Απαίσιος στίχος!

[filoudaki]

Να σημειώσω και εγώ ενα παράπονο:

Στην αρχή το ακουγα, και δεν είχα πιάσει όλες τις λέξεις, μου άρεσε πολύ το τραγούδι αυτό, το σιγοτραγουδούσα και εγώ, όσο ήξερα...

 

κάποια στιγμη όμως άκουσα και έναν στίχο στο ρεφρέν που με σόκαρε...

 

ο λόγος για το τραγούδι: σοφίτα, του Μουζουράκη:

 

Όλο πάει κ' πάει κ' πάει κ' πάει η ζωή

Και πέφτει στον τοίχο και σπάει σε κομμάτια

μικρά και γελάει

Κ' ότι όνειρο ζω πάντα μένει μισό

Και στα χέρια μου απάνω με βλέμμα θολό

Στο κενό σαν παιδί ξεψυχάει

 

Πιστεύω οτι καταλαβαίνετε για ποιον στίχο μιλάω...Απο τήν ωρα που εγινα μαμά, τέτοια πραγματα με παγώνουν... απαίσιο!!! Δλδ πώς .... ενα παιδί??? Ούτε να το πώ δεν μπορώ!

Γιατί να επιλέξει έναν τέτοιο στίχο ρε γμτ, το τραγούδι είναι πολύ ωραιο κατα τα αλλα.

[SKEK]

Να μην σκέφτεσαι τέτοιες σκηνές αν δεν το αντέχεις. Και γω έτσι από τον καιρό που είμαι μαμά και αποφεύγω τέτοιου είδους σκέψεις, ακούσματα ή άρθρα γιατί απλά δεν μπορώ. Έχω φοβερές αντοχές αλλά όχι τέτοιου είδους.

 

Σε καλαμβαίνω απόλυτα.

[PatPan]

Πάντα ο ποιητής/στιχουργός/καλλιτέχνης χρησιμοποιεί λέξεις που μας "μιλάνε" αλλά μπορεί ο καθένας να αναλύσει όπως επιθυμεί. Μπορεί να θέλει να μας ταρακουνήσει και να μας αφυπνίσει. Οι λέξεις είναι τα όπλα του. *

 

Άλλωστε δεν με ενοχλούν οι λέξεις αλλά ... οι σκέψεις.

 

Δεν θέλω να σκέφτομαι το Πακιστάν, την Αφρική, τα νοσοκομεία δίπλα μας.

 

Κι επειδή εγώ όπως και πολλοί άλλοι είμαστε εγκλωβισμένοι στον κόσμο μας, ας μας το θυμίζει κάποιος ακόμα και με ένα τραγούδι.

 

* Υ.Γ. Δεν είμαι φιλόλογος

[lineal]

Να σημειώσω και εγώ ενα παράπονο:

Στην αρχή το ακουγα, και δεν είχα πιάσει όλες τις λέξεις, μου άρεσε πολύ το τραγούδι αυτό, το σιγοτραγουδούσα και εγώ, όσο ήξερα...

 

κάποια στιγμη όμως άκουσα και έναν στίχο στο ρεφρέν που με σόκαρε...

 

ο λόγος για το τραγούδι: σοφίτα, του Μουζουράκη:

 

Όλο πάει κ' πάει κ' πάει κ' πάει η ζωή

Και πέφτει στον τοίχο και σπάει σε κομμάτια

μικρά και γελάει

Κ' ότι όνειρο ζω πάντα μένει μισό

Και στα χέρια μου απάνω με βλέμμα θολό

Στο κενό σαν παιδί ξεψυχάει

 

Πιστεύω οτι καταλαβαίνετε για ποιον στίχο μιλάω...Απο τήν ωρα που εγινα μαμά, τέτοια πραγματα με παγώνουν... απαίσιο!!! Δλδ πώς .... ενα παιδί??? Ούτε να το πώ δεν μπορώ!

Γιατί να επιλέξει έναν τέτοιο στίχο ρε γμτ, το τραγούδι είναι πολύ ωραιο κατα τα αλλα.

 

Κ' ότι όνειρο ζω πάντα μένει μισό

Και στα χέρια μου απάνω με βλέμμα θολό

Στο κενό σαν παιδί ξεψυχάει

 

νομιζω οτι θα εννοει το ονειρο.

μολις κανει ενα ονειρο μενει μισο.δηλ δε προλαβε να μεγαλωσει,ειναι νεο σαν παιδι ακομα και επειδη μενει μισο,χανεται και ετσι σαν παιδι ξεψυχαει.

ετσι το εξηγω εγω

[alcyon]

Την ποιητική αδεία ξεχάσατε.....

εγώ θα το έλεγα ως.......

 

σαν τα παιδικά όνειρα που ξεχνιούνται εύκολα (ξεψυχουν)

[Ρηνούλα]

Δυνατός στίχος.

Στην εποχή της απύθμενης αναισθησίας,που όλοι ζούμε σαν κοινωνία ,για να φτάσει "κάτι" να μας ταρακουνήσει,σοκάρει,τρομάξει κλπ. έχει φτάσει να πρέπει να είναι ΠΟΛΥ δυνατό.

Και γιατί όχι,παρακαλώ;

Είτε κυριολεκτικά το πάρουμε είτε μεταφορικά

(και ούτε εγώ είμαι φιλόλογος) ο στίχος για μένα έχει κάτι τραγικό.

Μήπως κάθε στιγμή,που μιλάμε,δεν πεθαίνουν παιδιά σε όλο τον κόσμο,και πολλά μάλιστα απο πείνα;Υπάρχει πιο τραγικό;

Αλλά,μήπως κι ένας δημιουργός,στιχουργός εν προκειμένω,δεν έχει την ελευθερία να εκφράσει τη σκέψη του;

 

Τώρα,για έναν γονιό ίσως ξυπνάει ανασφάλειες και φόβους.

Σε αυτό δεν μπορώ να τοποθετηθώ,άλλωστε κι αυτό λογικό το βρίσκω μέχρι ενός σημείου.

 

Αγαπητό φιλουδάκι η σκεκ σου έδωσε μια απάντηση,μπορείς όλα αυτά να τα αποφεύγεις.Αλλά, τελικά,πόσο μπορούμε να αποφεύγουμε την πραγματικότητα,ότι δηλαδή ο κόσμος μας έχει πολλές όψεις΄,καλές ή κακές;