ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΕΣ ΤΥΨΕΙΣ??

[elepet]

Είμαι στο σπίτι όλη μέρα με την μικρούλα μου απο τότε που γεννήθηκε..τώρα είναι 17 μηνών και το μαιο ξεκινάμε σταθμό.Καθώς λοιπόν όλη τη μέρα την περνάμε μαζί είναι κάποιες ώρες που θέλω λίγο χρόνο για τον εαυτό μου όπως είναι φυσικό..δε μπορώ να ασχολούμε και και να της μιλάω ή να την παίζω συνέχεια.Όπως π.χ τώρα που μιλάω στο φόρουμ μαζί σας και την έχω παραμελήσει λίγο.Αυτή παίζει μεν μόνη της και που και που έρχεται κοντά μου για να μου αποσπάσει τη προσοχή αλλά εγώ νιώθω τύψεις που δεν ασχολούμε μαζί της...μπορείται να μου πείτε αν είναι σωστό να την παραμελώ για λίγες στιγμές ?? αισθάνεται άσχημα?? ή της κάνει καλό να μένει και λίγο με τον εαυτό της??

[ssidi]

Αυτη την απορία (και τις τύψεις) έχω κι εγώ!

[Irenegr]

Καλησπέρα! Κι εγώ το σκέφτομαι μερικές φορές και ας είναι η μικρή μου σχεδόν 3 μηνών μόνο. Αλλά μετά σκέφτομαι ότι κι εγώ άνθρωπος είμαι και μερικές φορές όσο και αν τη λατρεύω χρειάζομαι ένα διάλειμα να ηρεμήσω και να μείνω λίγο μακριά της. Επειτα σκέφτομαι ότι ίσως κάνει καλό και στο παιδί να μείνει λίγο μόνο του για να μπορεί αργότερα να υπάρχει και χωρίς τη διαρκή παρουσία τη΄δική μας εκεί. Εγώ όταν θα γυρίσω στι δουλειά μου θα το αντιμετωπίσω αυτό και θέλω όσο γίνεται να μην ταλαιπωρηθεί η μικρή μου...Αυτές είναι οι δικές μου σκέψεις.

Πάντως νομίζω ότι πρεπει να κάνουμε μια προσπάθεια να μην τα βάζουμε συνεχεια με τους εαυτούς μας. Άνθρωποι είμαστε κι εμείς!

[Μαράκι]

καιε γώ το ίδιο νιώθω..γυρίζω 3 από το γραφείο, και το μόνο που θέλω είναι να ξαπλώσω για ένα τέταρτο στον καναπέ και να χαζέψω τηλεόραση..αλλά με πιάνουν τύψεις ότι πρέπει να ασχοηθώ με την μικρή, που παρεπιμπτόντως μόλις έχει ξυπνήσει από τον μεσημεριανό ύπνο...και σέρνομαι...αλλά σίγουρα πρέπει να έχουμε και κάποιες στιγμες χαλάρωσης..για να μπορούμε να ανταποκριθούμε καλύτερα στις υποχρεώσεις μας και κυρίως αναφορικά με το παιδί..έτσι πιστεύω

[ΜΑΡΙΑ30]

Και εγώ κάπως έτσι νιώθω.

Νικάει όμως αυτό και έτσι όσο είναι ξύπνια ασχολούμαι μαζί της. Την αφήνω μόνο όταν έρχεται ο μπαμπάς της και την αναλαμβάνει. Αυτό όμως γίνεται κατά τις 9 το βράδυ, όποτε εγώ μένω ξύπνια μέχρι αργά για να κάνω τα άκρως απαραίτητα στο σπίτι.

Αποτέλεσμα, φτάνουν κάποιες στιγμές που δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και την αφήνω εντελώς στο μπαμπά για να κοιμηθώ και να συνέλθω.

[amarylis]

Καλημέρα σε όλες εμάς τις τρελομαμάδες!

Τα ίδια αισθάνομαι και εγώ.

 

Γυρίζω με τον άντρα μου από την δουλειά στις 5 το απόγευμα και αν και ανυπομονώ να δω τον μικρό μας να τρέχει να μας αγκαλιάσει, κάποιες φορές δεν έχω αντοχές ούτε τα χέρια μου να απλώσω!

Το καλό είναι ότι μοιράζουμε τον χρόνο με τον άντρα μου, οπότε όταν ο ένας είναι σε "χειρότερη" κατάσταση από τον άλλον αποσύρεται για ξεκούραση, κάτι όμως που φαντάζομαι ότι συμβαίνει και σε εσάς.

 

Το θέμα είναι όταν ασχολούμαι και παίζω με τον μικρό για κάποια ώρα και μετά στην άκρη του μυαλού μου έχω την σκέψη της μικρής "απόδρασης", έστω για να διαβάσω ένα περιοδικό δίπλα του, ή να πιω έναν καφέ κουσκουριάζοντας στο τηλ.

Εκεί σε θέλω χαζομαμά πού σε κατακλύουν οι τύψεις..με αποτέλεσμα μετά από 3 maximum 5 λεπτών να ξαναεπανέλθω στο playmood του μικρού μου!

 

Χα, κορίτσια, και την έγκρισή τους να πέρναμε, νομίζω ότι πάλι έτσι θα νιώθαμε!

 

Πάντως, η γνώμη μου είναι (και προσπαθώ να εφαρμόσω) να αφήνουμε λίγο χώρο στα παιδιά και σε εμάς να αναπνέουν μέσα από τον προσωπικό χρόνο! Ο άντρας μου αυτό κάνει και είναι όλα καλά, κρατάει τις ισοροπίες και ο Γιαννάκης μας είναι ευχαριστημένος, γιατί λοιπόν να μην είναι και με εμάς?

[sofia_nefeli]

και εγω καπως ετσι νοιωθω...παντα σκεφτομαι οτι μπορω να κανω παραπανω πραγματα. ομως συμφωνω και τα μωρακια μας πρεπει να μεινουν λιγο μονα τους. μαθαινουν να ειναι λιγο δημιουργικα με το χρονο τους. να ειναι λιγο πιο αυτονομα. τωρα θα μου πειτε τη αυτονομια μας τσαμπουνας 6 μηνων παιδι?? σκεψεις κανω

[dora]

Μαλλον ολες εχουμε τον ιδιο προβληματισμο αρα δεν ειμαστε οι μοναδικες που το κανουμε αρα ολοι θελουμε λιγο χρονο για μας αρα δεν υπαρχει λογος να αισθανομαστε και τυψεις γιατι προφανως ειναι απολυτα φυσιολογικο να εχεις αυτη την αναγκη.

Και μαλλον θα πρεπει να χαλαρωσουμε λιγο γιατι με τους ρυθμους που παμε εδω μεσα εμεις, σε 5 χρονια θα τραβαμε τα μαλλια μας με τα τερατα που εχουμε δημιουργησει.. Ίσως θα πρεπει να δουμε λιγο πιο χαλαρα τα πραγματα και να πουμε κι εμεις καποια στιγμη στο παιδι μας αυτο που μας ελεγε η μαμα μου.. "Τωρα κενταω δεν μπορω να παιξω μαζι σου.. παιξε λιγο μονη σου και μετα θα παιξουμε και μαζι..."

(με μια αλλαγη.. αντι για κενταω θα λεμε η μαμα κανει τσατ..

[sofia_nefeli]

χαχα κενταω ε?? κατσε γιατι θα χασω το μετρημα...

[Μαρια Στυλιανακη]

είναι καλό να δημιουργείτε ένας ρυθμός/πρόγραμμα / ρουτίνα η οποία να περιλαμβανει και ένα χρονικό διάστημα το οποίο η μητέρα να μπορεί να κάνει κάτι που την ενδιαφέρει,

ακόμα και αν στην αρχή αυτό επιτυγχάνεται με μικρά χρονικά διαστήματα επειδή ένα παιδί είναι ακόμα μικρό και έχει αυξημένες ανάγκες,

 

δεν είναι κακό δηλαδή ένα παιδάκι να ξέρει ότι η μαμά κάνει και εκείνη κάτι που την ενδιαφέρει, δίνει το παράδειγμα στο παιδί, ότι ο καθένας μπορεί να έχει και κάποια πράγματα που του αρέσουν να τα κάνει μόνος του καποιες στιγμές της ημέρας.

 

όμως στην ηλικία αυτή της προσκόλλησης, σε καποια παιδιά είναι πιο εύκολο να γίνει ένα πρόγραμμα που το περιλαμβάνει ενώ σε καποια παιδιά είναι πιο δύσκολο.

 

Στις δύσκολες περιπτώσεις όπου πχ ένα παιδάκι δεν έχει αρκετό χρόνο με την μητέρα του λόγω πχ 8 ωρου εργασίας, δεν θα είναι εύκολο να απασχοληθεί μόνο του, θα χρειαστεί να το απασχολήσει καποιος άλλος πχ σύζυγος για λίγη ώρα έτσι ώστε εκείνο να μη νιώσει παραμελημένο, (αφού ήδη δεν έχει όσο χρόνο θα ήθελε με την μαμά όλη την ημέρα)

και να κάνει και καποια δραστηριότητα χωρίς τη μαμά την στιγμή που η μαμά είναι στο σπίτι απασχολημένη για λίγη ώρα. αυτή η ώρα μπορεί να είναι απο αρχικά 5- και σταδιακά 15 λεπτά, δηλαδή όχι πολύ ώρα , εξαρτάται όμως απο τις ικανότητες ή την θέληση του άλλου ατόμου να απασχολήσει το παιδί με κάτι ευχάριστο εκείνη την ώρα.

 

Αυτό είναι και αρκετά δυσκολο σε αυτές τις ηλικίες εάν ο σύζυγος πχ δεν έχει πάρει καθοδήγηση εστιασμένη για το πως να το απασχολήσει (ιδέες) ή δεν το έχει πολύ ακόμα μέσα του το πως να κεντρίσει το ενδιαφέρον του παιδιού. -

κάτι που πιστεύω οτι υπάρχει γενικά, δεν έχουν όλοι οι μπαμπάδες την ικανότητα απο μόνοι τους να το κάνουν αυτό,

μπορεί καποιοι να το έχουν μέσα τους, (κάτι που καθιστά πολύ τυχερή την μητέρα) αλλά αρκετοί δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς άλλη καθοδήγηση, κάτι που φυσικά δεν είναι κατακριτέο, και νομίζω ότι και οι ίδιοι οι σύζυγοι νιώθουν αβοήθητοι σε αυτό και δεν ξέρουν αρκετές φορές πως να πράξουν.

 

Είναι μια πραγματικότητα θεωρώ, που οι μητέρες απο νωρίς είναι σημαντικό να καθοδηγούν τους συζύγους στο πως να απασχολήσουν το παιδάκι τους.

 

Είναι πολύ βασική σε αυτό δηλαδή η συμμετοχή και των δύο.

Εάν δεν υπάρχει τότε φυσικά είναι εξαιρετικά δύσκολο σε ένα παιδάκι 17 μηνών να του πεις να απασχοληθεί μόνο του όταν δεν έχει δεί την μητέρα του ολο το πρωί.

 

Ίσως εάν ο σύζυγος μπορεί να κάνει το μπάνιο του παιδιού ή άλλες δραστηριότητες διαδικαστικές να μπορεί η μητέρα να κερδίσει λίγο χρόνο για τον εαυτό της.

(μιλάω κυρίως για τις ηλικίες κάτω των 2 ετών)

 

Μια ερώτηση, έχετε δοκιμάσει ποτέ να πάρει ο μπαμπάς το παιδί στο σλίνγκ?

δεν έχω δεί καπου να συζητιέται και πιστεύω ότι είναι κάτι πολύ τρυφερό και ίσως καλό να καλλιεργείται και αυτό απο νωρίς,... ? αν μάθει ένα παιδάκι σε αυτό και του αρέσει, δεν θα είναι πολύ ωραίο?

 

όσον αφορά το να απασχολούνται μόνα τους, είναι σημαντικό να έχουν πολλά ερεθίσματα δηλαδή πολλά παιχίδια κατάλληλα για την ηλικία τους,

αλλά να μην τα έχουν όλα μαζί, να υπάρχει ένα καλάθι, και την μια μέρα να έχουν τα 5 παιχνίδια τάδε, την άλλη μέρα, να βγάζετε τα δύο και να αντικαταστήσετε με άλλα 2 παιχνίδια που δεν έχει παίξει για μέρες. ή να βαζετε εξολοκλήρου τα νέα παιχνίδια και τα άλλα πάλι στο καλάθι.

 

χρειάζεται ένα ρεπερτόριο παιχνίδιών έτσι ώστε να του κεντρίζεται διαρκώς το ενδιαφέρον μόνο τότε θα απασχοληθεί για λίγο μόνο του ένα μωρό/παιδάκι.

Αν είναι δηλαδή κάθε μέρα τα ίδια παιχνίδια, τότε θα τα βαρεθεί, δεν θα έχει και καποια πρόκληση, ότι κατι να ανακαλύψει κατι να βρεί καινουριο.

 

επίσης, αλλάζετε το σκηνικό εκεί που το βάζετε να απασχοληθεί, βάλτε κανένα χρωματιστό υφασμα, κάθε τόσο, για να αλλάξει όψη, για να αισθάνεται ότι ο δικός του χώρος είναι πολύ ενδιαφέρον και συναρπαστικός.

 

δείξτε του ότι ο χώρος όπου μπορει να απασχοληθεί είναι πιο ενδιαφέρον απο άλλους χώρους του σπιτιού, για να μάθει να του αρέσει αυτός ο χώρος, αυτό είναι το άλφα και το ωμέγα για να μαθει να απασχολείται με τα παιχνίδια του.

Απλώς χρειάζεται ενασχόληση για αυτό, καθημερινή.

Επίσης

όταν παίζετε εσείς μαζί του καλό θα είναι να μην παίζετε στον χώρο αυτό μαζί, αλλά αλλού που δεν έχει παιχνίδια, κάνοντας σωματικά παιχνίδια μασάζ χοροπηδητα, έτσι ώστε όταν κουραστεί, και χορτάσει τέτοιου είδους παιχνίδι, να είναι μια ευχάριστη αλλαγή το να πάει στον δικό του χώρο να δεί τα παιχνίδια που έχει.

Αν δηλαδή παίζετε εσείς μαζί εκεί, τότε το μωράκι/παιδάκι θα έχει συνηθίσει να σας εχει εκεί μαζί συνέχεια οπότε όταν δεν σας έχει πολύ φυσικό να μην του φάινεται τόσο ενδιαφέρον.

απλώς πάρτε ένα δυο παιχνίδια το πολύ και μια κουβέρτα όταν έιναι να παίξετε μαζί, και βάλτε τα σε άλλο χώρο πχ στο σαλόνι ή στο καναπέ και όταν τελειώσετε το παιχνίδι μαζί με το παιδί σας, μαζέψτε τα - και φροντίστε απο οπτικής άποψης τα παιχνίδια που έχει στον χώρο του να είναι πιο συναρπαστικά απο ότι αυτά που παίξατε μαζί.

Με εσάς παίρνει δηλαδή σωματική εγγύτητα, και τρυφερότητα, σωματικά παιχνίδια, και όταν πάει στον χώρο του μπορεί να συγκεντρωθεί σε άλλου είδους παιχνίδια.

 

Όσο εσεις ανταποκρίνεστε μετά στο κάλεσμά του, τόσο συνδέει το γεγονός του παιχνιδιού μόνος του με κάτι ωραίο,

 

ενώ αν το αφήσετε μόνο του στον χώρο το δικό του έστω και αν είσαστε δυο μέτρα πιο πέρα, και κλαίει, τότε θα συνδυάσει το παιχνίδι μόνος μου σημαίνει κλάμα και μη ανταπόκριση των αναγκών μου, άρα δεν θα παίξω μόνος μου.

 

Είναι σημαντικό δηλαδή αυτή η διαδικασία να γίνει σταδιακά, και με τα νερά του παιδιού, με τον ρυθμό του, έτσι ώστε να παίζει μόνο του επειδή το θέλει όχι επειδή πρέπει.

Έστω και αν την πρώτη φορά που θα το δοκιμάσετε το χρονικό διάστημα που μένει μόνο του είναι ένα λεπτό,... Χρειάζεται υπομονή αλλά η όλη διαδικασία θα σας ανταμείψει ιδιαίτερα και διπλά, όταν δείτε ότι πηγαίνει χαρούμενο στην γωνιά του να παίξει για περισσότερη ώρα μετά απο καποιο καιρό.

 

Εάν μάθει ότι παίζει μόνο του επειδή πρέπει, δεν θα έχει την ευκαιρία να αισθανθεί την χαρά και τον ενθουσιασμό που θα νιώσει ένα άλλο παιδί που σιγά σιγά μαθαίνει να αγαπάει το να παίζει και μόνο του.

 

όταν αρχίσετε αυτή τη διαδικασία, ανάλογα την ηλικία μπορείτε και να είσαστε και αποφασιστικές δηλαδή να πείτε "η μαμά κεντάει " πχ, αλλά νομίζω πρίν τα 2 δεν θα είναι καθόλου εύκολο να πετύχει - βοηθάει φυσικά και η ικανότητα ηθοποιίας της μαμάς και πόσο μπορεί να περάσει το μύνημα ότι η μαμά κάνει κάτι σοβαρό και σημαντικό τώρα που πρέπει να το κάνει τώρα δεν γίνεται αλλιώς.

 

Σίγουρα θα έχετε παρατηρήσει που καποιες φορές όταν όντως υπάρχει κατι επείγον να γίνει που πρέπει να γίνει τώρα, τα παιδιά το αισθάνονται και περιμένουν. Αυτό οφείλεται (εκτός και αν φωνάξει καποιος απο το θυμό του πχ) στην πραγματική σωματική κίνηση, γλώσσα και συναισθήματα που περνάνε εκείνη τη στιγμή απο τους γονείς, τα οποια πράγματα τα παιδιά πιστεύουν σαν ατόφια και καταλαβαίνουν αυτό το πράγμα ακριβώς.

 

όταν όμως δεν περνάνε αυτά τα μυνήματα οι γονείς με την γλώσσα τόνο φωνής, σωματική γλώσσα κτλ , τότε φυσικά και ένα παιδάκι δεν θα δεχτεί την δικαιολογία ότι η μαμά κάνει κατι τώρα. φυσικά και να σταματήσει να το κάνει.

Οπότε, είναι και θέμα ηθοποιίας του γονέα να δώσει τα μυνήματα στο παιδί που να δείξουν ότι θα πρέπει να κάνει λίγη υπομονή. Όπως είπα αυτό πετυχαίνει στα 2 χρόνια, πριν το θεωρώ πολύ δύσκολο.

 

πρίν τους 20 -24 μήνες, και απο νωρίς δηλαδή απο 6 - 9 μηνών απλώς προσπαθείτε να κάνετε μια συνήθεια όπως αυτή που γράφω πιο πάνω, δηλαδή να παίζετε σε άλλο χώρο με λίγα παιχνίδια, και στον δικό του χώρο να είναι δικός του χώρος με πολλά παιχνίδια.

Όσο πιο μικρό, τόσο λιγότερη ώρα το αφήνετε μόνο του, και όσο δυνατόν,

μην περιμένετε να κλάψει, για να πατε να το αγκαλιάσετε.

Ακόμα και αν την πρώτη φορά μείνει μισό λεπτό, θα πάτε μετά απο λίγο να το αγκαλιάσετε. την επόμενη φορά θα μείνει λιγο περισσότερο,- προσπαθήστε πάλι να το προλάβετε πρίν γκρινιάξει ή κλάψει.

έτσι θα μάθει ότι ο χώρος αυτός είναι πάντα ευχάριστος μιας και η μαμα μετά απο λίγο έρχεται. Σύντομα θα αγαπήσει πολύ τον χώρο αυτό και δεν θα ανησυχεί για το αν η μητέρα του το άφησε μόνο του.

Προσοχή όλο αυτό που λέω, όπως πάντα το εννοώ σε γενικά πλαίσια, δηλ. δεν εννοώ ποτέ η μητέρα να μην παίζει με το μωρό /παιδί στον χώρο του με τα παιχνίδια. απλώς να μην είναι συνέχεια και μόνο εκεί και να έχει υπόψη της να κάνει συναισθηματικά ένα τέτοιο διαχωρισμό.

 

Αυτά τα γράφω για όσες μητέρες θέλουν να βρούν ανώδυνους τρόπους για να θέλει το μωρό τους/παιδί τους να απασχοληθεί μόνο του για λίγη ώρα όσο εκείνες κανουν κατι άλλο.

 

επίσης όταν λέω να απασχολείται μόνο του, ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ, αλλά να απασχολείται με κάτι την ώρα που στο ίδιο χώρο (πχ σαλόνι ή κρεβατοκάμαρα ή κουζίνα) βρίσκεται ενήλικας ο οποίος έχει οπτική επαφή με το παιδί.

 

στα δωμάτια αυτά μπορεί να γίνει μια γωνιά με παιχνίδια όπου θα είναι ο χώρος του παιδιού, με στρωμένο ένα χοντρό κουβερτάκι ή χαλάκι για να είναι αναπαυτικό το μέρος αυτό.

[irenedur]

κοριτσια και εγω εχω τα ιδια σχετικα με τυψεις κλπ...

 

 

 

εγω ειμαι ας πουμε στην κουζινα και η μικρη μου πηγσινοερχεται

μια παιζει στο δωματιο της ,μια ερχεται και μου κανει ναζια και τις περισσοτερες

φορες οταν ειμαστε μονες μονες μας εγω κανω δουλειες και μιλαμε

ή ειμαι κουζινα και απλα παιζει στο σαλονι....

 

 

κανεις τα δικα της εν ολιγοις και εγω τα δικα μου και

οταν δεν κανω τιποτα παιζουμε κλπ,χωρις αυτο να σημαινει πως δεν κανουμε

τπτ οταν εγω κανω δουλειες....

[haido]

Καλή μαμά είναι η ευτυχισμένη μαμά!