Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Πριν γίνω πατέρας ήμουν αρκετά ευχαριστημένος από τον εαυτό μου. Είχα καλή δουλειά, ένα ικανοποιητικό μισθό για την ζωή μου και τα χόμπυ μου. Η τεχνολογία στα πόδια μου, η γνώση στο προσκέφαλο μου.

 

Τα παιδιά μου όμως μου έδειξαν πως τα ωραιότερα πράγματα στην ζωή είναι δωρεάν. Δεν χρειάζεται να κάνω καριέρα για να τα αποκτήσω. Δεν χρειάζονται κάποιοι επιστήμονες να αφιερώσουν την ζωή τους για να μου τα παρέχουν. Δεν χρειάζεται να κινούμαι με γρήγορους, επαγγελματικούς ρυθμούς για να τα βρω. Αντίθετα, δεν πρέπει να κινούμαι. Πρέπει να σταματήσω την πολύβουη ζωή μου και να ακούσω. Να ακούσω το παιδί μου που με την αγκαλιά του μου δίνει τον κόσμο όλο. Με την προσοχή του με κάνει τον σημαντικότερο άνθρωπο του κόσμου. Με το γέλιο του με κάνει τον πιο ευτυχισμένο.

 

Τώρα λοιπόν, που εθίστηκα στον πάμπλουτο κόσμο των παιδιών, με καταπλήσσει και με ξενίζει ο αποστειρωμένος κόσμος των γονιών, των ενήλικων. Κάθε φορά που μιλάω με συνομήλικους μου νιώθω πως μπαίνω μέσα στο άσπρο περιβάλλον ενός κρύου νοσοκομείου, όπου γύρω μου υπάρχουν μόνο αγέλαστοι άνθρωποι με στολές. Και ούτε μια παιδική καρδιά να μου φωτίσει την ψυχή μου...

 

Τι έγινε ρε παιδιά το συναίσθημα μας; Πότε έπαψε να είναι ο άλλος σημαντικός για μας; Ποια εθιμοτυπία μας ωθεί να φερόμαστε σαν μηχανή σε μηχανή; Δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που βγήκα με ενήλικες και κάναμε κάτι αυθόρμητο, κάτι πηγαίο, κάτι ζεστό, τόσο ζεστό που σου ζεσταίνει ολόκληρη την μέρα. Αντιθέτως, όποτε βγαίνω με ενήλικες αρχίζουμε (εμείς οι άντρες): η πολιτική, το χρέος, οι ξένοι που θα τα πάρουν όλα κ.λπ. κ.λπ. Όταν βαρεθούμε την συζήτηση αυτή αρχίζουμε: η τεχνολογία, το internet, το καινούργιο gadget, εγώ τι πατέντα βρήκα για να κάνω το Α ή το Β. Βαρεθήκαμε κι αυτή την συζήτηση; Ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός, το champions league κ.λπ. κ.λπ. (είναι πολλά τα αθλήματα ευτυχώς)

 

Συγνώμη αλλά σε πιο σημείο από όλα αυτά τα παραπάνω, εμείς οι άνθρωποι ανταλλάξαμε την ανθρωπιά μας; Σε πιο σημείο ακουμπήσαμε ο ένας τον άλλον; Σε πιο νιώσαμε; Γιατί ειλικρινά δεν νομίζω να νιώθουμε πια. Πριν λίγο καιρό ένας ειδικός στο χώρο του μου εξηγούσε ότι γιʼ αυτό οι άνθρωποι τρώνε πολύ στην εποχή μας. Γιατί δεν νιώθουνε. Γιατί προσπαθούνε να νιώσουνε.

 

Μα έτσι θα νιώσουμε; Τρώγοντας;

 

Έχω μεγάλο σεβασμό στα παιδιά. Το έχω ξαναπεί αυτό και μάλλον θα το λέω για το υπόλοιπο της ζωής μου. Πιο πολύ σεβασμό έχω πλέον στα παιδιά παρά στους μεγάλους. Γιατί ο μεγάλος κατά πάσα πιθανότητα, με πολύ λίγες εξαιρέσεις δυστυχώς, έχει πια χαλάσει. Το συναίσθημα του χτίστηκε ζωντανό μέσα στην κατασκευασμένη, επαγγελματική ζωή του, και η παιδική, αγνή καρδιά του βρίσκεται τόσο βαθιά, που δεν φαίνεται ούτε με μικροσκόπιο – πόσο μάλλον με τα απλά, ανθρώπινα μάτια μου.

 

Το παιδί όμως είναι αγνό, είναι ζωντανό, είναι μια διαφήμιση για το είδος μας. Αυτό είναι άνθρωπος. Αυτό πράγματι είναι δημιούργημα του Θεού. Όχι πως ο ενήλικος δεν είναι, όμως είναι τόσο δύσκολο και τόσο σπάνιο να το δεις αυτό. Ενώ, με το παιδί, το θαύμα της ζωής είναι μπροστά σου.

 

Το παιδί γελάει κι εγώ είμαι άφωνος με το πόσο πηγαίο, πόσο αληθινό, πόσο εκπληκτικά μεταδοτικό είναι το γέλιο του. Πότε γέλασε ο ενήλικας τελευταία φορά έτσι; Πότε γέλασε με τέτοιο τρόπο ώστε να κλυδωνίζεται ολόκληρο το σώμα του; Ο γιος μου γελάει και τα μάτια λάμπουν, φωτίζοντας ότι υπάρχει στο χώρο. Γελάει και μια ψυχή πανίσχυρη, αδάμαστη, ακράτητη ξεπηδάει μέσα από αυτά. Γελάει και η ψυχή μου τρέχει να αγκαλιάσει αυτό το γέλιο, να το ακουμπήσει και να νιώσει την λυτρωτική του θεραπεία. Ο ήλιος κατοικεί μέσα σε αυτό το γέλιο, ο ήλιος ολόκληρης της πλάσης κι εγώ δεν μπορώ παρά να πιω αχόρταγα από ένα θησαυρό που δίνεται συνεχώς, χωρίς αντίτιμο, χωρίς όρια.

 

Μια μέρα έκανα αστεία στην κόρη μου και κατουρήθηκε από το γέλιο της. Πότε τελευταία κατουρήθηκε ενήλικας από αστείο; Πότε δόθηκε τόσο απόλυτα στο συναίσθημα του, ώστε να χάσει τον έλεγχο του εαυτού του; Εμείς όποτε αισθανόμαστε αρχίζουμε και σκεφτόμαστε: Μας βλέπουν; Αισθάνομαι όπως πρέπει; Φέρομαι όπως αρμόζει;

 

Και κάπου εκεί, μεταξύ της συνήθειας και της εθιμοτυπίας, το συναίσθημα στραγγαλίζεται.

Υπομονή δεν έχεις ποτέ αρκετή και Επιμονή δεν πρέπει να έχεις αρκετή


Διαφημίσεις


Δημοσιεύτηκαν

 

Το παιδί όμως είναι αγνό, είναι ζωντανό, είναι μια διαφήμιση για το είδος μας. Αυτό είναι άνθρωπος. Αυτό πράγματι είναι δημιούργημα του Θεού. Όχι πως ο ενήλικος δεν είναι, όμως είναι τόσο δύσκολο και τόσο σπάνιο να το δεις αυτό. Ενώ, με το παιδί, το θαύμα της ζωής είναι μπροστά σου.

 

 

Μ αυτά τα λόγια μου έλυσες μια απορία που είχα χρόνια... πως μπορεί ο Πανσοφος να μας έχει πλάσει τόσο ατελείς... τελικά μ έκανες να συνειδηποποιήσω πως Εκείνος μια χαρά μας έπλασε...

 

Για τα υπόλοιπα τι να σχολιάσω?... πόσο δίκιο έχεις... πριν κάνω τα παιδιά μου η μόνη χαρά ήταν οι εξόδοι και τα ψώνια... τώρα ένα χαμόγελο ή ένα χάδι μου αρκεί να νιώσω γεμάτη...

 

τα παρατηρώ και παίρνω μεγάλα μαθήματα... έχουν του κόσμου τα παιχνίδια και δεν τους λένε τίποτα αν δεν κάτσεις να παίξεις μαζί τους... ένα γαργαλητό ή το να κυλιέσαι στο πάτωμα μαζί τους είναι το καλύτερο παιχνίδι γι αυτά... δεν έχουν ανάγκη υλικά αγαθά... πέρα απ την τροφή το μόνο που χρειάζονται είναι ΑΓΑΠΗ και ΠΡΟΣΟΧΗ...κι εμείς τους τα στερούμε γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι στο να κερδίσουμε περισσότερα λεφτά, να τους πάρουμε περισσότερα πράγματα που θα μείνουν κλειδωμένα στην ντουλάπα και τα λέμε και αχαριστα που δεν αναγνωρίζουν τους κόπους που κάνουμε γι αυτά...

Δημοσιεύτηκαν

Πόσο δίκιο έχετε βρε παιδιά και οι δύο. Να κάτι τέτοια διαβάζω και μετά νιώθω τύψεις που η μικρή μου μου ζητούσε να παίξουμε και εγώ βιαστηκά την ετοίμαζα για να την αφήσω στην γιαγιά της και να έρθω στην άχαρη δουλειά. Για να την σκέφτομαι απο εδώ...

Πάνο η γραφή σου πάντα με αγγίζει και με βάζει σε σκέψεις..

Δημοσιεύτηκαν
Πότε δόθηκε τόσο απόλυτα στο συναίσθημα του, ώστε να χάσει τον έλεγχο του εαυτού του; Εμείς όποτε αισθανόμαστε αρχίζουμε και σκεφτόμαστε: Μας βλέπουν; Αισθάνομαι όπως πρέπει; Φέρομαι όπως αρμόζει;

 

Και κάπου εκεί, μεταξύ της συνήθειας και της εθιμοτυπίας, το συναίσθημα στραγγαλίζεται.

 

Πολυ ομορφο ποστ.

Δεν ειναι μονο οτι δεν αφηνομαστε να χασουμε τον 'ελεγχο' και να νιωσουμε λιγο ζωντανοι, ειναι οτι πολλες φορες προσπαθουμε να επιβαλλουμε στα παιδια μας να κανουν το ιδιο. 'Κατσε λιγο φρονιμα', 'ελα να κανεις αυτο, το αλλο'...να κανουν τα αγευστα και ανουσια πραγματα του κοσμου των μεγαλων. Να βαλουμε ορια στη ζωντανια τους γιατι ο κοσμος που φτιαξαμε δεν τη 'σηκωνει'. Να τα κλεισουμε απο τωρα στα σιδερα της δικιας μας φυλακης.

Τι φταιει, τι εγινε; Μπηκανε πολλα ορια για να παρουν πολλοι απο την καινουρια 'ευτυχια'. Οι δρομοι γεματοι αυτοκινητα, πανε οι αλανες, ο φοβος για το διπλανο μας, πανε τα παιχνιδια της γειτονιας...

Λυπαμαι και νιωθω ενοχες και φοβο. Φοβο για το πως θα νιωσουν οταν καταλαβουν/συνειδητοποιησουν πως ειναι πραγματικα ο κοσμος γυρω τους. Για την απογοητευση που θα νιωσουν οταν σιγα σιγα αποφασισουν να εγκαταλειψουν τα γελια και τα παιχνιδια και θελουν να μπουν στον κοσμο των 'μεγαλων'.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

Μολις γεννησα το μωρο μου σα να αγαπησα τους ανθρωπους Για ενα μεγαλο διαστημα τους φανταζομουν ολους γυρω μου στο ξεκινημα της ζωης τους.. βρεφη με μισοκλειστα ματακια ..γλυκανε η ψυχη μου ..

Θυμαμαι οταν ημουνα παιδι..κατι εβλεπε η μητερα μου στην tv για τα παιδια της Αφρικης ..κι ελεγε."τι φταινε τα παιδια" κι εγω σκεφτομουν "και οι μεγαλοι τι φταινε; αφου και αυτοι καποτε παιδια ηταν..τοτε ποιοι εφταιγαν γι αυτα;Ποτε μεγαλωνουμε; Απο ποτε εχουμε ευθυνη;" και αλλα τετοια βαραιναν τις παιδικες μου σκεψεις...

Ακομα και τωρα δεν ξερω να απαντησω

p7z6p3.pngsQqep3.png
Δημοσιεύτηκαν

να μιλησω κι εγω απο την δικη μου σκοπια.... οταν ημουν ελευθερη παντα προσπαθουσα οταν βρισκομουν σε μια παρεα να ξεφευγω απο τα στημενα.... τις τακουνες τα βαψιματα το στησιμο σε ενα ορθαδικο και στο χερι το ποτο και το τσιγαρο... ποσες φορες παρακαλουσα την παρεα να αραξουμε σε μια παραλια, κατω απο τα αστερια με τις μπυρες στο χερι. εκει που χαλαρωνεις και αρχιζεις τις εξομολογησεις και ερχεσαι πιο κοντα στον αλλον..... μετα απο αρκετες πορτες εκοψα και πολλες παρεες....

 

μετα που γεννησα εχω γινει πολυ ευαισθητη. μπορει να βαλω τα κλαμματα με το προβλημα ενος ανθρωπου που μου ειναι αγνωστος. ευτυχως κοπηκαν οι καφετεριες και τα μπαρακια τωρα με το μωρο και αρχισαν οι ωραιες βολτες σε ανοιχτα μερη, διπλα στην θαλασσα, εκει που το περιβαλλον σε κανει να ανοιγεις την ψυχη σου στο ατομο που εχεις διπλα σου.

 

ξερετε ποσοι με εχουν χαρακτηρισει ανωριμη γι αυτες τις συμπεριφορες μου;

Ερασιτέχνες έχτισαν την Κιβωτό. Επαγγελματίες έχτισαν τον Τιτανικό!

Δημοσιεύτηκαν

να είσαι καλά που με τις σκέψεις σου έδωσες το βήμα να θυμηθούμε και να εκφράσουμε πράγματα που πολλοί νιώθουμε...πολύ σημαντικό όμως νομίζω είναι αφού ανακαλύψουμε τέτοια συναισθήματα μέσα μας, να μην ξεχνάμε πως και εμείς παιδιά ήμασταν με το ίδιο αγνή ψυχή και για κάποιους λόγους χάσαμε τα ενστικτά μας και τον αυθορμητισμό μας....άρα τι οφείλουμε προς αποπληρωμή των όσων σπουδαίων μας διδάσκουν τα παιδιά μας?...να τα βοηθήσουμε να μη χάσουν τον αυθορμητισμό και τα ενστικτά τους καθώς μεγαλώνουν....και αν φοβόμαστε πως έτσι δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στην σκληρότητα της ζωής, φτάνει να το πιστέψουμε πρώτα εμείς ότι το ένστικτο είναι η μεγαλύτερη δύναμη...

Δημοσιεύτηκαν

Υπέροχα λόγια υπέροχα συναισθήματα!!! Δυστυχώς εμείς οι μεγάλοι έχουμε "χάσει την μπάλα":-?.Ευτυχώς που έχουμε τα παιδάκια μας και ερχόμαστε στα ίσια μας!!!Κάποτε μια κοπέλα στη δουλειά μου μου έλεγε πως όταν επιστρέφει στο σπίτι της όσο κουρασμένη και να είναι με το που βλέπει το αγοράκι της της φεύγει όλη η κούραση και παίζει σαν μικρό παιδί μαζί του!Αυτά της τα λόγια τότε με συγκίνησαν και τώρα τα καταλαβαίνω!Τίποτα σαν το αστέρι μου!!!

Δημοσιεύτηκαν

Nαι, Πάνο, οι άνθρωποι που δίνουν τον εαυτό τους όλη μέρα στη δουλειά, και γυρίζουν πίσω άδειοι, το ρίχνουν στο αλκοόλ, στο τσιγάρο και στο φαγητό, έτσι, για να ευχαριστήσουν τον εαυτό τους που άντεξε άλλη μια μέρα δουλείας. Κανείς δεν ζει όπως θέλει. Ίσως, όσοι έχουν παιδιά, αντλούν ευχαρίστηση από την αγκαλίτσα και τα λογάκια τους, και πίνουν και τρων λιγότερο. Δεν το έχω διαπιστώσει ακόμα, μακάρι να αξιωθώ.

it's never too late to start all over again

 


Διαφημίσεις

  • 2 months later...
Δημοσιεύτηκαν

τα παιδια μας αυτος ο θησαυρος ειναι αφορολογητος, καμια κριση δεν προκειται να μας στερησει την χαρα κ την δυναμη που αντλουμε μεσα απο τα ματακια τους. να εισαι καλα πανο που μας το θυμισες. το εχουμε τοσο αναγκη. ειναι το μονο που μπορει να μας κρατησει στην επιφανεια τωρα πια.

age.png

το παιδι σου δεν ειναι η συνεχεια της ζωης σου,

ειναι η αφετηρια της δικης του ζωης!

Δημοσιεύτηκαν

Ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται έτσι, δεν είμαι η μόνη.

Καμμιά φορά και ειδικά αυτές τις τελευταίες μέρες μιλάω με ανθρώπους και όπως με ακούν ευχάριστη και να κάνω χιουμορ με κοιτάνε καλά-καλά και λένε : χαζοχαρούμενο είσαι? δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω μας και εσύ είσαι μέσα στη χαρά??

Το παιδί μου είναι λόγος να γελάω όλη μέρα. Ξέρω ότι θα γυρίσω σπίτι από τη δουλειά και ότι και να έχει γίνει όλη μέρα εμείς θα παίξουμε και θα αγκαλιαστούμε και θα γαργαληθούμε, δεν μπορώ παρά να είμαι σε μια ευχάριστη προσμονή! Μερικές φορές δεν κάνω καν δουλειές, ούτε μαγείρεμα, για να μην χάσω ώρα από το παιχνίδι μαζί του, που τελικά ίσως να είναι και για τους δυό μας το ίδιο ευεργετικό.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

πολυ μου αρεσαν ολα οσα ειπωθηκαν...τα παιδια ειναι ευλογια!

μακαρι να ειχαν ολα τα παιδακια του κοσμου ο,τι πραγματικα τους αξιζει!:-(

και ειμαι σιγουρη οτι αν κυβερνουσαν παιδακια τον κοσμο μας θα ηταν ολα πολυ ομορφα...:rolleyes:

η Κατερινα μας ηρθε...13/2/2006

''ζω για να βλεπω την θαλασσα των ματιων σου'!

η Μαρια-Δημητρα ειναι μαζι μας απο 19/5/2013!

'η νυχτα γεμισε φως!'

Δημοσιεύτηκαν
Ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι που σκέφτονται έτσι, δεν είμαι η μόνη.

 

Ας το πάρουμε χαμπάρι επιτέλους!

Ήρθαμε στη ζωή για να ΖΗΣΟΥΜΕ!

Κλάμα, γέλιο, πίκρα, θυμός, χαρές, προβλήματα, ομορφιές...... αυτό είναι ζωή!

Τα δύσκολα πάντα θα υπάρχουν για όλους μας!

Ας επικεντρωθούμε στα όμορφα! Είναι καλύτερα.......

Δημοσιεύτηκαν
πολυ μου αρεσαν ολα οσα ειπωθηκαν...τα παιδια ειναι ευλογια!

μακαρι να ειχαν ολα τα παιδακια του κοσμου ο,τι πραγματικα τους αξιζει!:-(

και ειμαι σιγουρη οτι αν κυβερνουσαν παιδακια τον κοσμο μας θα ηταν ολα πολυ ομορφα...:rolleyes:

ναι, θα πέρναμε ένα γλυφιτζούρι και θα δίναμε και στο παιδάκι που δεν έχει να πάρει να γλύψει. Τα παιδάκια δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, ούτε τί τα περιμένει άμα μεγαλώσουν ευτυχώς!

ένα τόσο δα ανθρωπάκι με κάνει καλύτερο άνθρωπο, σ'αγαπώ!

Δημοσιεύτηκαν
ναι, θα πέρναμε ένα γλυφιτζούρι και θα δίναμε και στο παιδάκι που δεν έχει να πάρει να γλύψει. Τα παιδάκια δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, ούτε τί τα περιμένει άμα μεγαλώσουν ευτυχώς!

δεν καταλαβα...:confused:

η Κατερινα μας ηρθε...13/2/2006

''ζω για να βλεπω την θαλασσα των ματιων σου'!

η Μαρια-Δημητρα ειναι μαζι μας απο 19/5/2013!

'η νυχτα γεμισε φως!'

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...