Διαβάστε το...αξίζει!

[black_rose]

Ένας πατέρας γυρίζει σπίτι

από την δουλειά αργά, κουρασμένος

και εκνευρισμένος,βρίσκει τον 5χρονο γιο του

να τον περιμένει στην πόρτα.

 

ΓΙΟΣ : « Μπαμπά , μπορώ να σε ρωτήσω κάτι ; »

 

ΠΑΤΕΡΑΣ : « Ναι βεβαίως , τι είναι ; »

 

ΓΙΟΣ : « Μπαμπά , πόσα παίρνεις στη μια μέρα ; »

 

ΠΑΤΕΡΑΣ : « Αυτό δεν είναι δική σου δουλειά .

Γιατί ρωτάς ένα τέτοιο πράγμα ; » ρώτησε θυμωμένα .

 

ΥΙΟΣ : « Θέλω ακριβώς να ξέρω .

Παρακαλώ πες μου , πόσα παίρνεις στην μια μέρα ; »

ΠΑΤΕΡΑΣ : « Εάν πρέπει να ξέρεις παίρνω 50ευρω την μέρα .

 

ΥΙΟΣ : « Ωχ » ... , απάντησε το παιδί ,

με το κεφάλι του κάτω καί συνέχισε

- « Μπαμπά σε παρακαλώ μπορείς να μου δανείσεις ?25 ;

Ο πατέρας εξαγριωμένος του απήντησε

-«εάν ο μόνος λόγος που εσύ ρώτησες είναι ,

ώστε να δανειστείς κάποια χρήματα για να αγοράσεις

ένα ανόητο παιχνίδι ή κάποιες άλλες αηδίες ,

τότε να πας κατ' ευθείαν στο δωμάτιό σου

και στο κρεββάτι σου.

Σκέψου γιατί είσαι τόσο εγωιστής. Δεν εργάζομαι σκληρά καθημερινά

για τέτοιες παιδαριώδεις επιπολαιότητες.

Το μικρό παιδί πήγε ήσυχα στο δωμάτιό του και έκλεισε την πόρτα .

Ο μπαμπάς κάθισε σκεπτόμενος την ερώτηση του παιδιού κ νευρίαζε περισσότερο.

Πώς τόλμησε να υποβάλλει τέτοια ερώτηση

για να πάρει μόνο κάποια χρήματα;

Μετά από μια περίπου ώρα, ο μπαμπάς είχε ηρεμήσει

και είχε αρχίσει να σκέφτεται:Ίσως είναι κάτι που πρέπει

πραγματικά να αγοράσει ο μικρός με τα 25 ευρω

γιατί δεν ζητάει χρήματα πολύ συχνά.

Πήγε στην πόρτα του δωματίου του παιδιού και άνοιξε την πόρτα.

 

ΠΑΤΕΡΑΣ :« Κοιμάσαι αγόρι μου ; »

 

ΓΙΟΣ :« Δεν κοιμάμαι »

ΠΑΤΕΡΑΣ :« Σκεφτόμουν ,

ότι ίσως ήμουν πάρα πολύ σκληρός μαζί σου νωρίτερα ».

«Ήταν μια μεγάλη ημέρα και έβγαλα την κούραση μου σε σένα .

Εδώ είναι τα 25ευρω που μου ζήτησες » .

Το παιδί έτρεξε κατ' ευθείαν επάνω του χαμογελώντας .

« Σε ευχαριστώ μπαμπά ! » φώναξε .

Κατόπιν , πάει στο μαξιλάρι του και βγάζει από κάτω

κάποια τσαλακωμένα χρήματα .

Ο πατέρας μόλις βλέπει ότι το παιδί έχει ήδη κάποια χρήματα ,

αρχίζει να νευριάζει .Το μικρό παιδί αρχίζει να μετράει σιγά τα χρήματά του ,

και κοιτάζει τον μπαμπά του .

ΠΑΤΕΡΑΣ«Γιατί θέλεις περισσότερα χρήματα εφόσον έχεις ήδη μερικά ;

ΓΙΟΣ« Επειδή δεν είχα αρκετά , αλλά τώρα έχω »

«Μπαμπά , έχω 50ευρω τώρα .

Μπορώ να αγοράσω μια μέρα του χρόνου σου ;

Σε παρακαλώ μείνε αύριο σπίτι .

Θα ήθελα πολύ να φάμε μαζί » .

Ο πατέρας συντρίφθηκε .

Αγκάλιασε τον μικρό γιο του και ικέτευσε να τον συγχωρέσει...

 

__________________

[ΕΛΕΝΗ ΚΑΡ]

πολύ πολύ ωραίο και τόσο αληθινό, αχ μωρέ τα παιδάκια μας μας έχουν τόσο ανάγκη και εμείς αυτά επίσης αλλά.........άλλοι αποφασίζουν για μας

[maria1976]

ωχ βρε παιδια λυπηθειτε με εχω που εχω τυψεις που τα αφηνω τα εχω να φωναζουν μην πασ δουλεια διαβαζω και αυτα και αστα......

και ομως ειναι αληθεια και μενα η μικρη με ρωταει καθε μερα γιατι πρεπει να δουλευουμε

[Ioanna D.]

Μία από τα ίδια και με τον δικό μου, τώρα δεν πηγαίνει παιδικό γιατί ήτανε αρρωστούλης και με παρακαλάει να μην πάω στο γραφείο.

[maan]

το κείμενο που παρέθεσες αγαπητή φίλη, το βρίσκω πολύ κακόγουστο και γραμμένο έτσι ώστε να δημιουργήσει ενοχές σε εργαζόμενους και μη, γονείς... επειδή μπορεί κ ένας μη εργαζόμενος να βρίσκεται μεν σωματικά στο σπίτι του αλλά ψυχικά κ διανοητικά να έχει μεγάλη απόσταση από το παιδί του.

 

αλοίμονο εάν αισθανόμασταν τύψεις επειδή εργαζόμαστε...(εγώ τουλάχιστον δεν αισθάνομαι καμμία απολύτως)

τύψεις να νιώθουμε εάν με το πέρας της εργασίας τα παιδιά μας δεν είναι προτεραιότητά μας, ή εάν τα νεύρα κ τις ανησυχίες μας τα "πληρώνουν" αυτά...

 

η εργασία είναι ανάγκη όχι μόνο βιοποριστική αλλά και ψυχολογική και ζήτημα ολοκλήρωσης της προσωπικότητας κατά τη γνώμη μου.

Υπάρχουν πολλές άλλες ώρες μέσα στην ημέρα που τα παιδιά μπορούν να χαρούν τους γονείς τους και το αντίστροφο...

ας μην είμαστε ενοχικοί λοιπόν...είναι κρίμα επειδή χάνουμε την ουσία.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Συμφωνω με την maan. Δεν ειναι δα και τοσο τραγικα τα πραγματα .... φυσικα και εγω αισθανομαι ασχημα που δουλευω και δεν ειμαι στο σπιτι με τα παιδακια μου ΑΛΛΑ οχι και να εχω και τυψεις επειδη φροντιζω να εξασφαλιζω εγω και ο μπαμπας τους το φαγακι τους . Μετα την δουλεια δεν ειμαστε ολοι σαν το πρωτυπο του πατερα που ανεφερες στο κειμενο. Αλιμονο μας τοτε....

[jucca]

το κείμενο που παρέθεσες αγαπητή φίλη, το βρίσκω πολύ κακόγουστο και γραμμένο έτσι ώστε να δημιουργήσει ενοχές σε εργαζόμενους και μη, γονείς... επειδή μπορεί κ ένας μη εργαζόμενος να βρίσκεται μεν σωματικά στο σπίτι του αλλά ψυχικά κ διανοητικά να έχει μεγάλη απόσταση από το παιδί του.

 

αλοίμονο εάν αισθανόμασταν τύψεις επειδή εργαζόμαστε...(εγώ τουλάχιστον δεν αισθάνομαι καμμία απολύτως)

τύψεις να νιώθουμε εάν με το πέρας της εργασίας τα παιδιά μας δεν είναι προτεραιότητά μας, ή εάν τα νεύρα κ τις ανησυχίες μας τα "πληρώνουν" αυτά...

 

η εργασία είναι ανάγκη όχι μόνο βιοποριστική αλλά και ψυχολογική και ζήτημα ολοκλήρωσης της προσωπικότητας κατά τη γνώμη μου.

Υπάρχουν πολλές άλλες ώρες μέσα στην ημέρα που τα παιδιά μπορούν να χαρούν τους γονείς τους και το αντίστροφο...

ας μην είμαστε ενοχικοί λοιπόν...είναι κρίμα επειδή χάνουμε την ουσία.

 

Ακριβώς. Αυτά τα ψυχοπονιάρικα κείμενα δεν τα καταλαβαίνω. Ωραία, να μη δουλεύουν οι γονείς. Το παιδί τί θα φάει?

[maria- elpida]

και εγω θα συμφωνησω με την Σωτηρια που συμφωνει με την maan,

δηλαδη ελεος..

και εγω τωρα δεν δουλευω αλλα οταν ερθει η ωρα να παω θα το κανω χωρις τυψεις..

και απλα οταν επιστρεφω ολα θα περιστρεφονται γυρω απο την κορη μου..

Μαλλον το λαθος του μπαμπα ηταν οτι δεν συμπεριφοροταν καλα στο παιδακι του και οχι οτι δουλευε..

[joela]

Εγώ πάλι τέτοια κείμενα τα βλέπω αλλίως.Συγκινούμε όχι με το "διδαγμα" που μπορεί να έχουν αλλά με το πόσο απλά και αγαθά σκέφτετε ένα παιδί πόσο αγνή είναι η ψυχή του.

Κι έρχετε ο μεγάλος ο πονηρός και του "βάζει τα γυαλία" ένα τοσο δα μικρό ανθρωπάκι.

Πόσο λίγοι γινόμαστε τελικά όταν μεγαλώνουμε.....

Σαφώς και τα παιδιά μας σκεφτόμαστε αλλα βρε κορίτσια δείτε το και λίγο πιο αλλιώς.

[riniw 1980]

εγώ που είμαι άνεργη και δεν έχω παιδί σκέφτομαι οτι και χωρίς δουλειά μάλλον δε θα κάνω...ή θα κάνω 1..

αυτά τα προπαγανδιστικά κείμενα ψυχολογικής φύσεως συγνώμη αγαπητή θεματοθετρια δεν καταλαβαίνω ούτε τί σκοπό εξυπηρετούν αλλά ούτε και το λόγο δημοσίευσης τους...

δε φταίει η δουλειά αν δεν περνάει κάποιος χρόνο με το παιδί του φταίει ο τρόπος σκέψης αλλά και οι προτεραιότητες που θέτει στη ζωή του...μπορεί ο κάθε πατέρας κι η κάθε μητέρα που εργάζεται να αξηγεί στο παιδί μετά την επιστροφή στο σπίτι οτι θέλει 15 λεπτά να ηρεμήσει να φάει να πλυθεί και μετά να του διαθέσει το χρόνο του...

αν είναι δυνατόν...

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

εγώ που είμαι άνεργη και δεν έχω παιδί σκέφτομαι οτι και χωρίς δουλειά μάλλον δε θα κάνω...ή θα κάνω 1..

αυτά τα προπαγανδιστικά κείμενα ψυχολογικής φύσεως συγνώμη αγαπητή θεματοθετρια δεν καταλαβαίνω ούτε τί σκοπό εξυπηρετούν αλλά ούτε και το λόγο δημοσίευσης τους...

δε φταίει η δουλειά αν δεν περνάει κάποιος χρόνο με το παιδί του φταίει ο τρόπος σκέψης αλλά και οι προτεραιότητες που θέτει στη ζωή του...μπορεί ο κάθε πατέρας κι η κάθε μητέρα που εργάζεται να αξηγεί στο παιδί μετά την επιστροφή στο σπίτι οτι θέλει 15 λεπτά να ηρεμήσει να φάει να πλυθεί και μετά να του διαθέσει το χρόνο του...

αν είναι δυνατόν...

 

ποσο δικιο εχεις..

[Goblin]

Συγκινήθηκα με το κείμενο…. Αλλά τα κορίτσια έχουν δίκιο… επίσης δεν νομίζω οι γονείς να δουλεύουν 7 μέρες την εβδομάδα 24 ώρες την μέρα… ας μη τραγικοποιούμε τα πράγματα… Υπάρχει και το ΣΚ… και να σας πω και κάτι?? Εγώ δεν εργάζομαι και όμως…. πολλές μέρες έχω νιώσει τύψεις… μην νομίζετε ότι επειδή είμαι σπίτι όλη μέρα ασχολούμαι όλη μέρα με τα παιδιά!!!! Επίσης τα παιδιά δεν είναι ποτέ ευχαριστημένα… η σχέση μας είναι σαν το παγωτό… όσο και να φάνε… θέλουν πάντα ‘’και άλλο’’!!!!