Σκέψεις περί θηλασμού

[mikio]

Αντιμετώπισα κι εγώ δυσκολίες με το θηλασμό με αποτέλεσμα να κάνω μικτή διατροφή στο μωρό μου για 6 μήνες και μετά να διακόψουμε εντελώς το μητρικό γάλα. Ο μεγαλύτερος αντίπαλος θεωρώ ότι ήταν ο ίδιος μου ο εαυτός. Δεν πίστεψα ότι θα τα καταφέρω, βέβαια χωρίς επαρκή ενημέρωση στην αρχή και με την επιφυλακτική στάση των δικών μου, πλην του συζύγου ο οποίος έκανε το παν για να με υποστηρίξει, ήταν αναμενόμενο να στραβώσει από την αρχή το θέμα.

Από τη μία ο μικρός που γεννήθηκε μεγάλος και από την πρώτη στιγμή στο νοσοκομείο με άγχωσαν με το ζάχαρο που του είχε πέσει κι έπρεπε να πάρει συμπλήρωμα, αργότερα που δεν έπαιρνε ικανοποιητικό βάρος κι άρχισα με την επιμονή των δικών μου να δίνω φόρμουλα επειδή φοβόμουν ότι πεινάει και η παιδίατρος ήταν πεπεισμένη ότι θα διακόψω το θηλασμό με αυτούς τους ρυθμούς... Από την άλλη ώρες ατελείωτες στο στήθος κι ένα μωρό να κλαίει, να σπαράζει, να χτυπιέται στο στήθος κι εγώ να το εξηγώ ως πείνα, να αγχώνομαι όλο και περισσότερο και να δίνω και το μπουκάλι!

Κι ήταν ένας εφιάλτης η στιγμή που έμπαινε στο στήθος και εγώ περίμενα ότι από στιγμή σε στιγμή θα αρχίσει να κλωτσάει. Μέχρι που μου κατέβασε τα μούτρα μια μέρα!

 

Και νοίκιασα θήλαστρο να του δίνω όσο περισσότερο μπορώ, να παλέψω να αυξήσω την παραγωγή και το βράδυ ποτέ μα ποτέ από πείσμα να μη σηκωθώ να φτιάξω γάλα! Εκεί, όσες φορές κι αν χρειαζόταν να ξυπνήσω πέντε,δέκα?? Γιατί το βράδυ βρε κορίτσια μόλις άκουγα τη φωνίτσα του πριν καν να προλάβει να κλάψει πεταγόμουν πάνω και τον έβαζα στο στήθος. Κι έπινε τόσο ήρεμα και γλυκά το μαναράκι μου. Και τον κοίταζα έτσι όπως ήταν με τα ματάκια κλειστά και χαιρόμουν τόσο πολύ που τον είχα στην αγκαλιά μου κι ας πέθαινα της νύστας! Κι άκουγα τις γουλιές κι έβλεπα το στήθος να αδειάζει σιγά-σιγά και μετά από κανένα εικοσάλεπτο-μισάωρο αποκοιμιόταν σαν πουλάκι....

Γιατί...γιατί...γιατί???? Γιατί να μην ήταν έτσι όμορφα και την ημέρα??

Δεν ήθελα να θηλάσω για όλα αυτά τα καλά του θηλασμού που όλες τα ξέρουμε...

Ήθελα να τον έχω στην αγκαλιά μου και να νιώθω όλα αυτά τα όμορφα συναισθήματα που ένιωθα τις νύχτες. Ίσως ένιωθα τύψεις που δεν τον πήρα αμέσως αγκαλιά στο νοσοκομείο... Όταν γέννησα δεν μου τον έφεραν και μόλις τον έφεραν στο κουνάκι εγώ σα χαμένη δεν τον πήρα αγκαλιά... Ούτε που θυμάμαι πότε τον έπιασα πρώτη φορά! Μπλακ-άουτ! Ακόμα κατηγορώ τον εαυτό μου για αυτό! Γι'αυτό μόλις ξύπνησα δεν τον άφηνα στιγμή από τα χέρια μου κι ήθελα ο θηλασμός να είναι μέρος της ζωής μας, να τον κρατώ σφιχτά στην αγκαλιά μου και να τρώει από τη μανούλα.

 

Κι έχω κι άγχος να πάνε όλα καλά και να καταφέρω να θηλάσω το κοριτσάκι μου που πρώτα ο Θεός θα έρθει σε λίγες εβδομάδες... Κι από την άλλη ακόμα κι αν πάνε όλα καλά φοβάμαι μην έχω τύψεις αν τα καταφέρω καλύτερα στο 2ο μωρό και αδικηθεί το πρώτο.

Πριν να διαβάσω νόμιζα ότι ο θηλασμός είναι κάτι που έρχεται σε όλες φυσικά... Δεν μπορούσα να φανταστώ τις δυσκολίες που μπορεί να προκύψουν. Τελικά είμαστε πολλές ομάδες όπως λέει η Βίκυ-Έλενα.Το καλύτερο θα ήταν όλες να γνωρίζαμε... Γιατί τελικά και όσες δεν θηλάζουν ίσως δεν χρειάζεται να μάθουν τα οφέλη του θηλασμού για να αλλάξουν γνώμη. Ίσως απλά να χρειάζονταν ενημέρωση, βοήθεια και υποστήριξη!

Ξέφυγα από το θέμα ε...?

[ananie]

aeriko:

Και για να σας το θέσω και σε άλλη βάση: Ηρωίδα δεν είναι η μητέρα που παίρνει το μωρό της και πάει παντού κουβαλώντας μόνο το κορμί της και τα του αλλάγματος. Ηρωίδα είναι η μητέρα που μαζί με το κορμί της και το παιδί κουβαλάει και όλα τα αποστειρωμένα σύνεργα προσπαθώντας να το ταΐσει σε εντελώς αντίξοες συνθήκες (btw το να βγάλω στήθος να θηλάσω το παιδί μου οπουδήποτε δεν θα με ενοχλούσε ποτέ γιατί το θεωρώ μια φυσιολογική εικόνα και σε όποιον αρέσει), ή να ξυπνάει το μωρό τη νύχτα και με το μωρό αγκαλιά να προσπαθεί να φτιάξει και το γάλα στο μπουκάλι

Σε ολα τα αλλα που ειπες σε κατανοω κ πραγματικα ευχομαι τα καλυτερα για εσενα κ την πανεμορφη κορουλα σου!

Σε αυτη την παραγραφο ομως διαφωνω!Κ για τη λεξη "ηρωιδα" σε μια θηλαζουσα ή μη ΜΑΝΑ αλλα κ για την αντιστοιχιση!...

 

 

mikio δεν ενιωσα ουτε στιγμη πως εισαι εκτος θεματος!

Με συγκινει ο τροπος που το βλεπεις αλλα κ το εκφραζεις(αν κ ειναι αρκετα διαφορετικος απο οσα εχω ακουσει!)...Εχεις δικιο για τη γαληνη της νυχτας!

Με το καλο η κορουλα σου κ βγαλε ολα τα αγχη απο το νου!:)

[miriki]

Για όλα αυτά που γράψατε μέσα από την ψυχή σας και για όλα αυτά που σκεφτόμουν όταν προσπαθούσε να μάθω για το θηλασμό (και που συνεχίζω κάθε μέρα να μαθαίνω), νιώθω καθήκον μου να θηλάζω μπροστά σε μικρά παιδιά. Ειδικά τώρα που μεγαλώνει το μωρό πολύ περισσότερο, γιατί το φαινόμενο σπανίζει. Ακόμα κι αν οι μανούλες τους δεν επέλεξαν ή δεν κατάφεραν να θηλάσουν. Όσο πιο οικεία είναι η εικόνα τόσο λιγότερη προπαγάνδα θα χρειάζεται....

[bubbles]

Πολύ σωστά miriki!

 

Και όπως είπε η παιδίατρος μας στην συνάντηση θηλασμού που προανέφερα "την επόμενη φορά που θα κάνετε δώρο κούκλα σε ένα παιδάκι, φροντίστε να μην έχει μπιμπερό μέσα στην συσκευασία"

[pitsikoki]

Και για να σας το θέσω και σε άλλη βάση: Ηρωίδα δεν είναι η μητέρα που παίρνει το μωρό της και πάει παντού κουβαλώντας μόνο το κορμί της και τα του αλλάγματος[...] ή να ξυπνάει το μωρό τη νύχτα και με το μωρό αγκαλιά να προσπαθεί να φτιάξει και το γάλα στο μπουκάλι

 

Σε αυτο συμφωνω!Τωρα που προσπαθω να αποθηλασω καθε πρωι που ξυπναει η μικρη λεω θα της ετοιμασω ξενο γαλα να πιει και καθε φορα απο τη νυστα καταληγω να λεω αυριο και αυριο και της δινω παλι στηθος!

Ο θηλασμος ειναι πολυ δυσκολος στην αρχη μεχρι να εδραιωθει.Καποια συμβουλος θηλασμου μου ειχε πει 'στην αρχη θα δυσκολευτεις αλλα μετα θα ανακαλυψεις οτι ο θηλασμος ειναι για τις τεμπελες!!!':razz:

[Aeriko]

aeriko:

Σε ολα τα αλλα που ειπες σε κατανοω κ πραγματικα ευχομαι τα καλυτερα για εσενα κ την πανεμορφη κορουλα σου!

Σε αυτη την παραγραφο ομως διαφωνω!Κ για τη λεξη "ηρωιδα" σε μια θηλαζουσα ή μη ΜΑΝΑ αλλα κ για την αντιστοιχιση!...

 

Σε ευχαριστώ για τις ευχές. Μάλλον δεν το έπιασες... κι εγώ διαφωνώ με τον "ηρωισμό" και στη μία και στην άλλη περίπτωση γι' αυτό έγραψα αυτό που έγραψα

 

Το να θηλάζει μια γυναίκα ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ και μπροστά σε οποιονδήποτε (όχι μόνο σε μικρά παιδιά) και χωρίς ταμπού και αναστολές... αυτό θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση για το θηλασμό.

[ananie]

Σε ευχαριστώ για τις ευχές. Μάλλον δεν το έπιασες... κι εγώ διαφωνώ με τον "ηρωισμό" και στη μία και στην άλλη περίπτωση γι' αυτό έγραψα αυτό που έγραψα

 

Το να θηλάζει μια γυναίκα ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ και μπροστά σε οποιονδήποτε (όχι μόνο σε μικρά παιδιά) και χωρίς ταμπού και αναστολές... αυτό θα ήταν η καλύτερη διαφήμιση για το θηλασμό.

 

Προφανως δεν "το επιασα" οτι μιλουσες μεταφορικα...Ισως γτ δεν εβαλες εισαγωγικα!

 

Παντως αναφερομαι κ σε μια κοπελα που εγραψε παρακατω,εγω δεν θεωρω πιο ευκολο το ενα ή το αλλο...Μπορει να ειναι δυσκολο να κουβαλας ολοκληρη προικα ή να ξυπνας κ να προσπαθεις να φτιαξεις γαλα σε σωστη θερμοκρασια,ομως οταν ταισεις το μωρο θα ξαναπεσεις στο κρεβατι σου κ θα κοιμηθεις(συνηθως μεχρι το πρωι)!

Στις περισσοτερες περιπτωσεις τα μωρακια που θηλαζουν ξυπνουν απο μερικες εως απειρες φορες ανα νυχτα!Και αυτο δεν κραταει 2-3 μηνες!

 

Φυσικα κ δεν ζηταω επιβραβευση(θα ηταν τουλαχιστον χαζο απο μερους μου) για τις 4-5-6-7 φορες που μπορει να ξυπναει η κορη μου(12,5 μηνων),ουτε για το οτι ετρεχα να τη θηλασω καπου..Οχι γτ ντρεπομουν αλλα γτ ολα τα μωρα δεν ειναι ιδια κ το δικο μου ετρωγε λιγο ανησυχα...

Απλα τα ανεφερα αυτα για τις μανουλες που δε θηλαζαν κ δεν ξερουνπως δεν "πετας" απλα το στηθος εξω κ τελειωσες καποιες φορες!

Φυσικα τις υπολοιπες φορες ειναι το πιο απλο πραγμα!

[Vicky-Elena]

Προφανως δεν "το επιασα" οτι μιλουσες μεταφορικα...Ισως γτ δεν εβαλες εισαγωγικα!

 

Παντως αναφερομαι κ σε μια κοπελα που εγραψε παρακατω,εγω δεν θεωρω πιο ευκολο το ενα ή το αλλο...Μπορει να ειναι δυσκολο να κουβαλας ολοκληρη προικα ή να ξυπνας κ να προσπαθεις να φτιαξεις γαλα σε σωστη θερμοκρασια,ομως οταν ταισεις το μωρο θα ξαναπεσεις στο κρεβατι σου κ θα κοιμηθεις(συνηθως μεχρι το πρωι)!

Στις περισσοτερες περιπτωσεις τα μωρακια που θηλαζουν ξυπνουν απο μερικες εως απειρες φορες ανα νυχτα!Και αυτο δεν κραταει 2-3 μηνες!

 

Φυσικα κ δεν ζηταω επιβραβευση(θα ηταν τουλαχιστον χαζο απο μερους μου) για τις 4-5-6-7 φορες που μπορει να ξυπναει η κορη μου(12,5 μηνων),ουτε για το οτι ετρεχα να τη θηλασω καπου..Οχι γτ ντρεπομουν αλλα γτ ολα τα μωρα δεν ειναι ιδια κ το δικο μου ετρωγε λιγο ανησυχα...

Απλα τα ανεφερα αυτα για τις μανουλες που δε θηλαζαν κ δεν ξερουνπως δεν "πετας" απλα το στηθος εξω κ τελειωσες καποιες φορες!

Φυσικα τις υπολοιπες φορες ειναι το πιο απλο πραγμα!

 

και σε αυτά που γράφεις να συμπληρώσω τους περιορισμούς όσον αφορά στα σουτιέν και στα ρούχα γενικότερα.... ναι, μπορείς να φορέσεις ότι σου κατέβει αλλά το μετανιώνεις πάντα όταν είσαι κάπου έξω και θές να θηλάσεις γρήγορα και εύκολα.... και ας μη μιλήσω και για τις ορμόνες μας που κάνουν... πάρτυ.... (καμιά φορά νιώθω χειρότερα από εγκυμονούσα!!!)

[jannis]

Όχι!

 

Σταμάτησα από καιρό να διαβάζω τα θέματα περί θηλασμού λόγω της απαξίωσης σε όσες για οποιονδήποτε λόγο δεν θηλάζουν. Δεν θα κάτσω να εξηγήσω για ποιο λόγο θήλασα τη μικρή μου μόνο 40 ημέρες αλλά όταν γράφετε εσείς οι τυχερές που μπορέσατε και θηλάσατε ξεχνάτε ότι κάποιες από μας μπορεί να είχαν και αντικειμενικά προβλήματα και να μην θήλασαν. Προσωπικά πιέστηκα πάρα πολύ κι εγώ και το παιδί για να θηλάσουμε και ο αυτουργός αυτής της πίεσης ήταν η ίδια μου η παιδίατρος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτή η πίεση σε μια λεχώνα!

 

Πόσο συμφωνώ μαζί σου!

Με δίδυμα πρόωρα το πάλεψα για 21/2 μήνες. Πριν γεννήσω ήμουνα σίγουρη ότι θα τα θηλάσω αποκλειστικά! Μετά το ένα δεν τα κατάφερε καθόλου να πιάσει και του έδινα λίγο που κατάφερνα να βγάλω με το ηλεκτρικό θήλαστρο τις φορές που θήλαζα το άλλο, και το άλλο το θήλαζα 40 λεπτά και μετά του έδινα συμπλήρωμα για 20 λεπτά και αυτό γινόταν κάθε 21/2 ώρες. Ευτυχώς που όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να το συνεχίσω (και αφού είχα καταρρεύσει σωματικά και ψυχολογικά) και αποφάσισα να σταματήσω δεν ήταν «υποχρέωση» μου και δεν χρειάστηκε να ζητήσω από κάπου την άδεια!

 

Ήθελα κάποιος να μου πει ότι «είναι εντάξει» αν δεν τα θηλάσω, το μόνο που ένιωθα ήταν μια κατακραυγή που ξεκινούσε από μέσα μου!

 

Κανένας δεν σου μιλάει για τις δυσκολίες του θηλασμού, κανένας δεν μιλάει για τις ιδιομορφίες τις δυνατότητες που έχει κάθε γυναίκα και τις ανάγκες που έχει κάθε μωρό. Γενικά όλη η ενημέρωση / καμπάνια επικεντρώνεται στο «πόσο καλό /φυσικό είναι» και το παρουσιάζουν απλώς ως θέμα απόφασης. Παράλληλα δεν υπάρχει καμιά βοήθεια από την κλινική ή γενικότερα από το σύστημα υγείας (Εμένα στην κλινική τους είχαν δώσει με μπιμπερό ενώ είχα ζητήσει να μην τους δώσουν και έκανα καυγά για να μου τους αφήσουν συνέχεια στο δωμάτιο). Οι μαίες δεν βοήθησαν καθόλου, δεν είχαν συναίσθηση πόσο δύσκολο ήταν για μένα και τα παιδιά και απλώς με κάνανε να νιώθω χειρότερα.

 

Ναι μπορεί γενικά να ωφελεί τα παιδιά, αλλά είναι προσωπική απόφαση η οποία πρέπει να παίρνεται από την μητέρα λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες του παιδιού και τις δικές της ανάγκες /δυνατότητες, υγεία, αλλά και τις συνθήκες (πχ αν η μητέρα έχει άλλα 2 παιδιά ίσως είναι πιο δύσκολο, ή αν πρέπει να επιστρέψει στην δουλειά μετά από 3 μήνες, αν το παιδί είναι πολύ πρόωρο πρέπει να μετράς τα ml που πίνει).

 

Γενικά πιστεύω πως αδίκως και απερίσκεπτα η κοινωνία μας κρίνει τις μαμάδες που δεν θηλάζουν και αυτό τις κάνει να αισθάνονται ακόμη χειρότερα. Αν θέλουμε να προωθήσουμε τον θηλασμό, καλύτερα να επικεντρωθούμε στο πως μπορούν να δημιουργηθούν οι δομές υποστήριξης (πχ στο εξωτερικό έρχονται μαίες στο σπίτι) και πως θα μορφώσουμε το προσωπικό ώστε πραγματικά να δίνει βοήθεια ειδικά στις περιπτώσεις που τα πράγματα είναι δύσκολα, παρά να εξαγγέλλουμε «δικαιώματα» και «υποχρεώσεις».

[Eliza]

Θήλασα το γιο μου 6 μήνες. Ημουν τυχερή, δεν είχα μεγάλα προβλήματα και είχα στήριξη από το περιβάλλον μου. Αλλά δεν είχα σπουδαία ενημέρωση. Θεωρούσα αυτονόητο ότι θα θηλάσω -μέχρι εκεί.

 

Όταν ο γιος μου ήταν 1 έτους ανακάλυψα το φόρουμ. Τυχαία άρχισα να διαβάζω για το θηλασμό. Στην αρχή, όλες αυτές οι κοπέλες που θήλαζαν πολύ καιρό μου φαινόντουσαν ούφο. Δεν μπορούσα να καταλάβω.

Ανακάλυψα την Αγλαΐα. Άρχισα να παρακολυθώ τις απαντήσεις της σε οποιοδήποτε θέμα. Και άρχισα να καταλαβαίνω...

 

Θήλασα την κόρη μου 16,5 μήνες (μόλις αποθηλάσαμε).

Ξέρω ότι εγώ δεν θα ήθελα να συνεχίσω επ' αόριστον. Μπορώ όμως πλεον να καταλάβω γιατί υπάρχουν κοπέλες που το θέλουν.

 

Γιατί τελικά και όσες δεν θηλάζουν ίσως δεν χρειάζεται να μάθουν τα οφέλη του θηλασμού για να αλλάξουν γνώμη. Ίσως απλά να χρειάζονταν ενημέρωση, βοήθεια και υποστήριξη!

 

Δεν ήταν "τα οφέλη του θηλασμού" που με ώθησαν να θηλάσω την κόρη μου περισσότερο απ' ότι το γιο μου. Ήταν ότι έχοντας διαβάσει και ενημερωθεί, η άποψη μου για το τι είναι το "φυσιολογικό" άλλαξε άρδην.

[bubbles]

Σήμερα η μπούμπι μας είναι 6 μηνών ακριβώς!

 

Ο αποκλειστικός θηλασμός 0-6 που μέχρι την γέννηση της ήταν απλός ο τίτλος ενός φόρουμ τώρα είναι για μας γεγονός, κυρίως από επιλογή της μικρής που αρνείται ακόμη να φάει στερεές τρόφες!

 

Συνεχίζουμε με μικροπροβλήματα και απορίες (βλ. Θηλασμός και εργασία) αλλά κυρίως με πολλή αγάπη και διάθεση!

 

Η μπούμπι γεννήθηκε μικρούλα, 2.520 γρ και πλέον είναι σχεδόν 7.500 κιλά! Πόσο γάλα έχει πιεί άραγε, αναρωτιέμαι!

 

Για εμένα η άποψη μου για το φυσιολογικό δεν άλλαξε από αυτά που διάβασα εδώ ή αλλού, αλλά από την επαφή με το μωρό μου...και ακόμα αλλάζει. Μου φαίνεται ακόμη τόσο μικρούλα για να σταματήσει να θηλάζει!

Εξακολουθεί να μου φαίνεται "μακρινή" η εικόνα ενός δίχρονου που θηλάζει αλλά ας φτάσουμε στο χρόνο πρώτα και βλέπουμε

[Μαριλίνα]

Αν δεν εχεις ενημερωθει απο το ιντερνετ ή απο συμβουλους θηλασμου εισαι χαμενη απο χερι.

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα.

Όταν γέννησα τον γιο μου δεν είχα ανακαλύψει αυτό το φόρουμ, δεν ήξερα τίποτα. Νόμιζα ότι ο θηλασμός θα έρχότανε μόνος του, φυσιολογικά. Δεν τον είχα συνέχεια κοντά μου, αρρώστησε και μου τον πήρανε. Αρρώστησα κι εγώ και δεν μπορούσα να τον δω. Αφού βγήκαμε μετά από λίγες μέρες ακολουθούσα τυφλά τις οδηγίες της παιδιάτρου: "δέκα λεπτά από το κάθε στήθος και μετά συμπλήρωμα" και το έπινε όλο... Δεν το πάλεψα, στους 3,5 μήνες δεν ήθελε καν το στήθος...

 

Ανακάλυψα το φόρουμ: Ενημερώθηκα, γέννησα την κόρη μου: Εμφανίστηκαν και σε εκείνη προβλήματα: χαμηλό ζάχαρο, οπότε πήρε συμπλήρωμα, να μην έχω αρκετό γάλα, η παιδίατρος να μου λέει: "μία φορά στήθος, μία συμπλήρωμα". Αλλά αυτή τη φορά το πάλεψα περισσότερο: Τα πρωινά κοιμότανε και τα απογεύματα ήτανε διαρκώς στο στήθος. Έπινε και λίγο συμπλήρωμα, το πίνει μέχρι και σήμερα 180μλ το βράδυ... και όλη την υπόλοιπη μέρα αλλά και μετά θηλάζει. Τη θήλασα σε παραλίες, σε σπίτια, σε ταβέρνες, σε παγκάκια... ποτέ δεν ένιωσα άσχημα. Όποιος πειράχτηκε... ξύδι...

Μου έλεγε ο άντρας μου "πετάς το βυζί έξω", με κορόιδευαν και οι φίλοι μου... δε μ' ενδιέφερε, το έκανα για το μωρό μου.

Δεθήκαμε ιδιαίτερα. Δεν με νοιάζει αν δεν μπορώ να την αφήσω. Είναι ευλογία το μωρό που θηλάζει... σας το λέω εγώ που θήλασα μόνο το ένα...

 

Αυτό θα το έχω τύψεις: το ότι δεν πάλεψα για να θηλάσω τον γιο μου... Αλλά (ένα μικρό τιπ από δικηγόρο του διαβόλου): παρόλο που θήλασε ελάχιστα, ο γιος μου αρρωσταίνει και πολύ σπάνια...

[XΡΙΣΤΙΝΑ]

κι εγω κοριτσια μπορει να μην ειχα αναγκη να ακουσω μπραβο που θηλαζω αλλα μου αρεσει να το φωναζωωωωωωωωω!!!

Ο θηλασμος για μενα ξεκινησε παρα πολυ ομαλα και ας εκανα λαθη οπως πιπιλα απο την πεμπτη μερα, ψευδοθηλες..σιγουρα θα εδωσαν και συμπληρωμα στο μαιευτηριο.Σιγουρα συναντησα τα συνηθισμενα προβληματα οπως πληγωμενες θηλες, αγωνια αν τρεφεται σωστα, πιεση απο τους γυρω "παλι θηλαζεις...ε δεν χορταινει..." αλλα ολα φαινοντε τοσο απλα τωρα..Το τι κουφο ειχα ακουσει στα 2 χρονια που θηλασα?αφηστε το..

Τον πρωτο χρονο ημουν πολυ καθετη και απολυτη για τον θηλασμο ηθελα να μυησω οσες περισσοτερες μανουλες μπορουσα,στο περιβαλλον μου.Κοντεψα να κατηγορηθω για φανατισμο απο μερικες φιλες και εκει χαλαρωσα λιγο.Τωρα απλα λεω τα πραγματα με το ονομα τους...δεν χαιδευω τα αυτια καμιας και απλα το αφηνω εκει..Δλδ αφου τους εχω πιπιλισει το μυαλο στην εγκυμοσυνη τι πρεπει να προσεξουν οταν γεννησουν και μετα μου πουν ξερεις δεν ειχα γαλα...θα τους πω ξερεις αυτο κι αυτο και θα το αφησω εκει...

Λιγο ακαταλαβιστικα τα τελευταια που ειπα συγχωρεστε με εχω ψιλοκοψει τους καφεδες το πρωι!

Τωρα στο δευτερο ευχομαι να ειναι ολα το ιδιο ευκολα, να εχω δηλαδη ενα πολυ συνεργασιμο και ευκολο μωρακι...εννοειτε και υγιεστατο!

Φιλακια πολλα

Καλη χρονια

[True]

Κι εγώ νόμιζα ότι ο θηλασμός είναι κάτι που θα έρθει φυσικά μετά τον τοκετό, ότι έχει φροντίσει η φύση για όλα τα θηλαστικά...

 

Κι όμως νιώθω ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω καταφέρει στη ζωή μου μέχρι σήμερα. Χρειάζεται αφοσίωση, υπομονή, θυσίες και στη δική μου περίπτωση αντοχή στον πόνο ακόμα και σήμερα, που η μικρή μου συμπληρώνει τρεις μήνες ζωής.

 

Ξεκίνησε άσχημα από το μαιευτήριο γιατί το μωράκι δεν έπιασε καλά τη θηλή. Εγώ ως άσχετη ζητούσα βοήθεια από τις μαίες κάθε βάρδιας οι οποίες μου έλεγαν καθεμία και άλλη θεωρία. Τη μια ήταν οι θηλές μου μικρές, την άλλη ήταν η μικρή που έπιανε λάθος, βάλε αυτήν την κρέμα, άλλαξε στάση, βάλε μαξιλάρια, πάρε ψευδοθηλές, βγάλε με θήλαστρο... Η μικρή να μην ξεκολάει από το στήθος και όταν την έβγαζα έκλαιγε απαρηγόρητα... Έκλαιγα κι εγώ από τον πόνο και την απογοήτευση... Την τρίτη μέρα δεν άντεχα άλλο και της έδωσα λίγο συμπλήρωμα... Το πόσο πληγώθηκα όταν την είδα να ηρεμεί με το ξένο γάλα, δεν λέγεται... Ένιωσα αποτυχημένη μάνα που δεν είμαι ικανή να ικανοποιήσω και να θρέψω το παιδί μου... Ένιωθα φοβερές τύψεις που μου την έφερναν στο δωμάτιο και αντί να χαίρομαι, έλεγα από μέσα μου "ΩΧ..." Η χαρά της μητρότητας ήταν για πολύ καιρό άγνωστη έννοια για μένα...

 

Στη συνέχεια άρχισαν οι μαστίτιδες - τρεις συνολικά σε 5 εβδομάδες - και η πτώση της παραγωγής. Ο θηλασμός είχε ήδη γίνει μαρτύριο... Επέμεινα όμως, παρόλο το φριχτό πόνο στις θηλές... Η μικρή ήθελε να είναι στο στήθος όλη μέρα... να κλαίει όταν την βγάζω, η μαμά μου να μου λέει τη φοβερή φράση που μου χτύπαγε στο νευρικό μου σύστημα: "Μην καταδικάζεις το μωράκι στην πείνα" δώστου λίγο γάλα να πιεί... Και σε όλη αυτήν την κατάσταση υπέκυψα...

 

Συνολικά το περισσότερο ξένο που έπαιρνε σε μια μέρα ήταν 150-200ml μοιρασμένο μετά τους θηλασμούς.

 

Ο πατερούλης αποδείχθηκε πραγματικός σύντροφος. Με υποστήριξε σε όλη αυτή την προσπάθεια παρόλη την καθημερινή κλαψούρα και θα τον ευγνωμονώ πάντα γι αυτό.

 

Από νωρίς, ευτυχώς (13η μέρα) συμβουλεύτηκα πιστοποιημένη σύμβουλο θηλασμού. Διαπιστώθηκε ότι η μικρή είναι φοβερά δυνατή στο θηλασμό, το δέρμα μου πολύ ευαίσθητο και μονίμως ερεθισμένο. Ο πόνος ΑΦΟΡΗΤΟΣ...

 

Μας είδε οστεοπαθητικός - αλλαγή δεν είδα στη δύναμη με την οποία έπιανε.

 

Άρχισα τις αντλήσεις και την τριγωνέλα για αύξηση της παραγωγής και για να δίνω δικό μου γάλα όποτε χρειαζόταν συμπλήρωμα. Ο πόνος στις θηλές επέμενε, οπότε μου ήταν πραγματικά αδύνατο να την έχω στο στήθος όσο ήθελε, για να ισορροπήσει η παραγωγή με τη ζήτηση. Την 6η εβδομάδα ξεκίνησα να παίρνω και δομπεριδόνη - υπό τις υποδείξεις της συμβούλου.

 

Για να μην μακρυγορώ άλλο, καταλήγω λέγοντας ότι από την 7η εβδομάδα η μικρή μου τρώει και χορταίνει, και παίρνει βάρος μόνο από θηλασμό. Είναι υπέροχη η αίσθηση να βγαίνει από το στήθος χορτάτη... Κάθεται βέβαια ακόμα με τις ώρες, όχι μόνο για να φάει αλλά να πιπιλήσει μέχρι τελικής πτώσεως!!

 

Σήμερα επέστρεψα και το θήλαστρο - δεν θέλω να το ξαναδώ στη ζωή μου... Είμαι στη φάση σταδιακής μείωσης της δόσης δομπεριδόνης και πολύ ευτυχισμένη.

 

Νιώθω ότι στερούμαι πράγματα με το θηλασμό - τις βόλτες μου, τα κρασάκια και τα ποτάκια με την παρέα, την αυτονομία μου γενικότερα, αλλά από την άλλη είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που χτίζω με το μωρό μου μια ιδιαίτερη σχέση και του δίνω αυτό που έχει προβλέψει η φύση να του χαρίσω...