Είναι δύσκολο να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα

[Φάνια Βιλλιώτη]

Η μάθηση είναι μια σύνθετη διαδικασία που απαιτεί χρόνο και εξάσκηση. Φυσιολογικό μέρος αυτής της διαδικασίας είναι και η αποτυχία.

Τα παραπάνω λόγια είναι σημαντικό να τα γνωρίζουν και τα παιδιά, διότι πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι ο φόβος της αποτυχίας δυσχεραίνει τη μαθησιακή διαδικασία. Η εμμονή της σχολικής επιτυχίας δημιουργεί το φόβο της αποτυχίας, κι αυτός με τη σειρά του αυξάνει το αίσθημα της ανικανότητας του ατόμου κι έτσι εμποδίζεται η μάθηση. Αντίθετα, όταν οι μαθητές είναι προετοιμασμένοι ότι το μάθημα και οι ασκήσεις που ακολουθούν είναι δύσκολες και απαιτούν εξάσκηση και χρόνο έχουν καλύτερη επίδοση και αυτοεικόνα.

Μην ξεχνάμε λοιπόν να μιλάμε στα παιδιά και να εξηγούμε ότι η νέα γνώση είναι σαν να μαθαίνουμε ποδήλατο. Την πρώτη φορά νιώθουμε αβέβαιοι, φοβόμαστε ίσως, πέφτουμε, αλλά όσο εξασκούμαστε τα καταφέρνουμε καλύτερα και στο τέλος απολαμβάνουμε τη βόλτα μας! Έτσι γίνεται και με τη νέα γνώση, αρχικά μας δυσκολεύει, στην πορεία εξασκούμαστε και στο τέλος την κατακτούμε και μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τα πράγματα.

[marchalina]

Με ποιους τρόπους μπορει να ενθαρυνθεί ενα παιδι που στα πρωτα του σχολικα βηματα,βιωνει σχολικη αποτυχια;

[Goblin]

Το ίδιο ερώτημα θα ήθελα να θέσω και εγώ…

 

Με ποιους τρόπους μπορει να ενθαρυνθεί ενα παιδι που στα πρωτα του σχολικα βηματα,βιωνει σχολικη αποτυχια;

[emmaki]

Με ποιους τρόπους μπορει να ενθαρυνθεί ενα παιδι που στα πρωτα του σχολικα βηματα,βιωνει σχολικη αποτυχια;

 

Λέγοντας του ότι ΟΚ δεν το κατάφερες, άλλη φορά ίσως τα καταφέρεις. Ε>σύ μπορείς να κανεις "αυτό" (κάτι που κάνει καλά) που οι άλλοι δεν μπορούν. Όλοι κάοια στιγμή δεν τα κάνουμε όλα σωστά. Ούτε η μαμά ούτε ο μπαμπάς μπορούν να τα κάνουν όλα καλά με την πρώτη φορά. Σιγά σιγά, όμως, μάθαμε. Έστι θα μάθεις και εσύ.

Και στέλνετε το παιδί να κάνει κάτι άλλο που του αρέσει.....

[kinkajoujou]

Δεν έχω καμία σχέση με εκπαίδευση, αλλά δεν θα έλεγα έτσι εύκολα "Δεν πειράζει, εσύ κάνεις άλλα πράγματα πιο καλά". Για μένα είναι πολύ σημαντική η προσπάθεια και νομίζω ότι το πιο δυνατό συναίσθημα για ένα παιδί είναι να τα καταφέρει σε κάτι που στην αρχή το δυσκόλευε. θα έβρισκα καινούριους τρόπους να ασχοληθεί με το αντικείμενο, θα του εξηγούσα ότι χωρίς πολλή δουλειά κανένας δεν γίνεται καλός σε κάτι (εκτός κι αν είναι έμφυτο ταλέντο, που κι αυτό όμως δεν φτάνει) και θα του έλεγα να προσπαθήσει αρκετά για κάτι, πριν το απορρίψει επειδή του φαίνεται δύσκολο.

 

Προσωπικά δεν συμφωνώ με αυτό το "ντάντεμα" που επικρατεί και τον τρομερό φόβο μην πληγωθεί το παιδί μέσω της αποτυχίας. Πρέπει να νιώσει και την αποτυχία, για να καταλάβει ότι είναι ένα άσχημο συναίσθημα, αλλά ότι δεν είναι και το τέλος του κόσμου, ούτε είναι άχρηστο σαν άνθρωπος επειδή δυσκολεύεται στα μαθηματικά π.χ. Και πρέπει όμως να νιώσει και την τεράστια αυτοπεποίθηση που παίρνεις, όταν προσπαθείς πολύ για κάτι και τελικά το καταφέρνεις. Νομίζω ότι αυτό χτίζει πολύ πιο δυνατά παιδιά, από το απλό "ΟΚ, δεν τα καταφέρνω σε αυτό, θα βρω κάτι άλλο". Και θα του εξηγούσα ότι κάθε νέα γνώση που του προσφέρεται και την απορρίπτει απλά επειδή του φαίνεται δύσκολη, είναι και μια πόρτα που κλείνει κι αργότερα θα δυσκολευτεί ακόμη περισσότερο να την ξανανοίξει..

 

Κι επίσης δεν θα του έλεγα σε καμία περίπτωση ότι είναι δύσκολο να μαθαίνει. Θα του έλεγα ότι μερικές φορές μπορεί να δυσκολευόμαστε, αλλά το να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα είναι συναρπαστικό και μας βοηθάει να έχουμε μια καλύτερη κατανόηση του κόσμου γύρω μας.

[emmaki]

Δεν έχω καμία σχέση με εκπαίδευση, αλλά δεν θα έλεγα έτσι εύκολα "Δεν πειράζει, εσύ κάνεις άλλα πράγματα πιο καλά". Για μένα είναι πολύ σημαντική η προσπάθεια και νομίζω ότι το πιο δυνατό συναίσθημα για ένα παιδί είναι να τα καταφέρει σε κάτι που στην αρχή το δυσκόλευε. θα έβρισκα καινούριους τρόπους να ασχοληθεί με το αντικείμενο, θα του εξηγούσα ότι χωρίς πολλή δουλειά κανένας δεν γίνεται καλός σε κάτι (εκτός κι αν είναι έμφυτο ταλέντο, που κι αυτό όμως δεν φτάνει) και θα του έλεγα να προσπαθήσει αρκετά για κάτι, πριν το απορρίψει επειδή του φαίνεται δύσκολο.

 

Προσωπικά δεν συμφωνώ με αυτό το "ντάντεμα" που επικρατεί και τον τρομερό φόβο μην πληγωθεί το παιδί μέσω της αποτυχίας. Πρέπει να νιώσει και την αποτυχία, για να καταλάβει ότι είναι ένα άσχημο συναίσθημα, αλλά ότι δεν είναι και το τέλος του κόσμου, ούτε είναι άχρηστο σαν άνθρωπος επειδή δυσκολεύεται στα μαθηματικά π.χ. Και πρέπει όμως να νιώσει και την τεράστια αυτοπεποίθηση που παίρνεις, όταν προσπαθείς πολύ για κάτι και τελικά το καταφέρνεις. Νομίζω ότι αυτό χτίζει πολύ πιο δυνατά παιδιά, από το απλό "ΟΚ, δεν τα καταφέρνω σε αυτό, θα βρω κάτι άλλο". Και θα του εξηγούσα ότι κάθε νέα γνώση που του προσφέρεται και την απορρίπτει απλά επειδή του φαίνεται δύσκολη, είναι και μια πόρτα που κλείνει κι αργότερα θα δυσκολευτεί ακόμη περισσότερο να την ξανανοίξει..

 

Κι επίσης δεν θα του έλεγα σε καμία περίπτωση ότι είναι δύσκολο να μαθαίνει. Θα του έλεγα ότι μερικές φορές μπορεί να δυσκολευόμαστε, αλλά το να μαθαίνουμε καινούρια πράγματα είναι συναρπαστικό και μας βοηθάει να έχουμε μια καλύτερη κατανόηση του κόσμου γύρω μας.

 

Εγώ μιλάω για τη στιγμή της "αποτυχίας" πώς θα το χειριστείς.

Αν πεις στο παιδί ξαναπροσπάθησε και δεν μπορεί γιατί για κάποιο λόγο δεν του "κάθεται" αυτή η εργασία η συγκεκριμένη, δεν κάνεις τίποτα από το να απογοητεύεις το παιδί.

Του λες, λοιπόν, δεν πειράζει. Το βάζεις να κάνει κάτι άλλο στο οποίο είναι καλό, παίρνει κουράγιο και σε κάποια άλλη στιγμή το ξαναπροσπαθεί.

[kinkajoujou]

Νομίζω ότι τα παιδάκια αυτής της ηλικίας τείνουν να κουράζονται εύκολα και η πρώτη τους αντίδραση σε κάτι που τα δυσκολεύει είναι να το παρατήσουν. Αν π.χ. είχε μια άσκηση που το δυσκόλευε και δεν του έβγαινε, δεν θα του έλεγα προσωπικά "ΟΚ, άστο και το πιάνεις μετά", γιατί αυτό θα του χαλούσε και τη συγκέντρωσή του πιστεύω στο αντικείμενο αυτό. Θα προτιμούσα, χωρίς να πω τίποτε περί αδυναμίας ή αποτυχίας, να το ενθαρρύνω να βρει τη λύση, δίνοντάς του κάποιες υποδείξεις για το πώς πρέπει να σκεφτεί για να βρει τη λύση και θα το καθοδηγούσα στην πορεία. Πιστεύω ότι αυτό θα το βοηθήσει να μάθει να διαβάζει και για αργότερα, που οι ασκήσεις γίνονται όλο και πιο περίπλοκες και χρειάζονται περισσότερη και πιο σύνθετη σκέψη. Να καταλάβει δλδ από μικρό ότι όταν κολλάει το μυαλό μας και δεν καταφέρνουμε κάτι, δεν σημαίνει ότι είμαστε εμείς άχρηστοι, απλά πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να σκεφτούμε με διαφορετικό τρόπο για το ποια θα μπορούσε να είναι η λύση.

 

Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ ότι αν βλέπεις ότι εκείνη την ώρα δεν τραβάει με τίποτε το συγκεκριμένο, θα του έλεγα να πιάσει κάτι άλλο και να το αφήσει για μετά, έχοντας όμως πρώτα κάνει την προσπάθεια που περιέγραψα πιο πάνω.

[DALIA]

Εγώ μιλάω για τη στιγμή της "αποτυχίας" πώς θα το χειριστείς.

Αν πεις στο παιδί ξαναπροσπάθησε και δεν μπορεί γιατί για κάποιο λόγο δεν του "κάθεται" αυτή η εργασία η συγκεκριμένη, δεν κάνεις τίποτα από το να απογοητεύεις το παιδί.

Του λες, λοιπόν, δεν πειράζει. Το βάζεις να κάνει κάτι άλλο στο οποίο είναι καλό, παίρνει κουράγιο και σε κάποια άλλη στιγμή το ξαναπροσπαθεί.

 

Ακριβώς έτσι είναι τουλάχιστον στην α που είναι ο δικός μου. Δηλ. αν τον πιέσεω να γράψει τον νάυτη σωστά την έκατσα. Η που θα γράφει ναυτis ή που δεν θα βάζει τόνο.Οποτε κάνουμε μαθηματικά, ξελαμπικαρουμε και ως δια μαγείας το γράφουμε μια χαρα.

[emmaki]

Νομίζω ότι τα παιδάκια αυτής της ηλικίας τείνουν να κουράζονται εύκολα και η πρώτη τους αντίδραση σε κάτι που τα δυσκολεύει είναι να το παρατήσουν. Αν π.χ. είχε μια άσκηση που το δυσκόλευε και δεν του έβγαινε, δεν θα του έλεγα προσωπικά "ΟΚ, άστο και το πιάνεις μετά", γιατί αυτό θα του χαλούσε και τη συγκέντρωσή του πιστεύω στο αντικείμενο αυτό. Θα προτιμούσα, χωρίς να πω τίποτε περί αδυναμίας ή αποτυχίας, να το ενθαρρύνω να βρει τη λύση, δίνοντάς του κάποιες υποδείξεις για το πώς πρέπει να σκεφτεί για να βρει τη λύση και θα το καθοδηγούσα στην πορεία. Πιστεύω ότι αυτό θα το βοηθήσει να μάθει να διαβάζει και για αργότερα, που οι ασκήσεις γίνονται όλο και πιο περίπλοκες και χρειάζονται περισσότερη και πιο σύνθετη σκέψη. Να καταλάβει δλδ από μικρό ότι όταν κολλάει το μυαλό μας και δεν καταφέρνουμε κάτι, δεν σημαίνει ότι είμαστε εμείς άχρηστοι, απλά πρέπει να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να σκεφτούμε με διαφορετικό τρόπο για το ποια θα μπορούσε να είναι η λύση.

 

Κατά τα άλλα δεν διαφωνώ ότι αν βλέπεις ότι εκείνη την ώρα δεν τραβάει με τίποτε το συγκεκριμένο, θα του έλεγα να πιάσει κάτι άλλο και να το αφήσει για μετά, έχοντας όμως πρώτα κάνει την προσπάθεια που περιέγραψα πιο πάνω.

 

 

Καταρχήν τα πιτσιρίκια μέχρι 5 χρονών έχουν εστίαση προσοχής μέχρι 15 λεπτά το πολύ (αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία). Αν προσπαθήσεις να το κρατήσεις παραπάνω, απλά δεν καταφέρνεις κάτι.

 

Τώρα, αν έχεις ένα 5χρονο που δεν μπορεί να γράψει το 5 π.χ. και το γράφει ανάποδα, ή δεν μπορεί να κάνει την καμπύλη ή κλείνει την καμπύλη ή ό,τι άλλο, ε δεν θα κάτσω να το παιδεύω το παιδί! Ας μην το κάνει σήμερα! Ας το προσπαθήσει ξανά αύριο ή σε 15 λεπτά......Ας πάει να κάνει μια ωραία ζωγραφιά (αν του αρέσει να ζωγραφίζει) να την κολλήσουμε στην πόρτα! Εκεί θα το ενισχύσω και θα του πω ότι δεν έγινε και τίποτα αν δεν μπόρεσε να κάνει το 5! Εκεί θα του πω ότι κανένας δεν γεννήθηκε ξέροντας, αλλά όλοι μαθαίνουμε (και η μαμά και ο μπαμπάς και η δασκάλα) κλπ κλπ κλπ

 

Θα πάει σε άλλο μέρος, θα ηρεμήσει, θα συγκεντρωθεί, είμαι σίγουρη ότι θα το δουλέψει στο μυαλό του το 5, και την επόμενη μέρα θα το ξαναπροσπαθήσει. Το πιο πιθανό είναι ότι θα το κάνει καλύτερο....

[marchalina]

Λέγοντας του ότι ΟΚ δεν το κατάφερες, άλλη φορά ίσως τα καταφέρεις. Ε>σύ μπορείς να κανεις "αυτό" (κάτι που κάνει καλά) που οι άλλοι δεν μπορούν. Όλοι κάοια στιγμή δεν τα κάνουμε όλα σωστά. Ούτε η μαμά ούτε ο μπαμπάς μπορούν να τα κάνουν όλα καλά με την πρώτη φορά. Σιγά σιγά, όμως, μάθαμε. Έστι θα μάθεις και εσύ.

Και στέλνετε το παιδί να κάνει κάτι άλλο που του αρέσει.....

Σε περιπτωση που το παιδι λογω της αποτυχιας αρνειται πχ να παει σχολειο τι κανουμε;

[emmaki]

Σε περιπτωση που το παιδι λογω της αποτυχιας αρνειται πχ να παει σχολειο τι κανουμε;

 

Ψάχνεις να βρεις τι ακριβώς είναι το π΄ροβλημα.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα παιδί που δεν μπορεί να γράψει και λέει ότι επιεδή δεν μπορεί να γράψει δεν θέλει να πάει σχολείο. Πρέπει να δούμε τι κρύβεται πίσω από αυτό. Μήπως οι συμμαθητές του το κορόιδεψαν που δεν μπορεί να γράψει; Κάτι που είπε ο δάσκαλος; Φόβος για το τι θα πείτε εσείς ως γονείς αν δεν γράψει "σωστά";

 

Ανάλογα με το ποιό είναι το θέμα, δουλεύεται διαφορετικά. Πάντα πίσω από μια συμπεριφορά πρέπει να βρούμε τι υπάρχει

[Maya]

Θα σας αναφέρω ένα προσωπικό μου παράδειγμα, γιατί πρόσφατα διαπίστωσα ότι τα παιδιά έχουν πολύ διαφορετική αντίδραση στο πώς αντιλαμβάνονται τα πράγματα.

 

Δέκα μέρες πριν ο γιος μου (ετών 5) βίωσε μίαν αποτυχία στο κολυμβητήριο -τον κατέτεξαν στην μικρή πισίνα, ενώ εκείνος μπορούσε και ήθελε να πάει στη μέγάλη-. Κάνοντας τον αναστοχασμό μου ως μητέρα διαπίστωσα ότι:

 

Δεν είχα ξεκαθαρίσει στο παιδί ότι πρέπει να βάλει συγκεκριμένο στόχο και να προσπαθήσει να τον πετύχει (για να μην το αγχώσω)

Δεν είχα εκτιμήσει σωστά ότι θα τον κρίνουν στα σοβαρά, νόμιζα ότι θα τον αντιμετωπίσουν ως παιδάκι (το μωρό μου)

Δεν του είπα ότι μπορεί κάθε μέρα να πηγαίνουμε να παίζουμε, όπως αυτή τη φορά πρέπει να κάνει το καλύτερο γιατί δοκιμάζεται.

Μετά, δεν του είπα ότι απέτυχε (πάλι για να μην τον αγχώσω) και το έπαιξα τρελλή.

 

Νομίζω ότι η συμπεριφορά μου ήταν μίας υπερπροστατευτικής και κομπλεξικής μαμάς, που έβγαλα πάνω στο παιδί τον δικό μου φόβο για αποτυχία. Ο σίγουρος τρόπος για να μην αποτύχουμε είναι να μην προσπαθήσουμε καθόλου.

 

Ζήτησα λοιπόν μία δεύτερη ευκαιρία και του το είπα ότι το έκανα.

 

Του μίλησα για τους στόχους που βάζουμε στη ζωή μας, τους οποίους του πετυχαίνουμε με την προσπάθεια

Και τέλος του είπα αυτό που νόμιζα ότι το ξέρουμε από την γέννησή μας αλλά, λάθος, πρέπει να μας το πουν: Το να μαθαίνουμε είναι μία ωραία διαδικασία, ένα ωραίο ταξίδι που μας πηγαίνει στη χώρα της γνώσης. Και μετά το είπα το παράδειγμα με το ποδήλατο της Φάνιας (ευχαριστώ πολύ!), που το κατάλαβε αμέσως.

Σας πληροφορώ ότι δεν αγχώθηκε καθόλου, γιατί το να πάει στην μεγάλη πισίνα είναι δικός του στόχος, όχι δικός μου. Με ρώτησε μόνο πότε θα έχει τη δεύτερη ευκαιρία του και μετά μου είπε ότι πρέπει μέχρι τότε να πηγαίνει σε όλα τα μαθήματα -καημένη μανούλα-, για να καταφέρει επιτέλους τις μπουρμπουλίθρες.

Αν δεν τα καταφέρει, θα πάω να τον κεράσω ένα γλυκό για να γιορτάσουμε την προσπάθεια και θα τον βοηθήσω να οργανώσει εκ νέου την επίθεσή του......:lol:

[kinkajoujou]

Καταρχήν τα πιτσιρίκια μέχρι 5 χρονών έχουν εστίαση προσοχής μέχρι 15 λεπτά το πολύ (αυξάνεται ανάλογα με την ηλικία). Αν προσπαθήσεις να το κρατήσεις παραπάνω, απλά δεν καταφέρνεις κάτι.

 

Τώρα, αν έχεις ένα 5χρονο που δεν μπορεί να γράψει το 5 π.χ. και το γράφει ανάποδα, ή δεν μπορεί να κάνει την καμπύλη ή κλείνει την καμπύλη ή ό,τι άλλο, ε δεν θα κάτσω να το παιδεύω το παιδί! Ας μην το κάνει σήμερα! Ας το προσπαθήσει ξανά αύριο ή σε 15 λεπτά......Ας πάει να κάνει μια ωραία ζωγραφιά (αν του αρέσει να ζωγραφίζει) να την κολλήσουμε στην πόρτα! Εκεί θα το ενισχύσω και θα του πω ότι δεν έγινε και τίποτα αν δεν μπόρεσε να κάνει το 5! Εκεί θα του πω ότι κανένας δεν γεννήθηκε ξέροντας, αλλά όλοι μαθαίνουμε (και η μαμά και ο μπαμπάς και η δασκάλα) κλπ κλπ κλπ

 

Θα πάει σε άλλο μέρος, θα ηρεμήσει, θα συγκεντρωθεί, είμαι σίγουρη ότι θα το δουλέψει στο μυαλό του το 5, και την επόμενη μέρα θα το ξαναπροσπαθήσει. Το πιο πιθανό είναι ότι θα το κάνει καλύτερο....

 

Σύμφωνοι, αλλά μιλάμε για μεγαλύτερα παιδάκια, δημοτικού πλέον, που έχουν μπει σε νοοτροπία σχολείου πλέον. Αν κάθε φορά που κάθεται να διαβάζει δυσκολεύεται π.χ. να γράψει το ε, του πεις ΟΚ, σήκω κάνε μια ζωγραφιά, μετά δυσκολευτεί με το 5, του πεις ΟΚ, σήκω λίγο παίξε με τα παιχνίδια σου να ξελαμπικάρεις, το βοηθάει αυτό να μάθει να συγκεντρώνεται σε αυτό που έχει μπροστά του; Δλδ 5 λεπτά στο τραπέζι, 15 στη ζωγραφιά, 5 στο τραπέζι, 10 στο παιχνίδι, μπορεί έτσι να συγκεντρώσει την προσοχή του;

[marandnik]

Maya, εγώ προσωπικά δεν βρίσκω ότι είναι "αποτυχία" να αξιολογηθεί ένα παιδί για την μικρή πισίνα και όχι για την μεγάλη.

 

Οι εκπαιδευτές βλέπουν τα παιδιά και κατατάσσουν με τα δικά του κριτήρια ποια είναι καλύτερο να συνεχίσουν στη μικρή πισίνα και ποια στην μεγάλη. Δεν χρειάζεται να μετατρέπονται τα πάντα στη ζωή μας ή στη ζωή του παιδιού μας σε αγώνα επιβεβαίωσης.

 

Εγώ με την μεγάλη μου κόρη που ξεκίνησε πολύ μικρούλα και ανώριμη το σχολείο ζω από την Α΄δημοτικού σε κάποια σχολικά θέματα πραγματική αδυναμία εκπλήρωσης τους. Θυμάμαι π.χ. τους τόνους, πόση προσπάθεια για να της εξηγήσω εγώ, ο άνδρας μου, ο θείος της, η γιαγιά της, η φίλη της....

Πόσα παραδείγματα, πόσα ευρήματα με παιχνίδια... Απλά δεν μπορούσε να το κατακτήσει αυτό. Η δασκάλα της το βίωνε ως αποτυχία της κόρης μου και προσπαθούσε να το λύσει απλά με επιπλήξεις απέναντί της ενώ εγώ το καταλάβαινα ως αδυναμία της και προσπαθούσα να τη βοηθήσω. Προς το τέλος της χρονιάς και αφού είχα σταματήσει κάθε προσπάθεια απογοητευμένη, το κατάκτησε μόνη της!

 

Από τότε παρατηρώ ότι χωρίς να κάνω ιδιαίτερο κόπο ή να ασχοληθώ ιδιαίτερα, η κόρη μου πάντα δυσκολεύεται στην πρώτη επαφή με νέες γνώσεις περισσότερο από τους υπόλοιπους συμμαθητές της, αλλά μετά από μερικούς μήνες φαίνεται να κατακτά χωρίς κόπο από τη μεριά της τις γνώσεις που δεν κατέκτησε πριν.

 

Οπότε για μένα τίθεται και μεγάλο ζήτημα κατάλληλης ωριμότητας του παιδιού.

[DALIA]

πρέπει όμως τα παιδια να μάθουν να διαχειρίζονται και τις αποτυχίες.Δουλεύω με το παιδι σε αυτο το κομμάτι και πιστεύω ότι κάτι έχουμε καταφέρει.

[DALIA]

Σύμφωνοι, αλλά μιλάμε για μεγαλύτερα παιδάκια, δημοτικού πλέον, που έχουν μπει σε νοοτροπία σχολείου πλέον. Αν κάθε φορά που κάθεται να διαβάζει δυσκολεύεται π.χ. να γράψει το ε, του πεις ΟΚ, σήκω κάνε μια ζωγραφιά, μετά δυσκολευτεί με το 5, του πεις ΟΚ, σήκω λίγο παίξε με τα παιχνίδια σου να ξελαμπικάρεις, το βοηθάει αυτό να μάθει να συγκεντρώνεται σε αυτό που έχει μπροστά του; Δλδ 5 λεπτά στο τραπέζι, 15 στη ζωγραφιά, 5 στο τραπέζι, 10 στο παιχνίδι, μπορεί έτσι να συγκεντρώσει την προσοχή του;

 

Βρε kinka αν το κάνει ΚΑΘΕ φορά εννοείται ότι ψάχνεις άλλους τρόπους.Επισης έχουν το περιθώριο στην α δημοτικου προσαρμογής. Maradnik έχω ελπίδες δηλ.με τους τόνους;;

[marandnik]

Βρε kinka αν το κάνει ΚΑΘΕ φορά εννοείται ότι ψάχνεις άλλους τρόπους.Επισης έχουν το περιθώριο στην α δημοτικου προσαρμογής. Maradnik έχω ελπίδες δηλ.με τους τόνους;;

 

Άσε....μεγάλη πίκρα οι τόνοι.

Τελικά κατέληξα ότι αν δεν είναι έτοιμο το παιδί, όσο και να το πιέζεις και να προσπαθείς, αποτέλεσμα δεν βλέπεις. Όταν ωριμάσει όμως μέσα του αυτή η δεξιότητα, κάνει ένα "κλικ" ένα ωραίο πρωί .... και αυτό ήταν.

 

Απλά θα πρέπει ως γονείς να εκπαιδευτούμε κι εμείς στην ιδέα ότι μπορεί σε κάποια πράγματα το παιδί μας να μην ειναι το εξαιρετικό ταλέντο για την ηλικία του....και απλά να χρειάζεται τον χρόνο του.

[marandnik]

Σύμφωνοι, αλλά μιλάμε για μεγαλύτερα παιδάκια, δημοτικού πλέον, που έχουν μπει σε νοοτροπία σχολείου πλέον. Αν κάθε φορά που κάθεται να διαβάζει δυσκολεύεται π.χ. να γράψει το ε, του πεις ΟΚ, σήκω κάνε μια ζωγραφιά, μετά δυσκολευτεί με το 5, του πεις ΟΚ, σήκω λίγο παίξε με τα παιχνίδια σου να ξελαμπικάρεις, το βοηθάει αυτό να μάθει να συγκεντρώνεται σε αυτό που έχει μπροστά του; Δλδ 5 λεπτά στο τραπέζι, 15 στη ζωγραφιά, 5 στο τραπέζι, 10 στο παιχνίδι, μπορεί έτσι να συγκεντρώσει την προσοχή του;

 

Πάντως κι εγώ σε όλη τη ζωή μου και την παιδική και την ενήλικη καπως έτσι λειτουργώ. Δεν ασχολούμαι δηλαδή καταναγκαστικά με κάτι που έχω υποχρώση να κάνω αλλά προτιμώ να ξελαμπικάρω κάνοντας ασχετα πράγματα που με ευχαριστούν. Αυτό μου επιτρέπει μετά το διάλειμμα να ασχολούμαι με πολύ καλό ποσοστό συγκέντρωσης με την "υποχρέωση" και να την διεκπεραιώνω σε πολύ μικρότερο χρόνο.

[DALIA]

Πάντως κι εγώ σε όλη τη ζωή μου και την παιδική και την ενήλικη καπως έτσι λειτουργώ. Δεν ασχολούμαι δηλαδή καταναγκαστικά με κάτι που έχω υποχρώση να κάνω αλλά προτιμώ να ξελαμπικάρω κάνοντας ασχετα πράγματα που με ευχαριστούν. Αυτό μου επιτρέπει μετά το διάλειμμα να ασχολούμαι με πολύ καλό ποσοστό συγκέντρωσης με την "υποχρέωση" και να την διεκπεραιώνω σε πολύ μικρότερο χρόνο.

 

Και εγω έτσι λειτουργώ! Χθες το βράδυ είχα πάρει δουλειά στο σπίτι που απαιτούσε πολυ πολυ συγκέντρωση και πολλές πολλές πράξεις.Οταν δε μου έβγαινε αυτο που ήθελα ή θα άνοιγα και θα έβλεπα λίγο ποδόσφαιρο ή θα έβγαινα μπαλκόνι για τσιγάρο.Νομίζω ότι όλοι ( μικροί μεγαλοι) έχουν δικαίωμα να επιλέξουν τον τροπο θα "κατακτήσουν" κάτι.

[kinkajoujou]

Εγώ πάλι στη ζωή μου δεν έχω διαβάσει ποτέ πάνω από μία ώρα μάξιμουμ, ακόμη και σε φάση πανελληνίων, γιατί από μικρή όταν καθόμουν να διαβάσω προτιμούσα να συγκεντρωθώ εκεί για μία ώρα και να ξεμπερδέψω, παρά να σηκώνομαι στο μεσοδιάστημα, να τριγυρνάω ασκόπως και τελικά να κάνω 3 ώρες να τελειώσω (όπως έκανε ο αδερφός). To each his own.

 

Από την άλλη, από την πρώτη δημοτικού που πήρα στραβά τα μαθηματικά και κανείς δεν με παρότρυνε να τα δω με άλλο μάτι, τα παράτησα και δεν ξανασχολήθηκα. Οι γονείς έβλεπαν ένα παιδί με πολύ καλούς βαθμούς και δεν έσκαγαν ιδιαίτερα, οπότε το άφησαν έτσι. Εγώ στο δικό μου παιδί πλέον δεν θα έκανα το ίδιο. Ούτε θα του έβγαζα τα νύχια αν δεν τα κατάφερνε, αλλά ούτε και θα το άφηνα εντελώς φλου. Ούτε θα του δημιουργούσα την αίσθηση του αποτυχημένου, αλλά ούτε θα του έλεγα "δεν πειράζει αγάπη μου, εσύ είσαι για άλλα". Και θυμάμαι πάντως ότι οι πολύυυ μέτριοι βαθμοί που έπαιρνα όταν προσπαθούσα στα μαθηματικά με ικανοποιούσαν πολύ περισσότερο από τα 20αρια που έπαιρνα εύκολα στα μαθήματα που μου άρεσαν.

 

Αυτά ως παραδείγματα του τι λέω γενικότερα.

 

Συμφωνώ και με το πώς χειρίστηκε η κοπέλα πιο πάνω το θέμα της κολύμβησης, δεν είναι κακό να μαθαίνεις στο παιδί να βάζει στόχους που το ενδιαφέρουν και να προσπαθεί να τους πετύχει, το αντίθετο θα έλεγα. Ούτε είναι αγώνας για επιβράβευση, το ίδιο το παιδί θα αντλήσει ηθική ικανοποίηση, όταν τα καταφέρει.

[DALIA]

Kinka τι θα έκανες στην περίπτωση μου α' δημοτικου μέσα χρονιάς και να είχες δοκιμάσει ολες τι πιθανές λύσεις;

[kinkajoujou]

Kinka τι θα έκανες στην περίπτωση μου α' δημοτικου μέσα χρονιάς και να είχες δοκιμάσει ολες τι πιθανές λύσεις;

 

Δεν ξέρω καν τι πρόβλημα έχετε DALIA! Αλλά δεν λέω ότι πρέπει να πιέζουμε το παιδί για κάτι που δεν μπορεί, απλά να μην το αφήνουμε και στο εντελώς χαλαρό. Συνεχίζεις να το στηρίζεις και να το παροτρύνεις στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του πάντα. Δίνεις λίγο περισσότερη βάση εκεί που υστερεί, τέτοια πράγματα. Και του δίνεις να καταλάβει ότι δεν σημαίνει κάτι για τη γενικότερη αξία του ως ανθρώπου, απλά ότι χρειάζεται να μην τα παρατήσει και να συνεχίσει την προσπάθεια, για να τα καταφέρει. Κι ότι την προσπάθεια δεν την κάνει για να του πεις μπράβο ή να του βάλει καλό βαθμό η δασκάλα, αλλά γιατί για εκείνον θα είναι πολύ καλύτερα να το μάθει. Χωρίς πίεση ή δράματα. Κάποια στιγμή θα το καταφέρει. Ειδικά για τα πρωτάκια είναι μεγάλη αλλαγή το σχολείο, πρέπει να μάθει όμως να μην το φοβάται και να μην το βλέπει αγγαρεία, νομίζω εκεί έγκειται το κλειδί για μια σχετικά ανώδυνη σχολική ζωή.

[Maya]

Maya, εγώ προσωπικά δεν βρίσκω ότι είναι "αποτυχία" να αξιολογηθεί ένα παιδί για την μικρή πισίνα και όχι για την μεγάλη.

 

.

 

Εγώ ορίζω ότι 'αποτυχία', χωρίς να δίνω μεγάλο αρνητισμό στη λέξη, κάθε φορά που θα βάλεις ένα στόχο και δεν τον πετυχαίνεις. Δεν ήταν θέμα κατάταξης. Είναι στη μικρής και ήθελε να μπει στη μεγάλη και εγώ δεν του έδωσα να καταλάβει ότι πρέπει να προσπαθήσει γι αυτό.

 

Για έναν μεγάλο, και για μένα δηλαδή, δεν έγινε και τίποτα. Για το παιδί όμως ήταν κάτι που ήθλε και δεν το κατάφερε...

[DALIA]

Kinka απο ότι το έχω συζήτησει και με τη δασκάλα δεν είναι πρόβλημα διότι και το παιδι θέλει το χρόνο του και περισσότερη εξάσκηση.Ποτε δεν είχα σκεφτεί ότι ίσως παίζει ρόλο αυτο που είπε η maradnik ότι μπορει να παίζει ρόλο ότι είναι ο μικρότερος στην τάξη.Maya έχεις την ευκαιρία νομίζω να δουλεψετε την " αποτυχια" θα του κάνει καλό.Ο δικός μου πάντα με ρωτάει μετα απο αγώνες αν ήταν καλός. Του λέω πάντα την αλήθεια και όταν η απάντηση μου είναι αρνητική στον επόμενο αγώνα είναι σούπερ.