πόσα άλλαξαν ( αν άλλαξαν ) από -6 μέχρι 6 ετών ;

[UFO]

διευκρήνησης :

 

ούτε κι εγώ άλλαξα πολλά καθώς κι εγώ μια αγαπη έχω η γυναίκα ( τα παιδιά )

ίσως για μένα λόγο κατάστασης άλλαξαν πολλά σε σχέση με μένα όχι προς τα παιδιά - το παιδι μου !

 

απλά να ....

διαβάζω ζω και ακούω πολλές φορές από εγγυες

εγώ αυτό

εγώ το άλλο

εγώ το παραάλο

εγώ δε θα

εγώ δεν θα το άλλο ....

 

και μετά στροφή 180μόιρες ...

 

προσωπικά έμαθα ότι όπου ακούω πολλά κεράσια να κρατώ μικρό καλάθι

[missirlou]

παντου δεν συμβαινει αυτο? Οταν λες πολλα....σε ολους τους τομεις....

[Eleftheria]

Καλά όπου ακούς πολλά κεράσια, βάλε τα χέρια στις τσέπες και απομακρύνσου!

Μπορώ να γράφω μέρες, εδώ πέρα. Εγώ από το manual που είχα φτιάξει μόνη μου στο μυαλό μου:

Έλεγα πριν: θα τα αφήνω στη γιαγιά και θα βγαίνω μία φορά το μήνα με τους φίλους μου… Το έκανα αλλά μία φορά το χρόνο και αυτό με τύψεις.

Είχα πει ‘τέλος τα επαγγελματικά ταξίδια’. Σιγά μην έπαιξε αυτό το σενάριο. Τα πρώτα 3 χρόνια όταν χρειαζόταν να φύγω, έβαζα τις μαύρες πλερέζες, απίστευτο άγχος,… ένα ελεεινό χάλι ήμουνα. Μετά την 3ετία, να μην πω ότι πετάω και τη σκούφια μου για να πάω! Και στην αρχή, δεν είχα το θάρρος να το παραδεχτώ. Τώρα το ξεστομίζω άνετα.

Να κλάψουν, να φωνάξουν μαμά: και να μην σκοτωθώ να τρέξω κοντά τους! Δεν έπαιζε! Τώρα παίζει. Πηγαίνω και πάλι, αλλά με το βήμα της πάπιας.

Θα είμαι πάντα γλυκιά, ήρεμη, δε θα θυμώσω και φωνάξω ποτέ. Αφού το έκανα αυτό και κόντευα να σαλτάρω εγώ, άρχισα να θυμώνω και να βάζω και καμιά φωνή. Κράτησα μόνο «να προσέχω τι λέω όταν φωνάζω» και να «εξηγώ».

Να έχει μύξα το παιδί και να βγει έξω?! Τελικά μόνο έτσι βγαίνουν έξω γιατί αλλιώς ένα 6μηνο το χρόνο θα ήταν μέσα στο σπίτι.

Επίσης, αυτό «το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις» είναι μακράν εκτός τόπου και χρόνου. Και για το παιδί και για το σκυλί. Αυτό το έλεγα, πριν την εγκυμοσύνη, πιάνεται?

Τελικά, αυτά που παραμένουν αναλλοίωτα είναι να μην τα ακουμπήσω με άσχημο τρόπο και να τα λατρεύω.

[Goblin]

Επειδή δεν έχει κουμπάκι ‘’like’’

 

Αυτο που σιγουρα αλλαξε ειναι οτι πριν, οταν ακουγα παιδακι στο δρομο/σουπερμαρκετ/παιδικη χαρα να τσιριζει σκεφτομουνα "αχ το καημενο, τι του ειπαν/εκαναν τωρα", ενω τωρα σκεφτομαι "αχ τους καημενους, ποιος ξερει τι τους κανει" :lol::lol:

 

travel :lol: :lol:

 

Είχα πει ‘τέλος τα επαγγελματικά ταξίδια’. Σιγά μην έπαιξε αυτό το σενάριο. Τα πρώτα 3 χρόνια όταν χρειαζόταν να φύγω, έβαζα τις μαύρες πλερέζες, απίστευτο άγχος,… ένα ελεεινό χάλι ήμουνα. Μετά την 3ετία, να μην πω ότι πετάω και τη σκούφια μου για να πάω! Και στην αρχή, δεν είχα το θάρρος να το παραδεχτώ. Τώρα το ξεστομίζω άνετα.

 

Σε καταλαβαίνω... like like

[kiknaki]

Αυτό συμβαίνει γιατί όταν η θεωρία γίνεται πράξη πολλά αλλάζουν.

Στο μπλα μπλα όλοι καλοί είμαστε και έξω από τον χορό όλα φαντάζουν ιδανικά όταν μπεις όμως μέσα τότε δυσκολεύουν τα πράγματα.

Πολλά έχω αναθεωρήσει με την κόρη μου. Έλεγα θυμάμαι εγώ ποτέ αυτό, ποτέ το άλλο αλλά έχω φτάσει στο σημείο να μουτζώσω τον εαύτο μου ουκ ολίγες φορές.

Γι'αυτό πλέον δεν μιλάω και φυσικά δεν κρίνω γιατί δεν ξέρω τι με περιμένει αργότερα.

Και αν καμιά μωρομανούλα ή έγκυος φίλη, γνωστή, συγγενής έχει διαφορετική άποψη υπάρχει και το γνωστό "εκεί που είσαι ήμουνα και εδώ που είμαι θα έρθεις";)

[Mammy in love]

Μμμμμμ...ωραίο θεματάκι!Αυτό που πάντα με ενοχλούσε και ακόμα με ενοχλεί είναι τα παιδάκια που σπρώχνουν ,μιλάνε άσχημα ,και οι γονείς λένε παιδί είναι τι να κάνουμε;Αυτό δεν μου άρεσε πριν μείνω έγκυος κατά τη διάρκεια αλλά και τώρα που έκανα ένα ζωηρό μπουμπούκο.Προσπαθώ συνεχώς να τον βοηθάω να είναι προσεκτικός με τους άλλους και θα το προσπαθώ συνέχεια.Αυτό που μου φαινόταν κάπως ήταν όταν η κομμώτρια μου μου είπε πως ο μικρός τους δεν κοιμόταν με τίποτα στο κρεββάτι του.Όταν μου το έλεγε μου έκανε εντύπωση δεν το κατηγορούσα βέβαια.Όταν γέννησα ανακάλυψα πόσο μα πόσο πολύ απολάμβανα να κοιμάμαι αγκαλιά με τον μικρό μου!!!Ποτέ δεν ήθελα πριν κάνω παιδί (και φανταστείτε ότι δεν ήθελα να κάνω παιδί) να κρίνω τους γονείς που είχαν ζωηρά παιδιά και τους έβλεπα βέβαια να προσπαθούν ,δεν τα δικαιολογούσαν ,δεν είναι καλό να κρίνουμε χωρίς να ξέρουμε καταστάσεις και ανθρώπους.Απλά ποτέ δεν μπορούσα τους ανθρώπους που δικαιολογούσαν τα παιδιά τους και βέβαια οι γονείς ήταν αυτοί που με ενοχλούσαν και όχι τα παιδιά.

[kounelitsa]

Πολλά έλεγα λίγα έκανα τελικά.... Πρώτα απ'ολα το σχέδιο ήταν να μείνω έγκυος μετά τα 35 (εδώ γελάμε διπλά!). Φυσικά το σχέδιο απέτυχε...

Ναι παράτησα τη δουλειά μου, ναι παράτησα τον εαυτό μου, ναι ναι ναι. Αλλά όλα αυτά διορθώνονται και ποτέ δεν μετάνοιωσα.

[nala]

Αααααχχχ... Πολύ πονεμένο θέμα! Παρακάτω μια μικρή λίστα:

# Κάθε Παρσκευή θα το αφήνω στη γιαγιά για να μενουμε και λιγο μονεις μας με τον αντρα μου. ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ! Είναι 19 μηνών και τον έχω αφήσει συνολικά 4 βράδια!

# Δεν θα κοιμάται ποτέ στο κρεββάτι μας. Πόσα ΧΑ-ΧΑ-ΧΑ να βάλω εδώ που από την αρχή τον φέρναμε στο κρεββάτι μας καθε πρωι απο τις 5:30 περίπου μέχρι τις 8, και επίσης κοιμάται μαζι μας οταν ειναι αρρωστος ή οταν για καποιο λόγο είναι ανήσυχος.

# Αν δεν τρώει αυτό που εχω μαγειρέψει για εκείνον θα μένει νηστικός. Α καλά... Εδώ οχι απλά μουτζώνομαι γιατί ώς λιγόφαγο μωρό εχω φτιάξει και 7 διαφορετικά πράγματα προκειμένου να φάει (αλλά δεν...)

# Δεν θα φωνάξω ποτέ στο μωρό μου... Ε, ναι το εχω κάνει, και νιώθω άθλια μανα...

# Δεν θα τσακωθούμε ποτέ μπροστά στο παιδί... Δυστυχώς και αυτό συνέβη.

# Εγώ θα θηλάσω 9 μήνες τουλάχιστον... Τελικά 4 με το ζόρι, και αυτοι με θήλαστρο...

 

Και πόοοοοσα ακόμη...

 

Στο μόνο που εχω μείνει ακλόνητη είναι στο οτι δεν θα σηκώσω ποτέ χέρι στο παιδί μου και το τηρώ. Τώρα τελευταία βέβαια ο 19 μηνών γιόκας μου όλο "ντα" και "ντα" μου κάνει σηκώνοντας το χεράκι του, αλλά και πάλι συγκρατούμαι!

 

Τελικά αυτό που εχω καταλάβει είναι οτι η λέξη μάνα πρέπει να είναι συνώνυμη με τη λέξη τύψεις...

Καλή συνέχεια σε όλες μας και καλά κουράγια!