Σκέψεις περί θηλασμού

[bubbles]

Μετά από 6 σχεδόν μήνες που θηλάζω την μικρή μου αποκλειστικά, με την βοήθεια όλων όσων κατά καιρούς έχουν γραφτεί στα σχετικά fora, τα οποία ξεκίνησα να διαβάζω κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εξακολουθώ να επισκέπτομαι τακτικά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για τον θηλασμό και τον τρόπο που εμείς οι μαμάδες τον αντιμετωπίζουμε.

Εμείς είχαμε την τύχη η παιδίατρος μας να είναι και σύμβουλος θηλασμού και έτσι όλα ξεκίνησαν πολύ ομαλά, η μικρή θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε στο δωμάτιο του τοκετού και ήταν μαζί μου σχεδόν συνέχεια στην κλινική. Έτρωγε πάντα εύκολα, δεν είχαμε μαραθώνιους θηλασμούς και γενικά όλα κύλησαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα...μέχρι την επιστροφή στην δουλειά και την τεράστια δυσκολία που συναντήσαμε με το μπιμπερό αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Στο προκείμενο κι ενώ όπως ήδη έγραψα δεν συναντούσαμε δυσκολίες, ένιωθα την ανάγκη να ακούσω πάντα κάτι θετικό για την απόφαση μου να θηλάσω την μικρή, μια επιβράβευση, έναν καλό λόγο. Και τώρα αναρωτιέμαι, γιατί;

Γιατί να περιμένεις το «μπράβο» για κάτι το οποίο είναι τόσο φυσικό να κάνεις; Γιατί να πρέπει να διοργανώνονται διαλέξεις ή συναντήσεις ή να υπάρχουν ομάδες συζήτησεις στο internet για τα θετικά του θηλασμού;

Δεν θα έπρεπε ο θηλασμός να θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού και αντίστοιχη υποχρέωση της μητέρας;

Ακούμε συνεχώς για έρευνες που επιβεβαιώνουν τα οφέλη του θηλασμού, ότι πχ τα παιδιά που θηλάζουν αρρωσταίνουν λιγότερο ή ακόμη γίνονται εξυπνότερα (.

Νομίζω ότι ο τρόπος που τίθεται το όλο θέμα έχει αρχίσει αντί να ενισχύει τον θηλασμό να ενισχύει το δίλημμα να θηλάσω ή όχι, το οποίο εξαρχής δεν θα έπρεπε να τίθεται.

Είναι σαν να έχουμε μπει οι θηλάζουσες σε μια διαδικασία να υποστηρίξουμε την «επιλογή» μας, σαν να χρειάζεται αυτή η επιλογή ιατρική, επιστημονική ή άλλη τεκμηρίωση.

Ίσως να είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε το θέμα με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και με ρεαλισμό, δεν είμαστε ηρωίδες που θηλάζουμε, κάνουμε απλά αυτό που η φύση μας προόρισε να κάνουμε με την ίδια φυσικότητα που εγκυμονούμε χωρίς να έχουμε επιλογή για το αν θα μεγαλώσει η κοιλιά μας ή αν θα έχουμε αναγούλες.

Αντί λοιπόν να προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε τις μαμάδες να θηλάσουν μιλώντας για τα καλά του θηλασμού, ίσως θα έπρεπε να μεταφέρουμε την συζήτηση στα αρνητικά του να μη θηλάζεις.

Αυτές τις σκέψεις ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, και τελειώνοντας να διευκρινήσω ότι θα επιθυμούσα μια εποικοδομητική συζήτηση για το θέμα και όχι άλλη μια ατέρμονη και παντελώς αχρείαστη διαμάχη μεταξύ όσων θηλάζουν και όσων όχι.

[EvaBar]

Κατ αρχάς μπράβπ για το θέμα σου! Συμφωνώ απόλυτα με όσα λές. αυτό που έχω να σχολιάσω είναι πως κατά τη γνώμη μου ο θηλασμός ενώ ειναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα τόσο του παιδιού όσο και της μάνας, δυστυχώς τον "πολεμά" σε μεγάλο βαθμό το ασφασλιστικό μας σύστημα.

Εξηγώ...

Αν η μητέρα δεν είναι δημόσια υπάλληλος ή ακόμα καλύτερα μόνιμα στο σπίτι, έχει να αντιμετωπίσει το ρπόβλημα της περιορισμένης άδειας. Εγώ επέστρεψα στη δουλειά όταν ο μικρός ήταν 3 μηνών. Αν δεν είχα πραγματικά περίσσευμα γάλακτος, είναι πολύ πιθανό να μου είχε κοπεί με την επιστροφή μου στην εργασία, όπως έχει συμβεί σε πάρα πολλές κοπέλες. Ενας παράγοντας λοιπόν είναι πως η κοινονία μας δεν υποστηρίζει ουσιαστικά τον θηλασμό.

Το γιατί η κοινονία δεν υποστηρίζει τον θηλασμό, είναι ένα ερώτημα που πολύ θα ήθελα να απαντήσω αλλά αδυνατώ να βρώ πειστικές απαντήσεις.

Η πρότασή σου να επικεντρωθούμε πάντως στα αρνητικά του μή θηλασμού είναι πραγματικά πολύ καλή!

[Vicky-Elena]

Μετά από 6 σχεδόν μήνες που θηλάζω την μικρή μου αποκλειστικά, με την βοήθεια όλων όσων κατά καιρούς έχουν γραφτεί στα σχετικά fora, τα οποία ξεκίνησα να διαβάζω κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εξακολουθώ να επισκέπτομαι τακτικά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για τον θηλασμό και τον τρόπο που εμείς οι μαμάδες τον αντιμετωπίζουμε.

Εμείς είχαμε την τύχη η παιδίατρος μας να είναι και σύμβουλος θηλασμού και έτσι όλα ξεκίνησαν πολύ ομαλά, η μικρή θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε στο δωμάτιο του τοκετού και ήταν μαζί μου σχεδόν συνέχεια στην κλινική. Έτρωγε πάντα εύκολα, δεν είχαμε μαραθώνιους θηλασμούς και γενικά όλα κύλησαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα...μέχρι την επιστροφή στην δουλειά και την τεράστια δυσκολία που συναντήσαμε με το μπιμπερό αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Στο προκείμενο κι ενώ όπως ήδη έγραψα δεν συναντούσαμε δυσκολίες, ένιωθα την ανάγκη να ακούσω πάντα κάτι θετικό για την απόφαση μου να θηλάσω την μικρή, μια επιβράβευση, έναν καλό λόγο. Και τώρα αναρωτιέμαι, γιατί;

Γιατί να περιμένεις το «μπράβο» για κάτι το οποίο είναι τόσο φυσικό να κάνεις; Γιατί να πρέπει να διοργανώνονται διαλέξεις ή συναντήσεις ή να υπάρχουν ομάδες συζήτησεις στο internetγια τα θετικά του θηλασμού;

Δεν θα έπρεπε ο θηλασμός να θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού και αντίστοιχη υποχρέωση της μητέρας;

Ακούμε συνεχώς για έρευνες που επιβεβαιώνουν τα οφέλη του θηλασμού, ότι πχ τα παιδιά που θηλάζουν αρρωσταίνουν λιγότερο ή ακόμη γίνονται εξυπνότερα (.

Νομίζω ότι ο τρόπος που τίθεται το όλο θέμα έχει αρχίσει αντί να ενισχύει τον θηλασμό να ενισχύει το δίλημμα να θηλάσω ή όχι, το οποίο εξαρχής δεν θα έπρεπε να τίθεται.

Είναι σαν να έχουμε μπει οι θηλάζουσες σε μια διαδικασία να υποστηρίξουμε την «επιλογή» μας, σαν να χρειάζεται αυτή η επιλογή ιατρική, επιστημονική ή άλλη τεκμηρίωση.

Ίσως να είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε το θέμα με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και με ρεαλισμό, δεν είμαστε ηρωίδες που θηλάζουμε, κάνουμε απλά αυτό που η φύση μας προόρισε να κάνουμε με την ίδια φυσικότητα που εγκυμονούμε χωρίς να έχουμε επιλογή για το αν θα μεγαλώσει η κοιλιά μας ή αν θα έχουμε αναγούλες.

Αντί λοιπόν να προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε τις μαμάδες να θηλάσουν μιλώντας για τα καλά του θηλασμού, ίσως θα έπρεπε να μεταφέρουμε την συζήτηση στα αρνητικά του να μη θηλάζεις.

Αυτές τις σκέψεις ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, και τελειώνοντας να διευκρινήσω ότι θα επιθυμούσα μια εποικοδομητική συζήτηση για το θέμα και όχι άλλη μια ατέρμονη και παντελώς αχρείαστη διαμάχη μεταξύ όσων θηλάζουν και όσων όχι.

 

Ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις. Βέβαια ήθελα να συμπληρώσω ότι όταν κανείς δίνει έμφαση στα θετικά του θηλασμού ταυτόχρονα τόνίζει και τα αρνητικά του μή θηλασμού (πχ. το μωρό που θηλάζει αρρωσταίνει λιγότερο -άρα εννοείται ότι το μωρό που δε θηλάζει θα αρρωστήσει περισσότερο!)

Π

ροσωπικά επειδή συνάντησα πολλά προβλήματα από την αρχή του θηλασμού (πληγωμένες θηλές, απόφραξη πόρων κτλ). και έχω περάσει πολύ δύσκολες στιγμές μέχρι και σήμερα που συνεχίζω να θηλάζω τη μικρή μου που είναι 7 μηνών (μόνο ρυζάλευρο έχει προστεθεί) ομολογώ πως νιώθω ηρωίδα και πως έκανα προσωπικές θυσίες για το καλό της μικρής μας. Πολλές. (πχ όταν οι φίλες μου που δεν θηλάζανε πέφτανε για ύπνο και αφήνανε κάποια μαμά ή σύζυγο να δώσει το μπουκάλι έτοιμο γάλα εγώ ήμουνα αυτή που ξυπνούσε πάντα για να θηλάσει ενώ όλοι γύρω μου οι συγγενείς κοιμόντουσαν). Ή όλες οι φίλες που δε θηλάσανε έχουνε πάει για κάποιο σ/κ κάπου με τον άντρα τους και εγώ πουθενά. Ναι άξιζαν τα πάντα για το μωρό μου αλλά και εγώ αξίζω μπράβο (έτσι νιώθω!!!)

[bubbles]

Vicky - Elena κι εγώ όπως έγραψα μέχρι τώρα αποζητούσα άμεσα ή έμμεσα μια επιβράβευση για τον θηλασμό. Όσα γράφεις περί "θυσιών" ισχύουν απολύτως και για μενα, απλά αποφάσισα να τα βαφτίσω "επιλογές"...ακούγεται πιο εύκολο έτσι

 

Και πάλι όμως ίσως δεν είναι επιλογές, ίσως είναι η αυτονόητη συνέχεια της μητρότητας ότι θα ξυπνήσεις την νύχτα να ταϊσεις το μωρό σου και ότι δεν θα το αφήσεις οπουδήποτε για να πας σκ ή διακοπές ή οτιδήποτε άλλο.

 

Αυτά που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον θηλασμό κάνουν κατά την γνώμη μου και την θηλάζουσα μητέρα μια "άλλου τύπου" μητέρα. Δεν εννοώ καλύτερη ή χειρότερη, εννοώ απλά πιο φυσική, δεν ξέρω πως αλλιώς να το γράψω.

[Coraline]

Πρέπει να λάβεις σε όλα αυτά υπόψη και το πλαίσιο που αναφερόμαστε. Στις δυτικές κοινωνίες που η προσωπική ανεξαρτησία θεωρείται υπέρτατο αγαθό είναι λογικό ο θηλασμός να χρειάζεται 'μάρκετινγ' και να μην αντιμετωπίζεται ως η αυτόματη επιλογή.

Προσωπικά για εμένα δεν υπήρχε δίλημμα, τόσο χρόνια το κουβαλάω το στήθος μου, ας το βάλω σε κάποια χρήση επιτέλους.

[bubbles]

Coraline μου ακριβώς για το είδος του μαρκετινγκ που γίνεται ξεκίνησα να γράφω. Δεν έχω τις γνώσεις για να το υποστηρίξω με την δέουσα ορολογία απλά νομίζω ότι η "θετική διαφήμιση" του θηλασμού απέδωσε ότι είχε να αποδώσει, πρέπει να γίνει "αρνητική διαφήμιση" της φόρμουλας!

[Coraline]

Για να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου, κατά την γνώμη μου -λόγω και της φύσης της σχέσης που αναπτύσσεται μεταξύ μητέρας και παιδίου- ο θηλασμός λειτουργεί θετικά όταν και οι δύο εμπλεκόμενοι είναι ευτυχισμένοι με την επιλογή τους. Δεν μπορώ να φανταστώ μια μητέρα που να 'εξαναγκάζεται' να θηλάσει. Μην ξεχνάς ότι και στο παρελθόν μπορεί να μην υπήρχε φόρμουλα, αλλά οι γυναίκες είχαν επιλογή να θηλάσουν ή να δώσουν τα παιδιά τους σε άλλη γυναίκα να τα θηλάσει( αυτό ήταν η παραμάνα αν δεν κάνω λάθος).

Με ενοχλεί το 'μάρκετινγκ' αυτό στο βαθμό που κάνει κάποιες γυναίκες να αισθάνονται εως και ένοχες που για οποιονδήποτε δικό τους λόγο επέλεξαν να μην θηλάσουν το παιδί τους. Θεωρώ ότι η μητέρα πρέπει να έχει την επιλογή.

[bubbles]

Ναι αλλά για να δικηγορήσω κι εγώ λίγο (δικαιούμαι άλλωστε αυτή είναι η δουλειά μου ) μια μανούλα που νιώθει ότι ο θηλασμός είναι "εξαναγκασμός" δεν νιώθει εξίσου "εξαναγκασμό" το να ανταποκριθεί στις άλλες ανάγκες του μωρού;

[Coraline]

Κανείς δεν είναι τέλειος, ο καθέ γονέας κάνει ότι καλύτερο μπορεί.

[ananie]

Συμφωνω με τις σκεψεις σου!!!

Θηλαζεις 6 μηνες την κορουλα σου κ ηδη εχεις...απελπιστει με το να προσπαθεις να πεισεις τους αλλους για τα υπερ του θηλασμου?

Νομιζω πως καπως ετσι ξεκινησαν οι σκεψεις σου!Ισως να κανω λαθος!

 

Τα κατα του ξενου γαλακτος λιγο πολυ τα ξερουμε ολες(θηλαζουσες κ μη)!

Το ιδιο κ με τα υπερ του μητρικου!Αυτο που δεν ξερουν καποιες κ καποιοι(πχ παιδιατροι) ειναι η αισθηση του θηλασμου(μετα τους "δυσκολους πρωτους μηνες")!

Το αυτονοητο δεσιμο,η ιδιαιτερη αγκαλια..Η εκπληξη που νιωθω καθε φορα με το γαλα που παραγω σε καθε θηλασμο...σαν να πατησα ενα κουμπι!Οι δίπλες στα μπουτακια της που...Πως ειναι δυνατον να φτιαχτηκαν απο εμενα?!Που βρεθηκε αυτο το υγρο κ εκανε ολοκληρο ανθρωπακι το μωρο μου?!

"Τζαμπα θαυμα" ειναι το γαλα μας!

 

Αυτα σκεφτομαι εγω κ μου φαινεται τοσο 'μικρο' το να σκεφτω τα αρνητικα της φορμουλας!Ελπιζω να γινεται κατανοητος ο τροπος που "μιλαω"!

[marandnik]

Μετά από 6 σχεδόν μήνες που θηλάζω την μικρή μου αποκλειστικά, με την βοήθεια όλων όσων κατά καιρούς έχουν γραφτεί στα σχετικά fora, τα οποία ξεκίνησα να διαβάζω κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης και εξακολουθώ να επισκέπτομαι τακτικά, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις για τον θηλασμό και τον τρόπο που εμείς οι μαμάδες τον αντιμετωπίζουμε.

Εμείς είχαμε την τύχη η παιδίατρος μας να είναι και σύμβουλος θηλασμού και έτσι όλα ξεκίνησαν πολύ ομαλά, η μικρή θήλασε αμέσως μόλις γεννήθηκε στο δωμάτιο του τοκετού και ήταν μαζί μου σχεδόν συνέχεια στην κλινική. Έτρωγε πάντα εύκολα, δεν είχαμε μαραθώνιους θηλασμούς και γενικά όλα κύλησαν χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα...μέχρι την επιστροφή στην δουλειά και την τεράστια δυσκολία που συναντήσαμε με το μπιμπερό αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Στο προκείμενο κι ενώ όπως ήδη έγραψα δεν συναντούσαμε δυσκολίες, ένιωθα την ανάγκη να ακούσω πάντα κάτι θετικό για την απόφαση μου να θηλάσω την μικρή, μια επιβράβευση, έναν καλό λόγο. Και τώρα αναρωτιέμαι, γιατί;

Γιατί να περιμένεις το «μπράβο» για κάτι το οποίο είναι τόσο φυσικό να κάνεις; Γιατί να πρέπει να διοργανώνονται διαλέξεις ή συναντήσεις ή να υπάρχουν ομάδες συζήτησεις στο internetγια τα θετικά του θηλασμού;

Δεν θα έπρεπε ο θηλασμός να θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα του παιδιού και αντίστοιχη υποχρέωση της μητέρας;

Ακούμε συνεχώς για έρευνες που επιβεβαιώνουν τα οφέλη του θηλασμού, ότι πχ τα παιδιά που θηλάζουν αρρωσταίνουν λιγότερο ή ακόμη γίνονται εξυπνότερα (.

Νομίζω ότι ο τρόπος που τίθεται το όλο θέμα έχει αρχίσει αντί να ενισχύει τον θηλασμό να ενισχύει το δίλημμα να θηλάσω ή όχι, το οποίο εξαρχής δεν θα έπρεπε να τίθεται.

Είναι σαν να έχουμε μπει οι θηλάζουσες σε μια διαδικασία να υποστηρίξουμε την «επιλογή» μας, σαν να χρειάζεται αυτή η επιλογή ιατρική, επιστημονική ή άλλη τεκμηρίωση.

Ίσως να είναι καιρός να αντιμετωπίσουμε το θέμα με μεγαλύτερη ειλικρίνεια και με ρεαλισμό, δεν είμαστε ηρωίδες που θηλάζουμε, κάνουμε απλά αυτό που η φύση μας προόρισε να κάνουμε με την ίδια φυσικότητα που εγκυμονούμε χωρίς να έχουμε επιλογή για το αν θα μεγαλώσει η κοιλιά μας ή αν θα έχουμε αναγούλες.

Αντί λοιπόν να προσπαθούμε να ενθαρρύνουμε τις μαμάδες να θηλάσουν μιλώντας για τα καλά του θηλασμού, ίσως θα έπρεπε να μεταφέρουμε την συζήτηση στα αρνητικά του να μη θηλάζεις.

Αυτές τις σκέψεις ήθελα να μοιραστώ μαζί σας, και τελειώνοντας να διευκρινήσω ότι θα επιθυμούσα μια εποικοδομητική συζήτηση για το θέμα και όχι άλλη μια ατέρμονη και παντελώς αχρείαστη διαμάχη μεταξύ όσων θηλάζουν και όσων όχι.

 

bubbles συμφωνώ απόλυτα με όλα αυτά που λες και συμπληρώνω:

Και για μένα ο θηλασμός ήταν η αυτονόητη επιλογή χωρις να χρειάζεται να μου κάνουν μάρκετινγκ για να τον επιλέξω ή να κάνω εγώ η ίδια αργότερα για να τον δικαιολογήσω.

 

Δεν αισθάνθηκα άλλωστε ποτέ την ανάγκη να μου πει κάποιος μπράβο για τις επιλογές μου μιας που είμαι ξεροκέφαλη, μου αρκεί να τα έχω καλά με τον εαυτό μου.

 

Κάτι ακόμα, αν είχα επιλέξει το θηλασμό επειδή είχα πειστεί από κάποια από τα κλισέ που συνήθως αναφέρονται ως θετικά του, θα τον είχα σταματήσει απογοητευμένη. Γιατί και αρρώστειες των παιδιών μου είχα σε περιόδους που θήλαζα αποκλειστικά (και μάλιστα χρειάστηκε μέχρι και νοσηλεία σε κάποια φάση), και κολικούς είχαμε, και τα παιδιά μου δεν έγιναν καταφανώς εξυπνότερα από τα συνομήλικά τους που μεγάλωσαν με φόρμουλα, και κιλά δεν έχανα ευκολότερα λόγω του θηλασμού, σε όλα ανάποδη.

[Vicky-Elena]

Vicky - Elena κι εγώ όπως έγραψα μέχρι τώρα αποζητούσα άμεσα ή έμμεσα μια επιβράβευση για τον θηλασμό. Όσα γράφεις περί "θυσιών" ισχύουν απολύτως και για μενα, απλά αποφάσισα να τα βαφτίσω "επιλογές"...ακούγεται πιο εύκολο έτσι

 

Και πάλι όμως ίσως δεν είναι επιλογές, ίσως είναι η αυτονόητη συνέχεια της μητρότητας ότι θα ξυπνήσεις την νύχτα να ταϊσεις το μωρό σου και ότι δεν θα το αφήσεις οπουδήποτε για να πας σκ ή διακοπές ή οτιδήποτε άλλο.

 

Αυτά που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τον θηλασμό κάνουν κατά την γνώμη μου και την θηλάζουσα μητέρα μια "άλλου τύπου" μητέρα. Δεν εννοώ καλύτερη ή χειρότερη, εννοώ απλά πιο φυσική, δεν ξέρω πως αλλιώς να το γράψω.

 

Πολύ όμορφα αυτά που γράφεις. Και συμφωνώ και επαυξάνω πώς η μητέρα που θηλάζει είναι μια 'άλλου τύπου' μητέρα όπως και το μωρό που θηλάζει είναι 'άλλου τύπου'. 'Όσον αφορά στην ταμπέλα 'επιλογές' αντί για 'θυσίες' θεωρώ πως το να θηλάσεις αποτελεί επιλογή και αυτή η επιλογή συνεπάγεται θυσίες όταν μιλάμε για μια γυναίκα που έχει συνηθίσει να εργάζεται, να λείπει από το σπίτι, να ταξιδεύει με τον άντρα της κτλ. (κάπως έτσι ήμουν εγώ). Και θα έλεγα ψέμματα αν δεν παραδεχόμουν πως όσο και αν αγαπώ το παιδί μου και όσο και αν είμαι περήφανη για τον εαυτό μου που θηλάζω ακόμη και όσο και αν είμαι χαρούμενη που προσφέρω αυτό στο παιδί μου δεν υπάρχουν στιγμές που κλαίω που δεν μπορώ να 'εξαφανιστώ' για μερικές ώρες χωρίς το παιδί μου ή να πάω ένα ταξίδι....

 

Α, και κάτι σοφό που διάβασα ΄ο θηλασμός δεν αποτελεί την καλύτερη επιλογή για όλες τις μητέρες, είναι όμως η καλύτερη επιλογή για όλα τα μωρά!!!

[DaF]

παρα πολύ ενδιαφέροντα όσα γράψατε.

 

να ήταν συμπτωση το οτι σημερα σκεφτομουν να ανοιξω ενα θεμα με τιτλο 'μερικες σκορπιες σκεψεις για το θηλασμο;' χτες διαβαζα λιγο την πατσουρου (παλι) γιατι με ενδιαφερει ο αποθηλασμος σε ενα βαθος χρονου....6-7 μηνων...θα δουμε...

 

οι σκεψεις που μου ηρθαν μπορει να απαντουν καποια πραγματα απο τα παραπανω...

 

δεν νομιζω οτι αποτελει ακριβως 'επιλογη' ο θηλασμος...ειναι , μεχρι ενος σημειου...πιο πριν ομως εχει μεγαλη σημασια τι παραστασεις εχει μια μητερα για το θηλασμο, κατα ποσο εμπιστευεται τη φυση της και το σωμα της, τα συναισθηματα της κ το νεο , μητρικο της ρολο.

 

οι διαμαχες στο φορουμ και στην καθημερινη μας ζωη , εχουν να κανουν με μια απαξιωση του μητρικου ρολου. Απο τις (ανυπαρκτες) παροχες/διευκολυνσεις μεχρι την ιατρικοποιηση του τοκετου, η νεα μητερα αισθανεται οτι η σωτηρια θα ερθει παντα απο αλλου: απο τον γιατρο, την επισκληριδιο, τη φορμουλα...παντα απο κατι/καποιον που εχει καλυτερα αποτελεσματα απο εκεινη....

 

ειπατε παραπανω οτι οι μητερες επελεγαν να θηλασει η τροφος τα παιδια τους....ηδη απο τη βικτωριανη εποχη , ο ρολος της γυναικας ειχε υποβιβαστει τοσο, που η αρχεγονη γυναικεια σοφια για τον τοκετο κ τη φροντιδα του παιδιου, ειχε παραγκωνιστει ως χαρακτηριστικο μαγισσων, ημιτρελων γυναικων που ηθελαν να ελεγχουν ...το σωμα τους....

 

κ ερχομαστε στη σεξουαλικοτητα....η επιβολη ενος συστηματος (αυθαιρετης) εξουσιας ξεκινα απο τον ελεγχο της σεξουαλικοτητας....πως μια γυναικα μπορει να οριζει το σωμα της, οταν ειναι κτημα του αντρα; πως μια γυναικα, η οποια σε παραδοσιακες ( και ισως οχι τοσο βιαιες κοινωνιες, οπως η δυτικη) ολοκληρωνεται μεσα απο τη μητροτητα, φροντιζοντας η ιδια για την τροφη (και συναισθηματικη) του παιδιου της, πως λοιπον μια γυναικα θα φερει εις περας την αποστολη της, οταν της εχουν αφαιρεθει τα προνομια;

 

παρατηρω οτι πια ο θηλασμος ειναι ζητημα εκπαιδευσης...και οτι σε αυτην την εκπαιδευση εχουν προσβαση λιγες γυναικες ..και δεν εννοω το να πεις σε μια γυναικα πως να θηλασει ή να δωσεις τις βασικες συμβουλες...εννοω την εκπαιδευση σε βαθος, αμεσα συνυφασμενη με τα παραπανω ζητηματα...

 

κ να κανω κ ενα λογοπαιγνιο...ο θηλασμος ειναι 'γυναικειο ζητημα'

[pitsikoki]

Συμφωνω απολυτα μαζι σου. Ξερεις ποιο ηταν το πιο παραλογο για μενα; Οτι πολλες φορες επρεπε να δικαιολογηθω για την επιλογη μου να θηλασω. Ακομη και στις μαιες στο μαιευτηριο επρεπε να δικαιολογησω την αποφαση μου για αποκλειστικο θηλασμο!Κατι το αυτονοητο και το απολυτα φυσιολογικο εχει καταντησει να ειναι θεμα διαπραγματευσης...΄Μα γιατι επιμενεις να θηλασεις; Εμεις που δεν θηλασαμε τι παθανε τα μωρα μας;Μα δεν καταλαβαινω τι σας εχει πιασει με το θηλασμο. Πλυση εγκεφαλου σας εχουν κανει;Αγελαδες ειμαστε;' Τετοια μου ελεγαν οι μαιες στο μαιευτηριο.Και γω να κλαιω γιατι γαλα δεν ειχα κατεβηκε την 4 ημερα και να επιμενουν ολοι οι αλλοι γυρω μου οτι το μωρο μενει νηστικο και να δωσω συμπληρωμα. Και γω εκει να επιμενω οτι το πρωτογαλα του φτανει και του περισευει. Αν δεν εχεις ενημερωθει απο το ιντερνετ ή απο συμβουλους θηλασμου εισαι χαμενη απο χερι. Οι περισσοτερες μαιες στα μαυευτηρια ειναι παντελως ασχετες και αποθαρρυντικες. Μα ειναι δυνατον;Οι μαιες;Τι πιο φυσιολογικο απο το θηλασμο!

Δεν ξερω αν βγηκα οφ τοπικ. Απλα ηθελα να καταθεσω την εμπειρια μου.

[peony]

Όντως πολύ ενδιαφέροντα όλα τα παραπάνω και να πω ότι κατά καιρούς έχω κάνει και γω παρόμοιες σκέψεις.

 

DaF, δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι εννοείς - είναι και αργά και έχω ρετάρει - αλλά η δική μου εμπειρία ήταν ότι δεν είχα καμία παράσταση για το θηλασμό, πολύ απλά δεν είχα άποψη. Μάλιστα, αν και έμπαινα στο φόρουμ προτού γεννήσω, δεν έμπαινα ποτέ στην ενότητα του θηλασμού, σκεπτόμενη "καλά, κάτσε να γεννήσω και βλέπουμε". Είχα αγοράσει κιόλας ένα σετάκι μπιμπερό, αλλά ποτέ δεν είχα αναρωτηθεί τι θα μπαίνει μέσα - ξέρετε ότι δεν είχα καν συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει γάλα σε σκόνη; δΕν είχα σκεφτεί τίποτα εν ολίγοις.

 

Το έχω ξαναγράψει, υπήρξα τυχερή σε αυτό το θέμα. Κάτι ο γιατρός, η μαία, η θεά γειτόνισσα που εκανε το εξής απλό, μου έδωσε τα φυλλάδια της LLLI, κάτι το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον που ποτέ δεν σχολίασε αρνητικά (παρότι από τις στενές μου φίλες είμαι η μόνη που θήλασα πάνω από ένα μήνα), βρέθηκα να θηλάζω ένα χρόνο το πρώτο παιδί και τώρα το δεύτερο.

 

Βέβαια, έχει να κάνει ότι ήμουν και δεκτική στην ιδέα, ίσως ακριβώς επειδή δεν είχα πάρει χαμπάρι τις τυχόν δυσκολίες του θηλασμού... είχα και βολικό μωρό και καλή παραγωγή εξαρχής.

 

Εν ολίγοις, ναι, μου φάνηκε εντελώς φυσικό (χωρίς να έχω "εκπαιδευτεί σχετικά" - αν εννοείς αυτό, DaF).

 

Από την άλλη, χωρίς να περιμένω επιβράβευση, ώρες ώρες νιώθω ηρωίδα (ψωναραααααα), γιατί εγώ που έπινα συχνά - πυκνά και το χαιρόμουν, έχω να πιω από το Σεπτέμβρη του 2007 (το ομολογώ, μου λείπουν οι μπυρίτσες μου - και μια μπύρα την εβδομάδα ίσον καμία).

 

Και η κυριότερη "θυσία" για μένα την καλομαθημένη είναι ότι επειδή αναγκάστηκα να πάω στη δουλειά (9-10 ώρες την ημέρα) όταν το μωρό ήταν 4 μηνών, εδώ και 2 μήνες αντλώ καθημερινά (δεν τα πάω και πολύ καλά με τα θήλαστρα)...μου αρέσει που είμαι απόδειξη (όχι βέβαια η μόνη) ότι και μια (σκληρά) εργαζόμενη μαμά παιδιών μπορεί να θηλάζει. Bubbles (συνάδελφε!), αν θυμάμαι καλά, έχουμε παρόμοια ωράρια και ξέρω ότι καταλαβαίνεις!

 

Αλλά ναι, τελικά διαπιστώνω ότι θήλασα και θηλάζω επειδή μου ήρθε φυσικά, αλλά και με βόλεψε πολύ.

 

Αυτά τα "ολίγα" από μένα...σκέψεις ατάκτως ερριμμένες

[Aeriko]

Ναι αλλά για να δικηγορήσω κι εγώ λίγο (δικαιούμαι άλλωστε αυτή είναι η δουλειά μου ) μια μανούλα που νιώθει ότι ο θηλασμός είναι "εξαναγκασμός" δεν νιώθει εξίσου "εξαναγκασμό" το να ανταποκριθεί στις άλλες ανάγκες του μωρού;

 

Όχι!

 

Σταμάτησα από καιρό να διαβάζω τα θέματα περί θηλασμού λόγω της απαξίωσης σε όσες για οποιονδήποτε λόγο δεν θηλάζουν. Δεν θα κάτσω να εξηγήσω για ποιο λόγο θήλασα τη μικρή μου μόνο 40 ημέρες αλλά όταν γράφετε εσείς οι τυχερές που μπορέσατε και θηλάσατε ξεχνάτε ότι κάποιες από μας μπορεί να είχαν και αντικειμενικά προβλήματα και να μην θήλασαν. Προσωπικά πιέστηκα πάρα πολύ κι εγώ και το παιδί για να θηλάσουμε και ο αυτουργός αυτής της πίεσης ήταν η ίδια μου η παιδίατρος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτή η πίεση σε μια λεχώνα!

[Vicky-Elena]

Όχι!

 

Σταμάτησα από καιρό να διαβάζω τα θέματα περί θηλασμού λόγω της απαξίωσης σε όσες για οποιονδήποτε λόγο δεν θηλάζουν. Δεν θα κάτσω να εξηγήσω για ποιο λόγο θήλασα τη μικρή μου μόνο 40 ημέρες αλλά όταν γράφετε εσείς οι τυχερές που μπορέσατε και θηλάσατε ξεχνάτε ότι κάποιες από μας μπορεί να είχαν και αντικειμενικά προβλήματα και να μην θήλασαν. Προσωπικά πιέστηκα πάρα πολύ κι εγώ και το παιδί για να θηλάσουμε και ο αυτουργός αυτής της πίεσης ήταν η ίδια μου η παιδίατρος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι μπορεί να κάνει αυτή η πίεση σε μια λεχώνα!

 

Ειλικρινά στεναχωριέμαι που ένιωσες αυτή την απαξίωση στην οποία αναφέρεσαι. Αν το σκεφτείς καλά δεν υπάρχει μόνο το στρατόπεδο των μητέρων που θηλάζουν και αυτών που δεν θηλάζουν αλλά και πολλά άλλα (αν θέλουμε να χωρίσουμε τις μητέρες σε κατηγορίες) πχ των μητέρων που θηλάζουν αποκλειστικά, των μητέρων που θηλάζουν με συμπλήρωμα, των μητέρων που αντλούν και ταίζουν, των μητέρων που θηλάζουν πάνω από χρόνο κτλ. Και θα μπορούσαν να νιώσουν μειονεκτικά πχ αυτές που κάνουν μικτή διατροφή. Επίσης δεν πιστεύω ότι αυτές που θήλασαν είναι απαραίτητα οι τυχερές και αυτές που θήλασαν λίγο ή καθόλου ήταν οι άτυχες. Το αν είσαι τυχερή ή άτυχη ως μητέρα είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Όπως και το αν είναι τυχερό το παιδί σου ή όχι. Πχ θεωρείται τυχερό ένα μωρό αν πίνει μητρικό γάλα αλλά βλέπει τη μαμά του μόνο 1 ώρα τη μέρα?

 

Προσωπικά σε καταλαβαίνω και μπορώ να φανταστώ και μερικά από αυτά που πέρασες. Και εγώ ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ και σχεδόν κάθε μέρα για 3-4 μήνες σκεφτόμουν να σταματήσω να θηλάζω (και ακόμη το σκέφτομαι). Υπήρξε φορά που ήμουν με τα χάπια στο χέρι για να σταματήσω και κλαίγοντας είχα πάρει κάποια σύμβουλο θηλασμού. Θήλαζα (και θηλάζω ακόμη) αλλά ήμουν ψυχολογικά ένα ράκος (και ακόμη υπάρχουν μέρες που είμαι). Η λοχεία νομίζω κρατάει παραπάνω στις μητέρες που θηλάζουν ειδικά αν έχουν πολλά προβλήματα (πχ πληγωμένες θηλές, απόφραξη πόρων κτλ.)

 

Ως μητέρες και ως γυναίκες πάντα θα νιώθουμε ενοχές για αυτό ή αυτά που κάνουμε. Αν θηλάζουμε αντί απλά να νιώθουμε περήφανες για αυτό που κάνουμε μπορεί ταυτόχρονα να νιώθουμε ότι παραμελούμε τους άντρες μας ή τον εαυτό μας, αν δε θηλάζουμε νιώθουμε καλύτερα πχ ως γυναίκες ή σύζυγοι αλλά πχ ότι προσφέρουμε κάτι λιγότερο στο παιδί μας.... είναι τόσο δύσκολο να τα βρείς με τον εαυτό σου!!!

 

Πάντως επειδή το έθεσες έτσι (ότι καταλαβαίνω ότι το θεωρείς καλό να θηλάζει κανείς) θέλω τελειώνοντας να σου πώ πως κάθε μέρα που θήλασες το παιδί σου κάτι του πρόσφερες. Η συντριπτική πλειοψηφία γυναικών στη χώρα μας δε θηλάζει ούτε μια μέρα.

[bubbles]

Καλημέρα σου aeriko! Να χαίρεσαι την κορούλα σου!

 

Ελπίζω ο θηλασμός να μην σου άφησε τραυματικές εμπειρίες και σου εύχομαι αν θελήσεις να κάνεις δεύτερο μωράκι να μην αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες που σε εμπόδισαν να θηλάσεις το πρώτο. Δεν είχα καμία πρόθεση να θίξω πόσο μάλλον να απαξιώσω καμία μανούλα.

 

Peony αγωνιστικούς και συναδελφικούς χαιρετισμούς!

 

Vicky - Elena ασε το μωρό ένα διωράκι στον μπαμπά, γιαγιά, φίλη, κουμπάρα και "εξαφανίσου"! Επίσης πήγαινε ταξίδι όπου θες μαζί του, στο συνιστώ ανεπιφύλακτα!

 

Daf πολύ ενδιαφέρουσες οι σκέψεις σου, απλά μια σημείωση...και οι τροφοί μητρικό γάλα έδιναν άρα αν το σκεφτείς μικρότερο το κακό από πχ την φιλιππινέζα του σπιτιού που δίνει μπιμπερό!

 

Marandnik έπιασες ακριβώς τι ήθελα να πω με τα κλισε του θηλασμού! Σαν να είναι κάτι που θα το κάνεις για να έχεις αντάλλαγμα...εξυπνότερο παιδί, λιγότερες αρρώστιες κλπ.

 

Ananie οι σκέψεις μου προέκυψαν όχι γιατί προσπαθώ να πείσω κανέναν στο περιβάλλον μου (έδειξα από νωρίς τις προθέσεις μου κ φοβούνται να μου ανοίξουν συζήτηση ) αλλά επειδή το προηγούμενο σαββατοκύριακο παρακολούθησα μια διάλεξη περί θηλασμού που είχε κοινό κυρίως εγκύους. Και εκεί σκέφτηκα...έλεος...πρέπει να σας πουν ότι με τον θηλασμό τα μωρά σας θα είναι όμορφα, έξυπνα θα κοιμούνται 12ωρα την νύχτα, δεν θα κλαίνε την μέρα και θα σας φτιάχνουν και φραπέ το πρωί για να αποφασίσετε να δοκιμάσετε έστω να θηλάσετε;

[Coraline]

...και θα σας φτιάχνουν και φραπέ το πρωί για να αποφασίσετε να δοκιμάσετε έστω να θηλάσετε;

 

Εμένα που είναι το φραπεδάκι μου ;;;;

[little john]

Εχω προσπαθήσει να πείσω γνωστή μου να θηλάσει αλλά μόλις διαπίστωσα οτι "δεν το είχε" και αντίθετα εκείνη πιεζόταν πολύ από το περιβάλλον της να θηλάσει, αποφάσισα να της πω ότι δοκίμασε κι αν δεν τα καταφέρεις δεν πειράζει, αυτό δεν θα σε κάνει λιγότερο μανούλα. Άρα δεν νομίζω ότι όλες αυτές οι υπερβολές περί της αξίας του θηλασμού χρειάζονται. Θα συμφωνήσω με μια προλαλήσασα ότι ούτε εξυπνότερα γίνονται ούτε θα αρρωστήσουν 100% λιγότερο, ούτε απαραίτητα δεν θα περάσουν κολικούς.

Συμφωνώ από την άλλη στο οτι θα έπρεπε να αντιμετωπίζετε σαν μια φυσική διαδικασία και να μην χρειάζονται επιχειρήματα και κίνητρα για να επιλέξει μια μάνα τον θηλασμό. Από την άλλη όμως όταν μια κοπέλα συναντάει προβλήματα στο θηλασμό και δεν μπορεί να βρεί λύση στο οικογενειακό περιβάλλον αφού το πιο πιθανό είναι να μην την είχε θηλάσει η μητέρα της τότε ναι είναι φυσικό να υπάρχουν οι σύμβουλοι θηλασμού, βιβλια και φορουμ περι θηλασμού καθώς και διαλέξεις.

Δυστυχώς όταν κυκλοφόρησε η φόρμουλα γενιές μανάδων πείστηκαν από την πλύση εγκεφάλου ότι θα έδινε στα παιδιά τους όλα τα απαραίτητα στοιχεία και βιταμίνες για τα παιδιά τους οπότε χάθηκε και η παραδοσιακή μετάδοση της γνώσης του θηλασμού από μανα σε κόρη.

[Aeriko]

O λόγος που έγραψα (αν δεις δεν έχω γράψει ποτέ σε παρόμοιο θέμα) ήταν ακριβώς επειδή το συζητάτε λίγο παραπέρα. Και απάντησα στο ερώτημα γιατί τέθηκε ως "δικηγόρος του διαβόλου"

 

Δεν με κάνει καλύτερη ή χειρότερη μανούλα το ότι δεν κατάφερα να θηλάσω το μωρό μου παραπάνω (δεν ήθελε το ίδιο γιατί κουραζόταν [προωράκι] μιας και το γάλα αλλά και το στήθος ήταν λίγο). Το θηλασμό καλώς ή κακώς τον θεωρούσα δεδομένο (άσχετα αν δεν μου έκατσε τελικά) και δεν ένιωσα ούτε στιγμή ηρωίδα αλλά ούτε και θέλησα ποτέ να παινευτώ γι' αυτό όπως συμβαίνει σε πολλές μητέρες που το διατυμπανίζουν λες και κάνουν άθλο. Πάλευα καθημερινά με το μωρό να το κρατήσω στο στήθος μιας και εκείνο δεν ήθελε (είχε μάθει ότι ακολουθεί συμπλήρωμα). Κάθε φορά που έλεγα "οκ το κόβω" αισθανόμουν χάλια και ακόμα και σήμερα που έχει περάσει ένας χρόνος ένα "κατηγορώ" στον εαυτό μου το έχω. Δεν νιώθω όμως ότι είμαι "λίγη" στις υπόλοιπες ανάγκες του μωρού και προσπαθώ καθημερινά γι' αυτό εξίσου με μια θηλάζουσα μητέρα.

 

Και για να σας το θέσω και σε άλλη βάση: Ηρωίδα δεν είναι η μητέρα που παίρνει το μωρό της και πάει παντού κουβαλώντας μόνο το κορμί της και τα του αλλάγματος. Ηρωίδα είναι η μητέρα που μαζί με το κορμί της και το παιδί κουβαλάει και όλα τα αποστειρωμένα σύνεργα προσπαθώντας να το ταΐσει σε εντελώς αντίξοες συνθήκες (btw το να βγάλω στήθος να θηλάσω το παιδί μου οπουδήποτε δεν θα με ενοχλούσε ποτέ γιατί το θεωρώ μια φυσιολογική εικόνα και σε όποιον αρέσει), ή να ξυπνάει το μωρό τη νύχτα και με το μωρό αγκαλιά να προσπαθεί να φτιάξει και το γάλα στο μπουκάλι

 

Συνεπώς είτε ο ένας τρόπος είτε ο άλλος έχουν τις δυσκολίες τους και όλες μας κάνουμε αυτό που μπορούμε.

 

Οπότε για το θέμα μας πλέον: Θα έπρεπε ο θηλασμός να είναι αυτονόητος όπως ειπώθηκε παραπάνω. Δεν είναι όμως και γι' αυτό δεν ευθύνονται οι μανούλες αλλά όλο το σύστημα που υπάρχει γύρω από τη γέννα (τους γιατρούς εννοώ) με τη βοήθεια του ίδιου του κράτους που δεν έχει πρόνοια για τις νέες μητέρες. Είτε θετικά διαφημιστεί ο θηλασμός είτε αρνητικά ο μη θηλασμός το αποτέλεσμα όσο δεν αλλάζει το "σύστημα" θα είναι ίδιο.

 

Υ.Γ. Κι εγώ ελπίζω αν κάνω δεύτερο να μην χρειαστεί να το παλέψω τόσο πολύ και να έρθει φυσικά.

[Aeriko]

Να προσθέσω ότι παρόλο που διακόψαμε νωρίς τον θηλασμό το μωρό μου δεν αρρώστησε παρά μόνο τον 9ο μήνα της ζωής του που πήγε στον παιδικό. Και το θεωρούν όσοι το γνωρίζουν ιδιαζόντως έξυπνο.

 

Αντιθέτως μανούλα που γέννησε μαζί με εμένα και κρατάμε επαφές θηλάζει ακόμα αλλά η μικρή της είναι συνέχεια με ωτίτιδες και πέρασε και απίστευτους κολικούς (εμείς 3 στο σύνολο).

[Vicky-Elena]

Να προσθέσω ότι παρόλο που διακόψαμε νωρίς τον θηλασμό το μωρό μου δεν αρρώστησε παρά μόνο τον 9ο μήνα της ζωής του που πήγε στον παιδικό. Και το θεωρούν όσοι το γνωρίζουν ιδιαζόντως έξυπνο.

 

Αντιθέτως μανούλα που γέννησε μαζί με εμένα και κρατάμε επαφές θηλάζει ακόμα αλλά η μικρή της είναι συνέχεια με ωτίτιδες και πέρασε και απίστευτους κολικούς (εμείς 3 στο σύνολο).

 

χε χε!!! καλο...

αν θες δες το θέμα που ξεκίνησα 'και θηλάζω και παχαίνω'... κάπου έχω γράψει για αιτίες πάχυνσης μητέρων που θηλάζουν....!!!! (γιατί πάντα σου λένε ότι με το θηλασμό καίς πολλές θερμίδες, αδυνατίζεις κτλ. -εγώ πάντως μόνο παχαίνω!!!)

[mikio]

Aχ μπορώ να γράψω κι εγώ τι σκέψεις μου για το θηλασμό παρόλο που θα ξεφύγω λίγο από το αρχικό θέμα??? Έχω ανάγκη να τα πω σε κάποιον...

[Vicky-Elena]

Aχ μπορώ να γράψω κι εγώ τι σκέψεις μου για το θηλασμό παρόλο που θα ξεφύγω λίγο από το αρχικό θέμα??? Έχω ανάγκη να τα πω σε κάποιον...

γράψε εδώ αν θέλεις ή ξεκίνα και καινούριο θέμα αν δεν είναι σχετικά αυτά που θα γράψεις!