Ανησυχιες συμπεριφορας του παιδιου μου

[konstantinoc]

Καλησπερα,

 

διαβαζω τακτικα το φορουμ εγω και η γυναικα μου και μπορω να πω οτι εχουμε βοηθηθει πολυ στην ανατροφη των δυο παιδιων μας.

Εχω ενα γιο 5,5 χρονων και μια κορη 2,5 χρονων.Το προβλημα μου εχει να κανει με τον μεγαλο μας γιο και δεν ξερουμε αν πρεπει να ανυσηχουμε για κατι ή ειναι κατι φυσιολογικο που παρατηρειται και σε αλλα παιδια.

Ο Θοδωρης ειναι ενα ευαισθητο παιδι ,εξυπνο και με ανυσυχιες γενικα.Ειναι ευγενικο και γενικα κοινωνικοποιημενο.Το προβλημα ειναι οτι οταν κατι δεν του "βγαινει" καλο(π.χ. μια ζωγραφια )τα παραταει και αρνειται να ξαναπροσπαθησει οσο και αν ειμαστε διπλα του και τον ενθαρρυνουμε.Αν παει να παιξει μπαλα με τους φιλους του και του την παρουνε ,αρνειται να προσπαθησει να την ξαναδιεκδικησει και γενικα τον διακατεχει μια παθητικοτητα.Μπορει να ειμαστε ολη μερα βολτα και το μονο που να του εχει μεινει,να ειναι ενας ζητιανος στο Μετρο που ζητιανευε για να ταισει τα παιδια του.Ομως σε σημειο να στεναχωριεται πραγματικα για αυτο το γεγονος,τοσο που να τον επηρρεαζει ολη την μερα.Η δασκαλα του στο νηπιαγωγειο μας ειπε οτι ενω ειναι ενα πανεξυπνο παιδι(εχει τρομερη μνημη)ειναι αργο.Ειτε στο φαι που τελειωνει παντα τελευταιο ειτε στις εργασιες που επισης τελειωνει παντα τελευταιο.Κατι ομως που δεν δειχνει ουτε στην παιδικη χαρα οπου ξεσαλωνει ,ειτε στο σπιτι οπου παιζει με την αδερφη του που εχουν αριστες σχεσεις.Εχει εφεση στην επιλυση προβληματων σκεψης και λογικης (του αρεσει να παιζει σκακι πχ)ενω στις χειροτεχνιες το κανει πιο πολυ σαν αγγαρεια.

Επισης εχει πολλες παραλογες φοβιες.Μην λερωθει,μην χασει τα πραγματα του,μην χασει την αδερφη του και γενικα τωρα τελευταια εχει πολλες φοβιες περι υγειυνης και καθαριοτητας.Σε σημειο εμμονης ομως.

Αυτο που εχουμε σκεφτει με την γυναικα μου ειναι να τον ενεργοποιησουμε λιγακι.Να παμε κολυμβητηριο ,τα απογευματα να μην τα περναμε πια σπιτι βλεποντας τηλεοραση.

 

Ξαναδιαβαζοντας το ποστ πριν το στειλω ,ισως και να μοιαζει λιγο παραλογο αλλα εμας μας ανυσηχουνε αυτα τα πραγματα.

 

Ευχαριστω εκ των προτερων

Κωστας

[myangel]

Καλησπερα,

 

διαβαζω τακτικα το φορουμ εγω και η γυναικα μου και μπορω να πω οτι εχουμε βοηθηθει πολυ στην ανατροφη των δυο παιδιων μας.

Εχω ενα γιο 5,5 χρονων και μια κορη 2,5 χρονων.Το προβλημα μου εχει να κανει με τον μεγαλο μας γιο και δεν ξερουμε αν πρεπει να ανυσηχουμε για κατι ή ειναι κατι φυσιολογικο που παρατηρειται και σε αλλα παιδια.

Ο Θοδωρης ειναι ενα ευαισθητο παιδι ,εξυπνο και με ανυσυχιες γενικα.Ειναι ευγενικο και γενικα κοινωνικοποιημενο.Το προβλημα ειναι οτι οταν κατι δεν του "βγαινει" καλο(π.χ. μια ζωγραφια )τα παραταει και αρνειται να ξαναπροσπαθησει οσο και αν ειμαστε διπλα του και τον ενθαρρυνουμε.Αν παει να παιξει μπαλα με τους φιλους του και του την παρουνε ,αρνειται να προσπαθησει να την ξαναδιεκδικησει και γενικα τον διακατεχει μια παθητικοτητα.Μπορει να ειμαστε ολη μερα βολτα και το μονο που να του εχει μεινει,να ειναι ενας ζητιανος στο Μετρο που ζητιανευε για να ταισει τα παιδια του.Ομως σε σημειο να στεναχωριεται πραγματικα για αυτο το γεγονος,τοσο που να τον επηρρεαζει ολη την μερα.Η δασκαλα του στο νηπιαγωγειο μας ειπε οτι ενω ειναι ενα πανεξυπνο παιδι(εχει τρομερη μνημη)ειναι αργο.Ειτε στο φαι που τελειωνει παντα τελευταιο ειτε στις εργασιες που επισης τελειωνει παντα τελευταιο.Κατι ομως που δεν δειχνει ουτε στην παιδικη χαρα οπου ξεσαλωνει ,ειτε στο σπιτι οπου παιζει με την αδερφη του που εχουν αριστες σχεσεις.Εχει εφεση στην επιλυση προβληματων σκεψης και λογικης (του αρεσει να παιζει σκακι πχ)ενω στις χειροτεχνιες το κανει πιο πολυ σαν αγγαρεια.

Επισης εχει πολλες παραλογες φοβιες.Μην λερωθει,μην χασει τα πραγματα του,μην χασει την αδερφη του και γενικα τωρα τελευταια εχει πολλες φοβιες περι υγειυνης και καθαριοτητας.Σε σημειο εμμονης ομως.

Αυτο που εχουμε σκεφτει με την γυναικα μου ειναι να τον ενεργοποιησουμε λιγακι.Να παμε κολυμβητηριο ,τα απογευματα να μην τα περναμε πια σπιτι βλεποντας τηλεοραση.

 

Ξαναδιαβαζοντας το ποστ πριν το στειλω ,ισως και να μοιαζει λιγο παραλογο αλλα εμας μας ανυσηχουνε αυτα τα πραγματα.

 

Ευχαριστω εκ των προτερων

Κωστας

 

δεν μπορώ να σου μιλήσω από πείρα, ο δικός μου είναι μικρός ακόμη, σχεδόν 3, αλλά και ως χαρακτήρας εντελώς αντίθετος με ό,τι περιέγραψες... ουτε ειδικός είμαι, μόνο μάνα

αν όμως πραγματικά ανησυχείτε, ότι συμβαίνει κάτι ανησυχητικό - άξιο προσοχής να το πω..., κι αν ήμουν στη θέση σου, θα απευθυνόμουν σε κάποιον ειδικό, και θα έκανα τα σχετικά τεστ (είναι αρκετά μεγάλο το παιδί). Νομίζω λέγονται ψυχομετρικά, και γίνονται και σε κέντρα λογοθεραπείας - ανάπτυξης - ψυχοθεραπείας κλπ, και μερικοί ομοιοπαθητικοί επίσης τα κάνουν. ίσως πάλι μια επίσκεψη σε κάποιον παιδοψυχολόγο- υποθέτω ότι εκτός από το χρόνο και τα χρήματα που θα σας κοστίσει, όλο και κάτι θα κερδίσετε.

Μόνο παράλογο δε μου φαίνεται το ποστ σου!

[katerinak]

ακριβως η ιδια περιγραφη για ενα γνωστο μου παιδι!πνςυματωδης κοιμωνικο με τους μεγαλους κ ολα να τα κανει σωστα αλλα πισω στην ενταση κ στην γυμναστικη!δεν αλλαξε κ πολυ τωρα στα 9 αλλα ειναι λιγο πιο δραστηριο με προσπαθεια για αθλητισμο.αριστος μαθητης κ αυστηρος με τον εαυτο του.νοιζω οτι χρειαζεται πολυ επαφη με μικρα παιδια κ ο δικος σου.φαινεται να τα βγαζει περα πιο ανετα με ενηλικους σωστα;

[konstantinoc]

Σας ευχαριστω για τις απαντησεις σας.

 

Επειδη δυο μερες τωρα ειμαστε με την γυναικα μου σε αναμμενα καρβουνα,αποφασισαμε και κλεισαμε ραντεβου με παιδοψυχολογο ωστε να το συζητησουμε και μαζι του.Για να ειμαι ειλικρινης ,εγω ηθελα να το προσπαθησουμε μονοι μας για καποιο διαστημα αλλα η γυναικα μου δεν μιλιεται και δεν εχει διαθεση για τιποτα ,ισως αν μιλησουμε με καποιο ειδικο να ηρεμησει και η ιδια .Ηδη κοιταω να ασχολουμαι μαζι του ολο το απογευμα ,κυριως εκτος σπιτιου και οπου εχει και αλλα παιδια της ηλικιας του.Να συναναστρεφεται πιο πολυ με παιδια της ηλικιας του.

Οντως katerinak με τους μεγαλους τα βγαζει πιο ευκολα περα.Ο λογος του ειναι πολυ ανεπτυγμενος και μπορει να αποστομωσει ανετα εναν ενηλικα.

[matri]

Η μικρη μου εχει καποια από τα χαρακτηριστικά που αναφερεις.

Τι μου εχει πει η ψυχολογος από το σχολειο.

Πχ το οτι ειναι αργή , αλλα πανεξυπνη και παρατηριτική ειναι θεμα χαρακτηρα και νομιζω οτι ετσι ειμαι και εγώ τελικά.

 

Με λιγα λόγια το παιδι αντιλαμβανεται τον κοσμο και ναι ο ζητιανος του κανει εντυπωση.

Διαμορφωνει τον χαρακτηρα του. Δεν ειμαστε ολοι ιδιοι.

 

Δεν ξερω σε τι βαθμό ειναι ολα αυτα που λες. Σιγουρα μια γνωμη ειδικου δεν βλαπτει.

 

Εμενα μου προτειναν περισσοτερη συναναστροφη με συνομιλικά. Οχι ομως ασχετα παιδακια στην παιδικη χαρα. Αλλα τους φιλους του. Ειδα μεγαλη βελτιωση οταν η φιλη της απο το σχολειο αρχισε να ερχεται σπιτι μας και εμεις στο δικο της και παιζουν οι ΔΥΟ τους. Τρομερη διαφορα σου λεω. Επισης και καποια δραστηριοτητα με αθληση τους κανει καλό. Αυτό δεν το δοκιμασα γιατι εμενα τωρα ειναι 3 και μισο (παμε μουσική ), γεννησα και πριν 2 μηνες του χρονου θα το δω.

 

Θα με ενδιαφερε τι θα σας πει ο ειδικος Ολοι θελουμε γνωμες

[Μαρια Στυλιανακη]

Καλησπερα,

 

διαβαζω τακτικα το φορουμ εγω και η γυναικα μου και μπορω να πω οτι εχουμε βοηθηθει πολυ στην ανατροφη των δυο παιδιων μας.

Εχω ενα γιο 5,5 χρονων και μια κορη 2,5 χρονων.Το προβλημα μου εχει να κανει με τον μεγαλο μας γιο και δεν ξερουμε αν πρεπει να ανυσηχουμε για κατι ή ειναι κατι φυσιολογικο που παρατηρειται και σε αλλα παιδια.

Ο Θοδωρης ειναι ενα ευαισθητο παιδι ,εξυπνο και με ανυσυχιες γενικα.Ειναι ευγενικο και γενικα κοινωνικοποιημενο.Το προβλημα ειναι οτι οταν κατι δεν του "βγαινει" καλο(π.χ. μια ζωγραφια )τα παραταει και αρνειται να ξαναπροσπαθησει οσο και αν ειμαστε διπλα του και τον ενθαρρυνουμε.Αν παει να παιξει μπαλα με τους φιλους του και του την παρουνε ,αρνειται να προσπαθησει να την ξαναδιεκδικησει και γενικα τον διακατεχει μια παθητικοτητα.

 

αυτό μπορεί να σημαίνει, ότι έχει υψηλή απαίτηση απο τον εαυτό του να πετύχει κάτι 100% και ότι μόνο τότε αξίζει.

 

αυτό το μύνημα μπορεί να περάσει

 

είτε απο το ίδιο το παιδί (σε παιδιά με υψηλή αντίληψη πχ)

 

είτε απο το εξωτερικό περιβάλλον , εξαιτίας υπερβολικών απαιτήσεων στον παιδικό σταθμό μή αντίστοιχων στην ηλικία των παιδιών -

 

* κάτι ΠΑΡΑ πολύ συχνό δυστυχώς στην Ελλάδα...!:evil:

Αυτό, σε κάποια παιδιά που δεν εχουν υψηλες απαιτήσεις απο τον εαυτό τους, δεν κάνει τόοοοσο κακό ενώ μπορεί να τους δώσει κίνητρο,

 

αλλά σε παιδιά που ήδη έχουν υψηλές απαιτήσεις απο τον εαυτό τους,

είναι απλώς μια πίεση που επιβεβαιώνεται σαν αληθινή και πρέπουσα,

 

την στιγμή που σε αυτά τα παιδιά θα ήταν πιο σκόπιμο να "διαψευστεί" αυτή η πίεση, έτσι ώστε να μπορούν να είναι "παιδιά" και να χαλαρώνουν ως προς αυτό.

 

Ένα παιδί που έχει πειστεί ότι μονο το 100% μετράει ή έχει αξία,

μόλις βλέπει το ποσοστό της αρνητικής πιθανότητας να αυξάνεται, την απαξιώνει και σταματάει.

 

Ακόμα μπορεί να συμβεί κ απο αρκετά απαιτητικούς γονείς

ή απο γονείς που μιλούν κ πράττουν στο παιδί τους σαν να είναι μεγαλύτερο, (χωρίς να το καταλάβουν!και αυτό πολύ συχνό φαινόμενο καθώς δεν είναι εύκολο να ξέρεις σαν γονέας τι θα πρεπε ενα παιδί να ξέρει/κάνει ανάλογα την ηλικία του).

 

Οπότε απογοητευμένο που δεν μπορεί by default να τα καταφέρει λόγω ηλικίας όσο καλά όσο θεωρεί ότι θάπρεπε συμφωνα με τα κριτηρια που του δίνονται, αφήνει την προσπάθεια.

 

 

Μπορει να ειμαστε ολη μερα βολτα και το μονο που να του εχει μεινει,να ειναι ενας ζητιανος στο Μετρο που ζητιανευε για να ταισει τα παιδια του.Ομως σε σημειο να στεναχωριεται πραγματικα για αυτο το γεγονος,τοσο που να τον επηρρεαζει ολη την μερα.

 

δεν θεωρείται αυτό κακό συνήθως, το θέμα είναι να βρείτε τι είναι αυτό που θα λύσει αυτή την ένταση/το συναίσθημα που βιώνει.

 

Το συναίσθημα αυτό έχει κάποιο λόγο ύπαρξης, πχ επειδή μπορεί να έχει πολύ έντονη την δεξιότητα της ενσυναίσθησης.

 

Το συναίσθημα αυτό ειδικά εάν ένα παιδί το βιώνει έντονα,

είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο βουνό, το οποίο χρειάζεται ιδιαίτερο χειρισμό για να καταλαγιάσει.

 

Δεν παύει όμως να είναι ένα συναίσθημα, και τα συναισθήματα μπορεί ο γονέας να τα υποστηρίξει, δηλαδή να τα δεχτεί,

να τα μοιραστεί,

να δείξει επίσης ενσυναίσθηση έτσι ώστε το παιδί να αισθάνεται ότι κάποιος μοιράζεται αυτό το συναίσθημα μαζί του και κατά κάποιο τρόπο παίρνει ένα κομμάτι αυτου του βάρους.

 

Πιστεύω ότι θα είχε αντίθετο αποτέλεσμα για παράδειγμα, η προσπάθεια διάψευσης αυτού του συναισθήματος με το να πει κάποιος στο παιδί,

ναι, υπάρχουν πολλοί ζητιάνοι και δυστυχώς έτσι είναι ο κόσμος.

 

Εάν αισθανόμουν ασφαλής, θα μίλαγα στον ζητιάνο και θα του έλεγα, αν ξαναπεράσουμε να σου φέρουμε ένα μήλο?

 

έτσι ώστε να δώσω το μύνημα στο παιδί ότι "είναι καλό που νοιάζεσαι".

 

Αυτό μπορεί να είναι και μια φάση περαστική, καθώς πιο μετά τα παιδιά πηγαίνουν σε μια πιο εγωκεντρική φάση, στην οποία η ενσυναίσθηση πηγαίνει αρκετά στο περιθώριο.

Με το να επιτρέψει κανείς δηλαδή αυτό το συναίσθημα και να το συζητησει, και να κάνει κάτι φιλανθρωπικό, δεν σημαίνει ότι το παιδί του θα είναι πάντα "ευαίσθητο" με την αρνητική έννοια ή "υπερευαίσθητο" με την ακόμα πιο αρνητική έννοια.

 

[εμένα κλασσικά με θεωρούσαν πάντως υπερευαίσθητη!!! εντελώς.. και είναι κάτι που σου μειώνει εντελώς την αξία αυτού που αισθάνεσαι, ..απλώς και μόνο εξαιτίας του κριτηρίου του ότι ο άλλος δεν το αισθάνεται ; .. γιατί ; ]

 

Ίσα ίσα με αυτό το τρόπο του μαθαίνουμε πως μπορεί να διαχειριστεί αυτά τα μυνήματα που αισθάνεται, που του προκαλούνται.

Τότε θα μπορέσει να τα διαχειρίζεται και να προχωράει παρα πέρα.

 

Θα ήταν λάθος να πεί κάποιος οτι είναι κακό το να επηρεάζεται ένα παιδί απο μια όντως άσχημη κατάσταση... ακόμα και όταν το επηρεάζει όλη την ημέρα.

Είναι λογικό γιατί είναι ακόμα παιδί, και δεν έχει μάθει ακόμα πως να διαχειριζεται τα συναισθήματά του.

Τα συναισθήματα είναι κάτι το παντοδύναμο που μπορεί να μας καταβάλλει. Έτσι είναι, και έτσι είναι και για τους ενήλικες.

Το πάν είναι να βρίσκεται ένας κοινός παράγοντας/κάτι που το ηρεμεί, σαν εργαλείο, το οποίο το παιδί μπορεί να μάθει να χρησιμοποιεί.

 

παρόμοια είναι και η αντιμετώπιση και για τα παιδιά τα οποία δεν μπορούν να διαχειριστούν τον θυμό τους.

 

α επίσης, η δεξιότητα για ενσυναίθηση ανήκει σε μια απο τις νοημοσύνες βάση gadner.....Interpersonal Intelligence

Has a well-developed sense of empathy or concern for others.

Although Gardner classifies interpersonal and intrapersonal intelligences separately, there is a lot of interplay between the two and they are often grouped together. Interpersonal intelligence is the ability to interpret and respond to the moods, emotions, motivations, and actions of others. Interpersonal intelligence also requires good communication and interaction skills, and the ability show empathy towards the feelings of other individuals. Teachers can encourage the growth of Interpersonal Intelligences by designing lessons that include group work and by planning cooperative learning activities. Counselors and social workers are professions that require strength in this area

 

http://projects.coe.uga.edu/epltt/index.php?title=Multiple_Intelligences_and_Learning_Styles

 

Η δασκαλα του στο νηπιαγωγειο μας ειπε οτι ενω ειναι ενα πανεξυπνο παιδι(εχει τρομερη μνημη)ειναι αργο.Ειτε στο φαι που τελειωνει παντα τελευταιο ειτε στις εργασιες που επισης τελειωνει παντα τελευταιο.Κατι ομως που δεν δειχνει ουτε στην παιδικη χαρα οπου ξεσαλωνει ,ειτε στο σπιτι οπου παιζει με την αδερφη του που εχουν αριστες σχεσεις.

Η διάρκεια στην οποία ένα παιδί τελειώνει τις εργασίες του ή το φαγητό του, δεν έχει απολύτως καμία σημασία, ίσα ίσα διεθνώς θεωρείται απαραίτητο το να αποδεχόμαστε το ότι κάθε παιδί έχει τον δικό του ρυθμό. ...!!!! (ειδικά σε ηλικίες νηπιαγωγείου!!!) Δεν θεωρείται ότι αυτό αποτελεί κανενός είδους πρόβλημα!...!!!! Είναι λάθος να πιέζονται τα παιδιά χρονικά σε τέτοια ηλικία, στο να έχουν τον ίδιο ρυθμό με άλλα. Ναι στο νηπιαγωγείο υπάρχει σαν στόχος το να ακολουθούν ένα ρυθμό τα παιδιά σαν τάξη, αλλά τελευταίος ΠΑΝΤΑ κάποιος θα είναι! τι σημασία έχει όταν στα άλλα πράγματα δεν υπάρχει πρόβλημα! Θα με εκνεύριζε εάν μου το ανέφερε αυτό παιδαγωγός σαν κριτήριο. Θα ζήταγα να μάθω γιατί το θεωρεί αρνητικό κριτήριο, πιο συγκεκριμένα. :!:

 

 

 

Εχει εφεση στην επιλυση προβληματων σκεψης και λογικης (του αρεσει να παιζει σκακι πχ)ενω στις χειροτεχνιες το κανει πιο πολυ σαν αγγαρεια.

στον καθένα αρέσουν άλλα πράγματα δεν είναι τίποτα τρομερό ( )

 

 

Επισης εχει πολλες παραλογες φοβιες.Μην λερωθει,μην χασει τα πραγματα του,μην χασει την αδερφη του και γενικα τωρα τελευταια εχει πολλες φοβιες περι υγειυνης και καθαριοτητας.Σε σημειο εμμονης ομως.

 

όταν βιώνει ένα παιδί ένα έντονο συναίσθημα, μπορεί σε εμάς να φαίνεται ότι είναι εμμονή, αλλά για εκείνο μπορεί να είναι μια κατάσταση στην οποία δε βρίσκει λύση, και όταν βρεί την λύση (με άλλη τακτική του περίγυρου) απέναντι σε αυτό το πρόβλημα, να ηρεμήσει.

 

όταν γράφεις μή χάσει την αδερφή του αν μπορείς διευκρίνισέ το -

εννοείς να πεθάνει, να αρρωστήσει, ή να χαθεί σε κάποια έξοδό σας πχ?

αν το πρώτο, πρεπει να μιλήσετε οπωσδήποτε για αυτό με συγκεκριμένο τρόπο. Ο θάνατος απασχολεί πολύ τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες, και είναι καλό που το εκφράζει γιατι ετσι μπορείτε να το συζητήσετε. (αν αφορά αυτό).

 

Αν φοβάται μη χαθεί σε κάποια έξοδό σας τότε ίσως θα ένιωθε καλύτερα με το να έχει την υπευθυνότητα (όχι φυσικά στην πραγματικότητα ε)

για το να της κρατάει το χέρι ή να της δώσει κάποια οδηγία και να της πεί κάτι συγκεκριμένο , ή πχ να φτιάξετε κάποιο (μικρό) αυτοκόλητο που να εχει το όνομα της και ότι είναι η αδερφή του ( "με λένε.... και είμαι η αδερφή του.... " ) γενικά δηλαδή να έχει κάποια εμπλοκή σε αυτό,

να αισθανθεί ότι κάτι μπορεί να κάνει για αυτό το συναίσθημα.

 

Για τα μικρόβια δεν είναι κάτι φοβερό...σίγουρα μπορεί να έχει ακούσει πολλά για αυτό. Θα έβρισκα ένα μικροσκόπιο για να του δείξω με πειράματα ότι τα μικρόβια υπάρχουν παντου ακόμα και στα σάλια μας. ίσως μια επίσκεψη σε φιλικό μικροβιολογο να του έλυνε την απορία και τον βοηθούσε να καταλάβει καλύτερα και θα έκανε την υπόθεση θέμα παιχνιδιού!

 

Για τα πράγματα πχ με τα οποια δένονται πολύ τα παιδιά....

Στο παρελθόν είχα συναντήσει αρκετά παιδιά τα οποία είχαν κάποια πράγματα τα οποία είχαν πάρα πολύ μεγάλη σημασία για εκείνα, είτε ήταν κάποιο κουκλάκι (ναι και σε ηλικία δημοτικού συμπεριλαμβανομένου εμένα ) είτε κάποιο πλαστικό ζωάκι είτε κάτι άλλο στο οποίο δένονται και / η τους προσφέρει σιγουριά και έλεγχο,

στο οποίο όταν εξαφανιστεί ή χαθεί, να ξεσπάει ο πανικός.

 

Η σιγουριά/έλεγχος μπορεί να είναι συναισθηματική,

ή μπορεί να είναι και θέμα πρακτικό. (ωραρίου κ ρουτίνας πχ)

 

Γιατί μπορεί ένα παιδί 5 ετών να αποζητά τον έλεγχο? Ειδικά με ένα μικρότερο αδερφάκι, είναι αρκετά πιθανό να είναι μια μέθοδος να "κρατήσει" τον δικό του προσωπικό χώρο ή κριτήρια τα οποία μόνο εκείνος μπορεί να αποφασίζει και ελέγχει. Αυτό δρά ηρεμιστικά.

 

Ο γονέας μπορεί να βοηθάει με το να μην μειώνει αυτή την ανάγκη του παιδιού, να μην προσπαθεί να το αποθαρρύνει με τον οποιοαδήποτε τρόπο να έχει αυτό το ρόλο (αυτή η προσπάθεια εκλαμβάνεται απο το παιδί σαν παρεμπόδιση της δικής του προσπάθειας για έλεγχο - ακόμα και η απόσπαση προσοχής εκείνη τη στιγμή λειτουργεί έτσι)

 

και να το βοηθάει,

εφόσον αυτό που έχει επιλέξει κ έχει "εμμονή" το παιδί, δεν ενοχλεί την οικογένεια, δεν προκαλεί διαταραχή στις σχέσεις με τα άλλα παιδιά, και δεν υπάρχει κάποιος άλλος λόγος για τον οποίο αυτό να πρέπει να απαγορευτεί.

 

Να το βοηθάει σημαίνει πχ αν δε θελει να λερωθεί, να γνωρίζει ότι έχει πάντα μια αλλαξιά στο σχολείο, ή ότι αν λερωθεί πώς μπορεί να καθαρίσει τον λεκέ, ότι αν λερωθεί έχει κάποια μωρομάντηλα στην τσάντα του, ότι μπορεί να πάει στην δασκάλα και να ζητήσει κάτι πχ για να βοηθηθεί.

 

Πρέπει να διαχωρίσουμε όμως το αν ένα παιδί κάνει αυτά τα πράγματα για να πάρει προσοχή (το κάνει με πείσμα κ απλώς επανάληψη κ διάθεση για πείραγμα κ όχι απο ευαισθησία) αλλα απο αυτά που γράφεις τουλάχιστον δεν νομίζω ότι υπάρχει αυτό στην περίπτωσή σας.

Αν ήταν αυτή η περίπτωση μπορεί να χρειαζόταν εντελώς αντίθετη αντιμετώπιση δηλαδή να μήν μπαίνει κάποιος στην διαδικασία να ενδίδει αλλά να κρατά πολύ ξεκαθαρα μή τιμωρητικά όρια και απλές επεξηγηματικές απαντήσεις έτσι ώστε να αλλαξει το θεμα και να πάει αλλού την συζήτηση.

 

Αν δεν ξέρετε τι απο τα δυο ισχύει, δοκιμάστε κάτι ενδιάμεσο.

 

την προσφορά λύσεων σε αυτά τα προβλήματα που βλέπετε ότι τον απασχολούν έντονα, και "μοίρασμα" του συναισθήματος,

ειδικά και με εξιστόρηση συμβάντος που πείραξε εσάς για παράδειγμα στο παρελθόν

(μια φορά που επίσης είδατε έναν ζητιάνο, κ πόσο είχατε στεναχωρηθεί, και είχατε κλάψει κιόλας... ότι πηγατε και του δώσατε μια μέρα ένα μήλο και σας θυμόταν πχ)

 

αλλά και ταυτόχρονα,.. μετά,...παράλληλα... αλλαγή θέματος προς αλλο γεγονός που ίσως ξέρετε ότι επίσης είναι πολύ ενδιαφέρον για εκείνον.

 

απο όσα γράφεις, το παιδί σου, όπως όλα άλλωστε βέβαια, είναι πολύ συναισθηματικό και έχει ίσως απλώς ανάγκη το να δεί ότι λαμβάνετε αυτά τα συναισθήματα και τους φόβους του πολύ σοβαρά,

(με το να βλέπει ότι και εσείς μπορεί να έχετε τέτοια συναισθήματα ακόμα και αν χρειαζεται να το κανετε στα ψέμματα)

και ότι δεν είναι κάτι το περίεργο.

Τότε ίσως μάθει και εκείνος να μην τα θεωρεί σαν κάτι περίεργο και κάτι που μπορεί να χειριστεί και απο μόνος του...

 

να πάω και πιο πέρα?

...εκεί αγγίζουμε λίγο το θέμα του πόσο συναισθηματικοί αφήνετε εσείς τον εαυτό σας να είστε, γιατί μπορεί όλα αυτα να είναι και μία ένδειξη ότι το παιδί ψάχνει να βρεί την δική σας ευαισθησία μέσα απο αυτό.. μπορεί να θέλει να ταυτιστεί μέσα απο αυτό... και μπορεί να ηρεμήσει αν δεί ότι αυτά ειναι φυσιολογικά συναισθήματα που όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε γιατί υπάρχουν, και τι μπορούμε να κάνουμε για αυτά....

 

τιποτε απο αυτά που έγραψες δεν είναι περίεργο πάντως για παιδιά αυτής της ηλικίας.

Η συμπεριφορές τους γενικά, είναι πολύ περίεργες απο μόνες τους με την έννοια ότι είναι ένα αναπτυξιολογικό στάδιο που διακατέχεται απο το

"ενδιάμεσο" κάτι το οποίο είναι και πολύ αβέβαιο, όπως η ηλικία των 3....

 

απλώς τώρα πλέον οι αντιθέσεις είναι πιο έντονες,

το

θέλω να είμαι ενήλικας και να έχω δύναμη και έλεγχο

αλλά βλέπω ότι δεν μπορώ ακόμα

βλέπω ότι μεγαλώνω περισσότερο,

αλλά βλέπω ότι δεν αρκεί ακόμα....

 

όσο πιο μεγάλη αντίληψη έχει ένα παιδί τόσο πιο έντονα βιώνει αυτά τα πράγματα, αλλά, φυσικά όχι συνειδητά....!

φαντάσου πόσο μεγάλες αντιθέσεις είναι αυτά σε θέμα συναισθηματικό.

 

 

όσο μεγαλώνουν και επιβεβαιώνεται περισσότερο το ότι μπορούν,

και μειώνεται το αλλά και το αρνητικό feedback.

Εκεί είναι που αρχίζει η ανάγκη μιας συνεπούς κ λογικής οριοθέτησης,

η οποία και ακολουθεί ως την εφηβεία.

Είναι μια λογική ακολουθία πάντως... ετσι δεν είναι?

 

 

Αυτο που εχουμε σκεφτει με την γυναικα μου ειναι να τον ενεργοποιησουμε λιγακι.Να παμε κολυμβητηριο ,τα απογευματα να μην τα περναμε πια σπιτι βλεποντας τηλεοραση.

 

σίγουρα αυτό θα είναι πολύ καλή επιλογή, καθώς η τηλεόραση καλλιεργεί την παθητικότητα, υπαρχουν σχετικές έρευνες για αυτό μεγάλες κιόλας αν θυμαμαι καλά.

 

Ξαναδιαβαζοντας το ποστ πριν το στειλω ,ισως και να μοιαζει λιγο παραλογο αλλα εμας μας ανυσηχουνε αυτα τα πραγματα.

 

δεν ειναι καθόλου παράλογα υγιές είναι να αναρωτιέστε και να αναζητάτε απαντήσεις στους προβληματισμούς σας όποιοι και αν είναι αυτοί!!!