Διαζύγιο- Η επόμενη μέρα

[Sophia]

Καλημέρα,

Μετά απο 19 χρόνια σχέσης εκ των οποίων τα 11 μέσα σε γάμο και ύστερα απο 7 χρόνια σκέψης και επαφών με ψυχολόγο αποφάσισα στα 33 μου να χωρίσω. Δυο παιδια ειναι ένας ανασταλτικός παράγοντας διαζυγίου και ίσως γι΄ αυτο το καθυστέρησα κάνοντας προσπάθειες μήπως και το σώσω...

Δεν θα μπω στις λεπτομέρειες και στους λόγους αυτου του χωρισμού γιατι τωρα πια δεν έχει σημασια. Αυτο που θα ήθελα να μάθω ειναι πως ειναι η επόμενη μερα. Με δυο αγοράκια 8,5 & 4,5 και με οχι και τοσο καλή οικονομική κατάσταση (εννοω στο πως θα διαμορφωθεί μετα το διαζύγιο) ήθελα να ξέρω πως ειναι. Πρακτικα & ψυχολογικα. Πως νιώθει μια μητερα, που, ναι μεν η αποφαση για αυτο το διαζύγιο είναι δική της, αλλα απο την αλλη δεν γινόταν αλλιως. Η καθημερινότητα δυσκολεύει? Τα παιδια αλλάζουν? Έχει τύψεις? Νιώθει καλύτερα? Περνάει καιρός να πατήσει στα πόδια της? Έχει προσωπικό χρόνο? Νιώθει καλά με τον εαυτό της? Μήπως ειναι εντάξει μέσα της (ψυχολογικά εννοώ) αλλα τα οικονομικά και τα πρακτικά-καθημερινά προβλήματα κάνουν την κατάσταση χειρότερη?

Εδω να σας πω οτι ο μπαμπας παρόλο που δεν επιθυμεί αυτο το διαζύγιο (δόθηκαν παααρα πολλες ευκαιρίες και τωρα πια δεν αλλάζω γνώμη) ειναι απο τους ανθρώπους που θα ειναι εκει για τα παιδιά του και στο μεταξύ μας δεν έχουμε προστριβές και κακίες. Έχουμε μιλήσει σχετικά. Ο καθένας μας αλλα και οι δυο μαζι θα ειμαστε εκει για τα παιδια και σε καμια περιπτωση δεν θα μιλαει ο ενας άσχημα για τον αλλο. Δεν ειχαμε ποτε τσακωμούς, ειχαμε παντα αυτη τη εκκωφαντική βουβαμάρα που σου έρχεται να παρεις φορα και να πηδήξεις απο το μπαλκόνι.

Μάλλον εκανα πολλες ερωτήσεις..Μάλλον εχω αγωνία για την επόμενη μερα.. Κάθε απάντηση σας σε οποιαδήποτε ερώτησή μου θα ήταν πολυ σημαντική.

[melina_g]

Σοφία πρώτα απο όλα αφού το πήρες απόφαση να σου ευχηθώ καλό ξεκίνημα στη νέα σου ζωή!

Είμαι κι εγώ πρόσφατα χωρισμένη, οπότε μέχρι στιγμής δεν έχω αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες. Απολαμβάνω ακόμα τα "καλά" του χωρισμού.

Επίσης επειδή έχω δική μου δουλειά και οι δουλειές αυτό τον καιρό δεν πάνε καλά (και δεν προβλέπεται να πάνε καλύτερα...) καταλαβαίνω το άγχος σου για τα οικονομικά.

Εμένα με βοήθησε πολύ ψυχολογικά και στο να καταστρώσω ένα σχέδιο απο εδώ και πέρα αυτό το άρθρο που βρήκα ψάχνοντας http://www.noikokyra.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=124

 

Απο εκεί και πέρα στα οικονομικά, κάθισα και έγραψα λεπτομερώς τα μηνιαία μας έξοδα και έσοδα. Τα πάντα όμως...! Χρειάστηκε βέβαια να κόψω και να ράψω αρκετά για να φτάσω να τα ισοσταθμίσω. Πήρα λοιπόν απόφαση πως κάποια πράγματα θα κοπούν αναγκαστικά. Μετά με βοήθησε πολύ στην αρχή του μήνα να έχω συγκεντρωμένα τα χρήματα και να πηγαίνω σούπερ μάρκετ και να τα παίρνω όλα. Έτσι που να μη χρειάζεται να πάρω κάτι άλλο μέσα στο μήνα. Μέχρι τις 10 του μήνα να έχω πληρώσει όοοοολους του λογαριασμούς. Οπότε απο εκεί και πέρα δεν υπάρχει τρόπος να "μπεις μέσα" κάποιο μήνα γιατί θα ξέρεις πως σου έχουν μείνει "αυτά" και πως δεν περιμένεις παραπάνω. Άσε που δεν έχεις άγχος όλο τον υπόλοιπο μήνα "θα μου φτάσουν δεν θα μου φτάσουν...". Και δεν είμαστε για παραπάνω άγχη τώρα...

 

Για τα παιδιά... Πριν φύγει ο πρώην απο το σπίτι πήγαμε σε έναν παιδοψυχολόγο οι δυο μας και ρωτήσαμε τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να πούμε. Μας είπε λοιπόν, να πούμε την αλήθεια καθαρά στο παιδί. "Η μαμά κι ο μπαμπάς χωρίζουν και πλέον ο μπαμπάς δεν θα μένει εδώ" Να τονίσουμε στο παιδί πως δεν ευθύνεται εκείνο για την κατάσταση και πως το αγαπάμε και οι δύο πάααρα πολύ και πως ο μπαμπάς θα έρχεται κάθε "τοτε" και θα το βλεπει και πως όποτε τον χρειαστεί θα είναι εδω. Αν κι ο δικός μας είναι μικρός για να κάνει τέτοιες ερωτήσεις μας είπε πως σε ερωτήσεις του τύπου "γιατί" η απάντηση θα πρέπει να είναι "γιατί χωριστά θα είμαστε όλοι καλύτερα" και μέχρι εκεί. Μας είπε πως το τι έκαναν η μαμα κι ο μπαμπάς στη μεταξύ τους σχέση είναι κάτι που δεν αφορά το παιδί είτε είναι μαζί οι γονείς είτε χώρια.

Επίσης μας είπε πως βοηθάει πολύ στο καινούριο σπίτι του μπαμπά να έχουν τα παιδιά τον χώρο τους είτε μένουν μαζί του κάποιες μέρες είτε όχι και πως στο δικό τους σπίτι δεν χρειάζεται να γίνουν αλλαγές. Αυτό μας το είπε γιατί εμένα με είχε πιάσει μια μανία να τα αλλάξω όλα μόλις χώρισα.

Καλό είναι να μην αλλάξει και η καθημερινότητά τους όσο γίνεται, τουλάχιστον όχι άμεσα.

Μας φαίνεται βουνό τώρα αλλά έχω την ελπίδα πως στη πορεία θα στρώσουν τα πράγματα. Άσε που όταν υπάρχουν παιδιά δεν προλαβαίνεις και να το πολυσκεφτείς και να πέσεις...!

[angelina]

Γεια σου Σοφία

 

Προσωπική εμπειρία δεν έχω αλλά μόνο χωρισμένες μαμάδες στο πολύ κοντινό μου περιβάλλον. Κι αυτό που βλέπω είναι ότι η επόμενη μέρα τους είναι πολύ καλύτερη εφόσον η απόφασή τους πάρθηκε κατόπιν ώριμης σκέψης, όπως η δική σου. Εφόσον η μαμά είναι καλύτερα αλλάζουν και τα παιδιά μόνο προς το καλύτερο, πολύ περισσότερο δε που δεν θα έχεις "πόλεμο" από τον άντρα σου μέσω των παιδιών. Και όχι τύψεις δεν θα έχεις εφόσον έκανες όποια προσπάθεια μπορούσες να κάνεις.Σε ό,τι αφορά δε την καθημερινότητά σου και τα πρακτικά προβλήματα που θα αντιμετωπίσεις δεν μπορεί να σου πει κανείς πως θα είναι αν δεν ξέρει τις συνθήκες της ζωής σου. Αυτό που έχω δει εγώ όμως είναι ότι όλα αντιμετωπίζονται εφόσον είσαι συνειδητοποιημένη, έχεις βάλει προτεραιότητες και αισθάνεσαι μέσα σου καλά.

Είναι λογικό και αναμενόμενο να έχεις αγωνία όταν έρχεται μια τόσο μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου και μάλιστα μετά από πολλά χρονια σχέσης αλλά όπως σε διαβάζω αισθάνομαι ότι μέσα σε πολύ λίγο χρόνο θα έχεις βρει τις ισορροπίες σου και θα είστε μια χαρά κι εσύ και τα αγόρια σου

Καλή επιτυχία στην καινούρια σου ζωή!

[tzini]

βρε σοφακι, εισαι οντως σιγουρη? μηπως να βρισκατε μια αλλα λυση? δουλευες πιο πριν, αν οχι μηπως να εβρισκες κατι να απασχοληθεις, να ''ξεφευγεις'' απ την καθημερινοτητα ωστε να υπαρχει καποιο διαφορετικο θεμα συζητησης? απο φιλες μια που χωρισε, δεν τα βγαζει περα κ ας εχει καλη σχεση με τον αντρα της. η κουμπαρα μου δεν χωριζει, γιατι κ η ιδια πιστευει κ θεωρει πως η ζωη μετα το παιδι, αλλαζει, κ οτι κανεις αλλος δεν θα δει το παιδι της οπως ο ιδιος ο γονιος. βεβαια κρινει εξ ιδιων τα αλλοτρια, απο τα δικα της παιδικα χρονια. εγω θα σου προτινα να το ξανασκεφτεις. σταλα αγαπη δεν νιωθεις? ο ερωτας περναει λενε.... κ εκτος απο τα παιδια, που ειναι βασικοτατος παραγοντας, ησασταν πολλααααα χρονια μαζι, απλα νομιζω πως μαλλον εμπλεξες μικρη κ ηρθες στη φαση που κανει μεγαλη κοιλια η σχεση. ειναι γλυκουλες κ οι κοιλιτσες ομως, ειναι ζεστες!

[Clelia]

Sophia το θέμα σου με αφορά απόλυτα...

Είμαι και εγώ σε αυτό τον δρόμο, έχω κάνει συζητήσεις με τον σύζυγο κλπ. Από την μία τον λυπάμαι (και μόνο) επειδή θα μείνει μόνος του χωρίς να βλέπει το παιδί του που λατρεύει κάθε μέρα, από την άλλη όχι δεν μπορώ άλλο! Δεν κάνει κάτι ακραίο (πχ κακοποίηση) απλά μιλάει άσχημα, υποτιμητικά και μετά από πολλά shows δεν μπορώ να τον δω σαν ζευγάρι μου. Δεν γίνεται, δεν θέλω, δεν μπορώ!!

Το καλό είναι ότι εργάζομαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δλδ σταθερό εισόδημα και υποτίθεται μια σιγουριά, έχω γονείς που με στηρίζουν, σπίτι 50% στο όνομά μου (και 50% του στεγαστικού δανείου στο όνομά μου). Ο λόγος που δεν κινω διαδικασία διαζυγίου ακόμα: θέλω να αγοράσω αυτοκίνητο και να μάθω να το οδηγώ. Το ξέρω ότι ακούγεται υλιστικό, αλλά δεν θα ήθελα να ξεκινήσω την ζωή της "μητέρας μόνης" χωρίς όχημα και να εξαρτώμαι από ΜΜΜ και ταξί.

melina_g σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου, τέτοια παραδείγματα θέλω να διαβάζω για να μαθαίνω πρακτικά τι να κάνω. Αυτό που λέει και η Sophia: τι κάνουμε στο πρακτικό του ζητήματος...

Οπότε, παρακολουθώ το θέμα για να παίρνω κουράγιο.

[RENAH]

κοριτσια sorry για το οφφ τοπικ!!

κλελια μου!!!τωρα το ειδα....εμεινα αφωνη...εχω χαθει και απο το καφε μας!!!!

κοριτσακι καλο ξεκινημα και ευχομαι να σου πανε ολα καλα απο δω και περα και να τελιωσουν ολα με τον καλυτερο δυνατο τροπο και οσο πιο ανωδυνα γινεται!!!να εισαι καλα!!!!

[agkiolina]

Sophia το θέμα σου με αφορά απόλυτα...

Είμαι και εγώ σε αυτό τον δρόμο, έχω κάνει συζητήσεις με τον σύζυγο κλπ. Από την μία τον λυπάμαι (και μόνο) επειδή θα μείνει μόνος του χωρίς να βλέπει το παιδί του που λατρεύει κάθε μέρα, από την άλλη όχι δεν μπορώ άλλο! Δεν κάνει κάτι ακραίο (πχ κακοποίηση) απλά μιλάει άσχημα, υποτιμητικά και μετά από πολλά shows δεν μπορώ να τον δω σαν ζευγάρι μου. Δεν γίνεται, δεν θέλω, δεν μπορώ!!

Το καλό είναι ότι εργάζομαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δλδ σταθερό εισόδημα και υποτίθεται μια σιγουριά, έχω γονείς που με στηρίζουν, σπίτι 50% στο όνομά μου (και 50% του στεγαστικού δανείου στο όνομά μου). Ο λόγος που δεν κινω διαδικασία διαζυγίου ακόμα: θέλω να αγοράσω αυτοκίνητο και να μάθω να το οδηγώ. Το ξέρω ότι ακούγεται υλιστικό, αλλά δεν θα ήθελα να ξεκινήσω την ζωή της "μητέρας μόνης" χωρίς όχημα και να εξαρτώμαι από ΜΜΜ και ταξί.

melina_g σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου, τέτοια παραδείγματα θέλω να διαβάζω για να μαθαίνω πρακτικά τι να κάνω. Αυτό που λέει και η Sophia: τι κάνουμε στο πρακτικό του ζητήματος...

Οπότε, παρακολουθώ το θέμα για να παίρνω κουράγιο.

 

 

:shock::shock::shock:

ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΩΡΑ ΚΛΕΛΙΑ?????

Επεσα απο τα συννεφα :(:(

{αυτο ειναι για να ξεχαστουμε λιγο απο το θεμα : Δεν μενεις και κοντα μου να σε μαθω ν'οδηγας εσενα και του αντρα μου :grin: να γινω δασκαλα οδηγησεις τωρα που καθομαι }

[mousmoulitsa]

Καλημέρα Σοφία ,

καλό ξεκινημα στην νέα σου ζωή αφού το έχεις αποφασίσει.

 

Η εμπειρία μου τώρα :

 

Χωρισμένη εδώ και 2 χρόνια ..( πως πέρασαν; ) Η αλήθεια είναι ο πρώτος χρόνος πέρασε χωρις να καταλάβω ή να θυμαμαι πολλά σαν να ήμουν σε ύπνωση , μουδιασμένη , καλά εμενα μου έτυχαν και αλλα απολύθηκα 3 μηνες μετα το διαζύγιο χωρις να μου δίνει διατροφή ....

Τώρα αρχιζω να βάζω την ζωή μου σε τάξη , είναι εξοντωτικο που να φτάσουν οι 24 ωρες ; Να πηγαινεις δουλεια , να παιρνεις το παιδι απο το σχολειο ή παιδικό , να πηγαινεις σουπερ μαρκετ, να μαγειρευεις φυσικα , να φροντιζεις το σπιτι , να πηγαινοφερνεις το παιδι μπαλετα, αγγλικα ,γαλλικα , κολημβητήρια κλπ , να τακτοποιεις τους λογαριασμούς ...ουφ!!!

 

Είμαι καλά όμως και περήφανη που όλα αυτα τα κανω μόνη και ας κυκλοφορω σαν τρελλη μερικες φορες και ας πεφτω το βραδυ σαν πτωμα στο κρεβατι το προτιμω απο το να ήμουν με έναν άνθρωπο που ειχε χαθει πια κάθε επαφή που εβλεπα και εκνευριζόμουν ( και ας πηγαινε σουπερ μαρκετ και ας ειχα περισσοτερα χρηματα και ας με ξεκουραζε καποιες φορες αναλαμβανοντας τις υποχρεωσεις το σπιτιου ή της μικρης ) .Είμαι καλα γιατι δεν έχω πια φωνες μεσα στο σπιτι ,νευρα και ενταση.

 

Αναγκαζομαι πια να δουλευω απο το πρωι ως το βραδυ, ( διατροφη δεν μου δινει ουτε 10 ευρω ) αυτο ναι με εχει σκοτωσει οχι τοσο η κουραση αλλα οι τυψεις που λειπω τοσες ωρες μακρια απο την κορη μου , η οποια φυσικα κανει παραπονα και πολλες φορες μου πεταει καλυτερα ημασταν πριν , στις 4 ησουν σπιτι παντα, ....Ευελπιστώ όμως ότι κάποια στιγμη θα φτιαξουν τα πραγματα και θα δουλευω λιγοτερο.

 

Προσωπική ζωή ; ναι αν εισαι super hero χαχα ...αστειευομαι δυσκολο αλλα και αυτο παλευετε , καλα κομμωτηριο ,μανικιουρ ,πεντικιουρ κλπ τα εχω ξεχασει δεν υπαρχουν πια ,κανα σαββατο θα βγω με φιλους και θα την αφησω στην μαμα μου αλλα οτι τυψεις παλι αφου θελω τα σκ να της τα αφιερωνω.

 

Σχέσεις με το άλλο φύλο ; χμμμ αν γυρισει να σε κοιταξει κανενας αφου εχεις καταντησει να κυκλοφορεις σαν ζομπι ,με μαλλι πιασμενο οπως να ναι ,ντυσιμο οτι βρηκα μπροστα μου εβαλα (γιατι αργησα παλι να ξυπνησω ) και μακιγιαζ.....τι ειναι αυτο καλέ ;......μπορει και να πετυχει!!! Αστειευομαι παλι οχι οτι ειναι τελειως ψεμματα ολα αυτα , εχω μια σχέση εδω και ένα χρόνο περίπου ....( ναι γυρισε και με κοιταξε ετσι οπως ετρεχα πανικοβλητη χαχαχα ) είναι θεμα ανθρωπου αν θα αντεξει τους ρυθμους σου ,αν πανω απο την σχέση σας και τον εαυτό του βάζει το παιδί σου και φυσικά αν είναι πρόθυμος να δεχτεί ότι τα βραδια δεν θα είστε οι δυο σας. Δύσκολο για καποιόν ελευθερο αλλα υπάρχουν .

 

Clelia για το δίπλωμα οδηγησης και το αυτοκινητο δεν ειναι καθόλου υλιστικο είναι απαραιτητο εγώ δεν είχα τωρα ξεκινησα , οδηγουσα βεβαια μηχανακι αλλα το χειμωνα δύσκολο πολυ ( ασε που φοβαμαι κιολας με το παιδι επανω , να την πηγαινω σχολειο με καταιγιδα....και να γινομαστε παπια .....με εχει κουρασει πολυ και αυτο !!

 

melina_g , υπέροχες οι συμβουλες σου έπρεπε να τις ειχα διαβασει πριν το διαζυγιο αλλα ποτε δεν ειναι αργα

[melina_g]

Υπέροχα είναι αυτά που λες εσύ απο εμπειρία μουσμουλίτσα. Πραγματικά όσο και δύσκολα να είναι βλέπω πως αξίζει...απο το να ζεις με έναν άνθρωπο που σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μόνο που τον βλεπεις, που σε πιάνει ανατριχίλα (κι όχι με τον καλη έννοια) μόλις σε ακουμπάει...

Ήθελα μόνο να μου πεις πως αντιμετώπισες τις ώρες που μπορεί να έλειπε στο παιδί... Πέρα απο τους ψυχολόγους και τα μπλα μπλα. Στην πράξη.

Χθες το βράδυ ο μικρός μου ξύπνησε και έκλαιγε για ώρες και ζητούσε τον μπαμπά. Πρώτη φορά μου το έκανε αυτό κι όπως είναι φυσικό έγινα χίλια κομμάτια. Πήρα σήμερα τον μπαμπά τηλέφωνο (μέγα λάθος...) και με αντιμετώπισε με ύφος "οκ κι εγώ τι θες να κάνω τώρα...".

Τέλοσπάντων... Δύναμη να έχουμε κι υπομονη και υποθέτω θα συνηθίσουμε όλοι...!

[Nantia]

Σοφια μου διαβασα με προσοχη αυτα που εγραψες και θεωρω τον ευατο μου πλεον ειδικο να σου απαντησω στα ερωτηματα που εθεσες. Εκλεισα 5,5 χρονια χωρισμενη.

Η ζωη μετα το διαζυγιο ειναι πολυυυ διαφορετικη απο πριν...

Πλεον εισαι ενα ελευθερο ατομο με την μονη σου εννοια τα παιδια σου και ο ευατος σου.... Δεν τσακωνεσαι με κανεναν εχεις ηρεμια στο σπιτι και πλεον μονη σου παιρνεις αποφασεις για την ζωη σου και κανεις τις δουλειες σου οποτε εσυ θελεις και οπως θελεις χωρις να δινεις λογαριασμο σε κανεναν. Βαφεις τον τοιχο σου με οποιο χρωμα εσυ γουσταρεις χωρις να ανεχτεις το ισως οχι ωραιο γουστο του ανδρα σου. Μαγειρευεις τα φαγητα που σου αρεσουν εσενα και στα παιδια σου χωρις να σκεφτεσαι αν αυτο τ φαγητο αρεσει στον ανδρα σου ή οχι. Δεν εχεις να πλενεις τα σωβρακα του και να σιδερωνεις τα πουκαμισα σου (πολυ βασανο αυτο) επομενως λιγοτερα πλυντηρια κα λιγοτερο σιδερωμα. Εσυ οριζεις τα ορια στα παιδια σου και εσυ εισαι υπευθυνη για τη διαπαιδαγωγιση τους...

 

Τα ζορια ειναι οτι πλεον εισαι μονη και δεν εχεις ενα χερι βοηθειας εισαι μονη και μπορει να μην βγαινεις οικονομικα εισαι μονη και μπορει καποιες μερες να εχεις πολλα νευρααααααα και πολλες στερησεις (χιχι). Εχεις περισσοτερο αγχος για την υγεια σου θελεις να εισαι καλαα και αγχωνεσαι να μην αρρωστησεις και μετα πως θα τα καταφερουν τα παιδια σου.

 

Το θεμα ειναι ομως οτι παρα πολλες γυναικες οχι χωρισμενες ειναι στην παραπανω κατασταση. Τα παντα περνανε απο τα χερια τους και φτανουν στο τελος της ημερας ενα ρακος.

 

Σου ευχομαι δυναμη να ακολουθησεις τα ονειρα σου για την ζωη που θελεις να ζησεις παρεα με τα αγγελουδια σου.

Και σε συμβουλευω να τα πας καλα με το πατερα των παιδιων σου. Για να εχουν αυτα την ψυχικη τους ηρεμια....

[mousmoulitsa]

Υπέροχα είναι αυτά που λες εσύ απο εμπειρία μουσμουλίτσα. Πραγματικά όσο και δύσκολα να είναι βλέπω πως αξίζει...απο το να ζεις με έναν άνθρωπο που σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι μόνο που τον βλεπεις, που σε πιάνει ανατριχίλα (κι όχι με τον καλη έννοια) μόλις σε ακουμπάει...

Ήθελα μόνο να μου πεις πως αντιμετώπισες τις ώρες που μπορεί να έλειπε στο παιδί... Πέρα απο τους ψυχολόγους και τα μπλα μπλα. Στην πράξη.

Χθες το βράδυ ο μικρός μου ξύπνησε και έκλαιγε για ώρες και ζητούσε τον μπαμπά. Πρώτη φορά μου το έκανε αυτό κι όπως είναι φυσικό έγινα χίλια κομμάτια. Πήρα σήμερα τον μπαμπά τηλέφωνο (μέγα λάθος...) και με αντιμετώπισε με ύφος "οκ κι εγώ τι θες να κάνω τώρα...".

Τέλοσπάντων... Δύναμη να έχουμε κι υπομονη και υποθέτω θα συνηθίσουμε όλοι...!

 

Axx καλή μου melina ...αγγιξες ευαισθητο θεμα και περα απο μπλα ,μπλα οπως ειπες και ψυχολογους η πραξη ειναι δύσκολη ....τα λόγια είναι ανουσια οταν εχεις δυο ματακια που σε κοιταζουν και αναζητουν απαντησεις οσες συμβουλες και να εχεις ακουσει απο φιλους , γνωστους , ψυχολογους.

Η δικη μου ειναι μεγαλη 12 , δεν ξερω αν ειναι πιο ευκολο ή πιο δυσκολο ....και στην αρχη δεν τον ζηταγε καθολου ειχε κουραστει και αυτη αφανταστα απο τις φωνες και την συμπεριφορα του ....ομως ο καιρος περασε και ισως ξεχασε ( το επιδιωξα και εγω αυτο τον δικαιολογουσα παντα και παντα μπροστα της μιλαγα με τα καλυτερα λογια για κεινον μετα τον χωρισμο εννοω ) .Τελευταια αν και δεν τον ζηταει ξεκαθαρα την βλεπω της λειπει , πολλές φορες μου πεταει ο μπαμπας μου αυτο ο μπαμπας μου εκεινο ( φυσικα ολα πια τα κανει καλυτερα απο μενα ο μπαμπας...) ή τον συγκρινει με την νεα μου σχεση , ειναι πιο ομορφος, ειναι πιο ψηλος χαχα (γελαω τρομαρα μου..) και τοτε οταν καταλαβαινω οτι ποναει που δεν ειναι μαζι μας την παιρνω αγκαλια της λεω ποσο την αγαπαω , και πως φυσικα της λειπει ο μπαμπας,γιατι την λατρευει και ειναι ο καλυτερος του κοσμου αλλά δυστυχως δεν μπορουμε να ειμαστε μαζι γιατι θα γινουμε ολοι δυστυχισμενοι. Φυσικα τοτε δεν παραδεχετε ποτε οτι της λειπει...και απανταει ρε μαμα γιατι μου τα λες ολα αυτα δεν μου λειπει...

Σε ενα διχρονο δεν ξερω τι θα ελεγα ....ισως μονο αγκαλια...

[Clelia]

Σε όλα αυτά που λέτε, κάτι βρίσκω από την καθημερινότητά μου: δυο άνθρωποι που δεν χωνεύονται στο ίδιο σπίτι. Στην καλύτερη είμαστε ευγενικοί μεταξύ μας, μέχρι εκεί!

Αν ξεκινήσει καυγάς γίνεται ο κακός χαμός και δεν βγάζεις άκρη, σκαρφίζεται καταστάσεις που δεν έχουν γίνει, θυμάμαι πράγματα που με έχουν πικράνει κλπ.

Νόμιζα πως ήμουν παράλογη που θέλω να χωρίσω χωρίς να υπάρχουν ακραίες καταστάσεις πχ κακοποίησης και πως όλα τα ζευγάρια έτσι είναι, μαλωμένα. Έλα όμως που βλέπω αγαπημένους συζύγους και κάθομαι και τους κοιτάω σαν το ζηλιάρικο παιδάκι...

Ο φόβος μου κυρίως είναι το "μετά". Τι κάνω μόνη μου, χωρίς την "σκιά του άντρα" στο σπίτι, όπως έλεγαν οι παλιές?

Τέλος πάντων, νομίζω ότι είναι καθαρά θεωρητικός ο φόβος μου, ο μπαμπάς της Ελισάβετ την αγαπάει πάρα πολύ και θα πληρώνει διατροφή (είναι θετικός σε αυτό) και καθώς υψηλόμισθος και με παραπάνω από μία δουλειά δεν νομίζω να έχω πρόβλημα.

Όσο για το αν θα κάνω σχέση μου φαίνεται ουτοπικό. Σιγά μην εμπιστευτώ άντρα, που η ιστορία μου, έχει αποδείξει πως ο καινούριος είναι πάντα μα πάντα χειρότερος από τον προηγούμενό μου. Με μαθηματική ακρίβεια σε χειρότερα θα πέσω και δεν το ρισκάρω τώρα με το μωρό μου. Αλλά νομίζω πως δεν με νοιάζει... Καλύτερα μόνη μου παρά να μετράω τις λέξεις μου για να μην νευριάσω τον άντρα μου.

[melina_g]

Παράλογο δεν είναι τίποτα. Εσύ ξέρεις μόνο τι γίνεται στο σπίτι σου και στην καρδιά σου.

Με το μήνυμά σου όμως μου έρχονται κάποιες σκέψεις.

Με αυτό που λες

Ο φόβος μου κυρίως είναι το "μετά". Τι κάνω μόνη μου, χωρίς την "σκιά του άντρα" στο σπίτι, όπως έλεγαν οι παλιές?

μου δίνει να καταλάβω πως ο άντρας σου, εξυπηρετεί τον ρόλο του μέσα στο σπίτι. Είναι ο άντρας του σπιτιού δηλαδή. Σου δίνει αν μη τι άλλο ασφάλεια.

Απο την άλλη βλέπω πως το μωράκι σου είναι μικρό. Και λέω μήπως να περίμενες να περάσει ο πρώτος χρόνος, να συνηθίσει κι εκείνος περισσότερο στην νέα καθημερινότητα κι οι δικές σου οι ορμόνες να καταλαγιάσουν κάπως μετά τη γέννα.

Δεν ξέρω... Είναι μόνο σκέψεις και πολύ πιθανον να είναι και λάθος.

Καλή τύχη ότι κι αν αποφασίσεις!

[Sophia]

Κορίτσια καλησπέρα )

Θέλω να σας ευχαριστήσω παρα πολυ που ασχοληθήκατε με το θέμα μου και μοιραστήκατε τις αποψεις και εμπειρίες σας.

Η αλήθεια ειναι πως περιμενα να ακούσω τα χειρότερα, ομως βλέπω οτι ίσως τα πραγματα να μην ειναι και τοοοσο άσχημα οσο τα περιμένω..

Θα ειναι μια καινουργια ζωή και ολο αυτο με κάνει να έχω αγωνια οχι τοσο για το πως θα ειμαι εγω αλλα πως θα ειναι τα παιδια μου και η καθημερινοτητά τους.

'Εχω μάθει στη ζωή μου να μην στηρίζομαι στους άλλους και αυτο ισως να με βοηθησει σε αυτο το νέο μου ξεκίνημα. Στο σπίτι ήμουν και αντρας και γυναίκα μαζί. Και για τα μέσα και για τα έξω, μέχρι που εξουθενώθηκα. Έχω περάσει 3 φορές κατάθλιψη με οχι και τοσο καλές επιπτώσεις στον οργανισμό μου. Ομως τωρα ειμαι πολυ καλύτερα. Τον τελευταίο χρονο πηγαίνω σε ψυχολογο οπου με έχει βοηθησει απίστευτα πολυ ουτως ώστε να βάλω σε τάξη κάποια πράγματα και να ειμαι πιο σίγουρη για τον εαυτο μου. Ως παιδί χωρισμένων γονιών δεν ήθελα τα παιδια μου να περασουν οτι περασα εγω με τον αδελφο μου, ομως βλεπω οτι ολα τα διαζύγια δεν ειναι ίδια. Θα προσπαθήσω τα παιδια μου να το περασουν οσο πιο ανώδυνα γινεται - παντα υπο την καθοδήγηση της ψυχολόγου και της καλής θέλησης του μπαμπα- ουτως ώστε να βγουμε όλοι ''αλώβητοι'' απο αυτο το διαζύγιο. Θα ειμαι εδω να παρακολουθώ καθώς και να συμμετέχω στις συζητήσεις σας, να μαθαίνω και να μοιράζομαι εμπειρίες.

Σας ευχαριστώ και παλι. Καλή δυναμη σε όλες μας!! Να χαιρόμαστε τα παιδάκια μας

[Clelia]

melina_g, επειδή ακριβώς είναι μικρό το μωρό μου, γι' αυτό και η ανασφάλεια χωρίς τον άντρα. Δεν θα βελτιώσουν τα πράγματα, από πριν τον γάμο δίνω ευκαιρίες, χωρίζω, έτοιμη ήμουν να μην παντρευτώ, άσε... Και γενικά ούτε ταξίδι μέλιτος χάρηκα, ούτε προετοιμασία γάμου, ούτε εγκυμοσύνη, ούτε νιόπαντρη, τπτ... Οπότε σε τι να ελπίζω? Και επειδή ακριβώς το μωρό μου είναι μικρό και δεν υπάρχει κάτι να με κάνει να φύγω τρέχοντας, κάποιου είδους πολύ άσχημη συμπεριφορά εννοώ, γι' αυτό και δεν χωρίζω άμεσα. Αλλά δεν βλέπω μέλλον και επειδή ακριβώς πάψαμε να είμαστε ζευγάρι από πολύ καιρό, δεν θέλω το μωρό μου να μεγαλώσει με αυτά τα πρότυπα. Αλλά όχι, δεν αλλάζει η κατάσταση... Είναι όπως την περιέγραψα: δύο άνθρωποι που δεν χωνεύονται και είναι ευγενικοί μεταξύ τους.

Sophia και εγώ καλύτερα τα διάβασα τα πράγματα... Να δούμε...

[Sophia]

Αλλά δεν βλέπω μέλλον και επειδή ακριβώς πάψαμε να είμαστε ζευγάρι από πολύ καιρό, δεν θέλω το μωρό μου να μεγαλώσει με αυτά τα πρότυπα. Αλλά όχι, δεν αλλάζει η κατάσταση... Είναι όπως την περιέγραψα: δύο άνθρωποι που δεν χωνεύονται και είναι ευγενικοί μεταξύ τους.....]

 

 

Σαν να εισαι μεσα στο σπιτι μου....Αυτο ακριβώς λεω και εγω..Τετοια πρότυπα σε καμια περιπτωση δεν θελω να εχουν τα παιδια μου...Δεν θελω να αναπαράγουν την κατάσταση του σπιτιου μας στο δικό τους σπιτι...Επειδη δεν υπάρχουν τσακωμοί δεν σημαίνει οτι ειναι φυσιολογική η συμβίωσή μας..Αγκαλιές, συζήτηση, γέλια, εξοδος σαν οικογένεια, συνεννοηση..αυτα δεν τα βλέπουν τα παιδια μου, πως θα τα αναπαράγουν στις συντροφους τους??

[SPORIDIO]

melina_g, επειδή ακριβώς είναι μικρό το μωρό μου, γι' αυτό και η ανασφάλεια χωρίς τον άντρα. Δεν θα βελτιώσουν τα πράγματα, από πριν τον γάμο δίνω ευκαιρίες, χωρίζω, έτοιμη ήμουν να μην παντρευτώ, άσε... Και γενικά ούτε ταξίδι μέλιτος χάρηκα, ούτε προετοιμασία γάμου, ούτε εγκυμοσύνη, ούτε νιόπαντρη, τπτ... Οπότε σε τι να ελπίζω? Και επειδή ακριβώς το μωρό μου είναι μικρό και δεν υπάρχει κάτι να με κάνει να φύγω τρέχοντας, κάποιου είδους πολύ άσχημη συμπεριφορά εννοώ, γι' αυτό και δεν χωρίζω άμεσα. Αλλά δεν βλέπω μέλλον και επειδή ακριβώς πάψαμε να είμαστε ζευγάρι από πολύ καιρό, δεν θέλω το μωρό μου να μεγαλώσει με αυτά τα πρότυπα. Αλλά όχι, δεν αλλάζει η κατάσταση... Είναι όπως την περιέγραψα: δύο άνθρωποι που δεν χωνεύονται και είναι ευγενικοί μεταξύ τους.

Sophia και εγώ καλύτερα τα διάβασα τα πράγματα... Να δούμε...

 

κατι τετοια βιωνω κ γω με την διαφορα οτι ακομα να γεννησω συμβιωνω μαζι του για εναν χρονο ειπαμε κ στον ενα μηνα τωρα θα σπασουμε το συμβολαιο....κ φυσικα δεν τον παντρευομαι γιατι δεν νιωθω παρα μονο αναμικτα αρνητικα κ θετικα συναισθηματα κ αυτο εχει συνεπεια κ στην εγκυμοσυνη μου ....τελικα το θεμα συμβιωσης ειναι λαθος οσο κ να προσπαθεις παντα θα σε χαλια κ αυτο τελικα θα φανει νομιζω εγω οσο κ αν το πολεμησα να πανε καλα τα πραγματα παντα σε τσακωμους κατεληγα κ γιατι δεν ειμαι ερωτευμενη μαζι του και αυτος ειναι κ αν δεν πας με τα νερα του τοτε δεν ειναι αρμονικα τα πραγματα οποτε φαντασου να μεινω μαζι του με το παιδι τι θα βλεπει... και φυσικα δεν μιλαμε για το οτι ολη η εγκυμοσυνη ειναι μια στεναχωρια ανασφαλεια κ με μετακομισεις η μμια θα γινει σε χρονο ρεκορ στον ενα με 2 μηνες ..

[beba01]

Δεν θα βελτιώσουν τα πράγματα, από πριν τον γάμο δίνω ευκαιρίες, χωρίζω, έτοιμη ήμουν να μην παντρευτώ, άσε... Και γενικά ούτε ταξίδι μέλιτος χάρηκα, ούτε προετοιμασία γάμου, ούτε εγκυμοσύνη, ούτε νιόπαντρη, τπτ... Οπότε σε τι να ελπίζω?

Τότε καλή μου με όλο το θάρρος εφόσον προυπήρχαν ευκαιρίες ετών κι έβλεπες ότι άκρη δεν βγάζεις με τον άνθρωπο αυτό, πως κι αποφάσισες να κάνεις παιδί μαζί του?

Δεν σε κρίνω με καμία δύναμη...

Απλώς διερωτώμαι διότι κάποτε βρέθηκα κι εγώ στη θέση σου...

Κι έπειτα απο επτά χρόνια αποφάσισα να χωρίσουμε αντί να παντρευτούμε, διότι έπαψα να ελπίζω πλέον πως κάποια στιγμή θα βελτιώνονταν τα πράγματα...

[Clelia]

Τότε καλή μου με όλο το θάρρος εφόσον προυπήρχαν ευκαιρίες ετών κι έβλεπες ότι άκρη δεν βγάζεις με τον άνθρωπο αυτό, πως κι αποφάσισες να κάνεις παιδί μαζί του?

Δεν σε κρίνω με καμία δύναμη...

Απλώς διερωτώμαι διότι κάποτε βρέθηκα κι εγώ στη θέση σου...

Κι έπειτα απο επτά χρόνια αποφάσισα να χωρίσουμε αντί να παντρευτούμε, διότι έπαψα να ελπίζω πλέον πως κάποια στιγμή θα βελτιώνονταν τα πράγματα...

beba01 δεν ειμαστε τοσο καιρο μαζι. Οταν το 2009 εψαχνα σπιτι για να φυγω, εμαθα οτι ημουν εγκυος (δεν το επιδιωξαμε, καταλαβες), δεν το ειχα αντιληφθει με τις εννοιες μου, παρα οταν ημουν 2 μηνων. Παλινδρομησε. Οταν εμεινα εγκυος καταλαβα οτι ηθελα να γινω μαμα και μετα την πρωτη αποβολη, το εβαλα σκοπο. Ακολουθησε αλλη μια παλινδρομηση.

Μεχρι τοτε ελεγα οτι θα φτιαξουν τα πραγματα, ειχαμε τοτε και τις καλες μας στιγμες. Χαιρομουν και ελεγα οτι ηρεμησε με τις ζηλιες και τους εγωισμους του. Αλλα δεν...

Του ζητησα διαζυγιο μετα τις αποβολες αλλα συζητησαμε σοβαρα και πειστηκα οτι οντως θα προσπαθησει. Εκει εμεινα εγκυος στην ζωη μου. Καταλαβα οτι δεν παει αλλο οταν ημουν 5 μηνων και οτι οσο και να χαζοχαιρομαι, οχι μονο δεν φτιαχνουν τα πραγματα, αλλα διαιωνιζεται μια κατασταση χλιαρη και πεθαμενη.

Στην ουσια δεν βιωνω τραγικες καταστασεις, γι' αυτο ειχα την ελπιδα. Οπως και το sporidio, με λατρευει, με αγαπαει, αλλα δεν μπορει να χειριστει τον εγωισμο του.

Οποτε, οπως καταλαβαινεις, εγκυος εμεινα για τον ιδιο λογο που γινονται ολες οι μανουλες (οι περισσοτερες): ηθελα το μωρο μου.

Αλλα δες το και αναποδα: δλδ αν ειχαμε παιδι και μετα βλεπαμε τα προβληματα και αποφασιζαμε να χωρισουμε, τι θα καναμε, θα μετανιωναμε για το παιδι? --> Οχι.

[SPORIDIO]

beba01 δεν ειμαστε τοσο καιρο μαζι. Οταν το 2009 εψαχνα σπιτι για να φυγω, εμαθα οτι ημουν εγκυος (δεν το επιδιωξαμε, καταλαβες), δεν το ειχα αντιληφθει με τις εννοιες μου, παρα οταν ημουν 2 μηνων. Παλινδρομησε. Οταν εμεινα εγκυος καταλαβα οτι ηθελα να γινω μαμα και μετα την πρωτη αποβολη, το εβαλα σκοπο. Ακολουθησε αλλη μια παλινδρομηση.

Μεχρι τοτε ελεγα οτι θα φτιαξουν τα πραγματα, ειχαμε τοτε και τις καλες μας στιγμες. Χαιρομουν και ελεγα οτι ηρεμησε με τις ζηλιες και τους εγωισμους του. Αλλα δεν...

Του ζητησα διαζυγιο μετα τις αποβολες αλλα συζητησαμε σοβαρα και πειστηκα οτι οντως θα προσπαθησει. Εκει εμεινα εγκυος στην ζωη μου. Καταλαβα οτι δεν παει αλλο οταν ημουν 5 μηνων και οτι οσο και να χαζοχαιρομαι, οχι μονο δεν φτιαχνουν τα πραγματα, αλλα διαιωνιζεται μια κατασταση χλιαρη και πεθαμενη.

Στην ουσια δεν βιωνω τραγικες καταστασεις, γι' αυτο ειχα την ελπιδα. Οπως και το sporidio, με λατρευει, με αγαπαει, αλλα δεν μπορει να χειριστει τον εγωισμο του.

Οποτε, οπως καταλαβαινεις, εγκυος εμεινα για τον ιδιο λογο που γινονται ολες οι μανουλες (οι περισσοτερες): ηθελα το μωρο μου.

Αλλα δες το και αναποδα: δλδ αν ειχαμε παιδι και μετα βλεπαμε τα προβληματα και αποφασιζαμε να χωρισουμε, τι θα καναμε, θα μετανιωναμε για το παιδι? --> Οχι.

 

Χαιροσουν αδικα διοτι ανθρωπος με κομπλεξ δεν ξεκομπλαρετε τα σχολια και το να μειωνουν τον αλλο ειναι συνεπεια της ζηλιας κ εγωισμου τι αγαπησε εσενα η τον εγωισμό του?...Το θεμα ειναι ενω ειδες οτι αποτ ην αρχη τα σημαδια γιατι επελεξες εκεινον για πατερα του παιδιου σου...δυστηχως δεν διορθωνετε μια αρρωστημενη κατασταση κ απλα εμεις κλεινουμε τα ματια (τα λεω για να τα ακουω κ γω) κ προχωραμε στα τυφλα λογω ενθουσιασμου ερωτα κλπ..

Αυτες τις μερες δεχθηκα πολυ πιεση ζηλια και εξευτελισμο ξανα επειδη δεν βλεπει ανταποκριση κ ξερεις το τι ακουσα? δεν μπορεις να φανταστεις απο απειλες να με ξεκοιλιασει να με πεταξει απο μπαλκονι, να σηκωσει χερι, χριστους κ παναγιες να με διωξει απο το σπιτι που νοικιαζουμε κ οι δυο εδω κ ενα μηνα , απειλες οτι δεν θα μου αφησει το παιδι οτι δεν θα μεινω με τον αδερφο μου με τπτ με το παιδι, οτι θα μου το παρει αλλιως θα δω..και οταν του φερνα αντιρρηση μου λεγε κρατα μου τα χερια μην σε χαστουκισω κλπ αν δεν ησουν εγκυος θα το κανα (που το χει κανει ηδη μια δηλ αν κ το θεωρει χαστουκακι) κοινως με φοβιζει κ απειλει και μετα απο 2 μερες να μετανιωνει που μου μιλησε ετσι και να το γυρναει στα γλυκολογα κια οτι θα δω αλλον ...αυτον που ειδα στις αρχες οτι για αυτους τους μηνες θα ναι απλα συγκατοικηση μεχρι κ μωρακι μου με ειπε μετα απο τοσο βρισιδι ε αυτο ειναι αρρωστημενο και οπως λες και συ διαιωνιζεται μια κατασταση χλιαρη και πεθαμενη για πιο λογο να δωσω συνεχεια με αυτον τον ανρθωπο δεν παει καλα κ δεν το ξερει ο ιδιος.

Οταν δεν εισαι ερωτευμενος δεν σημαινει οτι πρεπει να τον κανεις σκουπιδι τον αλλον τι αγαπαει εμενα οπως λεει? το κομπλεξ του αγαπαει κ τον εγωισμο του π δεν μπορει να με κανει να τον θελω. Και φυσικα κ ενω μου πε η ψυχολογος μην κανεις μπρος πισω κ μεινε στην αποφαση σου να φυγεις οπως εκεινος ειπε οτι τελος τ μηνα θα φυγει ομως αλλαξε παλι κ με χει εγλωβισει πραγματικα κ δεν μπορω να κανω κινηση να φυγω τωρα..Μεγα λαθος μου ολα η συμβιωση τα παντα κ αυτο γιατι ειναι τελιωμενη υποθεση κ απο πανω δεχομαι κ ολα αυτα. Παντως σιγουρα ειναι οτι σε μενα ειναι τραγικες οι καταστασεις κ ειλικρινα δεν ξερω π θα οδηγησει ολο αυτο.

[Clelia]

ΩΧ!! Sporidio, είναι ακραίες οι καταστάσεις που ζεις!! Όχι, δεν είχα τέτοια, λογοφέρναμε, έλεγε βαριά πράγματα, αλλά όχι και έτσι!!

Ποια είναι η σχέση σου με τους γονείς σου?? Μπορείς να επιστρέψεις στο πατρικό σου?? Ή να μείνεις από τώρα με τον αδελφό σου? Δεν ξέρω κατά πόσο θα πραγματοποιήσει τις απειλές του, μιας και σε έχει χτυπήσει στο παρελθόν, αλλά δεν θεωρώ ασφαλές για σένα και το μωρό σου να μείνεις εκεί!

Όσο μπορείς, προσπάθησε να μην ταράζεσαι! Όσο μπορείς, βέβαια πώς να το κάνεις με αυτά που ζεις... Γι' αυτό σου λέω, φύγε από το σπίτι, ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον απαράδεκτος, δεν θέλω να τον σχολιάσω παραπάνω.

Ποτέ μα ποτέ μην μετανιώνεις για το παιδάκι που έχεις μέσα σου!! Θα του έχεις τρελλή αδυναμία, θα το δεις. Παραπάνω μάλιστα, επειδή δεν τα πας καλά με τον μπαμπά του και υποσυνείδητα επειδή έχουμε τύψεις και ανησυχούμε, τους δείχνουμε τρελλή λατρεία, θα το δεις! Έχεις άσχημα συναισθήματα επειδή δεν φανταζόσουν έτσι την εγκυμοσύνη σου, καμιά δεν το φαντάζεται. Όλες ξεκινάμε με τις καλύτερες ελπίδες και περιμένουμε αγάπες και λουλούδια από τον σύντροφό μας, οπότε μια άσχημη κατάσταση μας απογοητεύει.

Πάντως αυτό που λες για τα κόμπλεξ, έχεις δίκιο...

Δες τι μπορείς να κάνεις για να φύγεις από το σπίτι σύντομα. Να ηρεμήσεις και να γεννήσεις χωρίς τέτοια δράματα.

[SPORIDIO]

ΩΧ!! Sporidio, είναι ακραίες οι καταστάσεις που ζεις!! Όχι, δεν είχα τέτοια, λογοφέρναμε, έλεγε βαριά πράγματα, αλλά όχι και έτσι!!

Ποια είναι η σχέση σου με τους γονείς σου?? Μπορείς να επιστρέψεις στο πατρικό σου?? Ή να μείνεις από τώρα με τον αδελφό σου? Δεν ξέρω κατά πόσο θα πραγματοποιήσει τις απειλές του, μιας και σε έχει χτυπήσει στο παρελθόν, αλλά δεν θεωρώ ασφαλές για σένα και το μωρό σου να μείνεις εκεί!

Όσο μπορείς, προσπάθησε να μην ταράζεσαι! Όσο μπορείς, βέβαια πώς να το κάνεις με αυτά που ζεις... Γι' αυτό σου λέω, φύγε από το σπίτι, ο άνθρωπος είναι τουλάχιστον απαράδεκτος, δεν θέλω να τον σχολιάσω παραπάνω.

Ποτέ μα ποτέ μην μετανιώνεις για το παιδάκι που έχεις μέσα σου!! Θα του έχεις τρελλή αδυναμία, θα το δεις. Παραπάνω μάλιστα, επειδή δεν τα πας καλά με τον μπαμπά του και υποσυνείδητα επειδή έχουμε τύψεις και ανησυχούμε, τους δείχνουμε τρελλή λατρεία, θα το δεις! Έχεις άσχημα συναισθήματα επειδή δεν φανταζόσουν έτσι την εγκυμοσύνη σου, καμιά δεν το φαντάζεται. Όλες ξεκινάμε με τις καλύτερες ελπίδες και περιμένουμε αγάπες και λουλούδια από τον σύντροφό μας, οπότε μια άσχημη κατάσταση μας απογοητεύει.

Πάντως αυτό που λες για τα κόμπλεξ, έχεις δίκιο...

Δες τι μπορείς να κάνεις για να φύγεις από το σπίτι σύντομα. Να ηρεμήσεις και να γεννήσεις χωρίς τέτοια δράματα.

 

Ναι ειναι τραγικα ολα αυτα που χω ζησει ομως εκανα κινηση να μεινωεναν 11 μηνες ακομα για το μωρο να χει κ τον πατερα του μαζι ειπε οτι δεν θα ξανακανει ολα αυτα του ειπα οτι αν κανει ξανα τα ιδια θα φυγω ...ξυλο δεν εχει δωσει ενα χαστουκι ηταν αλλα αν γινει η αρχη ποτε δεν ξερεις κ μονο οι απειλες φτανει για να φοβηθεις. Μου χει προσφερει κ λουλουδια κ απο ολα κ με προσεχε κλπ αλλα παντα αν πηγαινα με τα νερα του κ δειχνα μια αλλη αν οχι γινεται αυτο που γινεται ξερω πως πιεζομαι μενοντας αλλα κανω τοπο στην οργη για αυτη την φορα ισως αν ξαναγινει κατι τοτε θα πρεπει να φυγω. Πατρικο εχω αλλα μονη λογω αρρωστειας δεν μπορω να μεινω. Μονο με αδερφο μπορω να μεινω αλλα μεχρι κ αυτο απειλησε να μην παω να μεινω εκει με το μωρο δεν ξερω τι να κανω ειλικρινα εχω απογοητευτει. Το να φυγω ισως επρεπε να το κανω απο την αρχη πριν κανω μετακομιση νοικιασω σπιτι και κανω συμβολαιο δεν ξερω πραγματικα αν θα αντεξω αλλους τοσους μηνες αν κ σιγουρα παλι θα συμβουν τραγικες συγκρουσεις...γιατι ειναι ο χαρακτηρας του τετοιος. και ειλικρινα τοτε π θα χω κ το παιδι δεν ξερω τι θ αγινει....

[Clelia]

Eσύ ξέρεις καλύτερα, το μωρό σου να είναι καλά και μετά εσύ και όλα τα υπόλοιπα σκασιλάρα σου...

Απλά πρόσεξε διότι αυτές οι εκρήξεις του μπορεί αργότερα να στοχεύουν το παιδί, το έχεις σκεφτεί? Και μετά που θα έρθει το μωρό θα ξενυχτάτε, θα έχετε περισσότερα νεύρα κλπ. Μην εκτονώνει τα νευράκια του σε σένα και το μωρό σου!

Κάτι έγραψες πριν ότι σου λέει ότι θα σου πάρει το παιδί. Δεν μπορεί να το κάνει αυτό!!! Και άνεργη να είσαι, άπορη κλπ δεν μπορεί να σου πάρει το παιδί. Μόνο αν το εκθέτεις σε κίνδυνο, αν είσαι ναρκωμανής πχ ή αν παρατάς το παιδί σου όπου να 'ναι μπορεί. Ακόμα και χωρίς λεφτά ή αν έχεις πρόβλημα υγείας δεν μπορεί κανείς να σου πάρει το παιδί.

[SPORIDIO]

Eσύ ξέρεις καλύτερα, το μωρό σου να είναι καλά και μετά εσύ και όλα τα υπόλοιπα σκασιλάρα σου...

Απλά πρόσεξε διότι αυτές οι εκρήξεις του μπορεί αργότερα να στοχεύουν το παιδί, το έχεις σκεφτεί? Και μετά που θα έρθει το μωρό θα ξενυχτάτε, θα έχετε περισσότερα νεύρα κλπ. Μην εκτονώνει τα νευράκια του σε σένα και το μωρό σου!

Κάτι έγραψες πριν ότι σου λέει ότι θα σου πάρει το παιδί. Δεν μπορεί να το κάνει αυτό!!! Και άνεργη να είσαι, άπορη κλπ δεν μπορεί να σου πάρει το παιδί. Μόνο αν το εκθέτεις σε κίνδυνο, αν είσαι ναρκωμανής πχ ή αν παρατάς το παιδί σου όπου να 'ναι μπορεί. Ακόμα και χωρίς λεφτά ή αν έχεις πρόβλημα υγείας δεν μπορεί κανείς να σου πάρει το παιδί.

 

Καλά δεν συζηταμε οτι αν εχει νευρα μπροστα στο παιδι το περνω κ φευγω βεβαια αυτο θα το συμβουλευτω απο δικηγορο αλλα λεμε τωρα αν δω οτι βγαζει βιαιη συμπεριφορα η εχει νευρα λογω παιδιου κ ξεσπαει δεν συζηταω οτι δεν μενω δεν ειμαι καν παντρεμενη μαζι του... και ας μου κανει δικαστηριο μετα..

Ανεργη κ απορη νομιζω στο περνει χωρις να με βεβαιη αλλα δεν ειμαι ανεργη ουτε απορη

[Clelia]

Όχι, όχι, κανείς δεν σου παίρνει το παιδί. Κατάλαβέ το αυτό. Ό,τι μα ό,τι και να γίνει το παιδί μένει με την μαμά του. Πρέπει να συντρέχουν άσχημες καταστάσεις με κάποιας μορφής εθισμός ή κακοποίηση παιδιού από την μεριά της μαμάς για να της το πάρουν.

Δεν μιλάμε να είναι κάποια άστεγη... Απλά αν κάποια είναι άνεργη πρέπει να βρει δουλειά, καθώς διατροφή δίνεται μόνο για το παιδί, εκτός αν μιλάμε για μία σύζυγο η οποία είναι μεγάλης ηλικίας και είναι χροοοοοονια παντρεμένη με κάποιον και δεν εργαζόταν τόσα χρόνια. Τότε δίνεται διατροφή και στην σύζυγο.

Μια κοπελιά παραπάνω αναφέρει πως έμεινε άνεργη 3 μήνες μετά το διαζύγιο. Δεν είχε πρόβλημα με το παιδί μήπως της το έπαιρνε ο πρώην, αλλά για λόγους βιοποριστικούς εννοείται πως έπρεπε να βρει δουλειά.