ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΥΠΟΜΟΝΗ??????????

[MELYDIA]

ΓΕΙΑ ΣΑΣ!ΕΙΜΑΙ ΜΑΜΑ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ (4.5+2 ΧΡΟΝΩΝ)

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΛΕΠΩ,ΠΩΣ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΗ ΜΟΥ,ΟΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΥΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ,ΟΤΑΝ ΚΛΑΙΝΕ,ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΝ...ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΠΟΤΟΜΗ,ΑΓΑΡΜΠΗ (ΔΕΝ ΤΑ ΧΤΥΠΑΩ ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ)ΑΠΛΑ ΓΙΝΟΜΑΙ ΑΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΛΥ!!ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ!ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΡΧΙΣΑ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΧΟΜΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΚΟΡΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΛΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!ΤΙ ΜΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ?ΠΡΙΝ ΛΙΓΑ ΧΡΟΝΙΑ ΗΜΟΥΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ!ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ Η ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ?ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΜΑΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΟΥ,ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΝΩ!ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΜΕ ΕΧΕΙ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΑΠΟ ΟΛΑ ΤΑ ΤΟΣΟ ΓΝΩΣΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΠΛΕΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ,ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΜΟΥ!HELP!!!!!

[rena95]

Καλημερα!!!

Για αρχη..χαλαρωσε..και κοιτα μια ομορφη μερα ΄που ξημερωσε!!!!Κι αν βλεπεις καποια συννεφακια...στο χερι σου ειναι να τα εξαφανισεις!!

Κατσε και σκεψου ποσο τυχερη εισαι που εχεις δυο αγγελουδια! Θετικη σκεψη φιλεναδα!

Μονο αυτο ειναι το μυστικο! Παρε δυναμη απο το χαμογελο τους! Εχουν αναγκη να σε βλεπουν να γελας! Δε λεω οτι ειναι ευκολο αλλα... για χαρη τους πρεπει να προσπαθησεις! Μη σε παιρνει απο κατω...Για ολες μας υπαρχουν καλες και κακες μερες.. Λογικο ειναι καποιες φορες να νιωθεις και κουρασμενη..και απογοητευμενη και θυμωμενη! Ολες μας ειμαστε ετσι. Απλα προσπαθησε οσο μπορεις να επανερχεσαι γρηγορα! τα μωρακια μας μας θελουν χαρουμενες!

[PEPI1979]

Η κούραση πολλές φορές δημιουργεί εντασεις και νεύρα . Εγώ όταν ειμαι κουρασμένη και χάνω την υπομονή μου αρχίζω να αγνοώ την κατασταση που με έκανε ετσι και προσπαθώ να συνεχίσω να να μην συνέβει τίποτα . Πχ η μικρή σπαραζει επειδή ειναι κουρασμένη και θελει να κοιμηθεί ...εγω συνεχίζω και την νανουρίζω σαν να μην γίνεται τιποτα . Το καταλαβαίνει και ηρεμεί σιγά σιγά. Δεν ξέρω αν βοηθησα .

[anastasiaspil]

Βάλε κάποιες προτεραιότητες στο σπίτι. Έτσι ήμουνα και εγώ. Έδω και δυο μήνες περίπου έχω αλλάξει. Θα κάνω μερικές δουλειές που έκανα κάθε μέρα, μια φορά την εβδομάδα. Θα μαγειρέψω ένα φαγητό να φάμε δυο μέρες. Θα κάνω τα στραβά μάτια σε σκόνη, σε παιχνίδια πεταμένα στο πάτωμα, στα άλατα που είναι κολλημένα στις βρύσες και στους νιπτήρες. Αφιερώνω χρόνο στο παιδί μου, επειδή φρόντισα να έχω ελεύθερο χρόνο και λυπάμαι που δεν το είχα κάνει πιο πριν.

[tsixlofouska]

Συμφωνώ με την rena95.Άκου την!

[mamavasia]

Κάπως έτσι νιώθω και εγώ melydia...είμαστε στην ίδια φάση έχω δύο κόρες στην ίδια ηλικία με τα δικά σου. Και εγώ παλιά έπαιζα μαζί τους, τώρα παίζω αλλά πιο σπάνια, και συνεχώς φωνάζω..μάλλον καλύτερα να πω φώναζα.....μέχρι πριν μια εβδομάδα.

 

Η μεγάλη μου κόρη είναι σκέτο κατσίκι στο σπίτι, η μικρή είναι ένα προβατάκι μικρό που μιμείται το κατσικάκι και εγώ νευριάζω γιατί τρέχουν, χοροπηδάνε, πετάνε τα παιχνίδια τους, δεν κάθονται ήρεμα να φάνε, κάνουν φασαρία στα κρεβάτια τους πριν κοιμηθούν, τσιρίζουν κ.α.

 

Ωστόσο πριν απο μια εβδομάδα θύμωσα πολύ με τον εαυτό μου επειδή ένα σκ στο σπίτι ολόκληρο ήμουν μέσα στα νεύρα, δεν πήγαμε πουθενά και όπως καταλαβαίνεις λυσσάξανε, κυριακή βράδυ κλάταρα και έκλαιγα ασταμάτητα, επειδή δεν θέλω άλλο να νευριάζω, θέλω να είμαι καλή μαμά, δεν θέλω να μεγαλώσουν και να θυμούνται την μαμά τους να τσιρίζει απο το πρωί ως το βράδυ, θέλω να με θυμούνται όταν είμαι γλυκιά και καλή, αυτή την εικόνα θέλω να έχουν για μένα, αποφάσισα λοιπόν εκείνο το βράδυ να μην ξαναφωνάξω και όσο και να με έχουν φέρει στο αμήν να μιλάω με αυστηρό ύφος αλλά όχι με φωνές.

 

Μέχρι στιγμής το έχω καταφέρει και είμαι περήφανη...σκέψου μόνο ότι η μεγάλη μου η κόρη είχε αρχίσει να με μιμείται και φώναζε στην μικρή όποτε εκείνη τις χάλαγε τα παιχνίδια, αυτό σίγουρα δεν θέλεις να το δεις να γίνεται, είναι σαν να βλέπεις αντίγραφο του εαυτού σου και τότε καταλαβαίνεις πόσο άσχημο είναι.

 

Προσπαθούσα να μάθω στην μεγάλη να μην φωνάζει στην αδερφή της και να είναι ευγενική αλλά πως να της το μάθω όταν το πρότυπο της (εγώ) απο το πρωί ως το βράδυ τσίριζα...

 

Τέλος λοιπόν οι τσιρίδες για μένα και τελικά είναι πολύ καλύτερα έτσι...ελπίζω να σε βοήθησα κάπως

[fenaki]

είναι απο την κούραση και το αγχος γιατι σε πιέζει ο χρόνος....εγω δεν νευριάζω συχνά...παρόλο που η κόρη μου.....ειναι πολυ ζωηρη.......τα παιδιά θέλουν να παιξουν.....εγω αυτο που κανω ειναι όταν πχ φτιάχνω τυροπιτάκια την βάζω διπλα μου πάνω σε μια καρεκλα και της δινω ζυμη να κάνει διάφορα....ή αν δω τα σκούρα...την πάω βολτα.....ειτε με το αυτ/το ειτε στις κουνιες....χαλαρώνει παιζει ΄΄ωσπου μετα μου λεει μαμα πάω να ξαπλώσω....κουλατικα.......

:D:Dχαμογέλα καλη μου η ζωή ειναι μικρή....σημερα έμαθα τα χειρότερα νέα το δευτερο παιδάκι απο κάτι φίλους μας το οποιο δεν έχει χρονίσει καν έχει κάποιον ογκο στο επινεφρυδιο....και συζητάνε αυτη την ώρα για χειρουργιο και χημειοθεραπεια................

ζήσε κάθε λεπτο με τα παιδάκια σου και να τα φυλάει η παναγία.............όλα τα παιδιά του κόσμου................απο την ωρα που το έμαθα εχω βουρκώσει......δεν μπορω να το παραδεχτω

[mama tou kostantinoulh]

Επαναφέρω το θεμα γιατι εχω βαρεθει να τσακώνομαι με το μεγάλο μου!!!!!Ναι δεν εχω υπομονη το ομολογω!Αλλα΄3.5 χρονια με εχει ψησει!!!Το ποσο εχω ασχοληθει μαζι του δεν λεγεται. Το ποσο εχω καταπιεσει τα δικά μου θελω (αυτο νομιζω οτι ηταν το λαθος μου), το ποσο εχω διαβασει και προσπαθησει να εφαρμοσω τα της ψυχολογιας πανω του....και τελικά εχω μαλλον αποτύχει. Προσπαθει να τεσταρει τα ορια μου συνεχως, καθε 3 και λιγο με εξοργιζει, δεν ακουει, αντιδρα απέναντι σε μενα το μωρο, ολους. Ζηλευει κιολας και κανει καθε ειδους αταξια για να τραβηξει την προσοχη! Ε τι να κανω να αφησω το μωρο μονο του? Μεγαλωνοντας εχει και αυτο αρχισει να διεκδικει το χωρο του, την αγκαλια και τη μαμα του. Αρχισα και δουλεια και ειμαι τοσοοοο κουρασμένη με ενα προγραμμα ημέρας που αρχιζει στις 5 το πρωι και τελειωνει στις 10 το βραδυ με εμενα πτωμα στον καναπε, για να ξυπνησω λιγο αργοτερα (1-2 φορες τη νυχτα γιατι ο μικρος χανει την πιπιλα του). Δεν προλαβαινω να φαω (το μονο καλο οτι εχασα ολα τα κιλα της εγκυμοσύνης και συνεχιζουμε προς τα κατω), να κοιμηθω, να κανω μπανιο κλπ....ΒΟΗΘΕΙΑ

[Elpidaz]

τί να σου πώ τώρα βρε κοριτσάκι μου? μόλις μπήκα να ανοίξω παρόμοιο θέμα και έπεσα πάνω σου, διάβασα τα χαμπέρια σου και νιώθω ήδη οτι λίγο πολύ όλοι έτσι είμαστε.

 

Βασικά η κούραση έιναι ο μοναδικός φταίχτης.. ΓΙΑ ΟΛΑ.. για την υπομονή που δεν έχεις για τα σπασμένα νεύρα για τις αταξίες που σου φαίνεται οτι κάνει ο γιος σου. αν ήσουν χαλαρή βάζω στοίχημα οτι οι αταξίες του θα σου φαίνονται αστεία και θα γέλαγες.

 

δεν έχεις κοντά μάνα / πεθερά να σου κρατήσουν τον μεγάλο 1-2 μέρες έτσι να στανιάρεις λίγο βρε παιδί μου? να κοιμηθείς λίγο καλύτερα.

[natassa-tasos]

Πάντως το κάνει καθαρά από ζήλια προς το μικρό. Περισσότερο να τραβήξει την προσοχή σου θέλει γι' αυτό σε πικάρει συνεχώς. Ο άντρας σου ασχολείται μαζί του; Θα μπορούσε να τον πάρει ένα Σαββατο ή Κυριακή να τον πάει μια μικρή βολτίτσα, να ηρεμήσεις κι εσύ λίγο.

Να μου πεις τι να σου κάνει μια ώρα ή δύο την εβδομάδα, θα λύσει το πρόβλημα; όχι, αλλά από το τίποτα κάτι είναι κι αυτό.

[mama tou kostantinoulh]

τί να σου πώ τώρα βρε κοριτσάκι μου? μόλις μπήκα να ανοίξω παρόμοιο θέμα και έπεσα πάνω σου, διάβασα τα χαμπέρια σου και νιώθω ήδη οτι λίγο πολύ όλοι έτσι είμαστε.

 

Βασικά η κούραση έιναι ο μοναδικός φταίχτης.. ΓΙΑ ΟΛΑ.. για την υπομονή που δεν έχεις για τα σπασμένα νεύρα για τις αταξίες που σου φαίνεται οτι κάνει ο γιος σου. αν ήσουν χαλαρή βάζω στοίχημα οτι οι αταξίες του θα σου φαίνονται αστεία και θα γέλαγες.

 

δεν έχεις κοντά μάνα / πεθερά να σου κρατήσουν τον μεγάλο 1-2 μέρες έτσι να στανιάρεις λίγο βρε παιδί μου? να κοιμηθείς λίγο καλύτερα.

 

Το θεμα ειναι οτι δεν τον εχω μαθει να τον αφήνω παρα μονο οταν παμε κανα 2ημερο διακοπες....αλλο λαθος μου....αλλά δε θελω κιολας γιατι η μαμα μου κραταει το μωρο ολη τη βδομαδα (και τωρα που ο μεγαλος δεν παει παιδικο και αυτον) και δε θελω να την κουραζω αλλο. Αλλα ναι ειναι η κουραση αλλα νιωθω μερικες φορες οτι ζω μια σχεση μισους παθους με αυτο το παιδι!

[Μαρια.X]

Μαμα του Κωνσταντινουλη,σα να περιγραφεις τη συμπεριφορα της κορης μου.

Ετσι κι αυτη,εδω και 3 μερες με ποναει το κεφαλι μου απο τα νευρα μου .

Σε ποια ηλικια ''ηρεμουν'' λιγο,ας μας πουν μαμαδες με μεγαλυτερα παιδακια.

 

 

Δεν αντεχω αλλο γκρινια και κλαμα............

[mama tou kostantinoulh]

Αχ πολυ θα θελα να ξερα ποτε ηρεμουν!Ποτέ ίσως?Ο μπαμπας του ασχοληται πολυ μαζι του (ασχετο αν γενικά εχει κολλησει πανω μου γιατι με βλεπει να ασχολουμαι με το μωρο) αλλά επειδη ειμαστε και πολλες ωρες μονοι μας μεχρι να γυρισει ο μπαμπας μας απο τη δουλεια....μου δινει και καταλαβαινω!Τί να πω! Κάνει οτι μπορει για να με πικαρει!Η μονη ωρα που ηρεμω ειναι οταν βλεπει παιδικα (κι ας ειναι αντιπαιδαγωγικο ειναι η μονη μου λυση). Αυτο που με ενοχλει ομως ειναι οτι με ολη αυτη τη γκρινια και την απαιτηση για αποκλειστικη ενασχοληση μαζι του, δεν απολαμβανω τη σχεση που εχω μαζι του!Κι αυτο γινοταν απο οταν ηταν μωρο. παντα ενιωθα καταπιεση μαζι του και νομιζα οτι ετσι ειναι τα παιδια!Αυτο μεχρι που γεννησα το μικρο που ειναι ΑΛΛΟ παιδι, χαμογελαστο, καθολου γκρινιαρικο, οπου το βαλεις καθεται και γενικά γυρναω απο τη δουλεια και ανυπομονω να τον δω! Αντιθετα με το μεγαλο μου, ακομα και οταν μου εχει λειψει μετα απο 10 λεπτα μαζι του, κουραζομαι, βαριεμαι και σβηνω ωρες μεχρι να ερθει ο αντρας μου να τον αναλαβει. Κι εχω τοοοοσες τυψεις για αυτο. Αλλα δεν μπορω να κανω κατι και ας το προσπαθω. Παιζει να μην ταιριαζουμε σα χαρακτήρες? Και πως να απολαυσω τη συμβιωση μαζι του, οταν καθε μερα με κανει να φωναζω, ζητωντας με καθε τροπο να ειναι το κεντρο του κοσμου?Ουφ!

[mama tou kostantinoulh]

Μαμα του Κωνσταντινουλη,σα να περιγραφεις τη συμπεριφορα της κορης μου.

Ετσι κι αυτη,εδω και 3 μερες με ποναει το κεφαλι μου απο τα νευρα μου .

Σε ποια ηλικια ''ηρεμουν'' λιγο,ας μας πουν μαμαδες με μεγαλυτερα παιδακια.

 

 

Δεν αντεχω αλλο γκρινια και κλαμα............

 

Τωρα ειδα οτι τα παιδια μας εχουν τις ιδιες περιπου ηλικιες!Στο ιδιο καζανι βραζουμε γλυκια μου!!!!

[Μαρια.X]

Τωρα ειδα οτι τα παιδια μας εχουν τις ιδιες περιπου ηλικιες!Στο ιδιο καζανι βραζουμε γλυκια μου!!!!

 

 

Οπως τα λες ετσι ειναι,και μενα το δευτερο ειναι λιγο πιο ησυχο απ'οτι ηταν η κορη μου στην ηλικια του.

[Ολυμπία_]

Καλη μου Μαμα του Κωνσταντινουλη (και του....?)θελω να σε βαλω να σκεφτεις κατι.

Θα σου πω πρωτα λιγα πραγματα για μενα και τα παιδια μου.

Την κορη μου , 7 χρονων σημερα, την γεννησα μετα απο 5,5 χρονια γαμου και ενω πιστευα οτι δεν μπορουσα να κανω παιδι.Το οτι εμεινα εγκυος το θεωρησα θαυμα και περιμενα οτι απο κει και περα η ζωη μου θα ηταν ονειρεμενη μια που θα ειχα το παιδακι που τοσο ηθελα.

Κατα τη διαρκεια ομως της εγκυμοσυνης μου εγιναν αναγκαστικες και δυσαρεστες αλλαγες στη ζωη μας με τον αντρα μου, κυριως λογω οικονομικων θεματων.

Η ψυχολογικη πιεση ηταν πολυ μεγαλη και μαζι με το αυξημενο αγχος που ειχα για να παει η εγκυμοσυνη καλα οδηγηθηκα σε σχετικα πρωορο τοκετο και σε ενα μωρακι μολις 2400 γρ,. που επιπλεον δεν ηθελε να φαει καθολου.(Εχω γραψει πολλες φορες σχετικα)

Εγω για τουλαχιστον τρια χρονια ημουν παρα πολυ στενοχωρημενη και αγχωμενη με τη μικρη για το θεμα του φαγητου και αυτο με εκανε πολυ συχνα να ξεσπαω πανω της , να την πιεζω πολυ και συνεχεια, αυτη να αρνειται εγω να επιμενω , να κλαιω να της φωναζω κλπ.

Αυτο το παιδακι λοιπον πως θα μπορουσε να ειναι ηρεμο? Ακομη και σημερα ειναι δυσκολη στον υπνο της, στο παιχνιδι της , στο φαγητο της .

Ειναι ενα δυσκολο παιδι , που ομως λατρευω και με λατρευει , και που αν μπορουσα να γυρισω το χρονο πισω , θα εκανα τελειως διαφορετικα πραγματα στην ανατροφη της , για να νοιωθει καθε στιγμη ποσο μοναδικη και ανεκτιμιτη ειναι για μενα.

 

Ο μικρος μου αντιθετα , 2,5 χρονων σημερα, γεννηθηκε πανευκολα σε μια πολυ ωραια φαση της ζωης μας, οικονομικη αλλα και συναισθηματικη,ευχαριστηθικα πολυ την εγκυμοσυνη μου, ημουν ανετη και χαλαρη οταν γεννηθηκε, δεν ειχα αγχος και ημουν πολυ ηρεμη συνεχως μαζι του.Ετσι κι αυτος ειναι ενα παιδακι που δεν με εχει κουρασει καθολου μεχρι τωρα παρολο που ειναι ζωηρος και ζημιαρης.

 

Στα γραφω ολα αυτα , και ισως σε κουρασα , για να σε βαλω να σκεφτεις μηπως και ο δικος σου τροπος οδηγει τα μεγαλο σου παιδακι σ' αυτη τη συμπεριφορα.

Δες αντικειμενικα , σαν τριτος, τη σχεση σας και τον τροπο που του μιλας, το κοιτας ακομα και το αγκαλιαζεις και ισως καταληξεις σε καποια συμπερασματα.

 

Πανω απο' ολα ομως μη ξεχνας.Κι εμεις οι μαμαδες ειμαστε ανθρωποι και δεν υπαρχουν ....οδηγιες χρησης για ....καλες μαμαδες!!!!!!!!!!

[mama tou kostantinoulh]

Αχ βρε Ολυμπια μου!Ποσο δικιο εχεις!Σιγουρα εχω κανει λαθη και αυτα προσπαθω να διορθωσω!Ισως η εποχη που τον εκανα (σχετικα μικρη και ανετοιμη για παιδι και μετα απο παροτρυνση του γιατρου για πιθανη υπογονιμοτητα),θεωροντας το παιδι σα διαφημιση του βιταμ και μην εχοντας ιδεα τι συνεπαγεται το παιδι για ενα ζευγαρι,λιγο προωρος και ο δικος μου με χιλια δυο προβληματα και γιτρους, κλεισουρα απιστευτη γιατι ελειψα 1 χρονο απο τη δουλεια για να μαι μαζι του (αυτο ακομα δεν το εχω ξεπερασει),καταπιεση απο την εσφαλμενη αντιληψη οτι η παντα προεχουν οι αναγκες του παιδιου και αγνοωντας το οτι και η μαμα ανθρωπος ειναι και αν δεν ειναι καλα ουτε το παδι θα ειναι....

Είναι ομως και ο χαρακτηρας του τοοοσο δυσκολος, ζητά την αποκλειστικοτητα, με το στανιο που λενε, θες δε θες, εχεις δεν εχεις δουλεια να ασχοληται ενας ανθρωπος μαζι του, φταιει οτι εναι και το πρωτο παιδι στην οικογενεια και κακομαθημενο απο τις γιαγιαδες. Το θεμα ειναι ο χαρακτηρας αλλαζει?Κι αν ναι πως?

[maela]

Θα συμφωνισω με την Ολυμπια.. αν και εγω ειμαι ακομα εξω απο το χορο.. γτ εχω ενα παιδακι μονο που ειναι 6 μηνων.Απλα συμφωνα με αυτα παντα που εχω διαβασει και δει.. μηπως η συμπεριφορα του παιδιου ειναι αντανακλαση της δικης σου κουρασης και συμπεριφορα!Δεστο σαν τριτος .. και κατσε πχ και σκεψου μια ολοκληρη ημερα πως ειστε.. πως συμπεριφερεσαι εσυ και πως το παιδι..προσπαθισε να εισαι .. ηρεμη οταν λες κατι και αποφασιστικη.Δηλ τον βαζεις τιμωρια για κατι??Τηρησε το!Δωστου κινητρα ωστε να κανει αυτο που θες αλλα να νομιζει οτι εκεινο επιλεγει.Αυτη παντα ειναι η ταπεινη μου αποψη.. χωρις να ειμαι στην ιδια φαση με εσενα και ελπιζωντας να τα τηρησω και εγω αυτα που λεω στο μελλον!

Οπως ειπε και η Ολυμπια.. δεν υπαρχουν οδηγιες χρησης στις μαμαδες δυστηχως.. μονο πειραματισμοι ωστε να εχουμε το αποτελεσμα που θελουμε!

[viki35]

Καλημερα και απο μενα , γνωριζομαστε πλεον εμεις και απο αλλα θεμματα . Θα θελα να σου πω απο ψυχης καποια μικρα πραγματα . Διαβαζοντας για τον μεγαλο σου γιο και ολα αυτα που λες οτι σε ενοχλουνε με κανανε και ενοιωσα ασχημα , ενοιωθα δηλαδη οτι κατηγορεις , χωρις καν να το αντιλαβανεσαι , το ιδιο το παιδι για ολα οσα κανει , ενοιωσα οτι δεν εκανες και δεν κανεις με την καρδια σου οσα κανεις για εκεινον και μερικα αλλα . Κοριτσι μου , ποτε μα ποτε δεν φταιει ενα παιδακι που προσπαθει να μας προσελκυσει το ενδιαφερον, πως θα το κανει αυτο ? περιπου οπως ο γιος σου , και ισως με ακραιες συμπεριφορες , κανει τα παντα για να τραβηξει την προσοχη σου και αυτο ειναι φυσιολογικο , του λειπεις και ισως αντιλαμβανεται αυτο το περιπου που υπαρχει μεσα σου , τι πιο φυσιολογικο να ζηλευει ? και δεν βλεπω να ειναι και κακο . Στο χερι του καθε γονιου ειναι να το λυσει το θεμα αυτο με ανωδυνο τροπο για το ιδιο το παιδι και για τα 2 παιδια . Φοβαμαι οτι οσο εχεις αυτη τη σταση απεναντι του , αυτη θα ειναι και η συμπεριφορα του , στο χερι σου και στο χερι του αντρα σου ειναι να τον ηρεμησετε και να τον φερετε πιο κοντα σας .Μην πεφτεις σε παγιδες και συγκρινεις τα παιδια σου , μην αγαπας καποιο περισσοτερο πιστεψε με πληγωνει πολυ αυτη η συγκριση και αφηνει σημαδια που τα κουβαλας για παντα .Καταλαβαινω οτι ενοιωσες ανετοιμη να γινεις μαμα , ιδιαιτερα αμα πιεστικες απο καποιους παραγοντες , αυτο ομως δεν αλλαζει πλεον , πιστευεις οτι σε ωφελει σε κατι να το σκεφτεσαι 3ανα και 3ανα ? Θυμασαι που σου το ελεγα τοτε που δεν εργαζοσουνα ? να μην κλεινεσε να περνεις το πιτσιρικι και να βγαινετε συνεχεια ? σου αρεσουνε τα τα3ιδια και μενα παρα πολυ , εγω συνεχιζω να πηγαινω , πηγαινω ομως μαζι με τα παιδια και πιστεψε με δεν θα κολοσω και με 3ο και νεογεννητο να 3αναπαω ντισνευλαντ του χρονου τον νοεμβριο . Βαλτε τα παιδια στη ζωη σας και ζηστε μαζι τους . Δεν 3ερω ποσο ετων εισαι αλλα εφοσον υπαρχει αυτη η οικογενεια και ειστε και καλα ολοι ειναι κριμα να ταλαιπωρεις το μυαλλο σου με θεματα οπως γιατι ελειψες απο τη δουλεια οταν γεννησες ή γιατι αλλα3ε η ζωη σου . Κανεις μας δεν εχει υπομονη , δεν ειναι ευκολο να μεγαλωνεις παιδια , ιδιαιτερα οταν το κανεις οπως εμεις χωρις καμια εχτρα βοηθεια , και εγω φωναζω και εγω τσιριζω σαν την τρελλη και εγω κατεβαζω μπινελικια οταν με φτασουνε στα ορια μου και παω μεσα στο δωματιο και βριζω μονη . Ομως δεν κατηγορω τα παιδια μου γιατι ειναι μερικες φορες ανυπακουα ή γιατι κανουνε καποια πραγματα για να προσελκυσουνε την προσοχη μου ,παιδακια ειναι και φυσιολογικα φαιρονται , εγω σαν μαμα πρεπει να βρω τροπους να τα ηρεμω και να μην φερονται σαν κακομαθημενα καποιες φορες . Προσωπικα ουτε εγω ετοιμη ημουνα για μωρα και γεννες οταν γεννησα το γιο μου και ας ημουνα 30 ετων , ημουνα με τα ε3ω μου , τα ποτα μου , το κωλοβαρεμα μου και ειχα και τη μανα μου που δεν εχουμε καλη σχεση να με πρηζει και να με νευριαζει ακομα περισσοτερο , τα καταφεραμε ομως , ουτε εκατσα να ακουσω κανενα τους εγραψα ολους , εβγαινα συνεχεια εστω και για ενα καφε μονη με το μωρο στο καροτσι και δεν σου κρυβω οτι εκεινη την εποχη υπεφερα απο αγοραφοβικες κρισεις πανικου και ηταν παραπανω δυσκολο .

Εγω θα σου προτεινα να εβλεπες καποιον ειδικο , να τα βγαλεις απο μεσα σου γιατι ειναι κριμα να χαλασεις τη σχεση με το γιο σου και να τον πληγωσεις τοσο μα τοσο πολυ.

[nastasia]

Επίσης εμένα με εντυπωσίασε πολυ το σημείο που αναρατιωσαι αν παίζει να μην ταιριαζετε σαν χαρακτήρες με τον γιο σου! Χαλάρωσε, έχεις άπειρο άγχος!!

[ego-roula]

Καλημερα και απο μενα , γνωριζομαστε πλεον εμεις και απο αλλα θεμματα . Θα θελα να σου πω απο ψυχης καποια μικρα πραγματα . Διαβαζοντας για τον μεγαλο σου γιο και ολα αυτα που λες οτι σε ενοχλουνε με κανανε και ενοιωσα ασχημα , ενοιωθα δηλαδη οτι κατηγορεις , χωρις καν να το αντιλαβανεσαι , το ιδιο το παιδι για ολα οσα κανει , ενοιωσα οτι δεν εκανες και δεν κανεις με την καρδια σου οσα κανεις για εκεινον και μερικα αλλα . Κοριτσι μου , ποτε μα ποτε δεν φταιει ενα παιδακι που προσπαθει να μας προσελκυσει το ενδιαφερον, πως θα το κανει αυτο ? περιπου οπως ο γιος σου , και ισως με ακραιες συμπεριφορες , κανει τα παντα για να τραβηξει την προσοχη σου και αυτο ειναι φυσιολογικο , του λειπεις και ισως αντιλαμβανεται αυτο το περιπου που υπαρχει μεσα σου , τι πιο φυσιολογικο να ζηλευει ? και δεν βλεπω να ειναι και κακο . Στο χερι του καθε γονιου ειναι να το λυσει το θεμα αυτο με ανωδυνο τροπο για το ιδιο το παιδι και για τα 2 παιδια . Φοβαμαι οτι οσο εχεις αυτη τη σταση απεναντι του , αυτη θα ειναι και η συμπεριφορα του , στο χερι σου και στο χερι του αντρα σου ειναι να τον ηρεμησετε και να τον φερετε πιο κοντα σας .Μην πεφτεις σε παγιδες και συγκρινεις τα παιδια σου , μην αγαπας καποιο περισσοτερο πιστεψε με πληγωνει πολυ αυτη η συγκριση και αφηνει σημαδια που τα κουβαλας για παντα .Καταλαβαινω οτι ενοιωσες ανετοιμη να γινεις μαμα , ιδιαιτερα αμα πιεστικες απο καποιους παραγοντες , αυτο ομως δεν αλλαζει πλεον , πιστευεις οτι σε ωφελει σε κατι να το σκεφτεσαι 3ανα και 3ανα ? Θυμασαι που σου το ελεγα τοτε που δεν εργαζοσουνα ? να μην κλεινεσε να περνεις το πιτσιρικι και να βγαινετε συνεχεια ? σου αρεσουνε τα τα3ιδια και μενα παρα πολυ , εγω συνεχιζω να πηγαινω , πηγαινω ομως μαζι με τα παιδια και πιστεψε με δεν θα κολοσω και με 3ο και νεογεννητο να 3αναπαω ντισνευλαντ του χρονου τον νοεμβριο . Βαλτε τα παιδια στη ζωη σας και ζηστε μαζι τους . Δεν 3ερω ποσο ετων εισαι αλλα εφοσον υπαρχει αυτη η οικογενεια και ειστε και καλα ολοι ειναι κριμα να ταλαιπωρεις το μυαλλο σου με θεματα οπως γιατι ελειψες απο τη δουλεια οταν γεννησες ή γιατι αλλα3ε η ζωη σου . Κανεις μας δεν εχει υπομονη , δεν ειναι ευκολο να μεγαλωνεις παιδια , ιδιαιτερα οταν το κανεις οπως εμεις χωρις καμια εχτρα βοηθεια , και εγω φωναζω και εγω τσιριζω σαν την τρελλη και εγω κατεβαζω μπινελικια οταν με φτασουνε στα ορια μου και παω μεσα στο δωματιο και βριζω μονη . Ομως δεν κατηγορω τα παιδια μου γιατι ειναι μερικες φορες ανυπακουα ή γιατι κανουνε καποια πραγματα για να προσελκυσουνε την προσοχη μου ,παιδακια ειναι και φυσιολογικα φαιρονται , εγω σαν μαμα πρεπει να βρω τροπους να τα ηρεμω και να μην φερονται σαν κακομαθημενα καποιες φορες . Προσωπικα ουτε εγω ετοιμη ημουνα για μωρα και γεννες οταν γεννησα το γιο μου και ας ημουνα 30 ετων , ημουνα με τα ε3ω μου , τα ποτα μου , το κωλοβαρεμα μου και ειχα και τη μανα μου που δεν εχουμε καλη σχεση να με πρηζει και να με νευριαζει ακομα περισσοτερο , τα καταφεραμε ομως , ουτε εκατσα να ακουσω κανενα τους εγραψα ολους , εβγαινα συνεχεια εστω και για ενα καφε μονη με το μωρο στο καροτσι και δεν σου κρυβω οτι εκεινη την εποχη υπεφερα απο αγοραφοβικες κρισεις πανικου και ηταν παραπανω δυσκολο .

Εγω θα σου προτεινα να εβλεπες καποιον ειδικο , να τα βγαλεις απο μεσα σου γιατι ειναι κριμα να χαλασεις τη σχεση με το γιο σου και να τον πληγωσεις τοσο μα τοσο πολυ.

 

 

 

συμφωνω με ολα... Το προβλημα ειναι δικο σου και ΟΧΙ του μικρου

ειναι κριμα και αδικο για το παιδακι σου αυτο.... :-|

[mama tou kostantinoulh]

Θα συμφωνήσω απολυτα μαζι σας. Το προβλημα εννοειται οτι ειναι δικο μου γιαυτο μιλαω και γιαυτο. Ηταν δικη ΜΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗ το να καταπιεστω, να χαθω μεσα στα πρεπει και οχι στα θελω, να δω αυτο το παιδι σαν project που επρεπε να κοιμηθει, να φαει να κανει καποια πραγματα με συγκεκριμενο τροπο και δεν αφησα το μητρικο ενστιγκτο να βγει. πχ οταν βαριομουν να παιξω μαζι του αντι να τον εκπαιδευσω να απασχολειται μονος του,ψυχαναγκαζομουν να ειμαι εκει (κι ας μην το ηθελα ή κι ας μην επαιζα με την καρδια μου) απλά γιατι "ενα παιδι εχει αναγκη τους γονεις του" ή κατι τετοιο τελοσπαντων.Εντελει εμαθε και ναι σημερα το πληρωνω αυτο. Τοσα ήξερα τοσα εκανα. Γιαυτο και αυτη τη φορα στο 2ο παιδι μου εχω αλλαξει συμπεριφορα σε παρα πολλά και οσες φορες απο συνηθεια τεινω σε προηγουμενες συμπεριφορες, τα βλεπω λογικα τα πραγματα και λεω ξεκολα και μην καταπιεζεσαι. Το ζητημα ειναι πως να αλλάξω αυτη την κατασταση, πως να νιωσω αλλιως, το θεμα του ειδικου το εχω σκεφτει αλλα δε νιωθω τοσο ανετα με αυτο. Και ναι με προβληματιζει και παρα πολυ μαλιστα.Και προφανως νιωθει ολη αυτη την κατασταση και συμπεριφερεται αναλογως. Δυστυχως τεινει να μου συμβαινει αυτο που κατηγορουσα. Να κανω διακρισεις στα παιδια μου. Ισως επειδη ολοι πεσαν στον 1ο οταν γεννησα, παραμελωντας τον 2ο και ενιωσα αδικια, προσπαθωντας να ισορροπησω καταστασεις...εχασα τον ελεγχο...Μα καλα καμμια δε εχει νιωσει ετσι?Σιγουρα εχω πολυ αγχος....

[viki35]

Θα συμφωνήσω απολυτα μαζι σας. Το προβλημα εννοειται οτι ειναι δικο μου γιαυτο μιλαω και γιαυτο. Ηταν δικη ΜΟΥ ΕΠΙΛΟΓΗ το να καταπιεστω, να χαθω μεσα στα πρεπει και οχι στα θελω, να δω αυτο το παιδι σαν project που επρεπε να κοιμηθει, να φαει να κανει καποια πραγματα με συγκεκριμενο τροπο και δεν αφησα το μητρικο ενστιγκτο να βγει. πχ οταν βαριομουν να παιξω μαζι του αντι να τον εκπαιδευσω να απασχολειται μονος του,ψυχαναγκαζομουν να ειμαι εκει (κι ας μην το ηθελα ή κι ας μην επαιζα με την καρδια μου) απλά γιατι "ενα παιδι εχει αναγκη τους γονεις του" ή κατι τετοιο τελοσπαντων.Εντελει εμαθε και ναι σημερα το πληρωνω αυτο. Τοσα ήξερα τοσα εκανα. Γιαυτο και αυτη τη φορα στο 2ο παιδι μου εχω αλλαξει συμπεριφορα σε παρα πολλά και οσες φορες απο συνηθεια τεινω σε προηγουμενες συμπεριφορες, τα βλεπω λογικα τα πραγματα και λεω ξεκολα και μην καταπιεζεσαι. Το ζητημα ειναι πως να αλλάξω αυτη την κατασταση, πως να νιωσω αλλιως, το θεμα του ειδικου το εχω σκεφτει αλλα δε νιωθω τοσο ανετα με αυτο. Και ναι με προβληματιζει και παρα πολυ μαλιστα.Και προφανως νιωθει ολη αυτη την κατασταση και συμπεριφερεται αναλογως. Δυστυχως τεινει να μου συμβαινει αυτο που κατηγορουσα. Να κανω διακρισεις στα παιδια μου. Ισως επειδη ολοι πεσαν στον 1ο οταν γεννησα, παραμελωντας τον 2ο και ενιωσα αδικια, προσπαθωντας να ισορροπησω καταστασεις...εχασα τον ελεγχο...Μα καλα καμμια δε εχει νιωσει ετσι?Σιγουρα εχω πολυ αγχος....

Μωρε καλα και αγια ολα αυτα που λες και σιγουρα ειναι μεγαλο θεμα που παραδεχεσαι τα λαθη σου , ομως ενα παιδακι δεν κυκλοφορει με οδηγιες χρησεως . Δεν εκπαιδευεται να παιζει μονο του , και ναι χρειαζεται και τους γονεις του να το παι3ουνε . Σιγουρα θα εχει τις ωρες που θα απασχολειτε μονο του με παιχνιδια ή τηλεοραση ή κατι αλλο αλλα αυτο δεν αναιρει οτι εσυ παυεις να ασχολεισε ή οτι αμα ασχοληθεις πρεπει να το κανεις ψυχαναγκαστικα . Τι λεμε τωρα καλο μου κοριτσι , θεωρεις οτι επειδη σου "κολλαει" τωρα οτι πληρωνεις το υποτιθεμενο λαθος που εκανες και δεν τον εκπαιδευσες να παιζει μονος . Δεν εχει πρεπει σε αυτο , οταν βαριεμε ή εχω δουλεια ή καποιο project στον υπολογιστη μου ή απλα οταν θελω να κωλοβαρεσω μονη δεν παιζω με τα παιδια μου και ειμαι ειλικρινεις και τους το λεω , και αλλες φορες παιζω απο το πρωι εως το βραδυ γιατι το γουσταρουμε και οι 3 μας και το ευχαριστιομαστε . Στη μαμα και στο μπαμπα δεν υπαρχουνε πρεπει , δεν υπαρχουνε δηθεν , οτι κανεις το κανεις απο την καρδια σου και το ευχαριστιεσε μαζι με τα παιδια σου . Ξερεις ποσες φορες μαλωσα με τη μανα μου επειδη εστειλα και την μικρη φετος μικρο προνηπιο ? προς Θεου αμα ακουγα οτι μου λεγανε , εγω ενοιωθα οτι δεν αντεχω αλλο τα πρωινα σπιτι και με τους 2 και τους εστειλα και τους 2 πακετο να πανε σχολειο να μαθουνε ενα σωρο υπεροχα πραγματα , να μαθουνε πειθαρχια , και εγω να ηρεμησω λιγακι τα πρωινα και να ασχοληθω με ενα σωρο ε3ωτερικες δουλειες που τρεχουνε . Δεν με ενοιαζε τι επρεπε και τι οχι , εγω τι ηθελα μετραει . Πιστευω οτι δεν εχεις υπομονη πλεον γιατι γεμισες τον εαυτο σου πρεπει , για το πως θα ητανε η ιδανικη φλωρα μητερουλα που πινει γαλα φαγε . Βγαλτο απο το μυαλο σου αυτο , δεν παιζει κατι τετοιο , εισαι μια νεα μητερα με δικη σου προσωπικοτητα και 2 αγορακια που σε χρειαζονται και τα 2 το ιδιο . Βρες τις ισσοροποιες σου και μην διστασεις να ζητησεις βοηθεια , δεν ειναι κακο πιστεψε με θα σου κανει πολυ καλο .

[maela]

Απο τη στιγμη που τα αναγνωριζεις ολα αυτα.. ειναι παρα πολυ καλο.Εγω θα σου προτεινα λοιπον να κανεις μια καινουργια αρχη.. να απενοχοποιηθεις απο τις τυχον τυψεις.. να τα αφησεις ολα πισω αυτα που εκανες και δεν εκανες.. και να ξαναμαθεις τον γιο σου απο την αρχη και επισης να τον εκπαιδευσεις απο την αρχη.Δεν υπαρχει λογος να αναλωνεσαι στα λαθη που ισως εκανες και σε ερωτηματα οπως οτ οτι δεν ταιριαζεις με το παιδι σου σαν χαρακτηρας.Ολοι ανθρωποι ειμαστε και κανουμε και τα λαθη μας.. πρεπει να το δεχτεις αυτο.Αυριο λοιπον που θα ξημερωσει καινουργια μερα.. σκεψου πως θα ηθελες να ειναι τα πραγματα μεταξυ σας και ανελαβε δραση.. με υπομονη και επιμονη και σιγα σιγα ολα θα στρωσουν!Αγαπας την οικογενεια σου και αυτη ειναι η βαση!!Πιστευω οτι ετσι ολα θα πανε καλα!

[Ολυμπία_]

Οχι κοριτσι μου,

μη στενοχωριεσαι.Δεν αγαπας περισσοτερο το μικρο σου.

Απλα το μεγαλο σου ειναι δυσκολο παιδακι, για τους λογους που παραδεχεσαι κι εσυ παραπανω,και σε εχει κουρασει.

Η κουραση και περισσοτερο το γεγονος οτι δεν ξερεις πως να αντιδρασεις στη συμπεριφορα του και ο φαυλος κυκλος μεσα στον οποιο ειστε , ειναι που σε οδηγει σε λαθος συμπερασματα.

Κοιταξε τα ματακια του την ωρα που σε κοιταζουν, πλησιασε το κρεβατακι του την ωρα που κοιμαται ηρεμο και ακουσε την αναπνοη του, μυρισε την μυρωδια του.....

Εισαι σιγουρη οτι το εχεις δευτερο στην καρδια σου?

Δε μπορω να το πιστεψω!!!!!!!!

Ειναι το μεγαλο σου παληκαρακι και το μονο που θελει απο σενα ειναι να του δειξεις ποσο πολυ το αγαπας.

Περαστε χρονο μαζι οι δυο σας.Καντε βολτες , πηγαινετε στην παιδικη χαρα, χορεψτε, αγκαλιασε το και φωναξε του οτι το αγαπας...............

Μη φοβηθεις να πας σε ειδικο.Δεν θελεις θεραπεια απλα καποιες οδηγιες για το πως να προσεγγισεις ξανα το παιδακι σου.

Ειμαι σιγουρη πως θα ειναι ευκολοτερο απ' οτι νομιζεις.