Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

καλα, εμενα πολυ λογικο μου ακουγεται...

ο αντρας μου δεν το κυνηγησε. ειναι και του χαρακτηρα του γενικως, ειναι και που η πρωην επεστρεψε στη γενετειρα της οπου ειχε συγγενεις κλπ και προφανως δεν ηθελε να της φερει εμποδιο, τι να πω...

  • 1 month later...

Διαφημίσεις


Δημοσιεύτηκαν

Μπορείς να λες ότι θες, μπορείς να έχεις ανάγκες που ο σύζυγός σου δεν μπορεί να τις καλύψει, μπορεί να νομίζεις ότι βγάζεις νόημα με αυτά που λες ή να νομίζεις ότι δεν βγάζεις, αλλά , μάλλον μόνο εσύ ξέρεις καλύτερα.

Αν είναι λοιπόν τόσο κακός σύζυγος και άνθρωπος και τόσο λάθος, γιατί του προτείνεις καινούριες αρχές «fresh» κλπ? Μήπως δεν είναι ακριβώς έτσι??? Μήπως τον αγαπάς? Γιατί τον θέλεις κοντά στα παιδιά? Τα αγαπάει? Τα φροντίζει? Τον αγαπούν? Υπάρχει επικοινωνία και επαφή ανάμεσά τους ή όχι? Υπάρχει ενδιαφέρον? Παίζει μαζί τους? Τα νοιάζετε? Τα διαβάζει? Τα προσέχει? Συζητάει και ασχολείται μαζί τους? Τα πηγαίνει βόλτες? Τα κάνει μπάνιο? Τα ξεσκατίζει? Τα ταϊζει? Είναι η προτεραιότητά του τα παιδιά του? Τα αγκαλιάζει με στοργή? Εκείνα τον αγκαλιάζουν και ηρεμούν?

Λες να του λείψουν αν αποφασίσεις να τα πάρεις και να φύγεις? Στα παιδιά λες να λείψει ο πατέρας τους? Τι θέλουν τα παιδιά? Πως θα νιώσουν όταν ίσως τους στερήσεις τον πατέρα τους? Παίζει αυτό κάποιο ρόλο και έχει σημασία για σένα ή προέχουν οι δικές σου ανάγκες? Ένα 6χρονο και ένα 2χρονο δεν ξέρω τι μπορεί να έχουν περισσότερο ανάγκη? Μία τέλεια χώρα όπως η Αμερική ή μία οικογένεια, με την μαμά και τον μπαμπά μαζί... Εσύ όπως σου είπα, ξέρεις καλύτερα.

Με προβληματίζει κι εμένα (όπως τον φίλο πιο πάνω) που ζητάς από το forum μια βοήθεια-συμβουλή και αντιδράς επιθετικά αν ακούσεις μία γνώμη που δεν σου αρέσει, είσαι γενικά επιθετική και απότομη? Όπως επίσης το γεγονός ότι έχεις αφήσει πολλά ερωτήματα αναπάντητα...

Για απάντησε τουλάχιστον στο δικό μου, αν τον αγάπησες ποτέ? Λες ότι ήταν ο πρώτος σου... Εντάξει, τον ερωτεύτηκες, έκανες την επανάστασή σου όπως κάθε έφηβη, υπήρχε η καψούρα, «έδωσες» παραπάνω και αυτός ήταν ΟΝΤΩΣ μη σωστός μαζί σου, δεν ένιωθε το ίδιο άλλωστε, και το ξέρεις. Αυτό δεν είναι βέβαια δικαιολογία και σου χρωστάει μια συγγνώμη (άσχετα αν σου έχει πει 5-10).

Αλλά εσύ, εκτός από έρωτα και καψούρα, αγάπησες? Γιατί αγάπη είναι να δίνεις, να αγαπάς, να σέβεσαι, να μοιράζεσαι, να νοιάζεσαι κλπ, εκτός της καψούρας. Τι του «έδωσες» εσύ λοιπόν? Το ότι είσαι εδώ που λες για χάρη του τόσα χρόνια και επειδή αυτός θέλει, και μάλιστα αυτό σε καταπιέζει τόσο που συνέχεια του το πετάς στα μούτρα και του λες ότι αυτός είναι η καταστροφή της οικογένειάς σας?

Μα ακόμη και πριν από 2 χρόνια, που είναι η ηλικία της μικρής, ο οικογενειακός προγραμματισμός για την Ελλάδα ήταν! Δεν σου είπε ναι, να κάνουμε παιδί και να φύγουμε. Ίσα-ίσα που το είχες συζητήσει πολλάκις το θέμα της Αμερικής και ήταν πάντα «όχι»! Ένα «όχι» όμως εμπεριστατωμένο, με εξηγήσεις και επιχειρήματα, με γεγονότα κλπ. ΑΡΑ??? Μάλιστα σου είχε πει και πολλά άλλα πράγματα για τον ερχομό του δεύτερου παιδιού και γιατί δεν ήταν υπέρ. Κι εσύ τι έλεγες? Εντάξει, όλα θα είναι καλά, δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα κι εδώ και έκανες εκείνη την περίοδο μία από τις καλύτερες σας και γενικά έλεγες ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σήμερα μπορείς να υποστηρίξεις.

Μήπως τελικά εκείνος είχε δίκιο, και στο πρώτο παιδί, που ήθελες να σταματήσεις την δουλειά και το έκανες, για τρία χρόνια, αφού κι εσύ και κάποια τηλέφωνα έλεγαν ότι έτσι είναι το σωστό κι έτσι πρέπει να γίνε. Θυμάσαι τι σου είχα πει? Καμία κουβέντα για το οικονομικό κομμάτι δεν έγινε, γιατί αυτό για μένα δεν ήταν η προτεραιότητα, παρά μόνο εσύ, και γιαυτό σου πρότεινα να σκεφτείς γιατί ήμουν σίγουρος ότι θα σου «την έδινε» να είσαι όλη μέρα στο σπίτι με την πυζάμα και να έχεις να κάνεις με ένα μωρό. Πίστευα ότι θα «τα έπαιζες» και αυτό θα σε γέμιζε με νεύρα και κακή διάθεση, που θέλοντας και μη θα πέρναγαν και στο παιδί. Θυμάσαι τι έγινε? Θυμάσαι ποια ήταν η σχέση σου με το παιδί? Σχόλαγε ο άντρας σου από την δουλειά που έλειπε όλη μέρα και γύριζε στο σπίτι και σε έβρισκε σε κακή κατάσταση, εντελώς «παιγμένη» και έτρεχε να βοηθήσει, να πας να κοιμηθείς, αφού σου έλειπε ύπνος και να κάτσει εκείνος με το παιδί, να το ψυχαγωγισει.

Και όταν γεννήθηκε το παιδί, εσένα μήπως η πρώτη σου έννοια ήταν να το πάρεις και να φύγεις στην Αμερική, με το που έγινε 40 ημερών! και να κάνει ένα βρέφος υπερατλαντικό ταξίδι? Και ο πατέρας του? Στην Ελλάδα, μόνος του, να τον αναγκάζεις να αποχωριστεί το μόλις 40 ημερών μωρό του.

Πριν λίγες μέρες έγινε η οικογένειά του 4μελής αλλά οι 3 έφυγαν για μήνες...!!!

Μήπως τον εκπαίδευες για αυτό που πας να κάνεις τώρα??? Γιατί τα ταξίδια ήταν πολλά, και για πολλούς μήνες, και ξεκίνησαν από τον καιρό που υπήρχε μόνο το ένα παιδί, μέχρι και σήμερα... Το καλοκαίρι που είχες ένα μήνα άδεια, τι έγινε? Γιατί δεν λες εδώ στο forum? O πατέρας τους είχε 10 μέρες άδεια και περίμενε να χαρεί τα παιδιά του ξένοιαστα, σου πρότεινε να πάτε στα ενοικιαζόμενα δωμάτια του θείου σου που είναι πάνω στη θάλασσα και θα πέρναγαν τα παιδιά πολύ όμορφες διακοπές κι εμείς μαζί τους, αλλά εσύ προτίμησες να πας και τις 30 μέρες της αδείας σου στην Αμερική και να κάνει ο άντρας σου μόνος του διακοπές, σαν να μην έχει οικογένεια, και τα παιδιά να είναι στους 40 βαθμούς και στην αποπνικτική υγρασία αντί με την μαμά και τον μπαμπά τους στις παραλίες, να κάνουν βόλτες και να χαίρονται το καλοκαίρι. Και όλοι οι άλλοι που αγαπάνε κι εκείνοι τα παιδιά όπως κι εσύ, τι έλεγαν? Σου είπε έστω κι ένας, τι κάνεις εδώ? Γιατί δεν είσαι με τον άντρα σου? Ή μήπως όλοι είπαν δεν πειράζει, αυτός είναι ο «κακός», ας ερχόταν κι αυτός εδώ κι ας μην είχατε που να πάτε ή τι να κάνετε. Τι πρότυπο οικογένειας δίνεις στα παιδιά σου? Το έχεις σκεφτεί? Θα μπορούσες να μείνεις 10 μέρες στην Ελλάδα να κάνετε διακοπές σαν οικογένεια και να πας αν ήθελες τόσο πολύ, τις υπόλοιπες 20 μέρες στην Αμερική.

Τι έγινε όταν γύρισαν τα απαιδιά από την Αμερική, παρόλο που δεν είχα άδεια? Θυμάσαι? Ξενοδοχεία 5*, πισίνες, εστιατόρια πολυτελείας, εξοχικά, βόλτες, παρέες, παιχνίδια με φίλους και με τους γονείς τους κλπ. Και όταν σου είπε η κόρη μας ότι της αρέσει να είναι στην Ελλάδα και να μην μένει στην Αμερική, εσύ είπες ότι της έχω κάνει εγώ «πλύση εγκεφάλου». Με αυτό δεν προσβάλλεις και δεν θίγεις μόνο εμένα που θεωρείς ότι θα μπορούσα να κάνω τόσο κακό στην ψυχολογία του παιδιού μου μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω κάποια δική μου επιθυμία, αλλά θίγει και την νοημοσύνη του παιδιού σου και τι πιστεύεις εσύ για αυτό. Το θεωρείς το παιδί σου χαζό, θεωρείς ότι δεν είναι σε θέση στα 6 του χρόνια να ξέρει τι του αρέσει και τι όχι, αγνοείς τα αισθήματα και τα θέλω του παιδιού σου, που θέλει να είναι με τον πατέρα του, που ξέρεις πόσο δεμένοι είμαστε, κι αν του αρέσει να βλέπει τον μπαμπά του από μια οθόνη ή να είναι μαζί του.

Σε ευχαριστώ πολύ που αναγνωρίζεις ότι είμαι κοινωνικός, ότι είμαι άτομο που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αγάπη, χωρίς γέλιο δυσκολεύομαι και χωρίς επικοινωνία μου είναι αδιανόητο! Επίσης, ότι η μιζέρια και η γκρίνια είναι οι χειρότεροι εχθροί μου. Αλήθεια, πόσο θεωρείς ότι μου κάνει η Αμερική? Κοινωνικός με τα μπιφτέκια, κουβέντα με κανέναν! γιατί όλα μαθαίνονται και γενικώς κρύβουμε λόγια, όπως ήταν η πρώτη συμβουλή που πηρα όταν πάτησα το πόδι μου στο μαγαζί του μπαμπά σου.

Ίσως να είμαι «ελληνάρας», όπως λες, που θέλω να ζήσω όσο πιο ωραίες στιγμές μπορώ με την οικογένειά μου, ίσως να είμαι λάθος που για λίγα ή περισσότερα χρήματα δεν θέλω να δουλεύω 7 ημέρες την εβδομάδα, 16 ώρες την ημέρα (από τις 6 τοπρωϊ έως τις 10 το βράδυ), ίσως να είμαι λάθος που θέλω τα Σαββατοκύριακα να τα περνάω με τα παιδιά μου και να έχω χρόνο να ασχοληθώ με αυτά, με τις ανησυχίες τους, τα προβλήματά τους, και να τους αφιερώνω χρόνο για να παίξουμε, να μιλήσουμε, να έχουμε επαφή.

 

Γιατί ναι, θεωρώ πολύ πιο σημαντικό το να είμαι κοντά στα παιδιά μου, να είμαι δίπλα τους να τα στηρίζω, να καθησυχάζω τις ανησυχίες τους, να τα κάνω να νιώθουν συναισθηματικά ασφαλή, παρά να είμαι απών σε όλα τους τα χρόνια και αυτό που θα τους αφήσω σαν «κληρονομιά» να είναι ένα συναισθηματικό κενό, να μεγαλώσουν στον «αυτόματο» και στην τύχη τους, αφού δεν θα μπορώ να τα παρακολουθήσω λόγω του ότι δεν θα είμαι ποτέ διαθέσιμος, για να τους μεταβιβάσω απλά όταν θα φτάσουν 40 ή 50 χρονών 2 ή 3 διαμερίσματα ή ένα οικόπεδο ή μπορεί και απλά τα χρέη της επιχείρησή μου. Γιατί επιχειρηματίας δεν σημαίνει εισοδηματίας!

Για μένα, ναι, είναι πιο σημαντικό ο άνθρωπος, η ψυχή, παρά η ύλη! Γιατί μην ξεχνάμε ότι πλούσιοι, και πραγματικά πλούσιοι πτώχευσαν αλλά και πτωχοί επλούτισαν. Επίσης, ας μην ξεχνάμε την ματαιότητα των υλικών αγαθών, αφού δυστυχώς δεν ζούμε για πάντα! Αυτό που έχει για μένα σημασία είναι να ζούμε καλά, να μην είμαστε παράσιτα, να μην ζούμε εις βάρος των άλλων και να είμαστε καλοί άνθρωποι. Να δίνουμε αγάπη και γνώση. Γιατί αυτό μένει σε αυτή τη ζωή όταν εμείς φύγουμε. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να κληροδοτήσω στα παιδιά μου, μέσα από τον τρόπο που έζησα την ζωή μου, ότι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι ΤΟ ΧΡΗΜΑ και για χάρη του θυσιάζουμε τους πάντες και τα πάντα!

Για μένα άλλες αξίες είναι πιο σημαντικές και αυτές θα ήθελα να περάσω στα παιδιά μου. Αν τα χρήματα έφερναν την ευτυχία, ο Ωνάσης δεν θα ήταν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο, ούτε η κόρη του ασφαλώς θα αυτοκτονούσε αφήνοντας ένα σημείωμα που έλεγε πόσο μόνη και δυστυχισμένη ήταν αφού μεγάλωσε χωρίς την παρουσία των γονιών της αλλά με συντροφιά τα μπλοκ των επιταγών και τις άδειες επαύλεις. Επίσης, κάτι πιο σύγχρονο, η Πάρις Χίλτον δε θα ήταν αυτό που γνωρίζουμε σήμερα, ούτε και πολλοί πολλοί άλλοι. Η ζωή χρειάζεται μέτρο, ισσοροπία και συναισθηματική ασφάλεια για να μπορέσεις να αντέξεις ότι μπορεί να σου επιφυλλάσσει. Ξέρω ότι τα οικονομικά μας δεν τα ιδεώδη. Ξέρω ότι δεν είσαι συνηθισμένη να σου λείπουν, να μην βγαίνει ο μήνας καμια φορά, αλλά όπως σου έχω πει εγώ «αντέχω» (με 1.400 εγώ και 1.200 εσύ, συν διάφορες βοήθειες κλπ)και σε είχα ρωτήσει αν είσαι σίγουρη ότι θέλεις να κάνουμε και δεύτερο παιδί γιατί ένα επιπλέον μέλος στην οικογένεια σίγουρα θα μας «στρίχμωνε» περισσότερο και ξέρεις τι μου είχες απαντήσει τότε.

Αλλά και πάλι πίστευα και πιστεύω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε! Το δάνειο τελειώνει, η μεγάλη μας η κόρη δεν χρειάζεται γυναίκα 8-9 ώρες, σύντομα και η δεύτερη, και γενικά πιστεύω ότι όλα γίνονται και όλα βρίσκουν το δρόμο τους αν υπάρχη αγάπη, σύμπνοια και κατανόηση. Υπάρχουν τόσοι ευτυχισμένοι άνθρωποι με τα μισά από εμάς, τόσα παιδιά που έχουν αριστεύσει και είναι οι καλύτεροι γιατροί, δικηγόροι και διακεκριμένοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, παρόλο που δεν τελείωσαν ούτε ιδιωτικά σχολεία, ούτε κολλέγια και τόσοι αποτυχημένοι παρόλο που μεγάλωσαν με νταντάδες, οδηγούς και ιδιωτικά σχολεία. Βλέπεις η ευτυχία γράφεται με Ε και όχι με ?.

Αυτό που ήθελα πάντα και που ακόμα θέλω, είναι να είμαι σωστός και στοργικός πατέρας και σύζυγος. Σίγουρα έχω κάνει λάθη και τα περισσότερα στη σχέση μας. Ήθελα να βελτιώσω κάποια πράγματα, ήθελα να βελτιώσω εσένα, σίγουρα από ενδιαφέρον και αγάπη αλλά αυτή η προσπάθειά μου, μου βγήκε τελείως λάθος. Σε καταπίεσα, ίσως και κάποιες φορές να σε υποτιμούσα, με αποτέλεσμα να σε κομπλεξάρω και αυτό ήταν σίγουρα λάθος μου.

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα και ένας άνθρωπος αλλάζει μόνο αν το αποφασίσει ο ίδιος. Έπρεπε να μείνω απλά στο να σου δίνω ερεθίσματα με σκοπό να αλλάξεις και όσο περίεργο κι αν μου φαινόταν που πολλές φορές γελούσες κι εσύ η ίδια μαζί με τους συγγενείς σου λέγοντας «αχ τι βλάκες που είμαστε, τι χαζά κάνουμε, δεν θα αλλάξουμε ποτέ» κι με άλλα πολλά που λέγατε μεταξύ σοβαρού κι αστείου, να το σεβαστώ όσο κι αμα με πλήγωνε η παραδοχή αυτού του γεγονότος αλλά και η απραξία προς αλλαγή και βελτίωση. Ίσως να έπρεπε να παραδεχτώ ότι νιώθεις μόνη εδώ, όσο δύσκολο και ακαταλαβίστικο να μου ήταν αναλογιζόμενος οτι εχεις την δική σου οικογένεια εδω, αλλά και έχοντας τόσους συγγενείς εδώ (δικηγόρους, γιατρούς, τραπεζικούς, ανθρώπους μπασμένους μέσα σε όλα τα πράγματα, μέσα στην ασφάλεια κλπ) και αυτά τα 60 περίπου άτομα στα οποία αναφέρομαι, είναι μόνο τα 1α σου ξαδέλφια, χωρίς να αναφέρω όλους τους υπόλοιπους συγγενείς. Όλοι αυτοί λοιπόν είναι άνθρωποι που είναι συγγενείς σου, είναι άνθρωποι που μπορούμε να μιλάμε, να βγαίνουμε έξω για καφέ, να ανταλλάσουμε επισκέψεις κλπ.

Και όμως υποστηρίζεις ότι στην Ελλάδα νιώθεις ξαφνικά, μετά από 20 χρόνια μόνη, έχοντας δημιουργήσει μία οικογένεια, ενώ στην Αμερική όχι. Έτσι είναι, αν έτσι το νιώθεις. Δεν μπορώ να κάνω κάτι γιαυτό. Ότι έκανα, ότι στερήθηκα, ότι προσπάθησα, το έκανα για καλό. Αν δεν βγήκε, πραγματικά λυπάμαι πολύ και ν είσαι σίγουρη ότι εξακολουθώ να θέλω το καλύτερο. Αν αυτό είναι να φύγεις και να είσαι ευτυχισμένη, τότε σίγουρα στο βάθος θα χαρώ για σένα. Θέλω να είσαι χαρούμενη, γελαστή και να ζεις την κάθε σου μέρα με ψυχική πληρότητα. Όσο για τα παιδιά, όπως ακριβώς ανέφερα και στην αρχή, αν τα σκέφτεσαι και το τι σκέφτεσαι, μόνο εσύ ξέρεις. Δεν θέλω να τα δεις σαν εμπόδιο στον δρόμο που ίσως έχεις αποφασίσει να πάρεις αλλά δεν θα ήθελα να γίνεις κι εσύ εμπόδιο στη δική τους ζωή, στην ψυχική τους ηρεμία, στην ασφάλειά τους και στα «θέλω» και τις ανάγκες της ηλικίας τους.

Ας μην κρυβόμαστε και ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αν φύγεις και τα πάρεις μαζί σου, τα αφήνεις ορφανά. 2,5 μήνες το χρόνο με τον πατέρα τους δεν φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες τους και το πατρικό πρότυπο σε αυτή την ηλικία. Και δεν μιλάω καν για μένα... Μία τέτοια απόσταση, πέρα της επιμέλειας, που όπως σου είπα, σου την δίνω γιατί δεν θα ήθελα να μπλέξουν τα παιδιά μου κι εσύ σε δικαστήρια, να είσαι ευτυχισμένη θέλω κι όχι αναγκασμένη, αφαιρεί αυτόματα και την γονική μου μέριμνα, που είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα κάθε γονιού. Κανένα δικαστήριο δεν θα μου την αφαιρούσε όπως ξέρεις, και θα προστάτευε τα παιδιά από αυτό. Δεν θέλω να πιστέψω ότι απρόσωπα δικαστήρια θα νοιάζονταν και θα προστάτευαν καλύτερα τα παιδιά μου από την μητέρα τους και σύζυγό μου.

Αναρωτιέμαι επίσης πόσο σωστό είναι να γράφεις σε forum με το ονοματεπώνυμό σου, την φωτογραφία των ανήλικων παιδιών σου, το mail σου, την περιοχη σου και όλα σου τα στοιχεία, αλλά κυρίως να λες τα μισά, να με παρουσιάζεις σαν τέρας και να με ειδοποιούν φίλοι και συνάδελφοι, που ξέρεις πολύ καλά ότι είναι στο forum, να μπω για να δω τι «μου σέρνει» η γυναίκα μου? Και αλήθεια πιστεύεις ότι μέσα στο forum θα βρεις κάποιον που θα ενδιαφέρεται για σένα, για το γάμο μας και για τα παιδιά μας, περισσότερο από εμένα?

-Συγχαρητήρια στους περισσότερους για τις απόψεις σας, ειδικά με τέτοια αναφορά στοιχείων και δεδομένων που είχατε, εγώ μπορεί να μου είχα σούρει περισσότερα, αν και αρχή μου είναι να μην εκφράζω την άποψή μου σε θέματα τόσο λεπτά, αν δεν έχω την πλήρη εικόνα.

Στη ζωή, το θέμα δεν είναι να κρατάς καλά χαρτιά, αλλά να παίζεις καλά ένα άσχημο φύλλο. 
Robert Louis Stevenson

Η ικανότητα να βρίσκεσαι στο παρόν, είναι θεμελιώδης παράμετρος για τη διανοητική ισορροπία.
Abraham Maslow

Συντηρητισμός είναι να μην κάνεις καμιά αλλαγή και όταν αμφιβάλεις, να ρωτάς τη μαμά σου.
Woodrow Wilson

Ποτέ μην γκρεμίζεις ένα φράχτη προτού μάθεις γιατί τον έβαλαν εκεί. 
Robert Frost

Φρόντιζε να τιμωρείς τα ελαττώματα σου, για να μην τιμωρείσαι απ' αυτά.

Δημοσιεύτηκαν
Βλέπεις η ευτυχία γράφεται με Ε και όχι με ?.

 

Από όλα αυτά που έγραψες μου άρεσε πολύ αυτό.... Όσο για τα υπόλοιπα, ελπίζω να βρείτε μια άκρη, για το καλό των παιδιών αλλά και το δικό σας! Καλή τύχη!

Δημοσιεύτηκαν

Αυτό που ξέρω εγώ είναι πως αν -έστω και σαν ιδέα- έλεγα στον άντρα μου πως θα φύγω με το νεογέννητο στη μάνα μου για μήνες διακοπές, για να το πω κόσμια, θα γινόταν μονομαχία στο Ελ Πάσο.

Αυτό που θέλω να πω είναι πως από όσα γράφετε και οι δύο, έχετε κάνει πολλούς λάθος χειρισμούς στη σχέση σας. Καθίστε βρείτε τα μεταξύ σας ή χωρίστε αν νομίζετε πως θα γίνετε ευτυχισμένοι έτσι. Τα παιδιά δεν είναι μπαλάκια, καταλαβαίνουν τα πάντα και σίγουρα η ευτυχία τους και η διάπλαση του χαρακτήρα τους εξαρτώνται κατά βάση από την αρμονική σχέση των γονιών, είτε ζουν μαζί είτε όχι.


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν

xazopmapmouli, έχοντας στο μυαλό μου δικές μου καταστάσεις, μπορώ να πω ότι με άγγιξε ο τρόπος και αυτά που έγραψες. Δεν έχω καμία άποψη για την πραγματική κατάσταση που κυριαρχεί στο σπίτι σας. 'Ετσι κι αλλιώς πάντα πιστεύω πως δεν υπάρχει προβληματική σχέση για την οποία δεν ευθύνονται και οι δύο.. Τα λάθη που κάνει ο καθένας, βέβαια, διαφέρουν και τελικά μικρή σημασία έχει το ποιός υπερτερεί σε αυτά. Εκείνο που μετράει είναι ότι η κατάταση πλέον είναι έτσι και πρέπει να αποφασίσετε αν μπορείτε να τη βελτιώσετε ή όχι -για τα παιδιά ή για σας δεν έχει σημασία. Αυτό που διέκρινα λοιπόν, είναι πως ανταποκρίθηκες σ' αυτά που είχε να πεί η ekotsifi, πράγμα που για μένα δείχνει ενδιαφέρον από πλευράς σου για την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα. Δεν ξέρω αν αυτό για τους υπόλοιπους θα ήταν αυτονόητο, για μένα όμως που έχω πνηγεί από καταστροφικές στάσεις ανωριμότητας και αδιαφορίας, ήταν κάτι που το πρόσεξα και αν ήμουν στη θέση σου ekotsifi θα το εκτιμούσα...

Εύχομαι να βγείτε από αυτή την άσχημη φάση το συντομότερο και κάνετε ''fresh start'' χωρίς να έχει σημασία το ΠΟΥ τελικά.

6Br6p3.png

''Life is what happens to you when you 're busy making other plans''

Δημοσιεύτηκαν

Αγαπητέ Xazompampoulis,

 

Έχοντας ζήσει την κατάσταση να είναι τα παιδιά μου στη Αμερική για ένα χρόνο με τη μάνα τους, αυτό που μπορώ να σου πω είναι ότι ανεξάρτητα με το τι θα γίνει με τη γυναίκα σου, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να την αφήσεις να πάρει τα παιδιά εκτός Ελλάδος.

 

Πρώτα απ' όλα, όπως έγραψα και παραπάνω, η αλλαγή είναι μεγάλη και η ξαφνική, παντελής απουσία σου από τη ζωή τους θα τους δημιουργήσει τεράστια ψυχολογικά προβλήματα. Ιδίως στην περίπτωσή σου που απ' ότι κατάλαβα είσαι πολύ δεμένος μαζί τους και αποτελείς σημαντικό κομμάτι της ζωής τους.

 

Επίσης υπάρχει και το νομικό θέμα. Αν η γυναίκα σου θελήσει να προσφύγει σε δικαστήριο των ΗΠΑ, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να πάρει την αποκλειστική επιμέλεια των παιδιών. Θα μπορεί ακόμη και να συναινέσει στην υιοθέτησή τους από κάποιον μελλοντικό της σύντροφο. Κι εφόσον υπάρχουν συγκρουόμενες δικαστικές αποφάσεις δικαστηρίων από 2 διαφορετικές χώρες, μέχρι να βγάλεις άκρη τα παιδιά θα είναι στο πανεπιστήμιο.

 

Στην προκειμένη περίπτωση διακυβεύεται το μέλλον και η ψυχική υγεία των παιδιών σου, δε χωράνε συναισθηματισμοί και μεγαλοπρέπειες. Αν η κυρία σου θέλει να χωρίσει πρέπει να της καταστήσεις σαφές ότι δε μπορεί να πάρει τα παιδιά εκτός Αθηνών η όσο μακριά τέλος πάντων της επιτρέψει το δικαστήριο. Πίστεψέ με, θα το μετανιώσεις αν την αφήσεις να τα πάρει στην αμερική, είμαι παθών και ξέρω από πρώτο χέρι.

 

Στη δική μου περίπτωση ήμουν τυχερός κι ευτυχώς είχε αίσια κατάληξη. Η μάνα τους δε μπορούσε να τα βγάλει πέρα και μετά ένα χρόνο έστειλε τα παιδιά πίσω.

 

 

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...