Παίρνοντας μια μεγάλη απόφαση...

[kLiMt]

Είναι τόσο ασύγκριτη εμπειρία η απόκτηση ενός παιδιού που σε καταλαβαίνω απόλυτα...Θέλεις να το νιώσεις με κάθε τίμημα. Εύχομαι να σας πάνε όλα καλά.

[moon child]

Θα μιλήσω εκ του ασφαλούς...αλλά πήρα θάρρος γιατί είδα παραπάνω ότι υπήρξαν και άλλες κοπέλες που δεν κατατάσσουν την εγκυμοσύνη σε περίοπτη θέση όσο αφορά την μητρότητα.

Λοιπόν εγώ το μόνο ωραίο που βρήκα στην εγκυμοσύνη ήταν ότι μου πρόσφερε την δικαιολογία να τρώω σαν γουρούνι και να κρύβω τα κιλά μου πίσω από μία τεράστια κοιλιά. Αισθανόμουν το μωρό να κουνιέται, χαιρόμουν γιατί αυτό σήμαινε ότι ήταν υγιές αλλά δεν μου έβγαινε καμία αγάπη.

Αυτήν την αγάπη δεν την αισθάνθηκα ούτε στην κλινική. Αισθάνθηκα όμως μία ευθύνη για αυτό το πλάσμα που επέλεξα εγώ να το φέρω στη ζωή όποτε έπεσα με τα μούτρα και από την πρώτη ώρα δεν άφηνα κανέναν να το ακουμπήσει εκτός από τον άντρα μου, την παιδίατρο και τις νοσοκόμες. Δεν το αγαπούσα αλλά το θήλασα 10 μήνες με ότι αυτό συνεπάγεται (πληγωμένες θηλές, έλλειψη προσωπικής ελευθερίας). Δεν το αγαπούσα αλλά τα ανέλαβα όλα μόνη μου το πρώτο χρόνο αρνούμενη κάθε βοήθεια από τις πρόθυμες γιαγιάδες.

Σήμερα (20 μηνών) το λατρεύω. Δεν ξέρω αν αυτή η αγάπη πηγάζει από το καθήκον, την καρδιά ή το ένστικτο ξέρω όμως ότι στην ιδέα ότι θα παντρευτεί και θα μου τον πάρει άλλη γυναίκα κάπως μου έρχεται (μάλλον πρέπει να αρχίσω ψυχανάλυση για να μην δω σε 30 χρόνια το όνομά μου στο θέμα με τις πεθερές) .

Ναι η εγκυμοσύνη είναι μία εμπειρία...αλλά οι εμπειρίες που σου χαρίζει η ανατροφή του παιδιού είναι απείρως περισσότερες και ουσιαστικότερες.

Και τέλος προσπαθώντας με την φαντασία μου να βάλω τον εαυτό μου στη θέση μίας γυναίκας που δεν μπορεί να κυοφορήσει καταλήγω ότι θα σκεφτόμουν τόσο εγωιστικά που μπορεί και να μην προχωρούσα στην απόκτηση ενός παιδιού. Αλλά σε παρακαλώ μην σκεφτείς και εσύ έτσι και άκουσε τις εμπειρίες των μανάδων αυτών που πέρασα και από το στάδιο της εγκυμοσύνης και σου λένε ότι αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στο μετά. Σου εύχομαι καλή δύναμη κόντρα στα στερεότυπα!

 

 

ακριβώς έτσι! τόσο που όταν έβλεπα κοπέλες να μιλάν και να χαιδεύουν κοιλιές τις κορόιδευα! για μένα αυτό που πάτησε την σκανδάλη της μητρότητας ήταν το ανήμπορο του βρέφους, να το κοιτάω και να σκέφτομαι πως αν εγώ πάθω κάτι θα είναι έρημο και αβοήθητο, εντελώς ανυπεράσπιστο. και για τα δύο μου παιδιά το ίδιο, όσο ήταν μέσα στην κοιλιά ήταν έμβρυα, που έτρεμα για την υγεία τους αλλά ως εκεί. και Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ. Αν μπορούσα, άν ήταν εύκολο και είχα χρήματα, θα έβαζα παρένθετη και ας είμαι πάρα πολύ υγιής, και γέννησα δύο υγιέστατα γαιδουράκια των 4άρων κιλών, λόγω dna και όχι διαβήτη, που με πέθαναν για 9 μήνες το καθένα με τον τρόπο του.

 

ΗΛΙΟΧΑΡΗΣ,

Και θεωρώ το έργο της παρένθετης τόσο όμορφο και τόσο ιερό και αξιοθαύμαστο, που θα το έκανα και η ίδια για κάποιον που αγαπώ πολύ με χαρά, για να δώ την χαρά στα μούτρα του την τελική ώρα, και ας ήξερα οτι θα περάσω 9 μήνες μαρτυρίου φτου ξανά και από την αρχή.

 

όπως αξιοθαύμαστη θεωρώ και την υοθεσία, γενικά πιστεύω πως είναι πράξεις που μας κάνουν να σεβόμαστε και να θαυμάζουμε τον ευατό μας και την ζωή και μας εξυψώνουν σαν άτομα. Ένας άνθρωπος που κάνει αυτή την "δουλειά" αποκλείεται να είναι κάθαρμα, δεν μπορεί να το βλέπει μόνο σαν δουλειά, καλά τα λεφτά με τόση κρίση, αλλά αν δεν θέλεις να κάνεις καλό για δική σου ανάγκη να κάνεις καλό, δεν παλεύονται 9 μήνες (που να γεννάς και δύσκολα και να περιμένεις και τοκετό)

 

σου τα γράφω αυτά για να σου πω Ηλιόχαρης να μήν το βλέπεις μόνο σαν μια κακή εμπορική λύση, μπορεί να ακούγεται ρομαντικό αλλά το πιστεύω πως μπορεί να υπάρχουν πολλές παρένθετες που ναι μεν πληρώνονται, αλλά μπορεί εξίσου να το κάνουν για να ανταμοίβονται με αυτή την τελική στιγμή, του να βλέπουν την χαρά και την συγκίνιση στο πρόσωπο των βιολογικών γονιών, γι' αυτή την στιγμή εγώ τις ζηλεύω αφάνταστα... μία τέτοια γυναίκα θα φερόταν με πολύ σεβασμό και φροντίδα στο έμβρυό σου και η όλη ιστορία να μήν ήταν μονο εμπορική αλλά και μια ιστορία προσφοράς και αγάπης, βαθιά ανθρώπινη και όμορφη.

 

εγώ προσωπικά έτσι θα επέλεγα να το δώ, δεν υπάρχουν μόνο κερδοσκόποι άνθρωποι και καθαρά εμπορικές λύσεις, δεν υπάρχει άσπρο και μαύρο. Σκέψου πως αν ξαφνικά γινόσουν καλά και μπορούσες να το κάνεις και σύ για μια άλλη κοπέλα που πραγματικά το χρειαζόταν, πόσο καλά θα ένιωθες και δες και την παρένθετη με άλλο μάτι.

 

σου εύχομαι το καλύτερο, να πάνε όλα καλά και να μήν φοβάσαι, when there is a will, there is a way.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Εχεις δικιο σε ο,τι γραφεις ...... αλλα σκεψου τι ειναι αυτο που θελεις περισσοτερο ενα μωρο υγιεστατο με μια μανουλα υγιεστατη και χαρουμενη η μια ανεκπληρωτη επιθυμια?

[elenip]

Ηλιόχαρις θα σου πω την άποψή μου και ας σε στενοχωρήσω αλλα εσύ ζήτησες να σου πούμε την άποψή μας καταλαβαίνω απόλυτα πως αισθάνεσαι γιατί μία εκ των κολλητών μου έχει ανίατη ασθένεια εκ γενετής και το έχουμε συζητήσει πολύ το θέμα του παιδιού... κατ' αρχάς να σου πω ότι το θέμα το βλέπεις πολύ εγωιστικά! 1ον λες θέλω να κάνω ένα παιδί και δεν με νοιάζει ότι και εάν πάθω... τότε τι να το κάνεις το παιδί? αν είναι να βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου για να φέρεις ένα παιδάκι στον κόσμο και χτυπάω ξύλο εσύ να την κάνεις, το μωρό ποιος θα το μεγαλώσει??? 2ον αποφασίσατε την παρένθετη μητέρα και την άλλη ημέρα κλαις και χτυπιέσαι ότι δεν την θέλεις... αν αισθάνεσαι άσχημα τώρα πως πιστεύεις ότι θα αισθάνεσαι όταν η κοιλίτσα της κοπέλας μεγαλώνει, όταν ακουμπάς την κοιλιά της και νιώθεις το πέταγμα του μωρού?? μήπως γλυκειά μου όλα αυτά είναι λίγο εγωιστικά??? 3ον το να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό θα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη απόφαση και να ξέρουμε πολύ καλά για ποιο λόγο θα το φέρουμε στον κόσμο... το παιδί δεν το κάνουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ενδεχομένως ανασφάλειες ή να πούμε όλες έκαναν παιδί γιατί να μην κάνω και εγώ ένα? και τελευταίον και σημαντικότερον μητέρα είναι αυτή που μεγαλώνει το παιδί!!! τι σημασία έχει εάν το παιδί γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, με καισαρική, με εξωσωματική, με παρένθετη μητέρα, με υιοθεσία? το θέμα είναι τι γίνεται από την στιγμή και μετά που θα έρθει αυτό το μωράκι στον κόσμο κατά πόσο είμαστε ικανοί και άξιοι να το μεγαλώσουμε και να του προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό!!! συγνώμη εάν σε στενοχωρώ, ο καθένας έχει την άποψή του, αλλά να βλέπουμε τόσα παιδάκια σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία που περιμένουν ένα χέρι βοήθειας να τους δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουν και αυτά σε μια φυσιολογική οικογένεια που μπορεί να τους προσφέρει μόνο αγάπη και από την άλλη να καθόμαστε να "στενοχωριόμαστε" για τον τρόπο που θα έρθει το παιδί στον κόσμο εεεε με χαλάει λίγο... εγώ πάντως σου εύχομαι με το καλό να έρθει στην αγκαλιά σου το μωράκι και να του προσφέρεις όλη την αγάπη σου!!

[faiaathanasia]

Ηλιόχαρις θα σου πω την άποψή μου και ας σε στενοχωρήσω αλλα εσύ ζήτησες να σου πούμε την άποψή μας καταλαβαίνω απόλυτα πως αισθάνεσαι γιατί μία εκ των κολλητών μου έχει ανίατη ασθένεια εκ γενετής και το έχουμε συζητήσει πολύ το θέμα του παιδιού... κατ' αρχάς να σου πω ότι το θέμα το βλέπεις πολύ εγωιστικά! 1ον λες θέλω να κάνω ένα παιδί και δεν με νοιάζει ότι και εάν πάθω... τότε τι να το κάνεις το παιδί? αν είναι να βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου για να φέρεις ένα παιδάκι στον κόσμο και χτυπάω ξύλο εσύ να την κάνεις, το μωρό ποιος θα το μεγαλώσει??? 2ον αποφασίσατε την παρένθετη μητέρα και την άλλη ημέρα κλαις και χτυπιέσαι ότι δεν την θέλεις... αν αισθάνεσαι άσχημα τώρα πως πιστεύεις ότι θα αισθάνεσαι όταν η κοιλίτσα της κοπέλας μεγαλώνει, όταν ακουμπάς την κοιλιά της και νιώθεις το πέταγμα του μωρού?? μήπως γλυκειά μου όλα αυτά είναι λίγο εγωιστικά??? 3ον το να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό θα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη απόφαση και να ξέρουμε πολύ καλά για ποιο λόγο θα το φέρουμε στον κόσμο... το παιδί δεν το κάνουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ενδεχομένως ανασφάλειες ή να πούμε όλες έκαναν παιδί γιατί να μην κάνω και εγώ ένα? και τελευταίον και σημαντικότερον μητέρα είναι αυτή που μεγαλώνει το παιδί!!! τι σημασία έχει εάν το παιδί γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, με καισαρική, με εξωσωματική, με παρένθετη μητέρα, με υιοθεσία? το θέμα είναι τι γίνεται από την στιγμή και μετά που θα έρθει αυτό το μωράκι στον κόσμο κατά πόσο είμαστε ικανοί και άξιοι να το μεγαλώσουμε και να του προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό!!! συγνώμη εάν σε στενοχωρώ, ο καθένας έχει την άποψή του, αλλά να βλέπουμε τόσα παιδάκια σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία που περιμένουν ένα χέρι βοήθειας να τους δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουν και αυτά σε μια φυσιολογική οικογένεια που μπορεί να τους προσφέρει μόνο αγάπη και από την άλλη να καθόμαστε να "στενοχωριόμαστε" για τον τρόπο που θα έρθει το παιδί στον κόσμο εεεε με χαλάει λίγο... εγώ πάντως σου εύχομαι με το καλό να έρθει στην αγκαλιά σου το μωράκι και να του προσφέρεις όλη την αγάπη σου!!

 

τόσο απλά..

[faiaathanasia]

σιγουρα δε θα βρεθω στη θεση σου και δε θα καταλαβω ποτε τη λαχταρα σου.

εγω ετσι οπως το διαβασα, μου δημιουργηθηκαν ερωτηματα...φυσικα ξερω πως το θελεις να το κανεις αλλα δε θελω να πω οτι θα σου πουν οι αλλες κοπελες.... το πρωτο που μου ηρθε στο μυαλο διαβαζοντας αυτο θα σου πω:

 

 

 

Φυσικα και δε ξερεις και αυτο το περιβαλλον ποσο θα ειναι ασφαλες, (αναλογα τι θεωρεις εσυ ασφαλες φυσικα ). εγω σε τετοιες περιπτωσεις σκεφτομαι τα παντα. . Ετσι δε θα μπορουσα να ξερω πως μια αλλη κυοφορει το μωρο μου και εγω δε ξερω που ειναι τι κανει, αν ειναι καλα καθε δευτερολεπτο της μερας, αν αρρωστησε, γιατι δε σηκωσε μια φορα το τηλεφωνο (...αρα μπορει κατι να χει παθει) αν χτυπησε, αν κανει πραγματα που δε θελεις για το μωρο σου (πχ να πινει αλκοολ η να καπνιζει για παραδειγμα), AN τρωει σωστα και οχι φαγητα που μπορει να δημιουργησουν προβλημα στο μωρο μου (πχ τοξοπλασμωση), αν... αν.... Εγω νομιζω δε θα το αντεχα αυτο το αγχος. Οπως δεν αφηνω τα παιδια μου να πανε βολτα με αλλον, παρα με εμενα και με τον αντρα μου.

Δε ξερω πραγματικα με τοσο αγχος που μου δημιουργουν αυτα τα ερωτηματα τι θα εκανα. Αν νομιζεις πως μπορεις να αντεξεις εννεα μηνες ετσι, τοτε θα σου ελεγα να το κανεις. Κανενα ηθικο η κοινωνικο εμποδιο δεν υπαρχει στο μυαλο μου.

 

Φαντάσου.. και θα το κυοφορεί μια υγιής γυναίκα.... σκέψου και να το κυοφορήσει η ίδια της, με σοβαρό πρόβλημα υγείας.......

[carol]

Μπορείς να μου εξηγήσεις ποιανού παιδί είναι αυτό που υιοθετείται; Του γείτονα ή αυτού/ αυτής που το εγκατέλειψε;

Εγώ δηλαδή που υιοθετήθηκα και με μεγάλωσε η θετή μου μαμά ποιανής παιδί είμαι; δεν είμαι παιδί της μαμάς μου που ξενυχτούσε από πάνω μου όταν είχα κρίσεις από τη ρευματοπάθειά μου! Και ας είμαι παιδί με δύο μαμάδες!

[zouzounel]

Kι εγώ με την πλειοψηφία θα συμφωνήσω, τη λύση της παρένθετης μητερας. Κι αν "χασεις" αυτούς τους 9 μήνες της εγκυμοσύνης όπως λες, θα κερδίσεις χρονια και χρόνια ανείπωτης αγάπης και συναισθημάτων που θα σου προσφέρει ενα παιδί. Τι σημασία θα εχουν τοτε οι 9 μήνες που δεν εζησες?

Επίσης προσωπικά νιώθω ότι εμεις οι μαμάδες εχουμε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να ειμαστε καλά, για τα παιδιά μας. Τυχαινει καποιες φορές να χτυπησω πχ το χερι μου ή το πόδι μου σε μια γωνία και ερχεται ο μικρός και με φιλάει και κλαιει "πονεσες μανούλα μου?"... φαντάζεσαι πώς θα νιώθει το μικρουλι αν η μαμά του παθει κατι πιο σοβαρό? Εγω εχασα τον πατέρα μου στα 32 και ακόμα δε μπορώ να το ξεπεράσω! Θελω λοιπον να ειμαι καλά για τα παιδιά μου, για να μη νιωσουν τα παιδιά μου νωρίς τον πονο που νιωθω εγώ... έτσι το βλεπω. Γιατι να διακινδυνεψεις την υγεία σου, δεν ειναι εγωιστικό, ειναι υποχρέωση. Και βεβαια διακινδυνεύεις και τη ζωή του μωρού... αυτό ναι, ίσως ειναι εγωιστικό, να λες θελω ενα παιδί και ό,τι γινει... Γιατί? Αφού υπάρχει η επιλογή της παρένθετης μητέρας, οι πιθανότητες (γιατι σε αυτες τις περιπτώσεις παντα με πιθανότητες και στατιστικές μιλάμε) να κρατήσεις ενα υγιές μωράκι στα χερια σου ειναι πολύ μεγαλύτερες.

Να το κανεις! Αρκει να εισαι σιγουρη για την επιλογή σου.

[FamilyGuy]

Ηλιόχαρις είναι μια απόφαση γενναία και ορθή με βάση τα δεδομένα που έχεις να αντιμετωπίσεις. Και φυσικά συμφωνώ με την προλαλήσασα ότι πρέπει να είσαι σίγουρη για την επιλογή σου. Κατά την γνώμη μου το θέμα είναι κατά πόσον αντέχεις ψυχολογικά μια τέτοια διαδικασία και σίγουρα θα σου πρότεινα να σας υποστηρίξει κάποιος ψυχολόγος. Εδώ πολλά ζευγάρια αποζητούν την υποστήριξη ψυχολόγου για την εξωσωματική πόσο μάλλον για μια διαδικασία απείρως πιο πολύπλοκη. Έυχομαι να πάνε όλα καλά!

[carol]

Σαφώς και να το κάνεις! Το παιδάκι χρειάζεται μια γερή μανούλα για να μεγαλώσει! Πρόσεξε πρώτα τη δική σου υγεία για να έχεις ένα γερό μωρό σωματικά και ψυχικά! Καλή επιτυχία είτε επιλέξεις παρένθετη είτε ένα παιδάκι από κάποιο ίδρυμα!

[marchalina]

Ηλιόχαρις θα σου πω την άποψή μου και ας σε στενοχωρήσω αλλα εσύ ζήτησες να σου πούμε την άποψή μας καταλαβαίνω απόλυτα πως αισθάνεσαι γιατί μία εκ των κολλητών μου έχει ανίατη ασθένεια εκ γενετής και το έχουμε συζητήσει πολύ το θέμα του παιδιού... κατ' αρχάς να σου πω ότι το θέμα το βλέπεις πολύ εγωιστικά! 1ον λες θέλω να κάνω ένα παιδί και δεν με νοιάζει ότι και εάν πάθω... τότε τι να το κάνεις το παιδί? αν είναι να βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου για να φέρεις ένα παιδάκι στον κόσμο και χτυπάω ξύλο εσύ να την κάνεις, το μωρό ποιος θα το μεγαλώσει??? 2ον αποφασίσατε την παρένθετη μητέρα και την άλλη ημέρα κλαις και χτυπιέσαι ότι δεν την θέλεις... αν αισθάνεσαι άσχημα τώρα πως πιστεύεις ότι θα αισθάνεσαι όταν η κοιλίτσα της κοπέλας μεγαλώνει, όταν ακουμπάς την κοιλιά της και νιώθεις το πέταγμα του μωρού?? μήπως γλυκειά μου όλα αυτά είναι λίγο εγωιστικά??? 3ον το να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό θα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη απόφαση και να ξέρουμε πολύ καλά για ποιο λόγο θα το φέρουμε στον κόσμο... το παιδί δεν το κάνουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ενδεχομένως ανασφάλειες ή να πούμε όλες έκαναν παιδί γιατί να μην κάνω και εγώ ένα? και τελευταίον και σημαντικότερον μητέρα είναι αυτή που μεγαλώνει το παιδί!!! τι σημασία έχει εάν το παιδί γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, με καισαρική, με εξωσωματική, με παρένθετη μητέρα, με υιοθεσία? το θέμα είναι τι γίνεται από την στιγμή και μετά που θα έρθει αυτό το μωράκι στον κόσμο κατά πόσο είμαστε ικανοί και άξιοι να το μεγαλώσουμε και να του προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό!!! συγνώμη εάν σε στενοχωρώ, ο καθένας έχει την άποψή του, αλλά να βλέπουμε τόσα παιδάκια σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία που περιμένουν ένα χέρι βοήθειας να τους δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουν και αυτά σε μια φυσιολογική οικογένεια που μπορεί να τους προσφέρει μόνο αγάπη και από την άλλη να καθόμαστε να "στενοχωριόμαστε" για τον τρόπο που θα έρθει το παιδί στον κόσμο εεεε με χαλάει λίγο... εγώ πάντως σου εύχομαι με το καλό να έρθει στην αγκαλιά σου το μωράκι και να του προσφέρεις όλη την αγάπη σου!!

 

Για μενα ...ολοι κανουμε παιδια απο εγωισμο

Αν το σκεφτουμε.. υποκυπτουμε στο ενστικτο της διαιωνησης του ειδους μας...εχουμε υποσεινηδητα την αναγκη να αφησουμε το βιολογικο μας απωτυπωμα ..οπως και τα ζωα

Αν δεν ηταν ετσι δεν θα καναμε δικα μας παιδια και θα σπευδαμε να υιοθετησουμε ολα τα εγκαταλελειμενα παιδακια...και χωρις να σκεφτουμε την ηλικια των παιδιων ή καποια προβληματα υγειας

Υπαρχουν ανθρωποι που οντως εχουν κανει την υπερβαση..ειναι ελαχιστοι

 

Το θεμα του εγωισμου δεν εχει να κανει με την περιπτωση αυτη περισσοτερο απ οτι εχει να κανει με συνηθισμενες εγκυμοσυνες

[latiatoula]

Ηλιόχαρις θα σου πω την άποψή μου και ας σε στενοχωρήσω αλλα εσύ ζήτησες να σου πούμε την άποψή μας καταλαβαίνω απόλυτα πως αισθάνεσαι γιατί μία εκ των κολλητών μου έχει ανίατη ασθένεια εκ γενετής και το έχουμε συζητήσει πολύ το θέμα του παιδιού... κατ' αρχάς να σου πω ότι το θέμα το βλέπεις πολύ εγωιστικά! 1ον λες θέλω να κάνω ένα παιδί και δεν με νοιάζει ότι και εάν πάθω... τότε τι να το κάνεις το παιδί? αν είναι να βάλεις σε κίνδυνο τη ζωή σου για να φέρεις ένα παιδάκι στον κόσμο και χτυπάω ξύλο εσύ να την κάνεις, το μωρό ποιος θα το μεγαλώσει??? 2ον αποφασίσατε την παρένθετη μητέρα και την άλλη ημέρα κλαις και χτυπιέσαι ότι δεν την θέλεις... αν αισθάνεσαι άσχημα τώρα πως πιστεύεις ότι θα αισθάνεσαι όταν η κοιλίτσα της κοπέλας μεγαλώνει, όταν ακουμπάς την κοιλιά της και νιώθεις το πέταγμα του μωρού?? μήπως γλυκειά μου όλα αυτά είναι λίγο εγωιστικά??? 3ον το να φέρεις στον κόσμο ένα μωρό θα πρέπει να είναι συνειδητοποιημένη απόφαση και να ξέρουμε πολύ καλά για ποιο λόγο θα το φέρουμε στον κόσμο... το παιδί δεν το κάνουμε για να καλύψουμε τις δικές μας ενδεχομένως ανασφάλειες ή να πούμε όλες έκαναν παιδί γιατί να μην κάνω και εγώ ένα? και τελευταίον και σημαντικότερον μητέρα είναι αυτή που μεγαλώνει το παιδί!!! τι σημασία έχει εάν το παιδί γεννήθηκε με φυσιολογικό τοκετό, με καισαρική, με εξωσωματική, με παρένθετη μητέρα, με υιοθεσία? το θέμα είναι τι γίνεται από την στιγμή και μετά που θα έρθει αυτό το μωράκι στον κόσμο κατά πόσο είμαστε ικανοί και άξιοι να το μεγαλώσουμε και να του προσφέρουμε το καλύτερο δυνατό!!! συγνώμη εάν σε στενοχωρώ, ο καθένας έχει την άποψή του, αλλά να βλέπουμε τόσα παιδάκια σε ιδρύματα και ορφανοτροφεία που περιμένουν ένα χέρι βοήθειας να τους δοθεί μια ευκαιρία να ζήσουν και αυτά σε μια φυσιολογική οικογένεια που μπορεί να τους προσφέρει μόνο αγάπη και από την άλλη να καθόμαστε να "στενοχωριόμαστε" για τον τρόπο που θα έρθει το παιδί στον κόσμο εεεε με χαλάει λίγο... εγώ πάντως σου εύχομαι με το καλό να έρθει στην αγκαλιά σου το μωράκι και να του προσφέρεις όλη την αγάπη σου!!

 

Εντελώς πληροφοριακά: η διαδικασία της υιοθεσίας, είναι εξαιρετικά δύσκολη, χρονοβόρα, με γραφειοκρατία και πολλές απογοητεύσεις. Ειδικά, αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα υγείας στο ένα από τα δύο μέλη του ζευγαριού, όπως συμβαίνει με την κοπέλα, είναι σχεδόν απίθανο να εγκριθεί η αίτησή τους. Αυτά τα γράφω με βάσει τις εμπειρίες φιλικών ζευγαριών, ακόμα δεν έχω μπει στη διαδικασία να κάνω αίτηση υιοθεσίας για εμάς. Το ότι υπάρχουν τόσα πολλά παιδάκια στα ιδρύματα λοιπόν, δεν είναι τυχαίο, δυστυχώς. Οφείλεται στο νομικό πλαίσιο που είναι πολύ αυστηρό.Για αυτό το λόγο πάρα πολλά ζευγάρια καταλήγουν στη λύση της παρένθετης.

[Ηλιόχαρις]

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια για όλες τις απαντήσεις, δεν με στενοχώρησε καμία απάντηση, συζήτηση κάνουμε άλλωστε. Ήθελα τις γνώμες όλων σας, το δουλεύω στο μυαλό μου και είμαι σίγουρη. Για τον ψυχολόγο που είπε μια κοπέλα δεν είμαι αρνητική, πιστεύω όμως οτι θα το διαχειριστώ καλά. Αν δω και ρετάρω θα πάω οπωσδήποτε. Για την υιοθεσία το είπα οτι φέρομαι εγωιστικά και το ξέρω. Θαυμάζω αυτούς που υιοθετούν και ξεπερνούν το θέμα οτι το παιδί τους έχει δυο μαμαδες όπως είπε η carol. Ασε που δεν θα με εγκρίνουν.

Επίσης η marchalina καλά λέει, όλοι και όλες θα θέλαμε το δικό μας παιδί.

Χα! Στα πεθερικά πως το λένε τώρα?

[magdoulini]

Ναι η εγκυμοσύνη είναι μία εμπειρία...αλλά οι εμπειρίες που σου χαρίζει η ανατροφή του παιδιού είναι απείρως περισσότερες και ουσιαστικότερες.

 

 

γονιος ειναι αυτος που μεγαλωνει ενα παιδι,που δινει ολη του την ζωη σε αυτο το παιδι και οχι απαραιτητα αυτος που το φερνει στον κοσμο...καταλαβαινω τα συναισθηματα σου,αλλα αν πραγματικα θελεις ενα παιδακι,τοτε θα βρεις τον τροπο να το αποκτησεις...η μανουλα του θα εισαι εσυ,γιατι εσυ θα το μεγαλωσεις,εσυ θα πονας για αυτο...εφοσον δεν μπορεις να κυοφορησεις,οι λυσεις σου ειναι οι εξης δυο που ηδη εχουν αναφερθει...το παιδι θα ειναι δικο σου σε καθε περιπτωση...οταν το επεξεργαστεις αυτο με τον εαυτο σου και το αποδεχτεις,τοτε θα θα δεις απο μονη σου οτι οι ενδοιασμοι σου θα υποχωρησουν και θα εισαι σε θεση να το προχωρησεις...

[MarcoPolo]

Με τσαμπουκα ανακοινωνοντας στο οταν θα εχει μπει το νερο στο αυλακι και θα εισαι ετοιμη, ως μια αποφαση τελεσιδικη θα το πεις χωρις να αφηνεις περιθωρια για παραπανω κουβεντες. Θα υποστηριξεις την επιλογη σου και οσοι σαγαπανε θα το σεβαστουν για οσους εχουν διαφορετικη αποψη μην αναλωθεις περισσοτερο.

[maria ampelokipi]

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια για όλες τις απαντήσεις, δεν με στενοχώρησε καμία απάντηση, συζήτηση κάνουμε άλλωστε. Ήθελα τις γνώμες όλων σας, το δουλεύω στο μυαλό μου και είμαι σίγουρη. Για τον ψυχολόγο που είπε μια κοπέλα δεν είμαι αρνητική, πιστεύω όμως οτι θα το διαχειριστώ καλά. Αν δω και ρετάρω θα πάω οπωσδήποτε. Για την υιοθεσία το είπα οτι φέρομαι εγωιστικά και το ξέρω. Θαυμάζω αυτούς που υιοθετούν και ξεπερνούν το θέμα οτι το παιδί τους έχει δυο μαμαδες όπως είπε η carol. Ασε που δεν θα με εγκρίνουν.

Επίσης η marchalina καλά λέει, όλοι και όλες θα θέλαμε το δικό μας παιδί.

Χα! Στα πεθερικά πως το λένε τώρα?

 

 

Κοίτα να είσαι καλά εσύ και ο άντρας σου, κάντε αυτό που κρίνετε καλύτερο (και η δική μου ψήφος πάει υπέρ της παρένθετης μητέρας) και όλοι οι άλλοι είναι δευτερεύοντες!!!

Σου εύχομαι να γίνεις (και μπορείς, το ξέρω, γιατί οι δοκιμασίες μας κάνουν πιο δυνατούς) η καλύτερη μανούλα του κόσμου, με οποιονδήποτε τρόπο αποφασίσεις!!!

[maela]

Τα πεθερικα σου.. σιγουρα θελουν ενα εγγονακι απο εσας.. και επισης σιγουρα θα θελουν να ειναι υγειες το εγγονακι τους οπως επισης και η νυφουλα τους!Δεν νομιζω οτι θα σε προτρεψουν να το κυοφορησεις εσυ εφοσον τιθεται ενα τετοιο ζητημα σοβαρο.Επισης δεν νομιζψ να σας πιεσουν να υιοθετισετε εφοσον δεν το θελετε !Αρα ολα οδηγουν στο οτι θα το δεχτουν!

[v & a]

να σε ρωτησω εχετε σκεφτει τη πιθανοτητα παρενθετης απο το οικογ. περιβαλλον σας?

εχουμε δει αρκετες φορες αδελφες ακομα και μαμαδες να το κανουν!η ειναι πολυ προχωρημενο για τη χωρα μας?

[MarcoPolo]

Προχω δεν ειναι εχει γινει και στην Ελλαδα με επιτυχια το εκανε μανα για την κορη και αδερφη για αδερφη αλλα υπαρχει οριο ηλικιας που δεχεται το δικαστηριος εως 50 ετων να ειναι η παρενθετη. Αν δεν εχεις στο συγγενικο περιβαλλον ατομο προθυμο δυσκολο να βρεις απο γνωστους παντως. Το λεω γιατι το ειχα ψαξει.

[Luce]

Εγώ δηλαδή που υιοθετήθηκα και με μεγάλωσε η θετή μου μαμά ποιανής παιδί είμαι; δεν είμαι παιδί της μαμάς μου που ξενυχτούσε από πάνω μου όταν είχα κρίσεις από τη ρευματοπάθειά μου! Και ας είμαι παιδί με δύο μαμάδες!

Φυσικά είσαι παιδί της μαμάς που σε μεγάλωσε, δεν το συζητώ!

[Luce]

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τα μηνύματα από κοπέλες που προσπαθούν να πείσουν την Ηλιόχαρι να υιοθετήσει παιδάκι ενώ η κοπέλα το είπε ξεκάθαρα πολλές φορές ότι δεν θέλει για δικούς της λόγους. Αν μπορείτε να την βοηθήσετε προς την κατεύθυνση της παρένθετης να το κάνετε. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι συνειδητοποιημένοι και κατάλληλοι να γίνουν θετοί γονείς, πώς να το κάνουμε!

 

 

 

Την υιοθεσία την απορρίψαμε για πολύ εγωιστικούς λόγους, ναι το παραδέχομαι. Όταν το παιδί θα φτάσει στα 18 θα ψάξει να βρεί

τη μαμά του. Δεν θα είμαι εγω η μαμα του. Ναι εγω θα το έχω μεγαλώσει κλπ αλλα θα πάει να βρει τη μαμα του, θα έχει και άλλη μαμα.

Επίσης επειδή δεν θέλει ο άντρας μου.

 

 

Κοπέλα μου πολύ καλά κάνεις και δεν υιοθετείς αφού θέλεις το παιδί να έχει τα δικά σου γονίδια και βλέπεις ένα υιοθετημένο παιδί σαν ξένο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το σθένος να υιοθετήσουν και να ξεπεράσουν ορισμένα πράγματα που είναι στο μυαλό τους. Κάποιοι θέλουν οπωσδήποτε να διαιωνίσουν το δικό τους DNA. Δεκτό και σεβαστό.

 

Αφού το παραδέχεσαι και έχεις αυτογνωσία να μην το κάνεις. Δούλεψέ το στο μυαλό σου προς την κατεύθυνση της παρένθετης και προσπάθησε να ξεπεράσεις τους όποιους δισταγμούς και προκαταλήψεις που έχεις. Μακάρι να μπορούσες να ζήσεις την εμπειρία της εγκυμοσύνης και της γέννας αλλά αφού είναι επικίνδυνα για την υγεία σου και ενδεχομένως την υγεία του εμβρύου σταμάτα να το σκέφτεσαι και να βασανίζεσαι και δες το στόχο. Ένα παιδί! Κοίτα το δάσος και όχι το δέντρο!

[Ηλιόχαρις]

Κοπέλα μου πολύ καλά κάνεις και δεν υιοθετείς αφού θέλεις το παιδί να έχει τα δικά σου γονίδια και βλέπεις ένα υιοθετημένο παιδί σαν ξένο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το σθένος να υιοθετήσουν και να ξεπεράσουν ορισμένα πράγματα που είναι στο μυαλό τους. Κάποιοι θέλουν οπωσδήποτε να διαιωνίσουν το δικό τους DNA. Δεκτό και σεβαστό.

 

!

 

Δεν ειπα ποτε κάτι τέτοιο, δεν ξερω αν το ανέφερα αλλα πιθανώς να πάρω ξένα ωάρια. Μπορει τα δικά μου να μην ειναι καλης ποιότητας και να μην μεγαλώνουν. Δεν τίθεται θεμα dna απο μενα, πίστεψε με.

 

Η υιοθεσία είναι κάτι που το έχω βγάλει τελείως απο το μυαλό μου λόγω του προβλήματος υγείας, ήξερα οτι δεν είχα ελπίδες.

 

Δεν βλέπω το υιοθετημένο παιδί σαν ξένο, ποτε δεν ειπα κάτι τέτοιο. Αντιθέτως πιστεύω πως ο γονιός που υιοθετεί το κάνει με πολύ μεγάλη λαχτάρα και αγάπη. Αυτός ο γονιός θέλει ένα παιδί πραγματικά και κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει. Αλλά είπα και πάλι ο νόμος είναι πολύ αυστηρός σε αυτή την περίπτωση.

[Luce]

Δεν ειπα ποτε κάτι τέτοιο, δεν ξερω αν το ανέφερα αλλα πιθανώς να πάρω ξένα ωάρια. Μπορει τα δικά μου να μην ειναι καλης ποιότητας και να μην μεγαλώνουν. Δεν τίθεται θεμα dna απο μενα, πίστεψε με.

 

Η υιοθεσία είναι κάτι που το έχω βγάλει τελείως απο το μυαλό μου λόγω του προβλήματος υγείας, ήξερα οτι δεν είχα ελπίδες.

 

Δεν βλέπω το υιοθετημένο παιδί σαν ξένο, ποτε δεν ειπα κάτι τέτοιο. Αντιθέτως πιστεύω πως ο γονιός που υιοθετεί το κάνει με πολύ μεγάλη λαχτάρα και αγάπη. Αυτός ο γονιός θέλει ένα παιδί πραγματικά και κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει. Αλλά είπα και πάλι ο νόμος είναι πολύ αυστηρός σε αυτή την περίπτωση.

Mε συγχωρείς, αλλά εγώ αυτό κατάλαβα. Ίσως δεν εκφράστηκες καλά. Είπες συγκεκριμένα: Όταν το παιδί θα φτάσει στα 18 θα ψάξει να βρεί

τη μαμά του. Δεν θα είμαι εγω η μαμα του.

Συνεπώς φαντάστηκα ότι δεν μπορούσες να ξεπεράσεις το γεγονός ότι δεν θα είχε γεννηθεί από εσένα, άρα θα ήταν άλλη η μαμά του και όχι εσύ!

[elin]

Διαβάζω κ θέλω να κλάψω.

 

Έχω κάποιο θέμα υγείας εκ γενετής που θα μπορούσε να απειλήσει τη ζωή μου κατά τη διάρκεια εγκυμοσύνης, όπως επίσης κ κατά τη στιγμή της γέννας (με καισαρική, δεν συζητώ για ΦΤ)-με επιπλοκή καρδιολογικής φύσης κ ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

Όλοι οι γιατροί που πήγα με απέτρεπαν, λέγοντάς μου ότι θα κινδυνεύσω, ότι έπρεπε να ρυθμίσω κάποια πράγματα με ένα σοβαρό χειρουργείο κ στη συνέχεια, παίρνοντας αντιπηκτικά εφόρου ζωής να επιχειρήσω να αποκτήσω παιδί (με ό,τι συνεπάγεται αυτή η αγωγή).

 

Βρέθηκε ένας γιατρός που ακύρωσε τους υπόλοιπους, λέγοντάς μου ότι μπορώ να προσπαθήσω με προσοχή, συνεχείς εξετάσεις και παρακολούθηση(μεγάλο όνομα).

 

Επέλεξα να πιστέψω αυτόν. Τόλμησα, έμεινα έγκυος, έκανα συνεχείς εξετάσεις, πρόσεξα να μην πάρω κιλά γιατί ήταν επικίνδυνο, έμεινα 9 μήνες ξάπλα γιατί είχα συνεχείς αιμορραγίες άσχετες με το πρόβλημά μου (φανταστείτε να έπερνα αντιπηκτικά, με τόση αιμορραγία), γενικώς πάλεψα να κρατηθεί αυτό το μωρό στην κοιλιά μου γιατί δεν θα είχα κ πολλές ευκαιρίες

 

Έμεινα ακίνητη (πλήρως) 24ωρα ολόκληρα, με σήκωναν να με κάνουν μπάνιο, να πάω τουαλέτα, μου έφερναν το δίσκο με το φαγητό στο κρεβάτι, η μήτρα μου έκανε συσπάσεις και δεν μπορούσα να πάρω φάρμακα γιατί έφερναν ταχυπαλμία και υπήρχε κίνδυνος για την καρδιά-μόνο μαγνήσιο κ το σταυρό μας-κ το αίμα να ρέει. Εγώ να κοιτάω το ταβάνι, να μιλάω στην κοιλιά μου και να λέω στον εαυτό μου ότι αυτό το παιδί θα το γεννήσω.

 

Είχα διάφορες επιπλοκές, άσχετες με το θέμα μου οι οποίες υποχώρησαν μετά τον τοκετό.

Το παιδί γεννήθηκε 3 εβδομάδες νωρίτερα, ευτυχώς γερό.

 

Ρίσκαρα για δεύτερη φορά και έφερα στον κόσμο κ δεύτερο παιδί. Πάλί οι γιατροί να μου λένε ότι ζητάω πολλά στον προγεννητικό έλεγχο. Εννέα μήνες όμως δεν πέρασα ούτε απέξω από νοσοκομείο, έκανα μόνο τις εξετάσεις που σχετίζονταν με την εγκυμοσύνη. Πήγα μόνο δυο μέρες πριν γεννήσω για προεγχειρητικό έλεγχο.

 

Στη δεύτερη καισαρική είχα από πάνω μου-πέραν του γυναικολόγου κ του επιτελείου του-διευθυντή καρδιολόγο, διευθυντή αναισθησιολόγο κ μία έξτρα μαία να μου μιλάει συνέχεια. Πριν το χειρουργείο με είχε δει μια στρατιά γιατρών κ όλοι μου έλεγαν "όλα θα πάνε καλά"-ναι, αλλά άμα το ακούσεις πάνω από τριάντα φορές σε μία ώρα, ανησυχείς...

 

Εγώ το μόνο που έφερνα στο μυαλό μου κατά τη διάρκεια της καισαρικής, ήταν το προσωπάκι του πρώτου μου παιδιού κ έλεγα στον εαυτό μου ότι πρέπει να τα καταφέρω για αυτό (το δεύτερο δεν το είχα γνωρίσει ακόμη).

 

Δεν θέλω να το παίξω ήρωας. Θα μπορούσαν τα πράγματα να έχουν μια άσχημη κατάληξη για όλους. Εγώ απλώς επέλεξα να πιστέψω τη μία από τις δύο εκδοχές που είχα κ να ρισκάρω. Κ δεν σου κρύβω ότι πριν τη δεύτερη γέννα φοβόμουν μην συμβεί οτιδήποτε κ μετά τι θα απογίνει το παιδί μου...

 

Μπορεί σε κάποιους η επιλογή μου να φαίνεται εγωιστική, όμως δεν ήταν αυτοσκοπός να φέρω απλώς παιδιά στον κόσμο για να αποδείξω ότι μπορώ. Ελπίζω να είμαι καλά για να τα μεγαλώσω κ το ίδιο εύχομαι για όλους τους γονείς.

 

Κ πίστεψέ με, ένιωσα να δένομαι με τα παιδιά μου αρκετό καιρό μετά τη γέννα. Όπως έχει ήδη ειπωθεί, πιστεύω κ εγώ ότι αρχικά η ευθύνη σε κάνει να τα φροντίζεις και το δέσιμο έρχεται αργότερα. Οι κλοτσιές στην κοιλιά είναι πολύ λίγο σε σχέση με αυτό που εισπράττεις κατά τη διάρκεια της ανατροφής. Η μάνα είναι αυτή που τα μεγαλώνει κατά την άποψή μου και όχι αυτή που τα γεννάει απαραίτητα.

 

Μην νομίζεις ότι μιλάω εκ του ασφαλούς. Ο εφιάλτης μου δεν έχει περάσει, απλά τον έκλεισα για λίγο έξω. Σίγουρα θα βρει πόρτα να τρυπώσει αλλά τώρα έχω δύο φύλακες αγγέλους που μου δίνουν δύναμη κάθε μέρα να προσπαθήσω να αντέξω για να κερδίσω χρόνο κοντά τους και να αντιμετωπίσω το αναπόφευκτο.

 

Δεν σε συμβουλεύω να ρισκάρεις. Είναι μια δική σου απόφαση το τι θα κάνεις. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι γιατροί είναι κ αυτοί άνθρωποι, ο Μεγαλοδύναμος ένας κ συμβόλαιο μαζί Του δεν έχει κάνει κανείς.

 

Σε φιλώ κ σου εύχομαι να κρατήσεις στα χέρια σου τουλάχιστον ένα μωρό, ανεξάρτητα από το πώς αυτό θα έρθει στον κόσμο.

[Ηλιόχαρις]

Διαβάζω κ θέλω να κλάψω.

 

Έχω κάποιο θέμα υγείας εκ γενετής που θα μπορούσε να απειλήσει τη ζωή μου κατά τη διάρκεια εγκυμοσύνης, όπως επίσης κ κατά τη στιγμή της γέννας (με καισαρική, δεν συζητώ για ΦΤ)-με επιπλοκή καρδιολογικής φύσης κ ό,τι αυτό συνεπάγεται.

 

Όλοι οι γιατροί που πήγα με απέτρεπαν, λέγοντάς μου ότι θα κινδυνεύσω, ότι έπρεπε να ρυθμίσω κάποια πράγματα με ένα σοβαρό χειρουργείο κ στη συνέχεια, παίρνοντας αντιπηκτικά εφόρου ζωής να επιχειρήσω να αποκτήσω παιδί (με ό,τι συνεπάγεται αυτή η αγωγή).

 

...

 

Δεν σε συμβουλεύω να ρισκάρεις. Είναι μια δική σου απόφαση το τι θα κάνεις. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι οι γιατροί είναι κ αυτοί άνθρωποι, ο Μεγαλοδύναμος ένας κ συμβόλαιο μαζί Του δεν έχει κάνει κανείς.

 

Σε φιλώ κ σου εύχομαι να κρατήσεις στα χέρια σου τουλάχιστον ένα μωρό, ανεξάρτητα από το πώς αυτό θα έρθει στον κόσμο.

 

Ευχαριστώ πολύ κούκλα μου που μοιράστηκες την ιστορία σου. Ιστορίες σαν τη δική σου, της Marcopolo και άλλες από γνωστές μου ,με φοβίζουν και μου δίνουν θάρρος συνάμα.

Γιατί όχι κι εγώ?

Το σκεφτόμουν κι έκλαιγα, αλλά τώρα πια είμαι αποφασισμένη οτι το παιδί μου αξίζει μια μητέρα γερή.

Δεν μπορώ να ρισκάρω ούτε την παραμικρή μείωση της καλής μου υγείας (τι παράλογο ακούγεται!καλή κατάσταση εννοώ) γιατί το μωρό μου θα με χρειάζεται 100% υγιής και ικανή.

 

 

ΥΓ. Όταν πριν απο αρκετά χρόνια έπαθα καρδιακη καμψη και ημουν στην εντατική έπρεπε να δεις τον γιατρό μου. Κορυφή, φοβερός επιστήμονας, πανέξυπνος. Αλλα εκεί λίγησε. Γιατρέ πότε θα βγω του έλεγα και μάσαγε τα λόγια του. Ξέρω λοιπόν οτι δεν είναι θεοί, όμως αυτός ο γιατρός μου χάρισε τη ζωή και τώρα ξέρεις τί? Αποφάσισε να ρισκάρει μαζί μου μετά από πολύ προσπάθεια μου να τον κάνω να μου πει το ναι.

Οι κίνδυνοι όμως παραμένουν και το ξέρω κι εγώ κι αυτός.