ψυχολογικά ανέτοιμη

[gentriana]

Γεια σε όλες, είμαι πολύ φρέσκια στο φόρουμ, έχω μεγάλη ανάγκη να επικοινωνήσω με άλλες γυναίκες που περνούν εγκυμοσύνη ή έχουν ήδη γίνει μητέρες. Δεν έχω δει άλλες παρόμοιες σκέψεις στο φόρουμ, αλλά υποθέτω ότι κάπου εκεί έξω όλο και κάποιες θα υπάρχουν να συμμερίζονται ή έστω να κατανοούν τις δικές μου αγωνίες.

 

Το δικό μου βιολογικό ρολόι δεν είχε χτυπήσει (μάλλον ξέμεινε από μπαταρία) παρότι σε λίγο κλείνω πλέον τα 34. Έμεινα αναπάντεχα έγκυος τον Ιούνιο, παντρεμένη μόλις ένα μήνα, έχοντας βέβαια ελεύθερες σχέσεις εδώ και ένα χρόνο, χωρίς όμως να επιδιώκω κάτι (έχω και μία μόνο λειτουργική σάλπιγγα και ενδομητρίωση), είχα εναποθέσει το ζήτημα στο θεό, στο σύμπαν. Φαίνεται πως το σύμπαν για κάποιο λόγο ήθελε να γίνω μητέρα και πλέον θεωρώ αυτή τη σύλληψη ένα μικρό θαύμα. Παρότι δεν έχω θρησκευτικά πιστεύω, φαίνεται πως αυτός ο γάμος ή η ενέργεια όσων μας ευχήθηκαν έπαιξε κάποιο ρόλο...

 

Το θέμα είναι πως η αρχική μου αντίδραση ήταν απόλυτος πανικός. Παρότι είμαι πλέον πιο ψύχραιμη, δεν μπορώ να συμμεριστώ αυτή την απόλυτη ευδαιμονία των περισσότερων έγκυων γυναικών. Συνήθως σκέφτομαι πως δεν θα τα καταφέρω, ότι είμαι ακατάλληλη για αυτή τη δουλειά, με φοβίζουν πολύ οι αλλαγές στη ζωή μου, ο τοκετός μου φαίνεται ανυπέρβλητος, ανησυχώ βέβαια πάρα πολύ για την υγεία του μωρού μου, για τις οικονομικές ευθύνες, για τον κόσμο στον οποίο θα το φέρω κτλ. Αποτέλεσμα να νιώθω συνέχεια μαραμένη.

 

Θα ήθελα, αν κάποια γνωρίζει, να μου προτείνει κάποιους τρόπους ή κάποια βιβλία ή οτιδήποτε τελος πάντων ώστε να βελτιωθεί η ψυχολογία μου, γιατί ανησυχώ πως με τις αρνητικές μου σκέψεις θα επηρεάσω άσχημα την πορεία της εγκυμοσύνης μου. Ο άντρας μου με στηρίζει, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει αρκετά. Δεν έχω κανέναν να μπορώ να μιλήσω και να καταλαβαίνει ή να μπορεί να με βοηθήσει. Όλοι απλώς απορούν με μένα που δεν είμαι λιγωμένη από ευτυχία. Πιθανόν και όσες το διαβάζετε αυτό...

[zeta77]

οι ανησυχιες σου οτι δεν θα τα καταφερεις ειναι φυσιολογικες και εγω ειχα τελικα μια χαρα τα καταφερνω μετα απο πολλα ψυχολογικα που περασα και δεν εχω αλλαξει τιποτα σχεδον απο την παλια μου ζωη .μην τρομαζεις και μην ακους τι σου λενε το παιδι θα ειναι δικο σου και θα το μεγαλωσεις οπως εσυ νοιωθεις καλυτερα και οχι οπως σου λενε μην αλλαξεις πολλα και μην κρεμαστεις απο τους αλλους γιατι θα πελαγωσεις και θα μπλοκαρεις.και εγω δεν ενοιωθα τρελη απο ευτυχια αλλα τωρα καθε μερα με την ζουζουνα μου ειμαι πιο ευτυχισμενη οσο για βιολογικο ρολοι μαλλον ουτε εγω ειχα

[babystar]

Δεν έχω να σου προτείνω βιβλία.

 

Θα σου πω μόνο αυτό. Από πάντα που με θυμάμαι, ήθελα παιδί. Πάντα. Όταν έμεινα έγκυος, ήταν ό,τι καλύτερο μου είχε συμβεί.

 

Παρόλα αυτά, έπαθα ένα σοκ και σκεφτόμουν όλα όσα λες. Με τον ερχομό του μωρού και πάλι σοκ!Και, φαντάσου, το ήθελα το παιδί.

 

Οπότε καταλαβαίνω πώς νιώθεις και μάλιστα πολλές φορές έχω΄πει ότι αν για μένα όλη αυτή η εμεπιρία είναι ένα σοκ, για όσες δεν το είχαν προγραμματίσει, ΤΙ είναι???!!

 

Τώρα, εδώ και λίγους μήνες ήθελα δεύτερο μωρό. Και ήρθε. Εύκολα και γρήγορα. Διανύω την έβδομη βδομάδα και είμαι πάλι σε σοκ. Νέα άγχη και αγωνίες. Αλλά και πάλι το ήθελα.

 

Αλλά πλέον ξέρω. Ξέρω πως μέρα με τη μέρα θα έρθουν όλα, ναι το πρώτο μωρό είναι μεγάλη αλλαγή, αλλά είναι μια άλλη φάση-που βέβαια δεν περνάει ποτέ. Μην σκέφτεσαι την πμ (προ μωρού) ζωή σου. Είναι μια άλλη ζωή-δε θα σου πω καλύτερη ή χειρότερη, αυτό μόνο εσύ θα το πεις. Απλά είναι μια ΑΛΛΗ κατάσταση.

 

Σπούδασες?Αν ναι, θα καταλάβεις τι εννοώ. ¨οταν τελείωσαν οι σπουδές και γύρισες πίσω-όπου ήταν αυτό το πίσω-σκεφτόσουν συνέχεια τα φοιτητικά σου χρόνια?Μπορεί ναι, αλλά αυτό δε σε εμπόδισε να προχωρήσεις μπροστά, σε μια άλλη, ΝΕΑ κατάσταση της ζωής σου. Ελπίζω να μη σε μπερδεύω.

 

Ζήσε αυτή την κατάσταση και ΟΛΑ-πίστεψε με-θα έρθουν ομαλά και μέρα με τη μέρα.

 

Καλή συνέχεια και όλα καλά θα πάνε!!!!

 

ΥΓ. Είναι και οι ορμόνες ε??Μην περιμένεις να είσαι μόνιμα σε μια κατάσταση χαμόγελου και χαράς...Δεν είμαστε όλοι σαν τις διαφημίσεις. Κλείσε τα αυτιά σου στο ΤΙ πρέπει να νιώθεις-συνήθως ο κόσμος μας επιβάλλει το πρέπει-και άνοιξε την ψυχούλα σου σε όλα όσα ΕΣΥ νιώθεις-θετικά ή αρνητικά. Μη νιώθεις ενοχή αν νιώθεις άσχημα ή πιεσμένη. Στην εγκυμοσύνη και στη ζωή με το μωρό, ΟΛΑ τα συναισθήματα είναι φυσιολογικά. Μιλάω πάντα σύμφωνα με τα δικά μου πιστεύω και ίσως τίποτα από αυτά να μην ταιριάζουν σε σένα...

[mpoumpoukaki29]

Γεια σου και από εμένα!!!

 

Αυτό που περιγράφεις είναι μια κατάσταση την οποία βιώνουν οι περισσότερες έγκυες οπότε μην ανησυχείς ... και εγώ στ 1ο τρίμηνο δεν μπορώ να πω ότι ήμουν μες στην τρελή χαρά. Είχα πολλές αναφάλειες τύπου αν αξίζω να γίνω μητέρα, μήπως βιάστηκα και άλλα τέτοια ωραία! Στο β τρίμηνο ήμουν πολύ χαρούμενη και τώρα στο 3ο πάλι με πιάνουν οι φοβίες μου! Πιστεύω δηλ. θέλω να πιστεύω ότι όλα αυτά είναι θέμα ορμονών και θα μας περάσουν .... Αν το καλοσκεφτείς είναι ένας ρόλος για τον οποίο δεν έχουμε κάνει απολύτως καμία προετοιμασία ... βαδίζουμε σε άγνωστα μονοπάτια και το φυσιολογικό ειναι να έχουμε ανασφάλειες! Οπότε μην ανησυχείς ... θα τα λέμε και από εδώ και θα δίνουμε κουράγιο η μία στην άλλη !

[elepet]

Διανυω την 12η εβδομάδα της εγκυμοσύνης μου και η αλήθεια ειναι πως δεν είμαι χαρούμενη.

Δεν το είχα προγραματίσει και σχεδόν δεν ήθελα δεύτερο παιδι.Το πρώτο μήνα συνεχώς έκλαιγα..είχα άρνηση να δεχτώ τη νέα πραγματικότητα..αυτη που με ηθελε μάνα δύο πλέον παιδιών.Μετά απο μια εσωτερική πάλη με τον εαυτό μου...σταμάτησα να κλαίω..και είπα..ΔΕΞΟΥ ΤΟ! Αυτή είναι η νέα σου ζωή...άλλαξες σελίδα..ίσως να ήταν ώρα..ίσως έτσι έπρεπε να γίνει..ΔΕΞΟΥ ΤΟ! Δέξου τα συναισθήματα σου..μην αισθάνεσαι άσχημα για όσα νιώθεις..είναι αυτό που είσαι..δεν είμαστε τέλειοι...απλά όταν η ζωή μας αλλάζει όλα μας φένονται βουνό..έξω απο μας ...ξένα προς εμάς! Όταν όμως η αλλαγή έρθει..και όταν δεχτούμε την νεα πραγματικότητα..τίποτα δεν θα μας θυμίζει το παρελθόν..και ξέρεις κατι? Δεν θα θέλεις την προηγούμενη ζωή σου.Όλα θα τα δεις να συμβαίνουν....μην αγχωνεσαι...με το καλο το μωρακι σου!

[ANGEL51]

Εμενα το βιολογικο μου ρολοι χτυπουσε απο παρα πολυ νωρις! Ηθελα σαν τρελη να γινω μανουλα, να βιωσω τα παντα, την εγκυμοσυνη, την γεννα, την μητροτητα... Παντρευτηκα και σε δυο μηνες που μου φανηκαν δυο αιωνες, εμεινα εγκυος...Μονο καλα δεν το πηρα, τους πρωτους 6 μηνες ημουν στα μαυρα μου τα χαλια, μονο ψυχολογικα ομως, εκλεγα συνεχεια μα συνεχεια, αρνητικες σκεψεις και μονο, δεν ημουν ευχαριστημενη με τιποτα... Οταν γεννησα ολα αλλαξαν, δεν υπηρχε τιποτα προηγουμενο, καταλαβα οτι περασα μια βαρβατη καταθλιψη λογω ορμονων οπως η επιλοχια που ευτυχως δεν με αγγιξε... Μην ανυσηχεις για τιποτα και μην ακους κανεναν, μολις παρεις στην αγκαλιτσα σου το αγγελουδι σου θα περασουν ολα... Με το καλο!!!!

[Danielaki]

.Μονο καλα δεν το πηρα, τους πρωτους 6 μηνες ημουν στα μαυρα μου τα χαλια, μονο ψυχολογικα ομως, εκλεγα συνεχεια μα συνεχεια, αρνητικες σκεψεις και μονο, δεν ημουν ευχαριστημενη με τιποτα... Οταν γεννησα ολα αλλαξαν, δεν υπηρχε τιποτα προηγουμενο, καταλαβα οτι περασα μια βαρβατη καταθλιψη λογω ορμονων οπως η επιλοχια που ευτυχως δεν με αγγιξε... Μην ανυσηχεις για τιποτα και μην ακους κανεναν, μολις παρεις στην αγκαλιτσα σου το αγγελουδι σου θα περασουν ολα... Με το καλο!!!!

Μια απ τα ιδια..μεγαλο σοκ στα 19 να μαθαινεις οτι εισαι εγκυος..οποτε φαντασου οτι υπαρχουν και "χειροτερα"

 

ευχομαι σε ολες μια ομορφη και τελειωμηνη εγκυμοσυνη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[Coraline]

Καταρχήν Don't panic ( όπως λέει και το HHGG). Υπάρχουν πολύ περισσότερες γυναίκες εκεί έξω που νιώθουν όπως εσύ ( για εμένα αυτό που λένε η εγκυμοσύνη είναι η πιο γλυκειά περίοδος είναι ένας μεγάλος μύθος που τον φτιάξαν οι διαφημηστές). Ένιωθα έτσι χάλια σε όλη την διάρκεια της πρώτης εγκυμοσύνης και μόλις γέννησα εξαφανίστηκαν όλες αυτές οι σκέψεις με την μία. Τώρα την δεύτερη φορά άρχισα να νιώθω έτσι από την 5η εβδομάδα και έχω καταλήξει ότι πρέπει να είναι ορμονικό ( κάτι σαν PMS αλλά επί 10). Περιμένω υπομονετικά να τελειώσει το ορμονικό πάρτυ της εγκυμοσύνης και να χαρώ την οικογενεια μου.

[my_Kelly]

Οι ανησυχίες σου είναι απολύτως φυσιολογικές. Είμαι από τις γυναίκες εκείνες που το να γίνουν μητέρες δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Έλεγα ότι εντάξει, πώς κάνουν έτσι αυτές...(για τις φίλες μου που έκαναν παιδιά). Μάλιστα όταν έμεινα έγκυος ήμουνα μόνο 3 μήνες μαζί με τον άντρα μου, σε σχέση και όχι σε γάμο. Όταν το έμαθα όμως, κάτι άλλαξε μέσα μου στη στιγμή. Το ήθελα αυτό το μωρό και ζούσα την απόλυτη ευτυχία. Μετά από τις πρώτες μέρες όμως, ήρθε η πραγματικότητα. Άρχισα να συνειδητοποιώ τι συμβαίνει και τι θα συμβεί στο μέλλον. Φόβοι, εφιάλτες, ανησυχίες, αγωνίες, όλα στην ημερήσια διάταξη. Κάθε φορά στο μικροβιολόγο πάθαινα σοκ με τις ενέσεις, κάποιες φορές λιποθύμησα κιόλας. Το έπαιζα όμως χαρούμενη στους άλλους για να μην με κοιτάνε σαν ούφο.

Η μόνη που μίλησα ήταν η κολλητή μου, η οποία έχει κάνει 2 παιδάκια, το ένα στα 23 της και το άλλο στα 30, αφού είχε εδώ και 5 χρόνια διαγνωστεί με σκλήρυνση κατά πλάκας. Η Μαρία λοιπόν μου είπε πως δεν υπάρχει καμιά συμβουλή να μου δώσει, η κάθε γυναίκα τραβάει τα πάνδεινα για να φέρει στον κόσμο το παιδάκι της και το μόνο που πρέπει να σκέφτομαι είναι πως εγώ θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ, κι από εκεί και πέρα να εμπιστεύομαι το γιατρό μου και τον θεό μου. Και τα βρήκα λογικότατα αυτά που μου είπε...

Θα δεις, θα στρώσουν τα πράγματα. Η ψυχολογία σου θα φτιάξει μόνο όταν θα έχεις γεννήσει και θα έχεις στην αγκαλιά σου το παιδάκι σου. Προς το παρόν ΥΠΟΜΟΝΗ, και ξαναγράψε μας τα συναισθήματά σου εκεί κάπου στην 20η εβδομάδα, όταν θα νιώσεις για πρώτη φορά το μωρό σου να κλωτσάει!!!

[Thanoula]

Κορίτσι μου δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια που να είναι ψυχολογικά έτοιμη. Εγώ ήθελα παιδί και συνειδητά προσπάθησα να μείνω έγκυος. Όταν είδα το θετικό τεστ.... δεν ένιωσα τίποτα. Δεν πήδηξα από τη χαρά μου, δεν έκλαψα, δεν,δεν και δεν. Τίποτα. Αν ένιωσα κάποιο συναίσθημα ήταν χαρά που είμαι γόνιμη. Τώρα είμαι στην έβδομη εβδομάδα και δεν έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι έγκυος. Το μόνο που αισθάνομαι είναι θυμός με όσους μου λένε ότι είναι η καλύτερη περίοδος της ζωής μου (άντρας το είπε αυτό, σίγουρα) και μόνιμος φόβος μην το κάθε τι που αισθάνομαι στο σώμα μου είναι κάτι που φέρει μια αποβολή. Δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι μέσα μου έχω ένα παιδί, φοβάμαι την κάθε κίνηση, κάθε φορά που πάω στην τουαλέτα είναι ένα τεστ γιατί φοβάμαι μην δω αίμα, νυστάζω, είμαι συνέχεια κουρασμένη, δεν μπορώ να φάω από το πρήξιμο και θέλω να δείρω όλο τον κόσμο ή να κλαίω ασταμάτητα.....Και κάποιοι σου μιλάνε για ευδαιμονία...

ΟΜΩΣ: κάποια στιγμή αυτά θα περάσουν, αν θέλει ο Θεός (και η Φύση) θα έχω ένα μωρό στην αγκαλιά μου το οποίο θα αγαπήσω (αφού αγαπάω τον ανιψιό μου, δεν θα αγαπήσω και το δικό μου παιδί και όπως θα έκανα και για τον άντρα μου θα στερηθώ τα πάντα προκειμένου αυτό να έχει όσο το δυνατόν περισσότερα...

[Thanoula]

Και να προσθέσω αυτό που λένε στο χωριό μου "ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΘΕΛΕΙ ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ ΑΓΑΠΗ". Και ναι, επίτηδες το φωνάζω για να το ακούσουμε όλες οι καινούριες και να μας μπει καλά στο μυαλό. Δεν θα σου ζητήσει λεφτά, θα σου ζητήσει αγκαλιά, χάδι και χαμόγελο. Και είμαι σίγουρη ότι αυτά μπορείς να του τα δώσεις και με το παραπάνω.

[gentriana]

Περίμενα ίσως ένα λιθοβολισμό από τρισευτυχισμένες μανούλες που πάντοτε ήξεραν τι ήθελαν... Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη συμπαράσταση και είναι ανακουφιστικό να ακούω ότι νιώθουν άσχημα ακόμη και γυναίκες που επιδίωκαν μια εγκυμοσύνη. Πράγματι νιώθω ενοχές για τα συναισθήματά μου, νιώθω σαν εξωγήινη, και δεν είναι εύκολο να τα εκδηλώνω. Να σκεφτείς ότι αποφεύγω να κοιτάζω την κοιλιά μου που φουσκώνει ανεπαίσθητα μόλις. Τρομάζω. Και μετά σκέφτομαι πόσο μας έχει διαβρώσει ο πολιτισμός, πόσο έχουμε απομακρυνθεί από τη φύση, που μια τόσο απόλυτα φυσική διαδικασία για τη γυναίκα μπορεί να της προκαλεί τρόμο και αγωνία και κατάθλιψη και δεν ξέρω κι εγώ τι...

[SoHappy]

Το δικό μου βιολογικό ρολόι δεν είχε χτυπήσει (μάλλον ξέμεινε από μπαταρία) παρότι σε λίγο κλείνω πλέον τα 34. Έμεινα αναπάντεχα έγκυος τον Ιούνιο, παντρεμένη μόλις ένα μήνα, έχοντας βέβαια ελεύθερες σχέσεις εδώ και ένα χρόνο, χωρίς όμως να επιδιώκω κάτι (έχω και μία μόνο λειτουργική σάλπιγγα και ενδομητρίωση), είχα εναποθέσει το ζήτημα στο θεό, στο σύμπαν. Φαίνεται πως το σύμπαν για κάποιο λόγο ήθελε να γίνω μητέρα και πλέον θεωρώ αυτή τη σύλληψη ένα μικρό θαύμα. Παρότι δεν έχω θρησκευτικά πιστεύω, φαίνεται πως αυτός ο γάμος ή η ενέργεια όσων μας ευχήθηκαν έπαιξε κάποιο ρόλο...

 

 

Προφανως το πρόβλημα είναι πιο βαθύ....

Δεν καταλαβαίνω πως μένεις αναπάντεχα εγκυος, χωρίς να επιδιώκεις κάτι, ενω προσπαθείς ελευθερα 1 χρόνο, κ η ενεργεια όσων ευχήθηκαν έπαιξε κάποιο ρόλο σου έφερε αυτό το θαύμα! Πολύ μπερδεμένα όλα αυτά.

 

Αυτό που πρεπει να κάνεις κατα την γνώμη μου είναι μια εσωτερική αναζήτηση και ένα διάλογο με τον εαυτό σου, να ξεμπερδεψεις τις σκέψεις σου..Όλα τα άλλα θα έρθουν!

[aliki1983]

Καλησπέρα και από μένα. Όντως μπράβο στην gentriana που άνοιξε αυτό το θέμα. Πιστεύω ότι όλες μας λίγο πολύ αντιμετωπίζουμε κάποιες φοβίες σχετικά με την εγκυμοσύνη.

Έτσι και εγώ θέλω τη βοήθειά σας και να μου πείτε τη γνώμη σας. Εγώ όταν έμαθα ότι είμαι έγκυος χάρηκα πάρα πολύ και ούτε φοβάμαι τι θα γίνει αύριο ή με τον τοκετό.

Το θέμα είναι ότι έχω πανικοβληθεί με το θέμα ότι φοβάμαι ότι με ότι κάνω θα κάνω κακό στο μωρό μου. Κάνω 2 υπέρηχους σε σύντομο χρονικό διάστημα ? θα κάνω κακό στο μωρό (παρόλο που μου έχουν πει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα), θα φάω φέτα? θα πάθω λιστέρια και θα πάθει κακό το μωρό. Θα χαιδέψω γάτα?? Θα πάθω τοξοπλασμα (μιας και δεν έχω αντισώματα) θα πάθει κακό το μωρο. Θα φτερνιστώ? Θα πάθει κακό το μωρό. κλπ

Ειλικρινά είμαι τόσο φοβισμένη μην κάνω κακό στο μωρό μου. Πείτε μου..υπάρχει κάποια κοπέλα που να έχει αυτούς τους φόβους?? Δεν ξέρω τι να κανω και δεν μπορώ να απολαύσω την εγκυμοσύνη μου.

Εσείς το νιώθετε όλο αυτό???

Σας ευχαριστω

[elena 79]

Γεια σε όλες, είμαι πολύ φρέσκια στο φόρουμ, έχω μεγάλη ανάγκη να επικοινωνήσω με άλλες γυναίκες που περνούν εγκυμοσύνη ή έχουν ήδη γίνει μητέρες. Δεν έχω δει άλλες παρόμοιες σκέψεις στο φόρουμ, αλλά υποθέτω ότι κάπου εκεί έξω όλο και κάποιες θα υπάρχουν να συμμερίζονται ή έστω να κατανοούν τις δικές μου αγωνίες.

 

Το δικό μου βιολογικό ρολόι δεν είχε χτυπήσει (μάλλον ξέμεινε από μπαταρία) παρότι σε λίγο κλείνω πλέον τα 34. Έμεινα αναπάντεχα έγκυος τον Ιούνιο, παντρεμένη μόλις ένα μήνα, έχοντας βέβαια ελεύθερες σχέσεις εδώ και ένα χρόνο, χωρίς όμως να επιδιώκω κάτι (έχω και μία μόνο λειτουργική σάλπιγγα και ενδομητρίωση), είχα εναποθέσει το ζήτημα στο θεό, στο σύμπαν. Φαίνεται πως το σύμπαν για κάποιο λόγο ήθελε να γίνω μητέρα και πλέον θεωρώ αυτή τη σύλληψη ένα μικρό θαύμα. Παρότι δεν έχω θρησκευτικά πιστεύω, φαίνεται πως αυτός ο γάμος ή η ενέργεια όσων μας ευχήθηκαν έπαιξε κάποιο ρόλο...

 

Το θέμα είναι πως η αρχική μου αντίδραση ήταν απόλυτος πανικός. Παρότι είμαι πλέον πιο ψύχραιμη, δεν μπορώ να συμμεριστώ αυτή την απόλυτη ευδαιμονία των περισσότερων έγκυων γυναικών. Συνήθως σκέφτομαι πως δεν θα τα καταφέρω, ότι είμαι ακατάλληλη για αυτή τη δουλειά, με φοβίζουν πολύ οι αλλαγές στη ζωή μου, ο τοκετός μου φαίνεται ανυπέρβλητος, ανησυχώ βέβαια πάρα πολύ για την υγεία του μωρού μου, για τις οικονομικές ευθύνες, για τον κόσμο στον οποίο θα το φέρω κτλ. Αποτέλεσμα να νιώθω συνέχεια μαραμένη.

 

Θα ήθελα, αν κάποια γνωρίζει, να μου προτείνει κάποιους τρόπους ή κάποια βιβλία ή οτιδήποτε τελος πάντων ώστε να βελτιωθεί η ψυχολογία μου, γιατί ανησυχώ πως με τις αρνητικές μου σκέψεις θα επηρεάσω άσχημα την πορεία της εγκυμοσύνης μου. Ο άντρας μου με στηρίζει, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει αρκετά. Δεν έχω κανέναν να μπορώ να μιλήσω και να καταλαβαίνει ή να μπορεί να με βοηθήσει. Όλοι απλώς απορούν με μένα που δεν είμαι λιγωμένη από ευτυχία. Πιθανόν και όσες το διαβάζετε αυτό...

 

 

Πολλά από τα συναισθήματα που νιώθεις τα έχω νιώσει κι εγώ, φαντάζομαι κι άλλες. Δικαιολογημένες οι φοβίες σου. Πολλές δεν είμαστε έτοιμες ψυχολογικά. Άλλωστε δεν είναι μικρό πράγμα να φέρνεις έναν άλλο άνθρωπο στον κόσμο. Και εγώ μην νομίζεις ότι πετάω και απ' την χαρά μου, κι εμένα με απασχολούν διάφορα θεματάκια, που δεν τα συζητώ με κανέναν. Όχι γιατί πιστεύω ότι δεν θα με καταλάβει αλλά γιατί δεν θα μπορεί να νιώσει όσο κι αν προσπαθήσει ότι νιώθω εγώ. Οπότε δεν είσαι η μόνη......είναι κι άλλες που παιρνούν κάποιες φάσεις δύσκολες.

[peny]

Μην φοβάσαι δεν κατέβηκες από τον Αρη! Αν σε παρηγορεί και εγώ τα ίδια σκεφτόμουν και πολλές άλλες όπως βλέπεις. Εκανα και εγώ αυτές τις σκέψεις και τρόμαζα στην ιδέα πως ένας άνθρωπος θα εξαρτάται από εμένα. Εγώ, σκεφτόμουν, δεν ξέρω αν μπορώ να φροντίσω τον εαυτό μου και θα έχω και ένα μικρούλι? Όμως η φύση έχει φροντίσει για όλα! Εχει γίνει πλέον 2,5 χρονών αντράκι και μου λέει μανούλα και λιώνω!

Και να φανταστείς ότι δεν ημουν από εκείνες που τα πήγαινα καλά με τα παιδιά. Από τότε που έκανα το δικό μου αγαπάω όλα τα παιδιά του κόσμου.

Εμένα εκτός των άλλων δεν μου αρεσε η εγκυμοσύνη μου! Και τώρα που το συζητάμε για δεύτερο αυτό που σκέφτομαι πως θα περάσουν οι 9 μήνες με εμετούς, με καούρες που δεν μπορείς να κουνηθείς κτλ.Αυτό που λένε νιώθω το μωρό και τρελαίνομαι ποτέ δεν μπόρεσα να το καταλάβω. Εντάξει είναι ωραίο να σκέφτεσαι πως έχεις μια ψυχούλα μικρή μέσα σου αλλά δεν το συνειδητοποιείς (εγώ τουλάχιστον)

[aliki1983]

Γεια σε όλες, είμαι πολύ φρέσκια στο φόρουμ, έχω μεγάλη ανάγκη να επικοινωνήσω με άλλες γυναίκες που περνούν εγκυμοσύνη ή έχουν ήδη γίνει μητέρες. Δεν έχω δει άλλες παρόμοιες σκέψεις στο φόρουμ, αλλά υποθέτω ότι κάπου εκεί έξω όλο και κάποιες θα υπάρχουν να συμμερίζονται ή έστω να κατανοούν τις δικές μου αγωνίες.

 

Το δικό μου βιολογικό ρολόι δεν είχε χτυπήσει (μάλλον ξέμεινε από μπαταρία) παρότι σε λίγο κλείνω πλέον τα 34. Έμεινα αναπάντεχα έγκυος τον Ιούνιο, παντρεμένη μόλις ένα μήνα, έχοντας βέβαια ελεύθερες σχέσεις εδώ και ένα χρόνο, χωρίς όμως να επιδιώκω κάτι (έχω και μία μόνο λειτουργική σάλπιγγα και ενδομητρίωση), είχα εναποθέσει το ζήτημα στο θεό, στο σύμπαν. Φαίνεται πως το σύμπαν για κάποιο λόγο ήθελε να γίνω μητέρα και πλέον θεωρώ αυτή τη σύλληψη ένα μικρό θαύμα. Παρότι δεν έχω θρησκευτικά πιστεύω, φαίνεται πως αυτός ο γάμος ή η ενέργεια όσων μας ευχήθηκαν έπαιξε κάποιο ρόλο...

 

Το θέμα είναι πως η αρχική μου αντίδραση ήταν απόλυτος πανικός. Παρότι είμαι πλέον πιο ψύχραιμη, δεν μπορώ να συμμεριστώ αυτή την απόλυτη ευδαιμονία των περισσότερων έγκυων γυναικών. Συνήθως σκέφτομαι πως δεν θα τα καταφέρω, ότι είμαι ακατάλληλη για αυτή τη δουλειά, με φοβίζουν πολύ οι αλλαγές στη ζωή μου, ο τοκετός μου φαίνεται ανυπέρβλητος, ανησυχώ βέβαια πάρα πολύ για την υγεία του μωρού μου, για τις οικονομικές ευθύνες, για τον κόσμο στον οποίο θα το φέρω κτλ. Αποτέλεσμα να νιώθω συνέχεια μαραμένη.

 

Θα ήθελα, αν κάποια γνωρίζει, να μου προτείνει κάποιους τρόπους ή κάποια βιβλία ή οτιδήποτε τελος πάντων ώστε να βελτιωθεί η ψυχολογία μου, γιατί ανησυχώ πως με τις αρνητικές μου σκέψεις θα επηρεάσω άσχημα την πορεία της εγκυμοσύνης μου. Ο άντρας μου με στηρίζει, αλλά δεν μπορεί να καταλάβει αρκετά. Δεν έχω κανέναν να μπορώ να μιλήσω και να καταλαβαίνει ή να μπορεί να με βοηθήσει. Όλοι απλώς απορούν με μένα που δεν είμαι λιγωμένη από ευτυχία. Πιθανόν και όσες το διαβάζετε αυτό...

 

Καλησπέρα. Καταρχάς μπράβο γι αυτό το θέμα γιατί λίγο πολύ όλες μας έχουμε τα δικά μας.

Αυτό που θα σου πω εγώ είναι να μην πανικοβάλεσαι γιατί ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα να προσαρμόζεται στα πάντα. Το σοκ είναι φυσικό για ολους. Είναι μία μεγάλη αλλαγή στη ζωή του ανθρώπου και κάθε αλλαγή φέρνει τις ανασφάλειές και τους φόβους της. Θα δεις. Όλα θα πάνε καλά. Και ότι θες, μη ξεχνάς ότι είμαστε εδώ για να βοηθάει η μία την άλλη, γιατί όλες μας λίγο πολύ περνάμε τα ίδια.

[zeta77]

ειμουνασ σε πανικο ολα τα φοβομουνα και ειχα και τους αλλους να μου λενε τωρα θα γινεις μανα ετσι θα φοβασαι παντα.τριχες φοβαμαι λογικα και περναω ζαχαρη με την μπουμπουκα μου πιο πολυ απο ολους το μωρακι σου θα σε βοηθησει να ξεπερασεις ολους τους φοβους σου μεχρι τοτε λιγη υπομονη και φαε καλε φετα ελεος!

[kounelitsa]

( για εμένα αυτό που λένε η εγκυμοσύνη είναι η πιο γλυκειά περίοδος είναι ένας μεγάλος μύθος που τον φτιάξαν οι διαφημηστές).

 

Αυτό ξαναπες το...εγώ ήθελα σαν τρελή παιδί, κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είχα ολο εμετους, ζαλάδες (ούτε από το κρεβάτι δεν μπορούσα να σηκωθω!!! ..) μεχρι και στον ένστο είχα!!! Από καούρες άλλο τίποτα, βάρος κλπ..αλλά όταν είδα το μικράκι μου έπαθα "έρωτα"!!!! Όταν φύγαμε από το μαιευτήριο ήρθε η επόμενη φάση........ολοήμεροι θηλασμοί και να μη χορταίνει...όλη μέρα κλάμα, κολικοί ..ύπνος μηδεν.(δεν ήξερα οτι ο άνθρωπος αντέχει τόσο χωρίς ύπνο...) αλλά ότι και αν ήταν όλα αυτα δεν τα αλλάζω με ΤΙΠΟΤΑ....είναι η απόλυτη χαρα!!!!!!!!

Η μεγαλύτερη βοήθεια ήταν ο άντρας μου, χωρίς εκείνος δεν θα είχα καταφέρει τίποτα και τον ευχαριστώ.

Αν έχεις ανθρώπους που σε υποστηρίζουν (και αν δεν έχεις πίστεψέ με έχεις τον εαυτό σου) μη φοβάσαι τίποτα, αλλάζει η ζωή μας αλλά προς το καλύτερο!!!!!!!

[gentriana]

Το θέμα είναι ότι έχω πανικοβληθεί με το θέμα ότι φοβάμαι ότι με ότι κάνω θα κάνω κακό στο μωρό μου. Κάνω 2 υπέρηχους σε σύντομο χρονικό διάστημα ? θα κάνω κακό στο μωρό (παρόλο που μου έχουν πει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα), θα φάω φέτα? θα πάθω λιστέρια και θα πάθει κακό το μωρό. Θα χαιδέψω γάτα?? Θα πάθω τοξοπλασμα (μιας και δεν έχω αντισώματα) θα πάθει κακό το μωρο. Θα φτερνιστώ? Θα πάθει κακό το μωρό. κλπ

Ειλικρινά είμαι τόσο φοβισμένη μην κάνω κακό στο μωρό μου. Πείτε μου..υπάρχει κάποια κοπέλα που να έχει αυτούς τους φόβους?? Δεν ξέρω τι να κανω και δεν μπορώ να απολαύσω την εγκυμοσύνη μου.

Εσείς το νιώθετε όλο αυτό???

Σας ευχαριστω

 

Αλίκη, μάλλον αγγίζεις τα άκρα, εντάξει οι γατούλες καλύτερα να μένουν μακριά προς το παρόν, αν και απ' όσο ξέρω στα κακά τους βρίσκεται ο πιθανός κίνδυνος, οπότε φαντάζομαι αν χαϊδέψεις και μια γατούλα και μετά πλυθείς καλά δεν τρέχει και τίποτα, φτάνει να μην κοιμάστε και να μην τρώτε μαζί!

Για τη φέτα δεν το ήξερα... Μου άνοιξες νέους ορίζοντες!

Εγώ είμαι σχετικά πιο ψύχραιμη, προσπαθώ να έχω εμπιστοσύνη σ' αυτό που λένε θεό; τύχη; συμπαντική ενέργεια; γιατί άλλωστε είναι τόσοι πολλοί οι κίνδυνοι που είναι αδύνατο να φυλαχτείς τελικά και να εξασφαλίσεις ότι στο δικό σου μωρό δε θα συμβεί κάτι. Μπορείς να φτάσεις στην παράνοια.

Εκεί που αγχώνομαι πάρα πολύ είναι όταν πάω στο γιατρό. Στο δεύτερο υπέρηχο που έκανα φοβόμουν ότι θα μου πει πως το έμβρυο δε μεγάλωσε. Μια χαρά ήτανε, αλλά έπεται συνέχεια. Σύντομα θα πρέπει να πάω για αυχενική κλπ. και φυσικά τρέμω...

[babystar]

Χμ...Η φετούλα δε φταίει σε τίποτα βρε κορίτσια...Μόνο τα μαλακά τυριά και γενικά τα τυριά που το γάλα τους δεν είναι βρασμένο. http://www.babybaby.gr/showarticle.jsp;jsessionid=7EBEF30BC69894964ED4ECA0041FADF6?CMRCode=11PUSPBK1&CMCCode=&extLang=

 

Επίσης, και να κοιμάστε με γατούλα δεν έγινε τίποτα-στην πρώτη μου εγκυμοσύνη κοιμόμουν με δυο, απλά φρόντιζα να ΜΗΝ αλλάζω την άμμο τους με τα κακά τους-το είχε αναλάβει ο σύζυγος όλους τους μήνες εκείνο το διάστημα...Πιο πολύ να φοβάστε τα ωμά κρέατα-ακόμα και διαφορετικό πάγκο κοπής χρειάζονται τα κρέατα κτλ κτλ

http://www.babybaby.gr/showarticle.jsp?CMRCode=11PUSSRQR&CMCCode=020109&extLang=

 

Ενημνέρωση, ενημέρωση και ενημέρωση...Αλλά όχι ημιμάθεια...Είναι χειρότερη από την άγνοια. Μην πανικοβάλλεστε..Συγγνώμη κιόλας...

[Kiriakoula]

Είναι πολύ περίεργο το συναίσθημα που έχει καταλάβει και εμένα όντως. Μετά απο μια άτυχη εγκυμοσύνη, που διέκοψα στην 22η εβδομάδα λόγω προβλήματος, μπορώ να πω τώρα πλέον το εξής: Η πρώτη μου εγκυμοσύνη, ήρθε.... ασυνείδητα. Απλά χωρις να το σκεφτώ μόλις παντρέυτηκα με θρησκευτικό (ημουν 1 χρονο με πολιτικο πριν) σταμάτησα τα αντισυλλυπτικά και μέσα σε ένα μηνα έμεινα έγκυος. Δεν πέταξα απο την χαρά μου ούτε εγώ, και όντως και εγώ χάρηκα που έμεινα αμέσως και ήμουν γόνιμη. Πέρασα μια εγκυμοσυνη όλο φοβίες και άγχος, καμουφλάρωντας την χαρά μου πισω απο ένα "κάτσε να δούμε αν θα πάνε όλα καλά". Και τελικά δεν πηγαν. Και πάλι ψύχραιμα το πήρα. Ενα βηματάκι κάθε φορά και πέρασε και αυτο. Τώρα, ενάμιση χρόνο μετα, προσπαθούμε για μωρό πάλι. Και να που έχουν περάσει 5 μηνες χωρις αποτέλεσμα. Και πάλι, καθε φορα που έχω πονους σαν περιόδου, και ειμαι στις μερες που περιμένω, πάω στην τουαλέτα και σκέφτομαι..... αν δω αίμα, θα μου κοπούν τα ποδια. Αν κάνω όμως τεστ και ειμαι έγκυος πάλι θα μου κοπουν.......

Είναι όλα θέμα ψυχολογίας τελικά. Ο χρονος βοηθάει. Στο να συνειδητοποιήσεις τι αισθάνεσαι πάνω απ'όλα.

[Coraline]

Εγώ τελικά ( επειδή κάθισα και το σκέφτηκα λίγο τις προηγούμενες μέρες) το μεγαλύτερο άγχος που έχω είναι μήπως δεν μπορώ να φροντίσω καλά το κοριτσάκι μου που είναι ενός έτους και κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης ( αν βαρύνω και δεν μπορώ να την σηκώνω, αν χρειαστεί να μείνω στο κρεβάτι και δεν μπορώ να παίζω μαζί της κτλ) και μετά αν θα έχω αρκετό χρόνο για αυτή. Δεν θέλω να με στερηθεί το μωρό μου επείδη έρχεται ένα άλλο απρογραμμάτιστο μωρό. Άσε που νομίζω ότι όσο αγαπάω τη μικρή δεν θα αγαπήσω άλλο παιδί, αυτή θα είναι πάντα η πρώτη, όλα τα πράγματα θα είναι καινούργια μαζί της, το δεύτερο παιδί απλά θα ακολουθεί. Βέβαια και αυτό δεν φταίει σε τίποτα που θα είναι πιο μικρό, δεν το επέλεξε. Κάτι τέτοια σκέφτομαι και λέω καλύτερα να μείνω με ένα παιδί.

[souzi201]

Κορίτσια καλησπέρα, όλες αυτές οι ανησυχίες που έχουμε κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης είναι φυσιολογικές και κατά τη γνώμη μου δείχνουν πως θέλουμε να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τη νέα ζωούλα που θα φέρουμε στον κόσμο.

Έπειτα η μητρότητα είναι ένα πολύ σύνθετο θέμα και σηματοδοτεί την μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μας, αλλά και στη σχέση μας με τον εαυτό μας. Πρώτα απ' όλα αλλάζει τόσο πολύ το σώμα μας, και μόνο αυτό από μόνο του πυροδοτεί πολλά άγχη μέσα μας.

Η ανάγκη για επικοινωνία που γράφει η gentriana είναι αυτό που μας βοηθά να επεξεργαστούμε όλα αυτά τα θέματα, γι' αυτό και το φόρουμ θεωρώ ότι προσφέρει πολύτιμη βοήθεια

Πιστεύω ότι αν ήμασταν μαμάδες με όλες τις λύσεις από πριν και χωρίς κανένα άγχος, αυτό θα έπρεπε να μας προβληματίσει.

[Aeriko]

Κι εγώ που προσπάθησα πολύ για να μείνω έγκυος όταν ήρθε το πολυπόθητο μετά την πρώτη χαρά ένιωθα χάλια... τόσο που ένιωθα και τύψεις...

 

Όλα θα περάσουν με την επαναφορά των ορμονών κορίτσια Και αυτό δεν θα γίνει με την γέννα... θα γίνει σιγά σιγά, σταδιακά...

 

Παρόλο που αυτό το παιδί το ήθελα όσο τίποτα άλλο στον κόσμο όταν την είδα να βγαίνει ενώ περίμενα να με κατακλύσουν χιλιάδες συναισθήματα μου καρφώθηκε απλά μια ερώτηση στο μυαλό: "Και τώρα τι;" Όταν μου την έφεραν την επόμενη μέρα, την πήρα αγκαλιά και δεν το πίστευα! Για πολύ καιρό μετά δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί... Όταν όμως άρχισαν να υποχωρούν οι ορμόνες και το μικρό μου άρχισε να πιάνει και να χαμογελάει και να αλληλεπιδρά εκεί άρχισε να χτίζεται μια σχέση στην οποία προσθέτουμε και οι δύο λιθαράκια κάθε μέρα... Η αγωνία "θα γίνω καλή μητέρα" αντικαθίσταται από το "θα είναι καλά το παιδί μου και αυριο;" και τελικά δεν έχει σημασία αν θα είσαι καλή μητέρα ή όχι... αρκεί να είσαι εκεί... να το ζεις... έτσι το αποτέλεσμα είναι σίγουρο!

 

Όσο για την προηγούμενη ζωή... πάντα κάτι έλειπε τελικά και ας τα είχαμε όλα

 

Εκμεταλλευτείτε το χρόνο της εγκυμοσύνης για σας και μόνο για σας... Διαβάστε για τις απορίες σας και περιποιηθείτε τον εαυτό σας... Ξαναγαπήστε τον για να σας αγαπήσει κι εκείνος και ό,τι αυτός περιέχει