση ζωής ειναι γενικότερη και δεν αφορά το άτομο μόνο ως γονιό. Ειναι η νεα στάση ζωής και αδιαφορίας κατ εμέ που υπάρχει και κυριαρχεί σε πολλές σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Απλά δεν μας ενδιαφέρει ο δίπλα μας αλλά μόνο η πάρτη μας....δεν ξέρω αν άλλοι το λένε κοινωνικοποίηση.

 

Συμπερασμα προσωπικό πάντα: Σίγουρα θα γίνω λίγο πιο ελαστική σαν γονέας αλλά δεν θα αλλάξει η προσωπικότητα μου και οι αξίες μου. Κατανοούμε ένα παιδί να ειναι ζωηρό και αντιλαμβανόμαστε τα όρια όσοι έχουμε νοημοσύνη...όταν τα ξεπερνάει κάποιος παιδί ή ενηλικός ειναι φυσικό να υποστεί σιωπηλή ή όχι κριτικη

[voula2]

Και θα σου πω ότι το γεγονός ότι δεν είμαι μάνα δεν σημαίνει ότι είμαι μειωμένης αντίληψης. Μπορώ να καταλάβω πότε πρόκειται για ένα παιδί με ιδιαιτερότητες είτε για ένα απλά κακομαθημένο. Αν επρόκειτω για μια περίπτωση όπως την περιγράφεις φυσικά και θα βοηθούσα, όπως όλες μας πιστεύω, αλλά τα καπρίτσια ενός παιδιού μπορούν να τα ικανοποιούν οι γονείς ή το οικείο περιβάλλον ή όποιος άλλος θέλει, αρκει να θέλει. Και ρωτώ πάλι: εσύ θα το έκανες; Θα πήγαινες στο τραπέζι μιας άγνωστης να της ζητήσεις να κάτσει στο τραπέζι σου για να ικανοποιήσεις το καπρίτσιο του παιδιού σου; Γιατί περί αυτού πρόκειται. Όλα τα παιδιά κάποιες στιγμές θα ζητήσουν κάτι που δεν γίνεται να γίνει για διάφορους λόγους, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να υποκύπτουν οι γονείς σε ότι τους ζητηθεί; Έτσι δεν κάνουν κακό στο ίδιο το παιδί τους; Πως θα προσαρμοστεί ένα παιδί αργότερα σε έναν κόσμο που δεν είναι φτιαγμένος για να ικανοποιεί όλες του τις ανάγκες αυτοστιγμή; Δεν λέω να κάνουμε γυμνάσια στα παιδάκια αλλά όλα από κάπου μαθαίνονται, έτσι δεν είναι;

 

livinath, κατ αρχήν να πω ότι δεν υονόησα ποτέ ότι οι γυναίκες που δεν είναι μητέρες έχουν μειωμένη αντίληψη. Αυτό είναι ένα σφαλερό συμπερασμα και δεν το υιοθετώ. Αυτό που λέω όμως, είναι ότι οταν κάποιος γίνεται γονιός αναγκαστικά διαφοροποιεί τον τρόπο που βλεπει τα πράγματα και ακολουθεί την οπτικό κόσμο ενός παιδιού. Δεν είναι θέμα χατηριού,καπρίτσιου ή άλλου, αλλά θέμα προσαρμογής στην ψυχική ανάγκη ενός παιδιού που δεν έχει τρόπο να επικοινωνήσει τα συναισθήματά του αλλιώς από την...δράση! Θα δεις και εσύ, πως πολλές φορές η γκρίνια και η απαίτηση δεν είναι τίποτα άλλο από ανάγκη εκπλήρωσης της αγάπης και της φροντίδας του παιδιού σου και η δική σου υποχώρηση είναι ουσιαστική για αυτά, ακομη και αν αισθάνεσαι ότι κάνεις κάτι το οποίο σε διαφορετικές συνθήκες δεν θα έκανες ποτέ. Εξάλλου ο ενήλικας είσαι εσύ, εσύ διατηρείς την ψυχραιμία σου, το ίδιο και το ενήλικο περιβάλλον. Εχουμε κατανόηση για τα παιδιά - ακόμη και για τα ακραία- γιατί είμαστε γονείς και γνωρίζουμε ότι η ανατροφή τους είναι το πιο δύσκολο έργο που θέλει χρόνο και υπομονή.

 

 

 

Όταν όμως η μαμά ή μπαμπάς έχει το νου του στο παιδί του, ακόμα περισσότερο όταν τρέχει από πίσω του, δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ούτε σε ξένα σπίτια ούτε έξω.

 

εδώ είναι που διαγωνούμε και αυτό που υποστήριξε αρχικά η hara.

Οτι ακόμη και αν έχεις το νου σου όπως λες ως γονιός, είναι οι διάφορες ηλικιακές φάσεις του παιδιού, η συναισθηματική του ωριμότητα, η εκδήλωση των συναισθημάτων του που ορίζουν το πως αντιδρά κάθε φορά, αλλα είναι και ο γονιός με όση ταλαιπωρία και άγχος κουβαλάει, που θα πρέπει και αυτός να ορίσει την συμπεριφορά του - και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό με τα σημερινά δεδομένα για αντικειμενικούς λόγους.

Αυτό που λέω είναι, και πάλι, ότι από μία τυχαία στιγμή, δεν κρίνεται ο γονέας. Μονο συνολικά και σε βάθος χρονου.

Παρακάτω αναφέρεις το παράδειγμα της μητέρας σου. Αυτό ακριβώς θα έκανα και εγώ και αυτό υποστήιριζα παραπάνω. Ο καθένας αναλαμβάνει την ατομική του ευθύνη, δεν την μεταφέρει στους άλλους.

 

Τέλος, επειδή με ρωτάς τι θα έκανα σε ανάλογη περίπτωση, σου απαντώ ότι εγώ προσωπικά θα υποχωρούσα γιατί θα κατανοούσα την ίδια την μητέρα. Στο ίδιο περιστατικό όμως δεν θα υποχωρούσε ο άντρας μου φερ ειπειν.

Αλλά κρίνοντας από τον τρόπο που εσύ αξιολόγησες την στάση σου στο αρχικό σου ποστ με τους δικούς σου χαρακτηρισμους, καταλαβαίνω ότι και εσύ ήσουν μπερδεμένη για το αν τελικά υιοθέτησες την σωστή στάση, κάτι που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ.

[renik]

LIVINATH ευχαριστήσου τώρα που μπορείς τα έπιπλα σου γιατί μετά που με το καλό θα κάνεις παιδάκι θα γίνουν αγνώριστα και το κουφό είναι ότι δεν θα σε νοιάζει πια καθόλου, τα 5 πρώτα χτυπήματα στα έπιπλα είναι μετά παθαίνεις ανοσία έτσι ακριβώς σκεφτόμουν και εγώ μέχρι πριν κάνω παιδί, να φανταστείς μέχρι και όταν ήμουν έγκυος ΄προπαθούσα να αποφύγω να έρθουν επίσκεψη το σόι του άντρα μου γιατί τα ανήψια του στους αρραβώνες μου είχαν κάνει το σπίτι καλοκαιρινό, ακόμα το θυμάμαι είχαν ανέβει με τα παπούτσια πάνω στο κρεβάτι της μαμάς μου και χοροπηδούσαν, μάδαγαν τα λουλούδια της μάνας μου, έτρωγαν και αναποδογύριζαν τα πιάτα τους πάνω στο πάπλωμα μου (ειλικρινά στο καθαριστήριο το πλύνανε 5 φορές για να καθαρίσει)΄, πείραζαν τον υπολογιστή μου και ψαχούλευαν ντουλάπες και συρτάρια και το τελικό χτύπημα: πήγανε στο μπάνιο, άνοιξαν τον νιπτήρα και παίζανε μπουγέλο!!!!! και πήγε ο μπαμπάς μου να τα μαλώσει γιατί οι μάνες τους καθόντουσαν σαν τα ζώα και απλά παρακολουθούσαν την όλη κατάσταση που διαδραματιζόταν και του απάντησαν τα μικρά "τι θες ρε μ@λ@κ@??" ε εκεί τα είδα όλα !!! και τα βούτηξα από το χέρι τα πήγα στο σαλόνι που ήταν όλοι μαζεμένοι τα παράτησα εκεί και κλείδωσα όλα τα υπόλοιπα δωμάτια έτσι ώστε να κάθονται αναγκαστικά μέσα στα πόδια τους, οι μάνες τους κατέβασαν μια μούρη δέκα μέτρα και μετά από μισή ώρα που τους τρέλαναν τα πήραν και έφυγαν. μετά από αυτο το σοκ και από ένα σπίτι βομβαρδισμένο όποτε ξέρω ότι θα έρθουν σπίτι αφήνω ανοιχτό μόνο το σαλόνι για να είναι μέσα στα πόδια τους και να τα ελέγχουν και όλα τα υπόλοιπα είναι κλειδωμένα και αν μπορώ να αποφύγω την επίσκεψη τους τότε αυτό το προτιμώ. αν και είχα ορκιστεί πριν κάνω παιδί πως αν αποκτήσω παιδί θα το αφήνω να ριμάζει το σπίτι τους ειλικρινά δεν μπορώ να το κάνω, είμαι συνέχεια από πάνω του πρώτον για να μην χτυπήσει ο μικρός αλλά και δεύτερον δεν θέλω μετά να σκέφτονται για μένα ότι σκέφτομαι εγώ για αυτές!

[fistikaki]

βρε συ livinath, οκ, στα περισσοτερα απο αυτα που γραφεις συμφωνω, αλλα ξερεις κατι... εξω απο το χορο,πολλα τραγουδια!!!

 

μακαρι τα δικα μας πιτσιρικια μεθαυριο να ειναι Παναγιες, μακαρι να μη ξεφευγουν δευτερολεπτο της προσοχης μας,μακαρι να μη μας φερουν ποτε σε δυσκολη θεση... αλλα πες μου τωρα... ποσο πιθανο θεωρεις αυτο οτι ειναι?? και δε μιλαω για τους αδιαφορους γονεις που αφηνουν στο ελεος του Θεου τα παιδια τους να κανουν ταρζανιες, μιλαω για νορμαλ ανθρωπους, που καπου καποια στιγμη, τους ξεφυγε ο μικρος τους Ταζ !!

 

οπως εγραψα και σε αλλο ποστ,γιατι οταν βγαινουμε εξω για φαι,η ποτο, ανεχομαστε το βρωμιαρη, η τον φωνακλα η το καθε καραγκιοζη που καθεται διπλα μας? για να ειμαι ειλικρινης περισσοτερς φορες εχω ενοχληθει με τετοιες περιπτωσεις παρα με παιδακια. προχτες ας πουμε ειχα παει με μια φιλη μου στο λα παστερια, και ηταν ενας τυπος κοντα ο οποιος ειχε πιει πολυ και εβριζε χυδαια,πολυ δυνατα, στο τηλεφωνο.Δεν ειπε κανεις τιποτα!στο τσακ ημουν να του τη πω αν δεν σηκωνοταν να φυγει.Ε, ενταξει αν ηταν παιδακι στη θεση του και ουρλιαζε, ναι μεν θα μου την εσπαγε, αλλα θα σκεφτομουν "παιδακι ειναι,τι να κανουμε τωρα", στη περιπτωση του μεθυστακα τι ελαφρυντικο να δωσω??

 

εχουν καταργησει και τον καιαδα...

[mata]

Πάντως το αν εισαι άνθρωπος με ευαισθησία προς το κοινωνικό σύνολο ειναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις σαν άνθρωπος, δεν αλλάζει μετά τη γέννηση του παιδιού. Κάποιοι είπαν παραπάνω ότι εμένα δεν με νοιάζει το παιδί μου ειναι ζωηρό και ας φύγουν οι υπόλοιποι απο την καφετέρια....αυτή η στάση ζωής ειναι γενικότερη και δεν αφορά το άτομο μόνο ως γονιό. Ειναι η νεα στάση ζωής και αδιαφορίας κατ εμέ που υπάρχει και κυριαρχεί σε πολλές σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Απλά δεν μας ενδιαφέρει ο δίπλα μας αλλά μόνο η πάρτη μας....δεν ξέρω αν άλλοι το λένε κοινωνικοποίηση.

 

Συμπερασμα προσωπικό πάντα: Σίγουρα θα γίνω λίγο πιο ελαστική σαν γονέας αλλά δεν θα αλλάξει η προσωπικότητα μου και οι αξίες μου.

 

[livinath]

fistikaki: "οπως εγραψα και σε αλλο ποστ,γιατι οταν βγαινουμε εξω για φαι,η ποτο, ανεχομαστε το βρωμιαρη, η τον φωνακλα η το καθε καραγκιοζη που καθεται διπλα μας?"

 

Αυτούς δεν τους ανέχομαι παρά μόνο αν υπάρχει η περίπτωση να εμπλακώ σε σοβαρό επεισόδιο (οι μεθυσμένοι είναι απρόβλεπτοι και ενίοτε και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ)

 

renik: "LIVINATH ευχαριστήσου τώρα που μπορείς τα έπιπλα σου γιατί μετά που με το καλό θα κάνεις παιδάκι θα γίνουν αγνώριστα και το κουφό είναι ότι δεν θα σε νοιάζει πια καθόλου, τα 5 πρώτα χτυπήματα στα έπιπλα είναι μετά παθαίνεις ανοσία"

 

Αυτό το ακούω συχνά....!

 

voula2: Για να απαντήσω στο ερώτημα σου για το αν είμαι μπερδεμένη ως προς την αντίδραση μου θα σου πω πως όχι δεν είμαι. Την ίδια στάση θα κρατούσα και πάλι αν αυτό ξανασυνέβαινε. Υπάρχουν άνθρωποι που τους "πατάνε" και λένε "δεν πειράζει" ή και "ευχαριστώ", δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία και προφανώς ούτε ο σύζυγος σου.

 

Όσο για το παρακάτω: "Οτι ακόμη και αν έχεις το νου σου όπως λες ως γονιός, είναι οι διάφορες ηλικιακές φάσεις του παιδιού, η συναισθηματική του ωριμότητα, η εκδήλωση των συναισθημάτων του που ορίζουν το πως αντιδρά κάθε φορά, αλλα είναι και ο γονιός με όση ταλαιπωρία και άγχος κουβαλάει, που θα πρέπει και αυτός να ορίσει την συμπεριφορά του - και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό με τα σημερινά δεδομένα για αντικειμενικούς λόγους." θα ήθελα διευκρινήσεις. Όταν τα παραπάνω είναι σχόλια που αφορούν σε αυτό: "Όταν όμως η μαμά ή μπαμπάς έχει το νου του στο παιδί του, ακόμα περισσότερο όταν τρέχει από πίσω του, δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, ούτε σε ξένα σπίτια ούτε έξω." τότε δεν καταλαβαίνω το συσχετισμό. Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά και σε παρακαλώ να με διορθώσεις αν κάνω λάθος, "τα σημερινα δεδομένα" είναι η κούραση λόγω φόρτου εργασίας και "οι αντικειμενικοί λόγοι" η αδυναμία λόγω κούρασης να τρέξει ένας γονιός πίσω από το παιδί του; Δεν θα σχολιάσω παραπάνω γιατί ίσως να μην έχω καταλάβει καλά και θα σε παρακαλούσα να μου διευκρινήσεις .

 

Θα παρακαλούσα επίσης να μην παρεξηγηθώ που στα post μου αναφέρομαι σε συγκεκριμένες κοπέλες. Δεν το κάνω επειδή αγνοώ τις υπόλοιπες αλλά για καθαρά πρακτικούς λόγους, μην με θεωρήσετε αγενή...! (χώρια που με το fistikaki έχουμε μια καρμική πεθερο-σχέση ).

 

Ακόμα κάτι. Ο τίτλος του post, επειδή πολλά ακούστηκαν τα οποία είναι ανυπόστατα εως αστεία (φασιστικός , αντιδημοκρατικός και άλλα τέτοια φαιδρά) θα σας πω πως ο σκοπός ήταν να γίνει ένας συνειρμός χιουμοριστικός και τίποτα παραπάνω. Ούτε να προσβάλλω τους γονείς γενικώς, ούτε φυσικά να τους βάλω όλους σε ένα τσουβάλι. Λυπάμαι αν έγινε παρανόηση, δεν ήταν η πρόθεση μου, αλλά δεν γινόταν να κάνω και ολόκληρη ανάλυση στον τίτλο .

 

Υ.Γ. Μου αρέσει πολύ ο διάλογος - είναι εποικοδομητικός για όλες μας ακόμα και όταν διαφωνούμε. Και αν δεν κάνω λάθος είναι και μια από τις βασικές αρχές της δημοκρατίας. Μαζί με την ελεύθερη έκφραση των ιδεών-απόψεων. Αλλά ας μην μεγαλοποιούμε τόσο πολύ τα πράγματα...!

[voula2]

["livinath"]

Για να απαντήσω στο ερώτημα σου για το αν είμαι μπερδεμένη ως προς την αντίδραση μου θα σου πω πως όχι δεν είμαι. Την ίδια στάση θα κρατούσα και πάλι αν αυτό ξανασυνέβαινε. Υπάρχουν άνθρωποι που τους "πατάνε" και λένε "δεν πειράζει" ή και "ευχαριστώ", δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία και προφανώς ούτε ο σύζυγος σου

.

 

Ο σύζυγός μου θα αντιδρούσε για άλλους λόγους που δεν έχουν σχέση με την κατηγορία που περιγράφεις όπως δεν έχω σχέση και εγώ και λυπάμαι που αυτό κατάλαβες από όσα σου έγραψα. Αλλο η βλακεία και άλλο η κατανόηση.

Ως προς το μπέρδεμα, σου παραθέτω τους δικούς σου χαρακτηρισμούς για την στάση σου:

" Ντροπή μου, το ξέρω

Και στεναχωρήθηκα....!!!

Ελπίζω να μην με θεωρήτε πολύ bitch

ελπίζω να μην μου κρεμάσετε την ταμπέλα "Μήδεια" με αυτό το post"

 

Λυπάμαι και χωρίς να θέλω να σε θίξω, αλλά τα γραφόμενα σου είναι αντιφατικά (και ενοχικά). Η νιώθεις καλά με αυτό που κάνεις γιατί το θεωρείς σωστό ή όχι.

 

Δηλαδή, αν καταλαβαίνω καλά και σε παρακαλώ να με διορθώσεις αν κάνω λάθος, "τα σημερινα δεδομένα" είναι η κούραση λόγω φόρτου εργασίας και "οι αντικειμενικοί λόγοι" η αδυναμία λόγω κούρασης να τρέξει ένας γονιός πίσω από το παιδί του; Δεν θα σχολιάσω παραπάνω γιατί ίσως να μην έχω καταλάβει καλά και θα σε παρακαλούσα να μου διευκρινήσεις .

 

 

μεταξύ άλλων βρίσκεται και η κούραση της ανατροφής ενός, δύο η περισσότερων παιδιών, διότι καταλαβαίνεις ότι οι προτεραιότητες και οι ευθύνες αλλάζουν σε έναν γονέα αλλά ο χρόνος επιμερισμού τους παραμένει ο ίδιος. Εκτός του να φροντίζεις τα παιδιά (υπογραμμιζω τον πληθυντικό γιατί με το ένα παιδί κάπως σώζεται η κατάσταση), υπάρχει το σπίτι σου, η δουλειά σου, το ταίρι σου και ένα σωρό άλλα που θα πρέπει να συμβιβάσεις και στα οποία δεν μπορείς να διατηερείσαι ταυτόχρονα τέλειος σε όλα.

Και βέβαια θα τρέξεις πίσω από το παιδί σου που κάνει ζημιές σε ξένη περιουσία αλλά και ο φιλοξενών πρέπει να δείχνει ανοχή στους επισκέπτες του (και στους κουρασμένους και κάποτε μή γνωρίζοντες τα πάντα, γονείς, αλλά και στα παιδιά) με την γνώση ότι υπάρχει δυσκολία στην ανατροφή τους, και ενίοτε να μην κατηγορεί τους γονείς για αδιαφορία με τέτοια ευκολία. Είναι άλλο το φαινεσθε και άλλο το είναι, αν με καταλαβαίνεις.

 

Οταν με το καλό κάνεις το παιδί σου, όχι μόνο ένα αλλά και παραπάνω παιδιά και θα κλιθείς εσύ να αντιμετωπίσεις τις σκανταλιές και τις ηλικιακές τους δυσκολίες ταυτόχρονα, ενώ οι γύρω σου θα σε κοιτούν επικριτικά και ειρωνικά, θα δεις επίσης με πόση ευκολία θα αναθεωρήσεις το αρχικό σου ποστ.

 

Δεν έχω κάτι άλλο να πω, είναι σαφές ότι δεν συμφωνούμε.

 

[blue]

δε καταλαβαινω γιατι οταν περνεις τα παιδακια σου να πας σε μια επισκεψη πρεπει ο αλλος να ανεχεται τις ζημιες που θα κανουν και τις σκανταλιες τους.

 

Ο καθε γονιος ειναι υπευθυνος για τα παιδια του και την ανατροφη τους και δε καταλαβαινω γιατι η Βουλα νομιζει οτι αναφερονται ολα τα post για κεινη. Δε ειδα καποια κοπελα να μιλαει προσωπικα η να μιλαει για καποιο αλλο μελος εδω του φορουμ.

 

Μιλαμε γενικα για τους γονεις που χασκογελανε οταν τα παιδακια τους κανουν ανεξελεγκτα οτι θελουν σε ξενα σπιτια και αλλους χωρους χωρις να τους βαλουν μια φωνη και χωρις να τα περιοριζουν στο ελαχιστο.

 

Φυσικα δε κατηγορουμε τα παιδακια αλλα τους γονεις που δειχνουν παντελως αδιαφορια για το αν τα παιδια τους ενοχλουν.

 

Εγω μεγαλωσα μαζι με τις 2 αδερφες μου και παντα οπου και να πηγαιναμε με τους γονεις μας δεν ενοχλουσαμε δε καναμε φασαρια δε δημιουργουσαμε προβληματα.

 

Δε μας εμεινε κανενα κουσουρι ουτε καποιο ψυχολογικο προβλημα.

[Μαράκι]

κατά την άποψη μου είναι πολύ ρατσιστικό να υπάρχει απαγόρευση να φέρεις το παιδί σου κάπου..είναι τελείως μα τελείως απαραδεκτο..τώρα το αν ενοχλει κάνει φασαρία κλπ κλπ κλπ είναι ακριβώς μα ακριβώς το ίδιο με έναν κύριο ή μια κυρία που καπνίζει το πούρο του στο διπλανό τραπέζι στα μπουζούκια αδιαφορώντας αν εσύ μπορείς να αναπνεύσεις ή όχι..εν ολίγοις είναι θέμα ανθρώπου..αν δω ότι το παιδάκι μου παραφέρεται για τον α ή β λόγο θα σηκωθώ εγώ να φύγω..αλλά θα τολμήσω να πάω σε ένα εστιατόριο ακριβό...αν δω ότι δεν γίνεται θα φύγω πρώτη εγώ..αλλά εκ των προταίρων να μου απαγορεύσουν την είσοδο για ποιο λόγο??όχι όχι το θεωρώ απαράδεκτο..και τελείως μα τελείως ρατσιστικό...τα παιδιά μας είναι μέλη της κοινωνίας μας και θα πρέπει ΟΛΟΙ μας να μάθουμε να ζούμε με αυτά γύρω μας όσο και να μας ενοχλούνε μερικές φορές...

[fistikaki]

(χώρια που με το fistikaki έχουμε μια καρμική πεθερο-σχέση Laughing Laughing ).

 

αχ βρε τυχερουλα!! εσυ ποτε δε θα χρειαστει να κυνηγας το πιτσιρικι σου! ειμαι σιγουρη οτι θα αναθετεις στον πεθερο-μυαλο-τυροπιτακι, να το προσεχει!!

[voula2]

Ο καθε γονιος ειναι υπευθυνος για τα παιδια του και την ανατροφη τους και δε καταλαβαινω γιατι η Βουλα νομιζει οτι αναφερονται ολα τα post για κεινη. Δε ειδα καποια κοπελα να μιλαει προσωπικα η να μιλαει για καποιο αλλο μελος εδω του φορουμ. .

 

τότε μάλλον δεν ξέρεις την χρήση των quotes ούτε διάβασες όλα τα μήνυματα.

Εσύ πάντως μιλάς προσωπικά και θα σε παρακαλούσα να μην ξανασχοληθείς μαζί μου οριστικά.

[DaF]

 

 

Και επειδή δεν εχω εμπειρία απο δική μου οικογένεια ακόμα δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω 'τι είναι το όριο'

 

τα όρια στα παιδιά πρέπει να μπαίνουν συμφωνώ αλλά δεν τίθενται μέσα σε μία μέρα. Εϊναι μία μακρά σε χρόνο διαδικασία που αποκαλείται "εκμάθηση" ή "διαπαιδαγώγηση". Ο αφορισμός "οι γονείς δεν θέτουν όρια" είναι απόλυτος και άνευ αντικειμένου για όσους είναι πια γονείς.

 

 

Και κάτι ακόμα, δεν υπάρχουν παιδιά που γράφει το DNA τους ότι έχουν έντονη προσωπικότητα.

 

και όμως είναι...ακριβώς όπως το λες: στο DNA τους...

 

Καλά, το πρώτο είναι άστοχο για δύο λόγους:

1) δεν είπα, προς Θεού, ότι τα όρια μπαίνουν σε μία μέρα-μάλλον δεν είσαι προσεκτική στην ανάγνωση

και

2) δεν είναι αφορισμός το 'κάποιοι γονείς δεν βάζουν όρια', μάλλον το δικό σου το 'για όσους είναι πια γονείς' τείνει προς το απόλυτο. Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι και καλός γονιός επίσης..

 

Όσο για το δεύτερο, σου χαρίζω ένα απόσπασμα επιστημονικού άρθρου- ίσως κάπως βαρύ για τη συζήτηση, αλλά πάντα χρήσιμο:

 

.... ο νομπελίστας βιολόγος Τζέιμς Γουάτσον έγραφε πριν από μερικά χρόνια το βιβλίο του «Το εγωιστικό γονίδιο», έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για την επίθεση του βιολογικού αναγωγισμού, δηλαδή της άποψης που υποστηρίζει ότι τελικά η ανθρώπινη συμπεριφορά καθορίζεται από τα γονίδια. Τα προηγούμενα χρόνια οι σελίδες των εφημερίδων φιλοξενούσαν συχνά ανακοινώσεις, όπου ενοχοποιούνταν γονίδια για μια σειρά ασθένειες ή για διάφορες εξαρτήσεις, όπως ο αλκοολισμός και το κάπνισμα. Οι κοινωνικές συνθήκες ήταν φυσικά απούσες. Μέχρι και γονίδιο υπεύθυνο για τον... πνιγμό είχε «ανακαλυφθεί».

 

Οι έρευνες των ίδιων των γενετιστών, σύμφωνα και με τις πρόσφατες ανακοινώσεις, καταρρακώνουν αυτές τις αντιλήψεις. Η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού αποκαλύπτεται εξαιρετικά πολύπλοκη και η συγκεκριμένη συμπεριφορά, αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης του περιβάλλοντος (φυσικού και κοινωνικού) και των όποιων γενετικών τάσεων, με κυρίαρχο τον ρόλο του περιβάλλοντος.

 

πηγή: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/science/physics/kathimerini_dna_charming_voyage.htm

[elin]

 

 

Οι έρευνες των ίδιων των γενετιστών, σύμφωνα και με τις πρόσφατες ανακοινώσεις, καταρρακώνουν αυτές τις αντιλήψεις. Η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού αποκαλύπτεται εξαιρετικά πολύπλοκη και η συγκεκριμένη συμπεριφορά, αποτέλεσμα της αλληλεπίδρασης του περιβάλλοντος (φυσικού και κοινωνικού) και των όποιων γενετικών τάσεων, με κυρίαρχο τον ρόλο του περιβάλλοντος. [/i]

 

πηγή: http://www.phys.uoa.gr/~nektar/science/physics/kathimerini_dna_charming_voyage.htm

 

Ναι βρε!Το είπε και ο Jean Piaget

[livinath]

" Ντροπή μου, το ξέρω

Και στεναχωρήθηκα....!!!

Ελπίζω να μην με θεωρήτε πολύ bitch

ελπίζω να μην μου κρεμάσετε την ταμπέλα "Μήδεια" με αυτό το post"

 

Χιούμορ. Με δόση ειρωνίας στη δήλωση στεναχώριας. Αλλά θα ρίξω το φταίξιμο στον γραπτό λόγο που δεν αφήνει πάντα να φανεί το ύφος του γράφοντος. Είμαι ολοκληρωμένη προσωπικότητα (έτσι λέω ο ψυχιατρός μου! ) και δεν έκανα κάτι για το οποίο θα έπρεπε, ένας φυσιολογικός άνθρωπος να νιώθει ενοχές. Αν νιώθαμε ενοχές κάθε φορά που θα έπρεπε να θέσουμε όρια σε ανθρώπους που δεν έχουν την κρίση, την διάθεση ή την ευφυία να το κάνουν μόνοι τους τότε θα έπρεπε να παρακαλάμε για τον σεβασμό που όλοι οφείλουμε ο ένας στον άλλο και είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΣ.

 

"μεταξύ άλλων βρίσκεται και η κούραση της ανατροφής ενός, δύο η περισσότερων παιδιών, διότι καταλαβαίνεις ότι οι προτεραιότητες και οι ευθύνες αλλάζουν σε έναν γονέα αλλά ο χρόνος επιμερισμού τους παραμένει ο ίδιος. Εκτός του να φροντίζεις τα παιδιά (υπογραμμιζω τον πληθυντικό γιατί με το ένα παιδί κάπως σώζεται η κατάσταση), υπάρχει το σπίτι σου, η δουλειά σου, το ταίρι σου και ένα σωρό άλλα που θα πρέπει να συμβιβάσεις και στα οποία δεν μπορείς να διατηερείσαι ταυτόχρονα τέλειος σε όλα.

Και βέβαια θα τρέξεις πίσω από το παιδί σου που κάνει ζημιές σε ξένη περιουσία αλλά και ο φιλοξενών πρέπει να δείχνει ανοχή στους επισκέπτες του (και στους κουρασμένους και κάποτε μή γνωρίζοντες τα πάντα, γονείς, αλλά και στα παιδιά) με την γνώση ότι υπάρχει δυσκολία στην ανατροφή τους, και ενίοτε να μην κατηγορεί τους γονείς για αδιαφορία με τέτοια ευκολία. Είναι άλλο το φαινεσθε και άλλο το είναι, αν με καταλαβαίνεις."

 

Όσο για το παραπάνω θα πώ το επίσης για κάποιους αυτονόητο. Όταν είσαι τόσο κουρασμένος/η και ως εκ τούτου δεν μπορείς να ασχοληθείς με τα παιδιά σου τόσο όσο ίσως χρειάζεται για να μην θεωρηθούν, ατυχώς, ενοχλητικά και εσύ αδιάφορη τότε ίσως θα ήταν καλλίτερα να μείνεις σπίτι σου. Και για σένα, γιατί εκτός από γονιός είσαι και άνθρωπος και κουράζεσαι και αξίζεις όπως όλοι μας να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Κανείς νοήμων άνθρωπος, ακόμα κι αν δεν έχει παιδιά, δεν θα παρεξηγηθεί αν του πεις "συγγνώμη, δεν μπορώ τα παιδιά και 'γω είμαστε πολύ κουρασμένοι". Στην τελική θα πρέπει να δείξουν κατανόηση και ως προς αυτό.

 

Η ανοχή διαφέρει, όπως όλοι γνωρίζουμε, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτό που για μένα ξεπερνά τα όρια για σένα είναι πιθανόν εντός ορίων των ανοχών σου και το αντίστροφο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ έχω λιγότερο ελαστικά όρια από τα δικά σου θα πρέπει να ανεχτώ πχ ένα παιδί να κανιβαλίζει το σπίτι μου. Και για να μην παρεξηγηθείς, το φέρνω απλώς ως παράδειγμα. (Επίσης, και ο επισκέπτης πρέπει να σέβεται το σπίτι στο οποίο βρίσκεται)

 

Όσο αφορά τα πολλά παιδιά θα σου υπενθυμίσω πως όντας ομαδάρχισσα είχα να κάνω με 15 παιδιά ταυτόχρονα, διαφορετικών ηλικιών, με διαφορετικές ανάγκες και κυρίως ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΩΜΕΝΑ. Μπορεί να μην ήμουν η μαμά τους αλλά έπρεπε να τα βγάλω πέρα μαζί τους. Και με τα 15. Και θα ξαναευλογήσω τα γένια μου. Το έκανα. Και πέρασαν αυτά καλά κι εγώ καλλίτερα. Όλα τα καλοκαίρια.

 

Και για να θυμίσω και να υπερθεματίσω τι είπε το yogini: "Πάντως το αν εισαι άνθρωπος με ευαισθησία προς το κοινωνικό σύνολο ειναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις σαν άνθρωπος, δεν αλλάζει μετά τη γέννηση του παιδιού. Κάποιοι είπαν παραπάνω ότι εμένα δεν με νοιάζει το παιδί μου ειναι ζωηρό και ας φύγουν οι υπόλοιποι απο την καφετέρια....αυτή η στάση ζωής ειναι γενικότερη και δεν αφορά το άτομο μόνο ως γονιό. Ειναι η νεα στάση ζωής και αδιαφορίας κατ εμέ που υπάρχει και κυριαρχεί σε πολλές σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Απλά δεν μας ενδιαφέρει ο δίπλα μας αλλά μόνο η πάρτη μας....δεν ξέρω αν άλλοι το λένε κοινωνικοποίηση.

 

Συμπερασμα προσωπικό πάντα: Σίγουρα θα γίνω λίγο πιο ελαστική σαν γονέας αλλά δεν θα αλλάξει η προσωπικότητα μου και οι αξίες μου."

 

Συμφωνώ και επαυξάνω!

[blue]

Ο καθε γονιος ειναι υπευθυνος για τα παιδια του και την ανατροφη τους και δε καταλαβαινω γιατι η Βουλα νομιζει οτι αναφερονται ολα τα post για κεινη. Δε ειδα καποια κοπελα να μιλαει προσωπικα η να μιλαει για καποιο αλλο μελος εδω του φορουμ. .

 

τότε μάλλον δεν ξέρεις την χρήση των quotes ούτε διάβασες όλα τα μήνυματα.

Εσύ πάντως μιλάς προσωπικά και θα σε παρακαλούσα να μην ξανασχοληθείς μαζί μου οριστικά.

 

ξερω πολυ καλα τη χρηση των quotes απλα δε τα εβαλα γιατι τα τελευταια σου ποστς αναφερονταν στη κοπελα που ξεκινησε το post. Δεν ειδα κανενα ποστ να κατηγορει εσενα προσωπικα ουτε για τα παιδακια σου ουτε για τον τροπο που ανατρεφεις τα παιδια σου. Επαναλαμβανω πως ολες οι αποψεις εδω που γραφονται οπως ανεφερε και η κοπελα που το αρχισε οτι ειναι γενικες. Αν θες να τις εκλαμβανεις ως προσωπικες προβλημα σου. Καμια κοπελα που γραφει εδω δεν εχει ως σκοπο να προσβαλλει καποια αλλη εδω μεσα.

 

Και τελος δεν εχω καμια ορεξη να ασχοληθω μαζι σου γιατι δε σε γνωριζω προσωπικα. Απλα παρεθεσα την αποψη μου στο αρχικο ποστ.

[blue]

" Ντροπή μου, το ξέρω

Και στεναχωρήθηκα....!!!

Ελπίζω να μην με θεωρήτε πολύ bitch

ελπίζω να μην μου κρεμάσετε την ταμπέλα "Μήδεια" με αυτό το post"

 

Χιούμορ. Με δόση ειρωνίας στη δήλωση στεναχώριας. Αλλά θα ρίξω το φταίξιμο στον γραπτό λόγο που δεν αφήνει πάντα να φανεί το ύφος του γράφοντος. Είμαι ολοκληρωμένη προσωπικότητα (έτσι λέω ο ψυχιατρός μου! ) και δεν έκανα κάτι για το οποίο θα έπρεπε, ένας φυσιολογικός άνθρωπος να νιώθει ενοχές. Αν νιώθαμε ενοχές κάθε φορά που θα έπρεπε να θέσουμε όρια σε ανθρώπους που δεν έχουν την κρίση, την διάθεση ή την ευφυία να το κάνουν μόνοι τους τότε θα έπρεπε να παρακαλάμε για τον σεβασμό που όλοι οφείλουμε ο ένας στον άλλο και είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΣ.

 

"μεταξύ άλλων βρίσκεται και η κούραση της ανατροφής ενός, δύο η περισσότερων παιδιών, διότι καταλαβαίνεις ότι οι προτεραιότητες και οι ευθύνες αλλάζουν σε έναν γονέα αλλά ο χρόνος επιμερισμού τους παραμένει ο ίδιος. Εκτός του να φροντίζεις τα παιδιά (υπογραμμιζω τον πληθυντικό γιατί με το ένα παιδί κάπως σώζεται η κατάσταση), υπάρχει το σπίτι σου, η δουλειά σου, το ταίρι σου και ένα σωρό άλλα που θα πρέπει να συμβιβάσεις και στα οποία δεν μπορείς να διατηερείσαι ταυτόχρονα τέλειος σε όλα.

Και βέβαια θα τρέξεις πίσω από το παιδί σου που κάνει ζημιές σε ξένη περιουσία αλλά και ο φιλοξενών πρέπει να δείχνει ανοχή στους επισκέπτες του (και στους κουρασμένους και κάποτε μή γνωρίζοντες τα πάντα, γονείς, αλλά και στα παιδιά) με την γνώση ότι υπάρχει δυσκολία στην ανατροφή τους, και ενίοτε να μην κατηγορεί τους γονείς για αδιαφορία με τέτοια ευκολία. Είναι άλλο το φαινεσθε και άλλο το είναι, αν με καταλαβαίνεις."

 

Όσο για το παραπάνω θα πώ το επίσης για κάποιους αυτονόητο. Όταν είσαι τόσο κουρασμένος/η και ως εκ τούτου δεν μπορείς να ασχοληθείς με τα παιδιά σου τόσο όσο ίσως χρειάζεται για να μην θεωρηθούν, ατυχώς, ενοχλητικά και εσύ αδιάφορη τότε ίσως θα ήταν καλλίτερα να μείνεις σπίτι σου. Και για σένα, γιατί εκτός από γονιός είσαι και άνθρωπος και κουράζεσαι και αξίζεις όπως όλοι μας να χαλαρώσεις και να ξεκουραστείς. Κανείς νοήμων άνθρωπος, ακόμα κι αν δεν έχει παιδιά, δεν θα παρεξηγηθεί αν του πεις "συγγνώμη, δεν μπορώ τα παιδιά και 'γω είμαστε πολύ κουρασμένοι". Στην τελική θα πρέπει να δείξουν κατανόηση και ως προς αυτό.

 

Η ανοχή διαφέρει, όπως όλοι γνωρίζουμε, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Αυτό που για μένα ξεπερνά τα όρια για σένα είναι πιθανόν εντός ορίων των ανοχών σου και το αντίστροφο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι επειδή εγώ έχω λιγότερο ελαστικά όρια από τα δικά σου θα πρέπει να ανεχτώ πχ ένα παιδί να κανιβαλίζει το σπίτι μου. Και για να μην παρεξηγηθείς, το φέρνω απλώς ως παράδειγμα. (Επίσης, και ο επισκέπτης πρέπει να σέβεται το σπίτι στο οποίο βρίσκεται)

 

Όσο αφορά τα πολλά παιδιά θα σου υπενθυμίσω πως όντας ομαδάρχισσα είχα να κάνω με 15 παιδιά ταυτόχρονα, διαφορετικών ηλικιών, με διαφορετικές ανάγκες και κυρίως ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΕΓΑΛΩΜΕΝΑ. Μπορεί να μην ήμουν η μαμά τους αλλά έπρεπε να τα βγάλω πέρα μαζί τους. Και με τα 15. Και θα ξαναευλογήσω τα γένια μου. Το έκανα. Και πέρασαν αυτά καλά κι εγώ καλλίτερα. Όλα τα καλοκαίρια.

 

Και για να θυμίσω και να υπερθεματίσω τι είπε το yogini: "Πάντως το αν εισαι άνθρωπος με ευαισθησία προς το κοινωνικό σύνολο ειναι κάτι που το έχεις ή δεν το έχεις σαν άνθρωπος, δεν αλλάζει μετά τη γέννηση του παιδιού. Κάποιοι είπαν παραπάνω ότι εμένα δεν με νοιάζει το παιδί μου ειναι ζωηρό και ας φύγουν οι υπόλοιποι απο την καφετέρια....αυτή η στάση ζωής ειναι γενικότερη και δεν αφορά το άτομο μόνο ως γονιό. Ειναι η νεα στάση ζωής και αδιαφορίας κατ εμέ που υπάρχει και κυριαρχεί σε πολλές σύγχρονες δυτικές κοινωνίες. Απλά δεν μας ενδιαφέρει ο δίπλα μας αλλά μόνο η πάρτη μας....δεν ξέρω αν άλλοι το λένε κοινωνικοποίηση.

 

Συμπερασμα προσωπικό πάντα: Σίγουρα θα γίνω λίγο πιο ελαστική σαν γονέας αλλά δεν θα αλλάξει η προσωπικότητα μου και οι αξίες μου."

 

Συμφωνώ και επαυξάνω!

 

με καλυψες απολυτα!! Συμφωνω 1000%

[voula2]

Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι και καλός γονιός επίσης..

 

αυτό μόνο κρατώ από το ποστ σου.

όλα τα άλλα είναι συμπεράσματα που δεν με αφορούν.

Οσο για τον γουάτσον, θα έγραφα τι πίστευα εγώ προτου κάνω οικογένεια αλλά πλέον περιττεύει. Καλύτερα να δεις εδώ

 

Some observers reflexively dismiss Watson's genetic prescriptions as the idiosyncratic ideas of a crank; wasn't that, they ask, the fellow who suggested a genetic linkage between skin color and sex drive? Or else ascribe them to Watson's desire to keep genetic research at the cutting edge. Yet while both of these hypotheses could be true, they miss the more important point: James Watson genuinely believes in a renewed eugenics, now scientifically accurate and technically powerful, and has laid out a logical, strategic framework for moving science and society in that direction.

 

και εδώ

 

In the interview, he was quoted as saying Africans were less intelligent than Europeans

 

από τα http://www.geneticsandsociety.org/article.php?id=245

και

http://news.bbc.co.uk/1/hi/sci/tech/7052416.stm

αντίστοιχα.

[voula2]

livinath,

το τελευταίο σου ποστ με βρίσκει απολύτως σύμφωνη.

Οποιος θέλει να καταλάβει, καταλαβαίνει.

Αυτό και εγώ υποστηρίζω.

[livinath]

Ο καθε γονιος ειναι υπευθυνος για τα παιδια του και την ανατροφη τους και δε καταλαβαινω γιατι η Βουλα νομιζει οτι αναφερονται ολα τα post για κεινη. Δε ειδα καποια κοπελα να μιλαει προσωπικα η να μιλαει για καποιο αλλο μελος εδω του φορουμ. .

 

τότε μάλλον δεν ξέρεις την χρήση των quotes ούτε διάβασες όλα τα μήνυματα.

Εσύ πάντως μιλάς προσωπικά και θα σε παρακαλούσα να μην ξανασχοληθείς μαζί μου οριστικά.

 

ξερω πολυ καλα τη χρηση των quotes απλα δε τα εβαλα γιατι τα τελευταια σου ποστς αναφερονταν στη κοπελα που ξεκινησε το post. Δεν ειδα κανενα ποστ να κατηγορει εσενα προσωπικα ουτε για τα παιδακια σου ουτε για τον τροπο που ανατρεφεις τα παιδια σου. Επαναλαμβανω πως ολες οι αποψεις εδω που γραφονται οπως ανεφερε και η κοπελα που το αρχισε οτι ειναι γενικες. Αν θες να τις εκλαμβανεις ως προσωπικες προβλημα σου. Καμια κοπελα που γραφει εδω δεν εχει ως σκοπο να προσβαλλει καποια αλλη εδω μεσα.

 

Και τελος δεν εχω καμια ορεξη να ασχοληθω μαζι σου γιατι δε σε γνωριζω προσωπικα. Απλα παρεθεσα την αποψη μου στο αρχικο ποστ.

 

 

Επιτρέψτε μου να παρέμβω μια και ως συντάκτρια του post νιώθω και λίγο "μήλο της έριδος" .

Πουθενά δεν προσωποποιούμε τον "Ανώνυμο Αδιάφορο Γονιό". Κανείς δεν έχει τέτοια πρόθεση και νομίζω πως είναι σε όλους σαφές. Αν κάποιος/α είναι ευαίσθητος/ή στο βαθμό αυτό που θίγεται τότε ίσως να ήταν καλλίτερα αν απήχε από τη συγκεκριμένη συζήτηση.

 

Υπάρχει βέβαια και η παροιμία που λέει πως "όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται" αλλά μάλλον θα οξύνω κι άλλο τα πνεύματα οπότε αγνοήστε με....

[voula2]

[quote name="blue"

κανενα ποστ να κατηγορει εσενα προσωπικα ουτε για τα παιδακια σου ουτε για τον τροπο που ανατρεφεις τα παιδια σου. Επαναλαμβανω πως ολες οι αποψεις εδω που γραφονται οπως ανεφερε και η κοπελα που το αρχισε οτι ειναι γενικες. Αν θες να τις εκλαμβανεις ως προσωπικες προβλημα σου. Καμια κοπελα που γραφει εδω δεν εχει ως σκοπο να προσβαλλει καποια αλλη εδω μεσα.

 

Και τελος δεν εχω καμια ορεξη να ασχοληθω μαζι σου γιατι δε σε γνωριζω προσωπικα. Απλα παρεθεσα την αποψη μου στο αρχικο ποστ.

 

τα QUOTES που αναφέρεις ερωτούσαν εμένα προσωπικά.

Αν δεν ξέρεις να τα διαβάσεις, τότε είναι δικό σου πρόβλημα.

[livinath]

(χώρια που με το fistikaki έχουμε μια καρμική πεθερο-σχέση Laughing Laughing ).

 

αχ βρε τυχερουλα!! εσυ ποτε δε θα χρειαστει να κυνηγας το πιτσιρικι σου! ειμαι σιγουρη οτι θα αναθετεις στον πεθερο-μυαλο-τυροπιτακι, να το προσεχει!!

 

Αν κάνω κάτι τέτοιο θα είναι σαν να ανοίγω και πάλι τον Καιάδα που προανέφερες...!

[voula2]

Αν κάποιος/α είναι ευαίσθητος/ή στο βαθμό αυτό που θίγεται τότε ίσως να ήταν καλλίτερα αν απήχε από τη συγκεκριμένη συζήτηση.

 

Υπάρχει βέβαια και η παροιμία που λέει πως "όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται" αλλά μάλλον θα οξύνω κι άλλο τα πνεύματα οπότε αγνοήστε με....

 

αν και μόνο αν, απευθύνεις την παραπάνω παροιμία- υπαινιγμό σε εμένα ή στην Χαρά, σου ανταποδίδω τον υπαινιγμό και πραγματικά σε αγνοώ όπως αναφέρεις.

Λυπάμαι και για τον χρόνο που ξόδεψα μαζί σας καταθέτοντας την εμπειρία όλων των γονέων που έχω υπό την παρακολουθησή μου.

Τέλος.