Τιμωρία? Μα δεν πιανει...

[ΜαρΚ]

Καλημέρα κορίτσια

 

χρειάζομαι τα φώτα σας.

 

Η κόρη μου είναι 3 και 3 μηνών. Γενικά είναι πολύ καλή και δεν δημιουργεί προβλήματα. Υπάρχουν όμως μέρες που την "πιάνει" και φέρεται σαν...να σας εξηγήσω.

Π.χ.: με χτυπάει επειδή επιμένω λόγου χάρη να μην δουμε άλλο επεισόδιο Χάϊντη γιατί βιαζόμαστε (σχολείο, σούπερμαρκετ κτλ.). Όταν με χτυπάει σοβαρεύω και τής λέω ότι αυτό δεν επιτρέπεται. Δεν φωνάζω. Αρχίζει μετά μια παράξενη συμπεριφορά: μού λέει "ΌΧΙ" εγώ θα χτυπάω, και δωσ'του πάλι. Μια μέρα απελπίστηκα και δοκίμασα τιμωρία. Της είπα, όχι θυμωμένα, σε έντονο πάντως τόνο ότι θα καθίσει εκεί (το χαλάκι στην κουζίνα μας) μέχρι να της πει η μαμά να σηκωθεί. Πάει και κάθεται και με κοιτάει περιμένοντας χωρίς να παραπονεθεί καθόλου. Μετά από 3 λεπτά (όπως έχω διαβάσει εδώ στο φόρουμ) τη σηκώνω και της λέω μήπως θέλει να μου ζητήσει συγγνώμη. Το κάνει. Αυτό έχει γίνει πολλές φορές μέχρι σήμερα. Βελτίωση όμως δεν βλέπω. Όταν νευριάζει χτυπάει. Μια φορά μάλιστα με χτύπησε και μου λέει μετά: "να πάω στο χαλάκι?"

 

Τί κάνω τώρα? Επιμένω ή αρχίζω να αδιαφορώ?

 

Μαρία

[Lucy]

Το έχει βρει παιχνίδι... Εγώ σε ανάλογες περιπτώσεις με το που με χτυπάει ή κάνει την κίνηση, της λέω ότι είναι πολύ κακό αυτό που κάνει και να μην το ξανακάνει γιατί θα πάει τιμωρία (της εξηγώ ότι πονάει αν κάποιος με χτυπάει). Βεβαίως το ξανακάνει, οπότε κάνω πράξη αυτό που είπα. Η τιμωρία ποικίλλει ανάλογα την περίπτωση. πχ αν ακούει τραγούδιασε dvd, της λέω ότι αν το ξανακάνει θα κλείσω την τηλεόραση. Δηλαδή η τιμωρία είναι κάτι σχετικό με ό,τι κάνει εκείνη τη στιγμή. Ή άλλες φορές, της λέω ότι με στενοχώρησε πολύ και με πόνεσε και φεύγω από το δωμάτιο. Συνήθως μετά από λίγο έρχεται μόνη της με αγκαλιάζει, ζητάει συγγνώμη, και μου λέει ότι το έκανε καταλάθος.

[rkt]

Χαχαχα. Δεν μπορώ άλλο από τα γέλια.

Καλέ αυτά μας δουλέυουν ψιλό γαζί. Δεν μπορεί, έχουν και αυτά κάποιο forum και συννενοούνται μεταξύ τους. Θα μας βάλουν τιμωρία, θα τους σπάσουμε τα νεύρα. Θα πηγαίνουμε μόνα μας, αφού κάνουμε αυτό που θέλουμε.....

Δεν ξέρω καλή μου τι να σου πω. Και εμένα τα ίδια κάνει η μία κόρη και λύση δεν έχω βρει.

Σταμάτησα την τιμωρία, σπάνια την βάζω πλέον, προσπαθώ να την δώσω να καταλάβει (λέμε τώρα) χρησιμοποιώντας παραδείγματα ή λέγοντας πχ. αν με βαρέσει, ότι δεν μου αρέσει και αν θα της άρεσε να την βαρέσω και εγώ, κλπ. κλπ. κλπ. Αυτό βλέπω να πιάνει πιο πολύ. Εντάξει, το ξεχνάμε μετά, αλλά επανέρχομαι και βλέπω ότι αρχίζει να φθίνει το φαινόμενο. Τυχαίο? Τι να πω. Μάλλον όχι.

[mariab]

Μαρκ μου, δυστυχώς δεν έχω απάντηση να σου δώσω, παρά μόνο να σου πω ότι συμπάσχω απόλυτα.

Η δική μου είναι 3 και 4 και τους τελευταίους μήνες έχει γίνει αγνώριστη. Ενώ ήταν ένα γλυκύτατο και συνεργάσιμο παιδί, όταν δεν γίνεται το δικό της ακριβώς όπως το έχει φανταστεί, την πιάνει κανονική υστερία. Φωνάζει (ουρλιάζει), κλαίει, χτυπάει τα πόδια της στο πάτωμα κ.λ.π. Το μόνο καλό είναι ότι δεν μας χτυπάει και, ευτυχώς, δεν χτυπάει την μπέμπα. Ο παραλογισμός στην όλη ιστορία είναι ότι τις μισές φορές δεν θα είχαμε αντίρρηση να της κάνουμε αυτό που θέλει, καθώς μπορεί να είναι κάτι μηδαμινό, αλλά ώσπου να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε, έχουμε περάσει στη ζώνη του λυκόφωτος.

Η τιμωρία δεν πιάνει, καθώς η συμπεριφορά επαναλαμβάνεται, αλλά η αλήθεια είναι ότι εξακολουθώ να τη χρησιμοποιώ ως μέθοδο, γιατί αυτά τα 3 λεπτά ηρεμίας και ακινησίας κάποιες φορές τη βοηθάν να χαλαρώσει και μπορούμε μετά να διευθετήσουμε πιο ήρεμα την κατάσταση.

Μια φορά με έφερε τόσο εκτός εαυτού που της έδωσα μια στα μαλακά και η αντίδρασή της ήταν "Μου άρεσε πολύ αυτό που μου έκανες, μαμά. Δεν με πόνεσες καθόλου." Εντωμεταξύ αυτό το έλεγε ενώ με κοίταζε κατάματα και χαμογελούσε προκλητικότατα. Δράμα η κατάσταση δηλαδή.

Οπως είπα λοιπόν και στην αρχή, δεν έχω συμβουλές να δώσω. Μάλλον θα έπρεπε να πάρω και εγώ η ίδια μερικές.

[Lucy]

Πιστεύω ότι νιώθουν νικητές όταν βλέπουν να χάνουμε την ψυχραιμία μας. Πρέπει λοιπόν σε σοβαρά ζητήματα, όπως το να χτυπάνε κάποιον, να είμαστε κάθετες.

πχ σου εξήγησα ότι αυτό που κάνεις είναι κακό, όποτε σε βλέπω να το κάνεις θα έχεις επιπτώσεις. Θα σου παίρνω το παιχνίδι σου, θα φεύγω από κοντά σου γιατί θα θυμώνω κτλ ανάλογα τι πιάνει στο καθένα. Αλλά δεν θα πρέπει να μας βλέπουν να εξαγριωνόμαστε, να τα παρακαλάμε ή δεν ξέρω τι.

[mariab]

Εχεις απόλυτο δίκιο για το ότι πρέπει να είμαστε κάθετοι και να μην παρεκλίνουμε ποτέ από τους κανόνες που οι ίδιοι θέτουμε.

Οσες φορές της επέτρεψα να κάνει κάτι που κανονικά είναι "απαγορευμένο", π.χ. να δει δεύτερη ταινία την ίδια μέρα, το έχω μετανοιώσει, γιατί το θεωρεί κεκτημένο και πρέπει να μπεις από την αρχή σε διαδικασία να εξηγείς κ.λ.π. Πολύ περισσότερο δε σε θέματα συμπεριφοράς και ευγένειας, εκεί πρέπει όντως να είμαστε ανυποχώρητοι και να επιβάλουμε άμεσα κάποια μορφή τιμωρίας. Γενικά, από την κόρη μου βλέπω ότι η ετεροχρονισμένη τιμωρία (της όποιας μορφής) δεν έχει νόημα, γιατί τα μικρά μας ξεχνάνε γρήγορα και "αφήνουν πίσω τους" πράγματα που έκαναν πριν από κάποιες ώρες, οπότε δεν καταλαβαίνουν ακριβώς το γιατί τα τιμωρείς.

Επίσης, έχεις δίκιο για το ότι δεν πρέπει να χάνουμε την ψυχραιμία μας. Εμείς είμαστε οι ενήλικες, εμείς πρέπει να έχουμε τον έλεγχο της κατάστασης. Εάν μας πιάσει εμάς υστερία, τα μικρά εκτροχιάζονται πλήρως.

Η αληθεια όμως είναι ότι δεν είναι πάντοτε εύκολο να τηρούμε όλα τα ωραία που οι ίδιοι λέμε σαν πρέπει. Ειδικά όταν προσπαθώ να κοιμίσω το μωρό και η μεγάλη αποφασίζει ότι πρέπει ακριβώς εκείνη την ώρα να φάει, να πιεί, να πάει στην τουαλέτα, να βάλει μουσική, να παίξει με το μοναδικό παιχνίδι που είναι τοποθετημένο ψηλά και δεν μπορεί να φτάσει μόνη της κ.λ.π., κ.λ.π., κ.λ.π., τότε η κρίση υστερίας, για να μην πω ο ζουρλομανδύας, μου φαίνεται πάρα πολύ κοντά.

[ΜαρΚ]

rkt -> Δεν μπορεί, έχουν και αυτά κάποιο forum και συννενοούνται μεταξύ τους. ¨:):)

Καλό!!

Κορίτσια ευχαριστώ. Προφανώς όλες έχουμε πάνω κάτω τα ίδια θέματα.

Lucy -> σ'ευχαριστώ. Θα το δοκιμάσω αυτό την επόμενη φορά. Αν και τις περισσότερες φορές τα παίρνει επειδή της έχω πει να σταματήσει αυτό που κάνει. Αλλά έχω καταλάβει τον συλλογισμό σου και νομίζω ότι θα μου είναι χρήσιμος σε άλλες περιπτώσεις.

 

Είναι πάντως πανέξυπνα. Αυτό τους το αναγνωρίζω...

[ΜαρΚ]

Ειδικά όταν προσπαθώ να κοιμίσω το μωρό και η μεγάλη αποφασίζει ότι πρέπει ακριβώς εκείνη την ώρα να φάει, να πιεί, να πάει στην τουαλέτα, να βάλει μουσική, να παίξει με το μοναδικό παιχνίδι που είναι τοποθετημένο ψηλά και δεν μπορεί να φτάσει μόνη της κ.λ.π., κ.λ.π., κ.λ.π., τότε η κρίση υστερίας, για να μην πω ο ζουρλομανδύας, μου φαίνεται πάρα πολύ κοντά.

:D:D:D Σε φαντάζομαι!!

 

Είπες κάτι πολύ βασικό που χτύπησε φλέβα: εμείς είμαστε οι ενήλικοι και εμείς είμαστε που πρέπει να κρατάμε τον έλεγχο της όποιας κατάστασης.

 

Οπότε επιμένω να της το λέω.

 

Μαρία

[Lucy]

Mariab έχεις δίκιο ότι δεν πρέπει να είναι ετεροχρονισμένη η τιμωρία (πχ αν το ξανακάνεις δεν θα πας βόλτα το απόγευμα) γιατί πρέπει να συνδέσουν την κακή τους πράξη με μια άμεση επίπτωση.

Επίσης μου έκανε και εμένα το ίδιο, δηλ. την ώρα που κοίμιζα το μωρό ή το τάιζα, θυμόταν να πάει τουαλέτα ή να ζητήσει κάτι... Σιγά σιγά της το έκοψα και της έλεγα ότι θα πρέπει να περιμένει. Μόνο αν ήταν κάτι σημαντικό ή ειλικρινές διέκοπτα αυτό που έκανα. Της το έλεγα με ωραίο τρόπο ώστε να μην την στρέψω εναντίον του μωρού.

 

Μαρκ, στην περίπτωση που αρχίζει να φωνάζει γιατί της έκλεισες πχ την τηλεόραση, βρες κάποια άλλη μορφή άμεσης τιμωρίας. πχ σταμάτα να φωνάζεις γιατί θα σου πάρω και τους μαρκαδόρους, ή άστην να φωνάζει χωρίς να δείχνεις ότι σε ενοχλεί ή φύγε από το δωμάτιο και πες της μην τυχόν και έρθει μέσα. Ξέρεις άμα χάνουν το ακροατήριο, σταματούν και οι υστερίες.

[ΜαρΚ]

Ξέρεις άμα χάνουν το ακροατήριο, σταματούν και οι υστερίες.

Έχεις δίκιο!!! Χωρίς ακροατήριο δεν έχει νόημα.

Βέβαια, τώρα θυμήθηκα μια φορά που το είχα κάνει και είχε πάει μπροστα στον καθρέφτη και συνέχισε το δράμα της! Αλλά οκ, δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι εγώ δεν θα της δώσω σημασία.

[Lucy]

Έχεις δίκιο!!! Χωρίς ακροατήριο δεν έχει νόημα.

Βέβαια, τώρα θυμήθηκα μια φορά που το είχα κάνει και είχε πάει μπροστα στον καθρέφτη και συνέχισε το δράμα της! Αλλά οκ, δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι εγώ δεν θα της δώσω σημασία.

 

Και εγώ την πιάνω μερικές φορές μπροστά σε καθρέπτες να κάνει πρόβες για να δείχνει θλιμμένη ή νευριασμένη κτλ:mrgreen::mrgreen: Αλλά όπως είπες σημασία έχει να μην έχει αποτέλεσμα αυτή η τακτική της.

[SKEK]

Εμένα η δικιά μου είναι μικρότερη, μόλις 2 χρονών αλλά μπορώ να πω ότι κάποιες φορές έχει τις ίδιες αντιδράσεις με αυτές που περιγράφετε. Όσον αφορά τις φάπες που τρώω απλά τις αγνοώ ή χαμηλώνω τον τόνο της φωνής μου και λέω αυτό δεν μου αρέσει. Τιμωρίες δεν πιανουν αλλά ούτε και έχουν νόημα στην ηλικία των 2. Τώρα για τους λόγους που εξαγριώνονται μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν τους καταλαμβαίνουν κιόλας τα παιδιά. Δλδ όταν έμεις είμαστε μες το άγχος γιατι βιαζόμαστε να πάμε κάπου, τα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση του χρόνου και όλη αυτή η ένταση που τους μεταφέρουμε τα εξαγριώνει.

[ΜαρΚ]

Τώρα για τους λόγους που εξαγριώνονται μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν τους καταλαμβαίνουν κιόλας τα παιδιά. Δλδ όταν έμεις είμαστε μες το άγχος γιατι βιαζόμαστε να πάμε κάπου, τα παιδιά δεν έχουν καν την αίσθηση του χρόνου και όλη αυτή η ένταση που τους μεταφέρουμε τα εξαγριώνει.

Έχεις δίκιο. Τους μεταφέρουμε την ένταση έτσι κι ας προσπαθούμε να το κρύψουμε. Πως θα γίνει όμως? Το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό και αυτός και ο λόγος που παραμένω ήρεμη: την καταλαβαίνω. Το θέμα όμως είναι ότι κάααααποια στιγμή πρέπει να πηγαίνουμε. Στο κάτω κάτω είναι κι αυτός ένας τρόπος να μάθουνε ότι υπάρχουν και υποχρεώσεις που μας κάνουν να πρέπει να σταματάμε αυτό που μας αρέσει. Τί να πω δεν ξέρω. Μάλλον σιγά σιγά...θα μάθουνε τα ζουζουνάκια μας.

[supermama]

εγω παντως επειδη εχω δοκιμασει τα παντα απο την ηλικια των 3 που ξεκιναει αυτη η ''χαζομαρα τους'' με την καλη εννοια.νομιζω οτ κανουν πραγματα σε αυτη την ηλικια που θα μπορουν να νιωσουν λιγο πιο ανεξαρτητα και οτι ειναι ικανα να επιβαλουν κατι στον αλλο. ειναι φυσιολογικη αυτη η φαση να την περασουν και απολυτα υγειες. αυτα για τα παιδια. οσο για μας το μονο που ισως πιανει περισσοτερο απο αλλα πραγματα σαν τιμωρια η μαλλον επιπτωση πιο σωστα για κατι που εκαναν ειναι η στερηση αγαπημενων αντικειμενων. εχω δοκιμασει τα παντα. και χαλακια και καρεκλακια στη γωνια κ.α πολλα αλλα τελικα κατεληξα εκει. ειναι το πιο ευκολο για να το κατανοησει ενα παιδακι. ας πουμε καθε φορα που κανει κατι που θεωρουμε οτι δεν ειναι σωστο να του περνουμε ενα απο τα αγαπημενα του παιχνιδια η αν ειναι ευκολο πρακτικα να χανει πχ μια δραστηριοτητα που θελαμε να κανουμε. οχι ετεροχρονισμενα αλλα αν τυχει να γινει το συμβαν λιγο πριν κανουμε η παμε καπου τοτε ειναι οκ και πιανει. το ποτε θα επιστραφει βεβαια το παιχνιδι στα χερια του θα το κρινετε εσεις.η οταν φερθει καλα μετα απο αυτο κτλ..

δοκιμαστε το. πιστευω οτι θα πιασει τουλαχιστον για ενα διαστημα. γιατι καθε ηλικια εχει τα δικα της και το δικο της τροπο αντιμετωπισης. εγω και κανα τριμηνο να κρατουσε κατι ευχαριστημενη ειμουν

[SKEK]

Έχεις δίκιο. Τους μεταφέρουμε την ένταση έτσι κι ας προσπαθούμε να το κρύψουμε. Πως θα γίνει όμως? Το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό και αυτός και ο λόγος που παραμένω ήρεμη: την καταλαβαίνω. Το θέμα όμως είναι ότι κάααααποια στιγμή πρέπει να πηγαίνουμε. Στο κάτω κάτω είναι κι αυτός ένας τρόπος να μάθουνε ότι υπάρχουν και υποχρεώσεις που μας κάνουν να πρέπει να σταματάμε αυτό που μας αρέσει. Τί να πω δεν ξέρω. Μάλλον σιγά σιγά...θα μάθουνε τα ζουζουνάκια μας.

 

Έχεις απόλυτο δίκιο!! Ξέρεις τι κάνω κάποτε όταν είναι ανάγκη να φεύγουμε όπως λες και το παιδί δεν το καταλαμβαίνει?? Δεν της αφήνω επιλογή. Όπως παίζει ετοιμάζομαι, το ψιλιάζεται και με ακολουθεί να δει τι κάνω και κάποια στιγμή την πιάνω από το χέρι και οι εξηγήσεις στη διαδρομή :mrgreen:

 

Ξέρω δεν είναι και τόσο δίκαιο αλλά αποφεύγω τις εντάσεις. Βέβαια είναι και μικρότερη και την παίρνω αγκαλιά φεύγοντας οπότε όλα ΟΚ.

[ΜαρΚ]

Έχεις απόλυτο δίκιο!! Ξέρεις τι κάνω κάποτε όταν είναι ανάγκη να φεύγουμε όπως λες και το παιδί δεν το καταλαμβαίνει?? Δεν της αφήνω επιλογή. Όπως παίζει ετοιμάζομαι, το ψιλιάζεται και με ακολουθεί να δει τι κάνω και κάποια στιγμή την πιάνω από το χέρι και οι εξηγήσεις στη διαδρομή :mrgreen:

 

Ξέρω δεν είναι και τόσο δίκαιο αλλά αποφεύγω τις εντάσεις. Βέβαια είναι και μικρότερη και την παίρνω αγκαλιά φεύγοντας οπότε όλα ΟΚ.

Ναι όντως μερικές φορές πρέπει να γίνεται κι έτσι :D:D

[Dimitra83]

Καλημέρα κορίτσια

 

χρειάζομαι τα φώτα σας.

 

Η κόρη μου είναι 3 και 3 μηνών. Γενικά είναι πολύ καλή και δεν δημιουργεί προβλήματα. Υπάρχουν όμως μέρες που την "πιάνει" και φέρεται σαν...να σας εξηγήσω.

Π.χ.: με χτυπάει επειδή επιμένω λόγου χάρη να μην δουμε άλλο επεισόδιο Χάϊντη γιατί βιαζόμαστε (σχολείο, σούπερμαρκετ κτλ.). Όταν με χτυπάει σοβαρεύω και τής λέω ότι αυτό δεν επιτρέπεται. Δεν φωνάζω. Αρχίζει μετά μια παράξενη συμπεριφορά: μού λέει "ΌΧΙ" εγώ θα χτυπάω, και δωσ'του πάλι. Μια μέρα απελπίστηκα και δοκίμασα τιμωρία. Της είπα, όχι θυμωμένα, σε έντονο πάντως τόνο ότι θα καθίσει εκεί (το χαλάκι στην κουζίνα μας) μέχρι να της πει η μαμά να σηκωθεί. Πάει και κάθεται και με κοιτάει περιμένοντας χωρίς να παραπονεθεί καθόλου. Μετά από 3 λεπτά (όπως έχω διαβάσει εδώ στο φόρουμ) τη σηκώνω και της λέω μήπως θέλει να μου ζητήσει συγγνώμη. Το κάνει. Αυτό έχει γίνει πολλές φορές μέχρι σήμερα. Βελτίωση όμως δεν βλέπω. Όταν νευριάζει χτυπάει. Μια φορά μάλιστα με χτύπησε και μου λέει μετά: "να πάω στο χαλάκι?"

 

Τί κάνω τώρα? Επιμένω ή αρχίζω να αδιαφορώ?

 

Μαρία

οντως το εχει βρει παιχνιδι.δοκιμασε κατι αλλο.πχ καθε φορα που το κανει θα της κρυβεις ενα αγαπημενο της παιχνιδι για καποιες ωρες.προφανως με την τιμωρια στο χαλακι δε νιωθει οτι αυτη η συμπεριφορα της,της στερει κατι γιαυτο κ το συνεχιζει κ μαλιστα ζηταει κ μονη της να παει εκει

[ΜαρΚ]

οντως το εχει βρει παιχνιδι.δοκιμασε κατι αλλο.πχ καθε φορα που το κανει θα της κρυβεις ενα αγαπημενο της παιχνιδι για καποιες ωρες.προφανως με την τιμωρια στο χαλακι δε νιωθει οτι αυτη η συμπεριφορα της,της στερει κατι γιαυτο κ το συνεχιζει κ μαλιστα ζηταει κ μονη της να παει εκει

Ναι και κάποιος άλλος μου έδωσε την ίδια συμβουλή πιο πάνω και θα το δοκιμάσω.

Σας ευχαριστώ όλες

[vasiliki40]

AAAAAAAAχ αυτό με το να κάτσει στη γωνία για 5 λεπτά , το εφάρμοσα πριν λίγες μέρες στον 5χρονο γιο μου , αφού έσπασε ένα παιχνίδι του αδερφού του (12) και ο μεγάλος μου ήταν απαρηγόρητος.Αφού τέλειωσαν τα πέντε λεπτά , πήγα ήρεμα και του είπα <τώρα μπορείς να σηκωθείς και να πας να ζητήσεις συγνώμη από τον αδερφό σου> Η απάντηση ήτανε <δεν θέλω , μιά χαρά είμαι και εδώ >.....

[nastasia]

Κορίτσια εμένα ο δικός μου είναι πολύ ζωηρός και η μόνη τιμωρία που πιάνει είναι να τον κλείσω στο δωμάτιό του για ελάχιστα λεπτα. Μόνο αυτό φοβάται, τίποτα άλλο δεν τον πτοεί!!! Είναι σωστό ή τελείως αντιπαιδαγωγικό; Εννοείται ότι αν είναι βράδυ ανάβω το φως!

[rkt]

AAAAAAAAχ αυτό με το να κάτσει στη γωνία για 5 λεπτά , το εφάρμοσα πριν λίγες μέρες στον 5χρονο γιο μου , αφού έσπασε ένα παιχνίδι του αδερφού του (12) και ο μεγάλος μου ήταν απαρηγόρητος.Αφού τέλειωσαν τα πέντε λεπτά , πήγα ήρεμα και του είπα <τώρα μπορείς να σηκωθείς και να πας να ζητήσεις συγνώμη από τον αδερφό σου> Η απάντηση ήτανε <δεν θέλω , μιά χαρά είμαι και εδώ >.....

Βρε τα άτιμα. Θα μας τρελάνουν.Χαχαχα. Ακου, μια χαρά είμαι και εδω...

Αμα θες ξαναβάλτον τιμωρία

[Γιωτούλα]

Αυτό που πιάνει σιγουρα είναι να μαζέψεις τα παιχνίδια καμιά δυο μέρες σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών μπροστά τους και να τα βάλεις σε καμιά αποθήκη κτλ όπου να μην μπορούν να τα βρουν και να παίξουν εν ολίγης εξαφανήστε τα. Και κρατήστε κρυμμένα για τουλάχιστον 1-2 μέρες (μαζί και τα DVDS)και να είστε αδιάλλακτη.Μην το πάρουν για παιχνιδάκι.Επίσης τιμωρία στο σκαμπό,καρεκλάκι,χαλάκι(ότι βολεύει τον καθένα)καθώς επίσης να πιάνεται τα χεράκια και να μην επιτρέψεται στο ελάχιστο να σας χτυπάει το παιδάκι και να του εξηγήσετε με έντονο ύφος ότι αυτό απαγορεύται και δεν θα το δεχτείτε με τίποτα και μετά ακολουθεί το μάζεμα των παιχνιδιών λέγοντας πως τα κακά παιδάκια δεν έχουν παιχνιδάκια κτλ...ανάλογα με την ηλικία που είναι το παιδάκι πείτε και τα ανάλογα λόγια.Αυτά.Ελπίζω να βοήθησα.

[maria-christina]

Το ιδιο εκανε και η δικη μου. Οταν δεν γινοταν κατι που ηθελε ερχοταν και με χτυπουσε.Προσπαθησα με πολλους καλους τροπους να της το κοψω αλλα δυστυχως την επομενη φορα τα ιδια παλι. Τον τελευταιο καιρο της εκανα το εξης, θυμωσα μαζι της και της το εδειξα. Δεν της μιλουσα για λιγη ωρα και το επαιζα πολυ στεναχωρημενη. Τις επομενες φορες σηκωνε το χερι να με χτυπησει και μολις την κοιταζα λιγο θυμωμενα δεν το εκανε. Επιασε και τωρα δεν το κανει πια και το συζηταμε κιολας μαζι οτι δηθεν τα κακα κοριτσακια χτυπανε τις μανουλες και παντα τονιζει ποσο καλη ειναι αυτη που δεν το κανει!

[Dimitra83]

απο οσο ξερω απο καποια ψυχολογικα θεματα που εχω διαβασει δε πρεπει να διαχωριζουμε τα παιδια σε καλα κ κακα.δε πρεπει να βαζουμε τα παιδια σαυτο το τρυπακι ν α προσπαθουν να αποδειξουν οτι ειναι ''καλα παιδια'' ειναι μεγαλο λαθος.οπως κ η εκφραση ''εισαι κακο παιδι'' η ''τωρα εισαι καλο παιδι'' .

[Γιωτούλα]

Έχεις δίκιο!!! Χωρίς ακροατήριο δεν έχει νόημα.

Συμφωνώ απόλυτα...ισχύει γενικότερα αυτό