ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΥΠΟΜΟΝΗ??????????

[mama tou kostantinoulh]

Τελικα το παρεντς ειναι η ψυχοθεραπεια μου!!!Βικυ εκανες παρα πολυ καλα που δεν καταπιεστηκες....Δεν ξερεις (ή μαλλον ξερεις τί καλο εκανες στα παιδακια σου και στον εαυτο σου! Βεβαια το να εξηγησεις στα παιδια σου οτι θες λιγο χρονο για σενα και αυτα να το σεβαστουν....δεν ξερω πως το καταφερνεις.

Μαελα σιγουρα χρειαζομαστε μια νεα αρχη. Να χαιρεσαι το μικρουλη σου!

Ολυμπια σιγουρα εχω κουραστει με ολα 2 παιδια, δουλεια και ισορροπιες που δεν ξερω πως να κρατηθουν! Εννοειται οτι τον αγαπαω αλλα ωρες ωρες με τρελαινει και αλλες ωρες ειναι τοοοσο γλυκος!Απλα η κουραση συχνα...δεν παλευεται. Και οι απαιτήσεις απο ολες τις πλευρες.....δεν ξερω εχουμε και ενα δυσκολο χειμωνα τιγκα στις αρρωστιες (λογω παιδικου) και με κλεισουρα που αυτες συνεπαγονται, ενα μωρο που χρειαζεται τα δικα του (οσο βολικο και αν ειναι), ξανα δουλεια σε νεο τομεα, πιεση στα οικονομικα οπως ολοι βεβαια, αυπνια.....ουφ!

[kanella]

Χμμ και νόμιζα οτι αυτά δεν τα λέμε...

κι εγω πολλές φορές κουράζομαι με τον πρώτο μου, είναι δύσκολος και γκρινιάρης αλλά οκ κι εγω έτσι ήμουνα λέει η μαμά μου!

Εχω κι ενα λόγο παραπάνω να στεναχωριέμαι με το θέμα της ομιλίας του, γενικώς είναι κλειστός και πολύ ευαίσθητος και νομίζω οτι το γεγονός οτι ακόμα δυσκολεύεται να εκφραστεί μέσω της ομιλίας τον έχει εκνευρίσει.

Με το μωρό άλλη φάση!! Ειναι απίστευτα χαμογελαστό,κάθεται μόνο του και παίζει, στο στήθος μόνο για λίγο για να φάει και οχι για να πιπιλίσει. Γενικώς ο πρώτος μου δεν ήταν καθόλου έτσι στην ηλικία του μωρού. Τα συγκρίνω και οι διαφορές ειναι αισθητές.

Αλλά κι εδω ειναι το μεγάλο αλλά επειδή ο μεγάλος μου ειναι όλα αυτά και δυσκολος και ευαισθητος εγω αισθάνομαι την ανάγκη να ειμαι πιο κοντά του. Το μωρό το παίρνω μόνο για να το θηλάσω και μετα το αναλαμβάνουν οι άλλοι. όσο και αν με στεναχωρεί, με κουράζει, όσο και αν τον ήθελα αλλιώς, πιο ομιλητικό, πιο κοινωνικό δεν παύει να ειναι το γλυκό μου το παιδάκι, αυτό που με έκανε μάνα για πρώτη φορά και μου έβγαλε τα πιο δυνατά συναισθήματα και με εκανε να έχω υπομονή, πράγμα δύσκολο για μένα!

Προσπαθώ να είμαι όσο πιο κοντά του γίνεται και όταν έρχονται στιγμές που λέω ας τον πάρει κάποιος άλλος να φύγει λίγο μετά αισθάνομαι απίστευτες ενοχές...

[ANDREOULIS]

Αχ κοριτσι μου ποσο σε καταλαβαινω.

Ενα να ξερεις ομως θα ερθουν και καλυτερες μερες (Παντα μετα απο μια καιταιγιδα ερχετε λιακαδα) στο λεω εγω που αν δεις πριν λιγο καιρο ειχα γραψει "ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΧΕΙΡΙΣΤΩ" .

Βεβαια εσυ εχεις 2 παιδακια και αυτο το κανει ακομα δυσκολοτερο αλλα οπως προαναφεραν τα κοριτσια να δοξαζουμε τα Θεο να μας εχει καλα εμας και τα παιδακια μας.

Ειναι πολυ δυσκολο οταν εχεις να χειριστεις ενα παιδακι οπως και τα δικα μας μονο οταν το βιωνεις το καταλαβαινεις .

Να ξερεις οτι τα κανει απο αντιδραση γιατι μην νομιζεις οτι δεν καταλαβαινει την ψυχολογια σου και συνεπαγεται η φωνες και ο θυμος τον κανουν να αντιδρα ετσι. Πολλες φορες δεν το καταλαβαινες οτι το κανει επιτιδες για να σου σπασει τα νευρα???

Τουλαχιστον εχω ετσι εχω συμπαιρανει βλεπω οτι τωρα που εχω ηρεμηση και εγω ειναι πολυ διαφορετικος .

Ξερω οτι στα λογια ειναι ευκολα γιατι και εγω οταν ειχα γραψει στο θεμα που σου προαναφερα η απαντησεις που πειρα ηταν εμμεσος οτι ευθηνωμαι και πρεπει να αλλαξω συμπεριφορα .

Για αυτο κοριτσι μου οσο μπορεις υπομονη ..... ειναι δυσκολο αλλα πιστευω μεχρι το καλοκαιρι θα ειναι καλυτερα τα πραγματα !!!

[ANDREOULIS]

Χμμ και νόμιζα οτι αυτά δεν τα λέμε...

κι εγω πολλές φορές κουράζομαι με τον πρώτο μου, είναι δύσκολος και γκρινιάρης αλλά οκ κι εγω έτσι ήμουνα λέει η μαμά μου!

Εχω κι ενα λόγο παραπάνω να στεναχωριέμαι με το θέμα της ομιλίας του, γενικώς είναι κλειστός και πολύ ευαίσθητος και νομίζω οτι το γεγονός οτι ακόμα δυσκολεύεται να εκφραστεί μέσω της ομιλίας τον έχει εκνευρίσει.

Με το μωρό άλλη φάση!! Ειναι απίστευτα χαμογελαστό,κάθεται μόνο του και παίζει, στο στήθος μόνο για λίγο για να φάει και οχι για να πιπιλίσει. Γενικώς ο πρώτος μου δεν ήταν καθόλου έτσι στην ηλικία του μωρού. Τα συγκρίνω και οι διαφορές ειναι αισθητές.

Αλλά κι εδω ειναι το μεγάλο αλλά επειδή ο μεγάλος μου ειναι όλα αυτά και δυσκολος και ευαισθητος εγω αισθάνομαι την ανάγκη να ειμαι πιο κοντά του. Το μωρό το παίρνω μόνο για να το θηλάσω και μετα το αναλαμβάνουν οι άλλοι. όσο και αν με στεναχωρεί, με κουράζει, όσο και αν τον ήθελα αλλιώς, πιο ομιλητικό, πιο κοινωνικό δεν παύει να ειναι το γλυκό μου το παιδάκι, αυτό που με έκανε μάνα για πρώτη φορά και μου έβγαλε τα πιο δυνατά συναισθήματα και με εκανε να έχω υπομονή, πράγμα δύσκολο για μένα!

Προσπαθώ να είμαι όσο πιο κοντά του γίνεται και όταν έρχονται στιγμές που λέω ας τον πάρει κάποιος άλλος να φύγει λίγο μετά αισθάνομαι απίστευτες ενοχές...

 

 

Πραγματικα αυτες της ενοχες ειναι που δεν αντεχω και με σκοτωνουν !!!!