Πατερας με καρκινο

[katerinars]

Καλησπερα, γραφω εδω μηπως καποιος απο εσας ειχε καποια παρομοια εμπειρια και μπορει να με βοηθησει.

Ειμαι 28 χρονων και διανυω τον εκτο μηνα της πρωτης εγκυμοσυνης που εγινε μετα απο εξωσωματικη. Το προβλημα μου ειναι οτι ο πατερας μου, ετων 63, το καλοκαιρι διαγνωστηκε με καρκινο στο παγκρεας με μεταστασεις και τα προγνωστικα δεν ειναι καλα. Ετσι αποφασισαμε με τον αντρα μου να επισπευσουμε την εξωσωματικη για να προλαβει και ο μπαμπας μου να δει το εγγονακι του. Σημειωνω οτι ειναι κατι που θα καναμε ουτως η αλλως, απλα θελαμε να μαζεψουμε λιγα λεφτα ακομα. Τελοσπαντων, μας λενε οι γιατροι του πατερα μου οτι δεν μπορει να εγχειριστει γιατι το ποσοστο επιβιωσης απο αυτην την εγχειρηση ειναι σχεδον μηδαμινο, οποτε ξεκιναμε χημειοθεραπειες, οι οποιες μεχρι τωρα εχουν πολυ καλα αποτελεσματα, ανελπιστα καλα. Δεν εχει γινει θαυμα, απλα διατηρειται ο καρκινος και δεν εξαπλωνεται και ο πατερας μου απο εκει που ειχε φοβερους πονους τωρα δεν εχει. Μας εχουν πει οσο κρατησει ετσι ειναι καλα. Δεν ελπιζουμε σε κατι καλυτερο δυστυχως.

Το θεμα μου ειναι το ψυχολογικο κομματι της αρρωστιας και γενικα ολη η αντιδραση του πατερα μου σε αυτην. Οι γιατροι ειπαν οτι του βγηκε ο καρκινος απο στεναχωρια και οντως τα τελευταια σχεδον 10 χρονια εχει κανει πολλες λανθασμενες και ατυχες επιλογες στην εργασια του με συνεπεια τεραστια οικονομικα προβληματα. Αυτο τον φθειρει ολα αυτα τα χρονια. Στην αρχη της αρρωστιας ειχε καταπεσει απιστευτα, τοσο που πιστευαμε οτι δεν ειχε τη διαθεση να το παλεψει καθολου. Μετα καθως καλυτερευε και δεν ποναγε, ανεβηκε η ψυχολογια του και φανηκε να εχει πολυ μεγαλη διαθεση να παλεψει, να περασει χρονο μαζι μας και γενικα να κανει πραγματα. Αυτο ομως κρατησε πολυ λιγο, καθως παλι η ψυχολογια του επεσε και ειναι ολη μερα στο κρεβατι, χωρις να ποναει το τονιζω, δεν εχει ορεξη να φαει, δεν κανει αυτα που του λενε οι γιατροι για να βοηθησει τον εαυτο του, φωναζει στη μητερα μου συνεχεια, τα θελει ολα στο χερι, και οποτε παω κι εγω ουτε που μου μιλαει, ενω ειχαμε υπεροχη σχεση, και σημερα μαλιστα μου εβαλε τις φωνες επειδη του ειπα να παμε μια βολτα, με αποτελεσμα να με πιασουν τα κλαμματα, φταινε και οι ορμονες τωρα βεβαια, και γενικα ολο αυτο σιγουρα δε μου κανει καλο στη φαση που ειμαι.

Πιστευετε οτι υπαρχει καποιος τροπος που να μπορω να τον βοηθησω στην ψυχολογια του; Εννοειται οτι δε θελει να παει σε ψυχολογο..

Συγγνωμη για το τεραστιο ποστ..

[Thaumataki]

Κατερινάκι μου σε νιώθω αφάνταστα!

Πριν 4 χρόνια ο πατέρας μου διαγνώστηκε με ραβδομυοσάρκωμα προστάτη! Αυτό σημαίνει 5η βαθμίδα καρκίνου! Ο πιο επιθετικός καρκίνος, στο τελευταίο του στάδιο! Το πολεμήσαμε με χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες. Οι γιατροί δε μας έδιναν καμία ελπίδα. Κι όμως φτάσαμε στο σήμερα και ζει! Ναι ζει! Από ψυχολογία ο πατέρας μου μηδέν! Ό,τι κάναμε το κάναμε εμείς στο σπίτι... Υπομονή κορίτσι μου κι όλα θα πάνε καλά....

Εάν θές καμία πληροφορία από γιατρούς μπορείς να μου στείλει π.μ..

[katerinars]

Σε ευχαριστω, κοπελα μου. Ο πατερας σου θεραπευτηκε εντελως;

Ξερεις ποιο ειναι το θεμα, οτι θελω να τον βοηθησω αλλα δε μου μιλαει η φωναζει κι εγω στεναχωριεμαι και φοβαμαι οτι κανω κακο στον μπεμπη μου.. Επισης στεναχωριεμαι που βλεπω τη μαμα μου που τα εχει φτυσει απο την κουραση και τις στεναχωριες στην κυριολεξια και φοβαμαι μην παθει κι εκεινη τιποτα..

[κλάρα]

Η ψυχολογια αυτων των ανθρωπων ειναι πολυ ευθραυστη....ξερουν πως εχουν ημερομηνια ληξεως....και οτι θα υποφερουν....και καμμια φορα αυτο ειναι πισωγυρισμα στις θεραπειες τους....

Οντως ειναι δυσκολες καταστασεις οχι μονο για τον αρρωστο αλλα και για την οικογενεια....το εχω ζησει με την πεθερα μου σε ολο του...το μεγαλειο....ειμασταν μεσα στο ιδιο σπιτι......ειχα και 3 μικρα παιδια τοτε...να τρεχουν πανω κατω και να μην μπορουν να καταλαβουν οτι καποιος στο σπιτι ειναι σοβαρα αρρωστος.........

Οι γιατροι μας ειχαν πει τοτε πως η ζωη μεσα στο σπιτι πρεπει να συνεχιζεται.....σαν να μην ειναι κανενας αρρωστος...δλδ να οργανωνουμε εξοδους....να καλουμε κοσμο στο σπιτι...να μην απομακρινω τα παιδια μου απο διπλα της....να της συμπεριφερομαι δλδ σαν να μην εχει τπτ....και το σπουδεοτερο να μην την ρωταμε συνεχεια πως αισθανεται και να ποναει ή αν ειναι καλα......απλα να μην αναφερουμε τπτ.......και οταν την εβλεπα πως ηταν καλα και μπορουσε της ζητουσα να μαγειρεψει...να μου προσεξει τα παιδια(εγω δουλευα τοτε...)να κανει τελως παντων οτι δουλεια θελει.....με λιγα λογια της εδειχνα πως την εχω αναγκη και πως χρειαζομαι την βοηθεια της.........αλλα και παλι υπηρχαν φορες η ψυχολογια της ηταν τοσο χαλια ....που ...τι να πω τωρα....

Τετοιες καταστασεις θελουν δυναμη και υπομονη.....απο ολους....

Σου ευχομαι το καλυτερο για τον μπαμπα σου και με το καλο να ερθει το μωρακι σου.....

[gavramid]

Κοριτσακι καντε υπομονη..ειναι πολυ νωρις για να συμβιβαστει με την ιδεα ο πατερας σου.Το λεω αυτο γιατι ζω την κατασταση με την μητερα μου.Ειχε ενα πολυ επιθετικο ειδος καρκινου που το πηραμε χαμπαρι και εγχειρηστικε πριν 2 χρονια.Εκανε ενα χρονο χημειοθεραπιες οι οποιες της προκαλεσαν και καρδιακη ανεπαρκεια και παραλιγο να πεθανει απο την καρδια της(ειχε μπει σεπιεραματικο προγραμμα φαρμακων.Η ητερα μου ειναιπολυ αισιοδοξος ανθρωπος γενικα και απο την τοση αισιοδοξια και χαρα της ειχαν να το λενε ολοι την ωρα της χειμιοθεραπειας εφτιαχνε το κεφι ολων..μεχρικαι πιτσες με ειχε βαλει να τους φερω την ωρα που περναν τα φαρμακα..Παρολα αυτα εγω την εβλεπα οτι δεν τη παλευε..Εκανε ενα χρονο να βγει απο το σπιτι οχι γιατι δεν ενιωθε καλα αλλα γιατι ηταν φρικαρισμενη.Δεν ηθελε να την δουν με περουκα,φοβοταν μην παθει κατι στο δρομο..δεν ηθελε να δει γνωστους και να τους εξηγει τι εχει και γιατι εξαφανιστηκε..οσο ζουσε την κατασταση ομως και οσο ειδε οτι τελικα ανθτωποι μεκαρκινο ζουν και ζουν αρκετα χρονια και καλα(οσο μπορεις να πεις ουι ειναι καλα με συνεχεις επισκεψεις σε γιατρους και το φοβο) χαλαρωσε..εχει λιγους μηνες που βγαινει απο το σπιτι μονη της ,φτιαχνεται παλι και βλεπει της φιλες της.Ο καρκινος εχει περιοριστει σε ενα σημειο στον πνευμονα που δεν εξελισετε και εχει σταματησει τις χειμειο.

Την φερνω σαν παραδειγμα γιατι η μητερα μου που δεν ειναι αγχωδης και ειναι αισιοδοξη φρικαρε και συνηλθε μετα απο ενα χρονο απο το σοκ φαντασου ο πατερα σου που απο οτι κατα λαβα ειναι αγχωδης ανθρωπος

Πρεπει να καταλαβει σιγα σιγα οτι ειναι κατι που μπηκε πια στη ζωη του και θα ζησει με αυτο.Ενας καρδιοπαθης σε αυτη την ηλικια θα ζησει περιπου 10 χρονια κομα(λεω εγω τωρα)Ειδα ανθρωπους να παλευουν με τον καρκινο και να ζουν φυσιολογικα εως 15 χρονια και αυριο μπορει και εμας να μας κοψει ενα αυτοκινητο..

Οι επιπτωσεις της χειμιοθεραπειας ειναι τεραστιες στην ψυχολογια .καντε υπομονη και αφηστε τον να χαλαρωσει με υπομονη και αισιοδοξια

Το μωρακι θα βοηθησει πολυ πιστεψε με..Η μητερα μου παντα ελεγε οτι καλα την εκανε η εγγονουλα της

ακουρσγιο και περατσικα

[gavramid]

Η ψυχολογια αυτων των ανθρωπων ειναι πολυ ευθραυστη....ξερουν πως εχουν ημερομηνια ληξεως....και οτι θα υποφερουν....και καμμια φορα αυτο ειναι πισωγυρισμα στις θεραπειες τους....

Οντως ειναι δυσκολες καταστασεις οχι μονο για τον αρρωστο αλλα και για την οικογενεια....το εχω ζησει με την πεθερα μου σε ολο του...το μεγαλειο....ειμασταν μεσα στο ιδιο σπιτι......ειχα και 3 μικρα παιδια τοτε...να τρεχουν πανω κατω και να μην μπορουν να καταλαβουν οτι καποιος στο σπιτι ειναι σοβαρα αρρωστος.........

Οι γιατροι μας ειχαν πει τοτε πως η ζωη μεσα στο σπιτι πρεπει να συνεχιζεται.....σαν να μην ειναι κανενας αρρωστος...δλδ να οργανωνουμε εξοδους....να καλουμε κοσμο στο σπιτι...να μην απομακρινω τα παιδια μου απο διπλα της....να της συμπεριφερομαι δλδ σαν να μην εχει τπτ....και το σπουδεοτερο να μην την ρωταμε συνεχεια πως αισθανεται και να ποναει ή αν ειναι καλα......απλα να μην αναφερουμε τπτ.......και οταν την εβλεπα πως ηταν καλα και μπορουσε της ζητουσα να μαγειρεψει...να μου προσεξει τα παιδια(εγω δουλευα τοτε...)να κανει τελως παντων οτι δουλεια θελει.....με λιγα λογια της εδειχνα πως την εχω αναγκη και πως χρειαζομαι την βοηθεια της.........αλλα και παλι υπηρχαν φορες η ψυχολογια της ηταν τοσο χαλια ....που ...τι να πω τωρα....

Τετοιες καταστασεις θελουν δυναμη και υπομονη.....απο ολους....

Σου ευχομαι το καλυτερο για τον μπαμπα σου και με το καλο να ερθει το μωρακι σου.....

Συμφωνο πολυ και με αυτο...Πρεπει να φερεστε απολυτως φυσιλογικα.μην τον πιεζετε πχ να φαει και μην φερεστε σαν να ειναι αρρωστος.του το θυμιζετε συνεχως

[katerinars]

Σας ευχαριστω πολυ. Gavramid, ευχομαι κι εγω ο,τι καλυτερο για τη μητερα σου.

Εμεις γενικα προσπαθουμε να του φερομαστε φυσιολογικα αλλα ειναι αρνητικος στα παντα.. Και δεν κανει αυτα που του εχουν πει οι γιατροι οποτε καποιος πρεπει να τον πιεσει.. Δεν ξερω..

[Thaumataki]

Σε ευχαριστω, κοπελα μου. Ο πατερας σου θεραπευτηκε εντελως;

Ξερεις ποιο ειναι το θεμα, οτι θελω να τον βοηθησω αλλα δε μου μιλαει η φωναζει κι εγω στεναχωριεμαι και φοβαμαι οτι κανω κακο στον μπεμπη μου.. Επισης στεναχωριεμαι που βλεπω τη μαμα μου που τα εχει φτυσει απο την κουραση και τις στεναχωριες στην κυριολεξια και φοβαμαι μην παθει κι εκεινη τιποτα..

Τώρα είναι τελείως κάλα! Δόξα τω Θεώ. Κάνουμε ανά 6μηνο όμως αξονικές κλπ., αλλά όλα καλά!

Τα ξεσπάσματα θυμού, είναι από τις θεραπείες. Τα ίδια και ο πατέρας μου. Κυρίως τις πρώτες μέρες από τη θεραπεία, δε μπορούσε να του μιλήσει άνθρωπος! Να φανταστείς, 1 χρόνο που κράτησε αυτή η ιστορία δεν ήθελε καν κόσμο σπίτι. Με το καιρό, όλα έφτιαξαν και επανήλθαμε σε κανονικούς ρυθμούς. Όλα θέλουν χρόνο!

Εάν νομόζεις πως σου κάνουν κακό τα ξεσπάσματά του, καλύτερα να απέχεις για λίγο, μέχρι να ηρεμήσει. Να ξέρεις όμως, πως και μόνο στη σκέψη πως είσαι δίπλα του, τού δίνει κουράγιο! Οι ίδιοι ίσως να μην έχουν ''δύναμη'', αλλά την αντλούν από εμάς!

[katerinars]

Τελεια για τον πατερα σου, ειναι φοβερο!! Μακαρι τα πραγματα να εξελιχθουν ετσι και για εμας, αλλα δε μας εχουν δωσει πολλες ελπιδες.. Εγω θελω να ειμαι μαζι του, αλλα φαινεται οτι εκεινος δε με θελει, μου λεει οτι με αγαπαει αλλα δε θελει να περασει χρονο μαζι μου.

[Thaumataki]

Τελεια για τον πατερα σου, ειναι φοβερο!! Μακαρι τα πραγματα να εξελιχθουν ετσι και για εμας, αλλα δε μας εχουν δωσει πολλες ελπιδες.. Εγω θελω να ειμαι μαζι του, αλλα φαινεται οτι εκεινος δε με θελει, μου λεει οτι με αγαπαει αλλα δε θελει να περασει χρονο μαζι μου.

Οι γιατροί λένε πάντα τα χειρότερα για να είναι καλυμμένοι...

Σ'αγαπάει, απλά δε θέλει να σε στεναχωρεί, πόσο μάλλον στη κατάστασή σου και δε θέλει να το λυπάσαι! Συγκρίνουν απίστευτα αυτοί οι άνθρωποι, το πώς ήταν πέρυσι και πώς είναι φέτος....Που δεν εξαρτιόνταν από κανένα και τώρα τους έχουν ανάγκη όλους. Που όλοι είναι καλά και αυτοί είναι άρρωστοι. Που πιθανό σε ένα μήνα οι υγειείς θα ζούμε, ενώ αυτοί δε ξέρουν ούτε καν για αύριο....

[katerinars]

Εχεις δικιο.. Απλα στεναχωριεμαι πολυ γιατι θα ηθελα να τον βλεπω να το παλευει..

[katerinars]

Το επαναφερω μηπως υπαρχει και καποιος αλλος που εχει παρομοια εμπειρια.

[renakig]

Καλημέρα,

Εγώ έχασα τον πατέρα μου πριν 7 μήνες από καρκίνο στον πνεύμονα. Το πάλευε για αρκετό καιρό και φαντάσου ότι παράλληλα είχαμε και την αδερφή μου στο νοσοκομείο με καρκίνο στις ωοθήκες (δυστυχώς δεν τα κατάφερε κι αυτή, η οποία κι αυτή το πάλεψε).

Το μεγαλύτερο όπλο που έχουν αυτοί οι άνθρωποι ενάντια σε αυτόν τον διάλο, τον καρκίνο, είναι η ψυχολογία. Σε αυτό παίζουν μεγάλο ρόλο και οι τρίτοι. Να μην τον κοιτάτε με συμπόνοια, θα πρέπει να του συμπεριφέρεστε σαν να μην έχει τίποτα. Τα ξεσπάσματα οφείλονται στη θεραπεία, που μόνο ΑΥΤΟΙ ξέρουν τι τραβάνε. Εμείς ούτε στο ελάχιστο δεν μπορούμε να φανταστούμε τι παρενέργειες που έχουν. Και να ξέρεις ότι ξεσπάνε σε αυτούς που αγαπάνε και σε αυτούς που θέλουν να προστατέψουν από στεναχώριες δεν τους μιλάνε...

[katerinars]

Λυπαμαι παρα πολυ για τον πατερα σου και την αδερφη σου ειλικρινα.. Ευχομαι ο,τι καλυτερο απο εδω και περα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου!!

Το καταλαβαινω αυτο πολυ μου λες κι εμεις οντως προσπαθουμε να του φερομαστε εντλως φυσιολογικα, εκεινος φερεται σαν να ειναι αρρωστος, που ειναι εννοειται, απλα δεν κανει καμια προσπαθεια και δεν ξερω πως να τον αφυπνισω για να κανει.

[renakig]

Θα πρέπει να έχετε πάρα πολύ υπομονή μαζί του. Μην τον αδικείς, είναι λογικό να είναι αρνητικός. Όσο αυτός δεν κάνει προσπάθεια, τόσο εσείς θα επιμένετε... Θέλει πάρα πολύ υπομονή και κουράγιο!!!!

[katerina_s]

Κατερινάκι να που σε βρίσκω και εδώ.!!

Η δική μας ιστορία άρχισε και τελείωσε μέσα σε 9 μήνες. κανένας δεν φανταζόταν ότι εκείνη η ενόχληση που ένιωθε ο πατέρας μου στο στομάχι ήταν καρκίνος. Η διάγνωση άσχημη αλλά μας έδιναν πολλές ελπίδες.

Μπαίνει χειρουργείο και εκεί κάπου τελειώνουν όλα. Του αφαιρούν όλο το στομάχι και τον καλούν να ζήσει μόνο με τον οισοφάγο, ο οποίος με τον καιρό θα δημιουργούσε "στομάχι".. κεραυνός εν αιθρία. Χάσαμε τον κόσμο κάτω από τα πόδια μας. Ζητήσαμε από τουσ γιατρούς να μην του πουν όλη την αλήθεια, βασισμένοι στην "ψυχολογία" του ασθενούς! Ελα όμως που ο βοηθός του...του τα ξεφούρνισε όλα. Ο πατέρας μου έχασε κάθε ελπίδα για τη ζωή. Δεν ήθελε να το παλέψει. Εκεί πιστεύω ότι χάσαμε και το παιχνίδι. Για κάποιους μήνες, και παραποιώντας τις εξετάσεις του, έπαιρνε κουράγιο και κάπως αλλά ήταν για λίγο...!!

Δεν είχε όρεξη για τίποτα, καμια διάθεση. Ενας απίστευτα δραστήριος άνθρωπος δεν είχε όρεξη για τη ζωή...

Δυστυχώς έφυγε με πόνους πολλους και πίκρα. Αν δεν είχε μάθει την αλήθεια πιστεύω ότι θα ζούσε κάπως καλύτερα.Δεν ξέρω, έτσι νιώθω.

Όσο για το οτι είναι απόμακρος... κοριτσι μου έτσι τους κάνει η άτιμη αρρώστια. Μην δείνεις σημασία. Να είσαι κον΄τα σου. Να του μιλας και να κάνετε σχέδια για τον μπόμπιρα σου. Βάλτον όσο μπορεις να σκεφτεί το μέλλον με τα παιδια καιτα εγγόνια του!

Ευχομαι ολοψυχα να το ξεπεράσει και να έχει τη χαρά να μεγαλώσει το εγγονάκι του!

Θα ήθελα να γράψω και άλλα αλλά πραγματικά δεν νομίζω ότι θα βοηθήσουν….

[katerinars]

Κατερινα μου, δεν ειχα ιδεα.. Λυπαμαι πολυ για τον πατερα σου.. Τι ατιμη αρρωστια ειναι αυτη..

Και ο μπαμπας μου καπως ετσι αντιδρα σαν τον δικο σου.. Εγω προσπαθω οσο μπορω, του λεω για τον μπεμπη, χαιρεται για λιγο και μετα επιστρεφει στα δικα του.

[katerina_s]

Απλά οπλίσου με κουράγιο και δύναμη. Δείξει υπομονή και πάντα κοντά του να χαμογελάς.Να ντύνεσαι ωραία, ακόμα και να βάφεσαι. Όταν μας ρωτούσε "Δεν πάω καλα ε;" του έλεγα "Μα αν τα πράγματα ήταν χάλια εμεις θα είμασταν έτσι, μέσα στην τρελή χαρά;¨" Καταλαβαινεις...

 

Ειναι δύσκολη η αρρώστια κυρίως γι αυτον που την περνάει, αλλά και για τους γύρω του. Αναγκαζόμασταν να κάνουμε τον κλόουν απλά γαι να νιώθει καλυτερα...

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ, του Αγιου Πνεύματος, ήθελα να πάω μονοήμερη εκδρομή, για να ξεσκάσω κιόλας. Πρώτη φορά στη ζωή του "Δεν με άφησε" (25 χρονών κοπέλα)..Ηθελε όλοι μας να είμαστε δίπλα του στο κρεβάτι του νοσοκομείου. Και έτσι έγινε. Πως να του χαλάσεις χατηρι?? Αλλωστε νιώθαμε-όσο και αν δεν το θέλαμε- ότι έρχεται το τέλος. Ας ήταν τουλάχιστον ικανοποιημένος..

 

Συγνώμη αν σε φορτίζω. Μετα από χρόνια βρήκα ευκαιρία να ξαναμιλήσω...

[katerinars]

Δε με φορτιζεις καθολου, ισα ισα με βοηθας. Αυτο κανουμε, παντα μαζι του ειμαστε μες την καλη χαρα. Επισης φοβαμαι μηπως η στεναχωρια μου επηρεασει τον μπεμπη μου, για αυτο προσπαθω να ειναι λιγο αποτραβηγμενη, αν και δεν ειναι σωστο, το ξερω.. Παντως εμενα δε μου εχει πει ποτε να κατσω μαζι του, ισα ισα που οποτε ειμαι εκει δε μου μιλαει η βλεπει αθλητικα η κοιμαται. Παλια ειχαμε τελεια σχεση, τωρα ομως σαν να μη με θελει ειναι. Κανεναν δηλαδη δε θελει..

[love4four]

.... Σε θέλει ο μπαμπάς σου, όλους σάς έχει ανάγκη... απλά, μπορεί να απομονώνεται με τις σκέψεις του...έχει μπροστά του ένα αβέβαιο και δύσκολο μέλλον, όπως θες πες το... ειδικά μαζί σου που είσαι έγκυος ίσως να σε "αποφεύγει" επίτηδες μη θέλοντας να σε επιβαρύνει στην κατάστασή σου, αλλά στην πραγματικότητα ο άνθρωπος αυτός ΦΟΒΑΤΑΙ.... Θέλει αγάπη αγάπη και μόνο αγάπη, κατανόηση και ανθρώπους που δεν θα τον κοιτάζουν με οίκτο... όσο και να στεναχωριέστε ΜΗΝ του το δείχνετε. Μιλήστε για τον καιρό, το ΔΝΤ, τα αθλητικά, για το μωράκι που έρχεται... αγκάλιασέ τον σφιχτά κι ένα φιλάκι στο μέτωπο... θα είναι σαν να του τα έχεις πει όλα... και η μαμά σου χρειάζεται στήριξη επειδή εκείνη έχει να αντιμετωπίσει πολύ περισσότερα πράγματα κατά μέτωπο...

Στο λέω εγώ που χάσαμε τον πατέρα μου μετά από 11 χρόνια μάχης με τον καρκίνο... Και μιλάμε για έναν απίστευτα δυνατό άνθρωπο, ο οποίος μόλις διαγνώστηκε η πάθηση είπε την τρομερή ατάκα στην μητέρα μου "Μην φοβάσαι αγάπη μου. Μαζί θα το πολεμήσουμε"... ώσπου μετά από ένα χειρουργείο ολικής λαρυγγεκτομής κι ενώ οι γιατροί μάς είπαν πως όλα πλέον είναι καλά (Χριστούγεννα του 2008)και να μην ξαναπάει για ckeck-up... ξαφνικά μερά με την μέρα έλιωνε στην κυριολεξία... είχε κάνει παντού μεταστάσεις (αίμα/κόκκαλα/πνεύμονες) δεν του είχε αφήσει τπτ το ρημάδι... και ξέρεις κάτι ? Δεν βρέθηκε ούτε ένας γιατρός να μας πει την αλήθεια... κοιμόμασταν οικογενειακώς. Ο πατέρας μου όλο έλεγε ο άνθρωπος "Πονάω" κι εμείς του δίναμε να πιει βιταμίνες... δεν έτρωγε, απομακρύνθηκε, παραιτήθηκε... ώσπου κάναμε εισαγωγή Σάββατο πρωί και οι γιατροί μίλαγαν μετά βίας για 24ωρο... όσο αντέξει η καρδιά ! Τρίτη πρωί "έφυγε" στις 07/04/2009... η μαμά μου μην μπορώντας να πιστέψει αυτό που συνέβη, ο αδερφός μου ΑΜΙΛΗΤΟΣ κι εγώ έγκυος για 2η φορά στον 3ο μήνα....

Και ξέρεις γιατί δεν μας είπαν ? Επειδή έβλεπαν πως δεν υπήρχε περίπτωση θεραπείας και προτίμησαν να τον αφήσουν στη ζεστασιά του σπιτιού του με την φροντίδα της μαμάς μου, με τα παιδιά και τα εγγόνια του... και ίσως να ήταν καλύτερα έτσι...

Εύχομαι μόνο εκείνος να μην υπέφερε πάρα πολύ....

Οπλιστείτε λοιπόν με υπομονή και κουράγιο και μακάρι ο μπαμπάς σου να βγει νικητής ! Στο εύχομαι μέσα από την καρδιά μου !

Αν θελήσεις κάτι, στείλε μου μνμ...

[katerina_s]

Πόσα κοινά πράγματα...με τη διαφορά love4four οτι οι δικοί μας οι γιατροι βρήκαν το τέλειο "θυμα" για να κάνουν τα πειράματά τους...Σκάω γιατι αν ξέραμε την αληθεια, δεν θα του κάναμε εγχειρηση. Θα ζούσε ίσως 2-3 μήνες λιγότερο αλλα δεν θα υπέφερε.

[maria- elpida]

Επισης φοβαμαι μηπως η στεναχωρια μου επηρεασει τον μπεμπη μου, για αυτο προσπαθω να ειναι λιγο αποτραβηγμενη, αν και δεν ειναι σωστο, το ξερω.. Παντως εμενα δε μου εχει πει ποτε να κατσω μαζι του, ισα ισα που οποτε ειμαι εκει δε μου μιλαει η βλεπει αθλητικα η κοιμαται. Παλια ειχαμε τελεια σχεση, τωρα ομως σαν να μη με θελει ειναι. Κανεναν δηλαδη δε θελει..

καλη μου κατερινα, τα εχουμε πει και σε πμ αλλα βλέπω την αγωνια σου και θελω αν σου και εδω δυο λογια...

μην φοβασαι για τον μπεμπη, ειναι πολυ καλα προστατευμενος στην κοιλιτσα σου και εσυ ειναι αολυτα λογικο να στεναχωριεσαι και να εισαι ετσι.

Αλλα ολα δυστηχως μεσα στην ζωη ειναι και τα καλα και τα κακα.

κοιτα να εισαι δυνατη μπροστα του και αυτο που λες οτι εκεινος δεν σε θελει κοντα του, μαλλον το κανει για να μην σε στεναχωρει...

katerina_s και εσυ καλη μου εχεις περασει απο αυτο?

λυπαμαι πολυ...

[katerinars]

love4four, σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου. Λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου και για το ποσο ταλαιπωρηθηκε ο ανθρωπος. Το σκεφτομαι παρα πολυ αυτο, το να μην ταλαιπωρηθει, δεν ξερω αν ειναι εφικτο αυτο με αυτην την αρρωστια, αλλα το ευχομαι..

Κατερινα μου και Μαρια μου, σας ευχαριστω πολυ, το ξερω οτι μου συμπαραστεκεστε, σαν να ειστε δικοι μου ανθρωποι νιωθω και σας ευχαριστω για αυτο.

[love4four]

love4four, σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου. Λυπαμαι πολυ για την απωλεια σου και για το ποσο ταλαιπωρηθηκε ο ανθρωπος. Το σκεφτομαι παρα πολυ αυτο, το να μην ταλαιπωρηθει, δεν ξερω αν ειναι εφικτο αυτο με αυτην την αρρωστια, αλλα το ευχομαι..

Κατερινα μου και Μαρια μου, σας ευχαριστω πολυ, το ξερω οτι μου συμπαραστεκεστε, σαν να ειστε δικοι μου ανθρωποι νιωθω και σας ευχαριστω για αυτο.

 

Katerinars,

έχοντας ζήσει την τόσο τραυματική εμπειρία που δεν περιγράφεται ο πόνος με λόγια έχω να πω ότι..... το πιο άσχημο είναι πως πολλές φορές στην προσπάθειά μας να κρατηθούμε από κάπου τους αφήνουμε να τους κάνουν "πειραματάζωα"... ότι θες -κι ας μην σε ξέρω- είμαι εδώ...

Και μην φοβάσαι για το μωράκι σου. Η φύση προνοεί και τα προστατεύει. Το σοκ που πέρασα εγώ δεν θα το ξεχάσω... ακόμα και σήμερα που κοιτάζω το Σεμινάκι μας στα μάτια αισθάνομαι τύψεις που σίγουρα της μετέφερα -άθελά μου- όλη μου την θλίψη... βγήκε όμως υγιής και τόσο μα τόσο σπίρτο και χαρούμενη που λέω "αποκλείεται, δεν το έζησα εγώ αυτό στην εγκυμοσύνη μου..." κι έχει τα μάτια του... και κάπως έτσι πορευόμαστε και είναι πάντα κοντά μου ο μπαμπάς μου....

υ.γ. άλλαξε σε παρακαλώ αν θες τον τίτλο από "πατέρας" σε "παππούς"

[katerinars]

Σε ευχαριστω για αυτο το "ειμαι εδω", αυτο το εχω νιωσει πραγματικα μονο απο τον αντρα μου.. Ειναι απιστευτο το πως εξαφανιζονται οι φιλοι σε τετοιες καταστασεις.

Παντως οι γιατροι του μπαμπα μου δε φαινεται να εχουν τετοιες διαθεσεις, πανε πολυ συντηρητικα και εκ του ασφαλους, οποτε αυτο τουλαχιστον ειναι καλο. Κι εμεις στον μπεμπη θα δωσουμε το ονομα του μπαμπα μου.

Σου ευχομαι ο,τι καλυτερο απο εδω και περα και να χαιρεσαι τα παιδακια σου!

Δεν ξερω πως να αλλαξω τιτλο, αλλα γιατι να τον αλλαξω, αφου ειναι ο μπαμπας μου..