melina_g

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    162
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Συνεισφορα στο φορουμ

10 Neutral

Περισσότερα για την/τον melina_g

  • Rank
    Νέος Χρήστης

Converted

  • Περιοχή
    athina

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

Το πεδίο των 'πρόσφατων επισκεπτών' είναι απενεργοποιημένο και δεν εμφανίζεται σε άλλους χρήστες ή επισκέπτες.

  1. Κι εγώ ισχυρίζομαι στα διάφορα φόρουμ πως είμαι ο σουπερμαν... Αν ήμουν βέβαια δεν νομίζω να είχα ανάγκη να το διαλαλήσω απο εδώ κι απο εκεί. Τώρα για να απαντήσω στην BABYCOT... Το κάθε πότε θα το δίνεις το παιδί στον μπαμπά θα στο δείξει το ίδιο το παιδί. Αν νιώθεις πως κάτι δεν πάει καλά, συζητήστε το με τον πρώην σύζυγο και βρείτε μια λύση που θα κάνει το παιδί να νιώθει ασφάλεια. Σούλα Δ, αν δεν μας πεις πόσο χρονών είναι το παιδάκι σου και κάθε πότε το βλέπει ο μπαμπάς του, δεν μπορώ να βοηθήσω. Όπως και να έχει πάντως μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως είναι στο χέρι μας (των χωρισμένων γονιών εννοώ και κυρίως των μαμάδων) τα παιδάκια μας να είναι ευτυχισμένα και να νιώθουν ασφαλή ακόμα και μέσα στη μονογονεϊκή οικογένεια.
  2. Δυστυχώς αυτά δεν κόβονται με το να της το λες. Το παιδί είναι πιεσμένο και αυτό είναι η εκτόνωσή του. Όταν βρεθεί και λυθεί η αιτία της πίεσης θα το κόψει σταδιακά. Με την τουαλέτα πως τα πάτε; Έχετε ατυχήματα καποια βράδια; Ο δικός μου αρχικά έτρωγε τα νύχια του. Μετά άφησε αυτό και άρχισε να ανοιγοκλείνει τα μάτια του. Όταν κάθισα ψύχραιμα και βρήκα την αιτία της πίεσης του παιδιού και έλυσα το πρόβλημα, τελείωσαν κι αυτά. Και απο την ανηψιά μου όμως που έκανε ακριβώς αυτά που αναφέρεις (συν το θέμα με τη τουαλέτα το βράδυ), μόλις βρέθηκε η αιτία σταμάτησε αυτόματα κι αυτό. Δες το θετικό του πράγματος, πως μπροστά σου χτυπάει ένας συναγερμός και ξέρεις πως κάτι δεν πάει καλά. Κάποια παιδάκια πιέζονται και δεν το δείχνουν κάν έτσι, οπότε κι ο γονιός νομίζει πως όλα πάνε καλά. Εμείς τουλάχιστον ξέρουμε πότε δεν πάνε.
  3. Το ξεκαθαρίζει νομίζω η κοπέλα Ζωη. Κι αυτό που κατάλαβα εγώ είναι πως θέλει να ξέρει αν είναι υποχρεωμένη να μην κάνει τίποτα άλλο με το παιδί της παρα να περιμένουν πότε κι αν θα εμφανιστεί ο πατέρας τις συγκεκριμένες μέρες και ώρες. Sienna κι εγώ αυτό ξέρω πως μπορεί να το πάρει οποιαδήποτε στιγμή μέσα σε αυτές τις ώρες και μέρες. Ουσιαστικά δεν καλύπτεσαι εσύ ή το παιδί αλλα ο μπαμπάς. Και σε εμάς αναφέρονται ώρες και μέρες αλλα έχει να τον δει απο τον Ιούνιο...

  4. Διαφημίσεις


  5. Θα σου πω τι δούλεψε στο δικό μου παιδί. Εξήγησα πως "η θέση της μαμάς και του μπαμπά ειναι κοντά στο παιδί τους. Δυστυχώς όμως ακόμα κι οι μεγάλοι κάνουν λάθη. Ο μπαμπάς σε αυτή τη περίπτωσή κάνει λάθος που δεν έρχεται συχνά να σε δει. Το γιατί θα τον ρωτήσεις όταν τον δεις (δεν τον ρώτησε ποτέ βέβαια). Είσαι ένα υπέροχο παιδί, με κάνεις πολύ χαρούμενη και περήφανη και οποιος δεν είναι δίπλα σου, αυτός χάνει. Εσύ έχεις εμένα, τη γιαγιά, τον θείο, τη θεία και τα ξαδέρφια σου (δυστυχώς παππούς δεν παίζει) που σε αγαπάμε πολύ πολύ κι είμαστε πάντα δίπλα σου. Ή λοιπόν, θα είμαστε όλοι χαρούμενοι με την υπέροχη κι αγαπημένη οικογένεια που έχουμε ή αν θέλεις μπορουμε να κλαψουρίζουμε και να στεναχωριόμαστε για τον μπαμπά." Ξεκάθαρα πράγματα. Ίσως όχι όλα μαζί αλλα κάτι απο αυτά σε κάθε αφορμή. Στην δική μας περίπτωση δεν ζήτησα απο την αρχή διατροφή ΚΑΘΟΛΟΥ (δεν το προτείνω βέβαια) για να μην έχει πάτημα να κόψει επαφές με το παιδί. Παρόλα αυτά μετακόμισε στην άλλη άκρη της Ελλάδας και παίρνει τηλ μια στις 15 και αν...! Άντε βγάλε άκρη... Για τα αδερφάκια του θα σου έλεγα να τα φέρεις σε επαφή τα παιδιά. Ας έχουν μία επαφή στο τόσο κι όταν μεγαλώσουν θα αποφασίσουν αυτά ποια θα είναι η σχέση τους. Κι εμείς έχουμε έναν μεγαλύτερο αδερφό απο τον μπαμπά που δεν μας αφήνει όμως να έχουμε επαφή μαζί του εκτός κι αν είναι κι ο ίδιος μπροστά, δηλαδή φέξε μου και γλιστρησα... Πάντως είμαι της άποψης πως ναι μεν τα παιδιά δεν χρειάζεται να ξέρουν λεπτομέρειες για το γιατί και πως χωρίσαμε, δεν χρειάζεται να ξέρουν πόσα κιλά μπιιιπ είναι ο μπαμπάς, αλλα πρέπει να ξέρουν τη θέση μας, το σωστό και το λάθος και στην τελική τι είναι η αγάπη και πως εκφράζεται. Αν μεγαλώσω το παιδί μου λέγοντάς του πως ο μπαμπάς σε αγαπάει αλλά.... (σε έχει γραμμένο), ίσως στο μέλλον αγαπήσει κι εκείνο το δικό του παιδί κάπως έτσι...!
  6. Σε καταλαβαίνω απόλυτα... Είμαι άνεργη και κυριολεκτικά παλεύω με λίγη βοήθεια απο τη μαμά μου κι ένα χαζοενοίκιο (πολύ χαζό όμως...). Για διατροφή ούτε λόγος γιατί κι ο μπαμπάς του άνεργος είναι. Τα ζόρια τα οικονομικά όμως μπορεί να τα περάσει και μια οικογένεια με μπαμπά. Για το άλλο που λες... Τα παιδιά προσαρμόζονται ΑΝ εμείς (ο μπαμπάς κι η μαμά) προσαρμοστούμε στην κάθε κατάσταση. Ο μπαμπάς του μικρού μου, έχει φύγει εδώ και εναμισυ χρόνο κι έχει πάει στο χωριό του που είναι πολύυυυυυυυ μακριά. Εφόσον δεν υπάρχουν λεφτά λοιπόν, δεν υπάρχουν και αρκετές επισκέψεις και δυστυχώς ούτε πολλά τηλέφωνα (αυτό όχι λόγω οικονομικών βέβαια αλλά ας μη το θίξω.... ). Απο την αρχή που άρχισαν οι διαμαρτυρίες (δικαιολογημένες εννοείται) απο το παιδί του επαναλάμβανα το εξής: "μερικές φορές τα πράγματα δεν έρχονται όπως τα θέλουμε.. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό. Μπορούμε ή να περνάμε όμορφα οι δυο μας και απλά να αγαπάμε τον μπαμπά ή να κλαίμε τη μοίρα μας. Ότι θες εσύ θα κάνουμε". Χρειάστηκε ένα δυο μήνες επανάληψης αλλα και πάρα πολύ δουλειάς απο τη μεριά μου και ειλικρινά το παιδάκι μου και ισοροπημένο είναι και χαρούμενο. Αν το είχα πάρει εγώ βαριά και αγχωνόμουν, θα το περνούσα και στο παιδί κι ακόμα θα κλαίγαμε. Όταν έρθει εκείνη η ώρα που θα φτιάξει ο μπαμπάς τους τη ζωή του ή ακόμα κι εσύ, θα προσαρμοστούν όσο θα προσαρμοστείς κι εσύ. Κι επειδή πολλά είπα και δεν θέλω να μοιάζω με "δασκαλίτσα"... Το ψάχνω ακόμα και θα το ψάχνω πιστεύω για πολλά χρόνια ακόμα και η συζήτηση μεταξύ ανθρώπων που ανήκουν στην ίδια (περίπου) κατάσταση, μόνο επικοδομητική μπορεί να είναι!
  7. Τελικά είναι απο την οπτική γωνία που το βλέπει κανείς. Παρόλο που δεν γράφεις υπερβολές και ψέμματα Ζωή, αγχώθηκα που σε διάβασα. Μιλώντας για τον εαυτό μου πάντα... Δεν παλεύω με τον εαυτό μου απο τότε που χώρισα. Πριν πάλευα... ναι. Ούτε με τους άλλους παλεύω γιατί λίγο με νοιάζει τι σκέφτονται και τι νομίζουν πως έγινε κτλ. Ανθρώπους που με αντιμετωπίζουν σαν εύκολη, σαν αντροχωρίστρα κτλ (όντως είναι πολλοί δεν λέω...) απλά τους κάνω πέρα και τους λυπάμαι ταυτόχρονα. Ο χρόνος μου όντως είναι ελάχιστος οπότε δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο (που λέει κι ο φίλος μου ο Χατζηγιάννης... ). Ασχολούμαι με λίγους και καλούς ανθρώπους που είναι στο πλάι μου ή που θέλουν πραγματικά να με γνωρίσουν. Οι άλλοι δεν χωράνε στη ζωή μου. Και δεν με νοιάζει να αποδείξω σε κανέναν τίποτα. Μόνο στον εαυτό μου και στο παιδί μου φυσικά. Απο εκεί και πέρα η μόνη μου έννοια, ο μόνος λόγος που δεν θα κοιμηθώ το βράδυ είναι να είναι το παιδί μου χαρούμενο. Πολύ χαρούμενο! Κι έτσι κάθομαι και καταστρώνω σχέδια για την επόμενη μέρα. Πως θα κάνω τις ώρες που περνάει μαζί μου ευχάριστες κι οχι βαρετές ή μίζερες, πως θα τον βοηθήσω να πατήσει στα πόδια του, να πιστεύει στον εαυτό του αλλα και να γίνει υπεύθυνος. Αυτό και τα οικονομικά (που πάλι έχουν άμεση σχέση με το παιδί) είναι που με "βασανίζουν". Και δεν διαφωνώ πως είναι δύσκολος ο δρόμος που διαλέξαμε αλλά εξίσου δύσκολος είναι και το να μένεις σε ένα γάμο που σε πονάει πολύ. Απο εκεί και πέρα η διαφορά είναι μία για μένα: ένα παιδί χωρισμένων γονιών μπορεί (και το βλέπω κάθε μέρα με τα μάτια μου) να είναι το πιο χαρούμενο παιδάκι του κόσμου, ένα παιδί που ζει σε ένα "αρρωστο" σπίτι δεν θα είναι ποτέ χαρούμενο (αυτό επειδή το έζησα ως παιδί)... Έτσι λοιπόν δεν νιώθω ηρωίδα (παρόλο που κάθε βράδυ νιώθω μεγάαααλη ικανοποίηση για αυτά που έχω καταφέρει μέσα στη μέρα). Είμαι απλα ένας άνθρωπος που αγωνίζεται όπως όλοι (παντρεμένοι, χωρισμένοι, ελεύθεροι). Η δική μου οπτική...
  8. Πόσο μα πόσο συμφωνώ με αυτό. Γιατί αυτός που θα μπει στη ζωή μου αρχικά θα πρέπει να είναι τέτοιος που να αξίζει να θυσιάσω τον ελάχιστο χρόνο που μου μένει, να κάνω χώρο στο μυαλό μου και στην καρδιά μου που τώρα υπάρχει μόνο το παιδάκι μου και οι ανάγκες του για να μπει... και αργότερα πια θα πρέπει να είναι τέτοιος που να ξέρω με βεβαιότητα πως θα φερθεί στο παιδί μου με αγάπη, πως θα έχει απόλυτη κατανόηση της θέσης του μέσα στην οικογένεια κτλ. Ρεαλιστικά τώρα... Δεν είναι εύκολο να βρεις τέτοιον άνθρωπο. Δεν είναι και ανέφικτο βέβαια. Είναι σίγουρα όμως καλύτερη κι η μοναξιά ακόμα απο το να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου που να σε κάνει δυστυχισμένη. Δεν μπορώ να ξέρω πόσο χάλια είναι τα πράγματα στο σπίτι σου αλλά... για να μπορείς έστω και να τον σκέφτεσαι τον άντρα σου σαν σύντροφο στα γεράματα, θα σου πρότεινα να το ξανασκεφτείς μήπως βρείτε μια λύση. Όταν θες να χωρίσεις κι η ιδέα μόνο του να τον έχεις δίπλα σου ΚΑΙ στα γεράματα σου προκαλεί ανατριχίλα. Και για να απαντήσω στην ερώτησή σου, εγώ όχι δεν έχω βρει κάποιον σαν αυτόν που περιέγραψα παραπάνω αλλα δεν έχω ψάξει κιόλας. Είμαι τόοοσο καλά με το παιδάκι μου, τους φίλους μου και την καθημερινότητά μας, που μια σχέση ούτε μου περνάει απο το μυαλό.
  9. Κι εμένα ο μικρός μου βόγγαγε σαν νεογέννητο και τελικά ήταν γοπ. Μου είχε πει ο γιατρός να βάζω κάτι κάτω απο το στρωματάκι του για να είναι ανασηκωμένο όπως κοιμάται και δούλεψε. Δοκίμασέ το κι αυτό.
  10. Φραουλίτσα όποτε θες να μιλήσεις θα χαρώ να σε "ακούσω" και να βοηθήσω όπου μπορώ. Ένα πμ μακριά είμαι! Κανείς δεν πρέπει να περνάει τέτοιες καταστάσεις μόνος και κακά τα ψέμματα όσο κι αν θέλουν να βοηθήσουν οι κοντινοί μας άνθρωποι αν δεν το έχουν περάσει δεν πλησιάζουν καν.
  11. Φραουλίτσα στην αρχή είναι πάντα δύσκολα. Έχεις να αντιμετωπίσεις πολλά, να μεγαλώσεις ένα παιδί μόνη σου πια στην ουσία και ταυτόχρονα να θρηνείς απο μέσα σου για τον χωρισμό (ακόμα κι αν ήταν για καλό σου). Στην πορεία όμως φτιάχνουν πολύυυυυ τα πράγματα. Πίστεψέ με θα έρθει στιγμή που θα είναι έτσι η ζωή σας που θα σε ζηλεύουν ανύπαντρες και παντρεμένες (εννοείται όχι οι ευτυχισμένες που δυστυχώς είναι λίγες ) γιατί και παιδί θα έχεις και κανέναν πάνω απο το κεφάλι σου να σε πρήζει δεν θα έχεις. Προς Θεού δεν λέω πως δεν υπάρχουν δυσκολίες. Και οικονομικές θα υπάρχουν και μεγάλη έλλειψη χρόνου και με το παιδί δεν θα είναι πάντα ρόδινα. Αλλα σίγουρα είναι πολύ πολύ καλύτερα απο ένα κακό γάμο και για σένα και για το παιδί. Κι εμάς η καθημερινότητά μας είναι πια σχεδόν τέλεια (για τα δικά μας δεδομένα βέβαια). Καμια δουλίτσα να έβρισκα να είχαμε και λεφτάκια δικά μας και να μη μας συντηρούν άλλοι, θα ήταν ιδανικά.
  12. melina_g

    Τι στο καλό;;;;Δε μ'αγαπάει;;;

    Ο δικός μου (τώρα κοντεύει τα 5) γεννήθηκε κι αντί για να ηρεμήσει απο το πρώτο του κλαμματάκι στην αγκαλίτσα της μανούλας, ηρέμησε στου μπαμπά... Φυσικά είπε πρώτα μπαμπά, γιαγιά, παπού, γάλα, νελο (νερό) και κάαααπου εκεί κοντά με θυμήθηκε κι εμένα και είπε μαμά. Έχω να σου περιγράψω άπειρα τέτοια αλλα το δέσιμό μας είναι απίστευτό παρόλα αυτα. Πριν λίγες μέρες την ώρα που παίζαμε μου λέει "θα έρθει η γιαγιά"; "οχι παιδί μου". "ο μπαμπάς"; (είμαστε χωρισμένοι) "όχι παιδί μου" και μου πετάει το κορυφαίο "ααααα κι εγώ θα είμαι μόνος μου";;; Με έπιασε απελπισία. Παίζαμε απο το πρωί συνέχεια, δεν τον αφήνω λεπτό να βαρεθεί, κάνουμε ένα σωρό χαζομαρούλες και μου λέει αυτό; Με πήραν τα ζουμία (κακώς) αυτόματα. Του λέω "παιδάκι μου εγώ δεν είμαι εδώ; Δεν με βλέπεις"; Και τι απαντάει το σκ@τούλι... "μα μαμά εγώ κι εσύ είμαστε σαν ένας ανθρωπος". Έλιωσα η μανα... Όπου και να έχει αδυναμία το παιδάκι σου, εσένα θα λατρεύει, με εσένα θα νιώθει την μοναδική ασφάλεια και τρυφερότητα της μανούλας. Συνέχισε να απολαμβάνεις τις στιγμές σας και πάρτο χαλαρά.
  13. Ο μικρός μου είναι 4 χρονών πια και το κάνει αυτό απο μωρό όταν είναι κουρασμένος. Είτε πριν τον ύπνο, είτε ξυπνάει (χωρίς να έχει ιδιαίτερη επαφή όμως) απο την υπερένταση όταν είναι πολύ κουρασμένος. Νομίζω πως κάτι τέτοιο είναι και το δικό σας. Δοκίμασε ή να την κοιμίζεις νωρίτερα ή μέσα στη μέρα να την βάζεις για ύπνο περισσότερες φορές. Αν δεν το σταματήσει κι έτσι τότε κι εγώ θα έλεγα να το κοιτάξεις.
  14. Εγώ πιστεύω πως σε τέτοιες περιπτώσεις ο κάθε γονιός πρέπει να δώσει τις απαραίτητες οδηγίες στο δικό του παιδί. Αν δεν μπορεί μόνος του με τη βοήθεια ενός ειδικού. Αυτό που είπατε μία συνέλευση γονέων με τη δασκάλα και την ειδική δασκάλα που γνωρίζει το παιδί ίσως και με έναν παιδοψυχολόγο για να μιλήσει στους γονείς για τα δικά τους παιδιά και πως να τα κατευθύνουν ωστε ούτε να απομονωθεί το παιδάκι, ούτε να κινδυνεύουν σωματικά ή ψυχολογικά τα υπόλοιπα, είναι μια καλή αρχή. Απο εκεί και πέρα... Υπάρχει και άλλη λύση, με την οποία δεν συμφωνώ καθόλου, την εφάρμοσαν στο σχολείο της ανηψιάς μου οι γονείς, που υπήρχε το ίδιο πρόβλημα. Σε συνέλευση που έγινε, άτυπα και χωρίς του γονείς του συγκεκριμένου παιδιού, κανόνισαν όλοι οι υπόλοιποι γονείς και άσκησαν μεγάλη και πολύ ψυχοφθόρα πίεση στους γονείς του παιδιού που είχε το πρόβλημα. Καθημερινά τηλεφωνήματα με παράπονα, μέχρι και κάτω απο το σπίτι τους είχαν πάει και έκαναν φασαρία. Αναγκάστηκαν οι άνθρωποι και το πήραν το παιδάκι και το πήγαν σε άλλο σχολείο. Κατα τη γνώμη μου όμως πρέπει να είσαι πολύ άκαρδος για να το κάνεις αυτό. Όλοι γονείς είμαστε και δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει...
  15. melina_g

    κλέψιμο...sos...

    Μια μέρα που πήγα να τον πάρω απο το σχολείο τον ρώτησε η δασκάλα "ειναι δικο σου αυτο το αυτοκινητάκι"; και ο δικός μου είπε ναι και το πήρε χωρίς να είναι δικό του. Όταν το ανακάλυψα το μεσημέρι του ζήτησα να μου εξηγήσει γιατί είπε ψέμματα και το πήρε και μου είπε πως απλα του άρεσε. Του έφερα παράδειγμα την αλεπού απο την ντόρα και του εξήγησα πως όταν παίρνουμε ένα πράγμα που δεν είναι δικό μας χωρίς να έχουμε ρωτήσει τότε αυτό είναι κλεψια και είναι πολύ κακό πράγμα. Επειδή αγχωθηκα όμως και θέλησα να το πολεμήσω στην αρχή του, συμφωνήσαμε την επόμενη μέρα πως 1ον θα ζητούσε συγγνώμη απο τη δασκάλα που είπε ψέμματα και το πήρε και 2ον θα άφηνε στο σχολείο ένα δικό του αγαπημένο αυτοκινητάκι για μία μέρα. Δεν το ξαναέκανε εννοείται γιατί του κόστισε και που "εριξε τα μούτρα του" στη δασκάλα και που αποχωρίστηκε το αυτοκινητάκι του και έβλεπε τα παιδάκια να παίζουν με αυτό. Δοκίμασέ το αν θες μπορεί να πιάσει.
  16. Μια ερώτηση μόνο θα κάνω γιατί κάπου το έχασα... Το παιδί οκ, έχει να φάει και να πάει και παιδικό και και και... αφού δίνει ο πατέρας (όπως λέει). Η μητέρα που είναι άνεργη έχει να φάει; Γιατί εκτός απο μάνα είναι και άνθρωπος και έχει κι αυτή στομαχάκι που πρέπει να γεμίσει. Μπορεί να έχει αναφερθεί και να μη το προσεξα βέβαια..