Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

Recommended Posts

Posted

ΚΑΛΗΜΕΡΑ,

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 16 ΜΗΝΩΝ.......ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ.....ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ.ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΙΠΛΑ.ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ.ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ, ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ?ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ?ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ Ο ΙΔΙΟΣ?...ΔΕΝ ΞΕΡΩ......

ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΔΕΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΜΕΣΩΣ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ, Η ΖΗΤΑΕΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?

ΔΩΣΤΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ.......


Διαφημίσεις


Posted
ΚΑΛΗΜΕΡΑ,

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 16 ΜΗΝΩΝ.......ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ.....ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΘΟΛΟΥ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ.ΚΑΝΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΑΖΙ ΤΟΥ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΙΠΛΑ.ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟΝ.ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ, ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ.ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ?ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ?ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ Ο ΙΔΙΟΣ?...ΔΕΝ ΞΕΡΩ......

ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ, ΟΤΑΝ ΔΕΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΑΜΕΣΩΣ ΚΛΑΙΕΙ ΚΑΙ ΤΡΕΧΕΙ ΣΕ ΜΕΝΑ, Η ΖΗΤΑΕΙ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΑΣ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΑΓΚΑΛΙΑ Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?

ΔΩΣΤΕ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ.......

 

Εγώ το βρίσκω πολυ ωραίο σε σημείο να σε ζηλεύω! :) Σιγά σιγά θα το ξεπεράσει...μην αγχώνεσαι και μην στενοχωριέσαι αντιθέτως να καμαρώνεις

Posted

Βοηθήστε στη διατήρηση της λειτουργικότητας του forum κάνοντας χρήση της αναζήτησης & αναφοράς.  Αν παρατηρήσετε κάποια δημοσίευση που θεωρείτε περίεργη επιθετική ή ενάντια στους κανόνες κάντε αναφορά δημοσίευσης  Οδηγίες για το πως γίνεται η αναφορά δείτε εδώ   Ευχαριστούμε

Ακολουθήστε μας και στο Instagram:

follow_insta.png.f136a60ab3d6a108659752cf6fcc0a5a.pngfollow_cafe.jpg.0bc77dbbb8cab70c6c8919c95cac08b8.jpg

 

  • 1 month later...
Posted

Εϊμαι πολύ προβληματισμένη και ανήσυχη..Θα προσπαθίσω εν συντομία να σας πω γιατί, ώστε να μου δώσετε καμία συμβουλή..

Αισθάνομαι ότι το παιδί μου είναι υπερβολικά κολλημένο πάνω μου. Χθες το απόγευμα πήγαμε σε μια φίλη μου (στο σπίτι τους) που εχει εναν γιο ίδια ηλικία με το δικό μου. Όλο το απόγευμα μου το έβγαλε ξινο..Ήταν συνέχεια κολλημένος πάνω μου και συνέχεια φώναζε "μαμά". Λυπάμαι που το λέω αλλά από το καλοκαίρι και μετά έχω βαρεθεί να ακούω την λέξη αυτή! 100 φορές το λεπτό. Στην αρχή πήγε έκανε προσπάθειες να πάρει κάποια παιχνίδια, ο άλλος του τα έπαιρνε μέχρι που παράτησε τις προσπάθειες και γύρναγε σε μένα φωνάζοντας μαμα για να βοηθήσω προφανώς την κατάσταση -κάτι που ξέρω πως δεν πρέπει να κάνω- . Του ελεγα "πες του να στο δώσει". Οταν κάποια στιγμή εξηγήσαμε στο αλλο παιδάκι οτι πρέπει κι αυτός να παίξει με κάτι και του έδωσε 2 αυτοκινητάκια τα έφερνε πάνω μου και τα κουνούσε. Του έλεγα πηγαινε εκεί (ειχε ένα μικρο τοιχο) να τα κάνεις βουν βουν, φώναζε μαμα και με τράβαγε από το χέρι (να πάω εγώ μαζί να το κάνει)

Ετσι κύλησε όλο το βράδυ. Επαιζε το αλλο παιδάκι με ενα παιχνίδι και μου ζήταγε να παμε μαζί να το δει κι εκείνος. Τον ενθάρυνα να πάει μόνος του..τίποτα!

Εχω κουραστεί και είμαι πολύ απογοητευμένη. Να σας πω ότι τα πρωινά που δουλεύω τον κρατάνε η γιαγιά και ο παππούς, όπου περνάει πολύ ωραία. Λεγαμε να τον πάμε του χρόνου παιδικό αλλά σκέφτομαι ότι αν πάει στα 3 τα άλλα παιδάκια θα τον δέρνουν, τόσο ντροπαλός που είναι!! Επίσης να τονίσω ότι όταν δεν είμαι εγώ παρούσα δεν έχει κανένα πρόβλημα και δεν με ζητάει, αλλά αν ειμαι μπροστά ζητάει μονο εμένα!! Δηλαδή το καλοκαιρι με παππούδες- γιαγιάδες *2, αν πήγαινε αλλος να τον ταίσει/πλύνει κτλ έλεγε "μαμα". Είπα φάση ειναι θα περάσει, με εχει όλη τη μέρα μαζί του και θέλει να με χαρεί, να τον περιποιηθώ εγώ.. αλλά τώρα που γυρίσαμε γιατί τα ίδια?

Καταλαβαίνω μια συστολή αφού δεν έχει μαθεί να είναι με παιδιά, αλλά τόσο πολύ? Επίσης όταν πάμε κάπου που είναι μόνο μεγάλοι δεν ειναι τόσο κολλημένος πάνω μου..Τριγιρίζει στο χώρο, παίζει με τα αυτοκινητάκια..

Εχθες ειχα φρικάρει τόσο που είπα στον άντρα μου να τον πάμε παιδικό, να μάθει με παιδιά, να τα ανέχετε έστω, αν όχι να παίζει μαζί τους! Δεν θέλει όμως.

Εκανα μια κουβέντα με την πεθερά μου που τον κρατάει και είπαμε να τον πηγαίνει αν μπορεί καθημερινά στην παιδική χαρά, μπας και ξεθαρέψει..Ευτυχώς είναι πολύ συνεργάσιμη η γυναίκα και κατάλαβε τους φόβους μου.

Τελευταίο θα πω και συγνώμη που σας κουράζω ότι επειδή την ρώτησα, όταν τον πηγαίνει εκείνη στην παιδική χαρά, πάει και λίγο πιο κει και παίζει με τα παιδάκια, ή πάει μέχρι την τσουλίθρα μόνος του, εγώ που τον πήγα την προγούμενη βδομάδα για να πάει στην τσουλίθρα με τράβαγε να πάμε μαζί!!

Περνάω τόσο χρόνο μαζί του (από τις 2 το μεσημέρι και μετά είναι με μένα, γιατί ο μπαμπας δουλεύει) που αυτό τον έχει κάνει τόσο προσκολλημένο πάνω μου?

Θέλω να κάνω δεύτερο τώρα και σκέφτομαι ότι θα έχω πρόβλημα..

1. Είναι φυσιολογική αυτή η συμπεριφορά?

2. Έχετε να προτείνετε κάτι για να τον βοηθήσω να ξεκολλλήσει λίγο από πάνω μου?

y9qxp2.pngGgOLp3.png
Posted

Εϊμαι πολύ προβληματισμένη και ανήσυχη..Θα προσπαθίσω εν συντομία να σας πω γιατί, ώστε να μου δώσετε καμία συμβουλή..

Αισθάνομαι ότι το παιδί μου είναι υπερβολικά κολλημένο πάνω μου. Χθες το απόγευμα πήγαμε σε μια φίλη μου (στο σπίτι τους) που εχει εναν γιο ίδια ηλικία με το δικό μου. Όλο το απόγευμα μου το έβγαλε ξινο..Ήταν συνέχεια κολλημένος πάνω μου και συνέχεια φώναζε "μαμά". Λυπάμαι που το λέω αλλά από το καλοκαίρι και μετά έχω βαρεθεί να ακούω την λέξη αυτή! 100 φορές το λεπτό. Στην αρχή πήγε έκανε προσπάθειες να πάρει κάποια παιχνίδια, ο άλλος του τα έπαιρνε μέχρι που παράτησε τις προσπάθειες και γύρναγε σε μένα φωνάζοντας μαμα για να βοηθήσω προφανώς την κατάσταση -κάτι που ξέρω πως δεν πρέπει να κάνω- . Του ελεγα "πες του να στο δώσει". Οταν κάποια στιγμή εξηγήσαμε στο αλλο παιδάκι οτι πρέπει κι αυτός να παίξει με κάτι και του έδωσε 2 αυτοκινητάκια τα έφερνε πάνω μου και τα κουνούσε. Του έλεγα πηγαινε εκεί (ειχε ένα μικρο τοιχο) να τα κάνεις βουν βουν, φώναζε μαμα και με τράβαγε από το χέρι (να πάω εγώ μαζί να το κάνει)

Ετσι κύλησε όλο το βράδυ. Επαιζε το αλλο παιδάκι με ενα παιχνίδι και μου ζήταγε να παμε μαζί να το δει κι εκείνος. Τον ενθάρυνα να πάει μόνος του..τίποτα!

Εχω κουραστεί και είμαι πολύ απογοητευμένη. Να σας πω ότι τα πρωινά που δουλεύω τον κρατάνε η γιαγιά και ο παππούς, όπου περνάει πολύ ωραία. Λεγαμε να τον πάμε του χρόνου παιδικό αλλά σκέφτομαι ότι αν πάει στα 3 τα άλλα παιδάκια θα τον δέρνουν, τόσο ντροπαλός που είναι!! Επίσης να τονίσω ότι όταν δεν είμαι εγώ παρούσα δεν έχει κανένα πρόβλημα και δεν με ζητάει, αλλά αν ειμαι μπροστά ζητάει μονο εμένα!! Δηλαδή το καλοκαιρι με παππούδες- γιαγιάδες *2, αν πήγαινε αλλος να τον ταίσει/πλύνει κτλ έλεγε "μαμα". Είπα φάση ειναι θα περάσει, με εχει όλη τη μέρα μαζί του και θέλει να με χαρεί, να τον περιποιηθώ εγώ.. αλλά τώρα που γυρίσαμε γιατί τα ίδια?

Καταλαβαίνω μια συστολή αφού δεν έχει μαθεί να είναι με παιδιά, αλλά τόσο πολύ? Επίσης όταν πάμε κάπου που είναι μόνο μεγάλοι δεν ειναι τόσο κολλημένος πάνω μου..Τριγιρίζει στο χώρο, παίζει με τα αυτοκινητάκια..

Εχθες ειχα φρικάρει τόσο που είπα στον άντρα μου να τον πάμε παιδικό, να μάθει με παιδιά, να τα ανέχετε έστω, αν όχι να παίζει μαζί τους! Δεν θέλει όμως.

Εκανα μια κουβέντα με την πεθερά μου που τον κρατάει και είπαμε να τον πηγαίνει αν μπορεί καθημερινά στην παιδική χαρά, μπας και ξεθαρέψει..Ευτυχώς είναι πολύ συνεργάσιμη η γυναίκα και κατάλαβε τους φόβους μου.

Τελευταίο θα πω και συγνώμη που σας κουράζω ότι επειδή την ρώτησα, όταν τον πηγαίνει εκείνη στην παιδική χαρά, πάει και λίγο πιο κει και παίζει με τα παιδάκια, ή πάει μέχρι την τσουλίθρα μόνος του, εγώ που τον πήγα την προγούμενη βδομάδα για να πάει στην τσουλίθρα με τράβαγε να πάμε μαζί!!

Περνάω τόσο χρόνο μαζί του (από τις 2 το μεσημέρι και μετά είναι με μένα, γιατί ο μπαμπας δουλεύει) που αυτό τον έχει κάνει τόσο προσκολλημένο πάνω μου?

Θέλω να κάνω δεύτερο τώρα και σκέφτομαι ότι θα έχω πρόβλημα..

1. Είναι φυσιολογική αυτή η συμπεριφορά?

2. Έχετε να προτείνετε κάτι για να τον βοηθήσω να ξεκολλλήσει λίγο από πάνω μου?

y9qxp2.pngGgOLp3.png

Διαφημίσεις

Posted

Μάλλον είσαι πολύ απελπισμένη γιατί άνοιξες το θέμα δύο φορές. Συμβουλή δυστυχώς δεν έχω να σου δώσω.

Έχεις σιδερώσει αγκαλιά με το παιδί; έχεις σκουπίσει κατά τον ίδιο τρόπο; έχεις ξεσκονίσει; Έχεις πλύνει τα πιάτα με αγκαλιά το παιδί; αν ναι τότε θα συγχαρώ γιατί εγώ το τελευταίο μόνο δεν το έχω πετύχει ακόμα!!!

Αυτο που γενικά σου λέω είναι ότι και εγώ είχα το ίδιο θέμα, περίμενα να μεγαλώσει λίγο και πριν κλείσει τα 2 χρόνια την έστειλα παιδικό για να ανεξαρτητοποιηθεί. Ευτυχώς έχει διορθωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Κάνε υπομονή.

Posted

Μην απογοητεύεσαι, είναι φάση που φεύγει και έρχεται σ'αυτή την ηλικία. Μην νομίζεις ότι ο παιδικός είναι η λύση. Εμένα πάει στον παιδικό από 4μιση μηνών (πρώτα βρεφικό και τώρα που έγινε 2 στον παιδικό). Περναει όμορφα αλλά είναι στιγμές όπως αυτή την επίσκεψη που πήγες και συ που μου τις βγάζει ξινές. Ξέρει να παίξει με άλλα παιδάκια παρόλο που μέχρι και 3 χρονών τα παιδάκια είναι περισσότερο στο παιχνίδι με γονείς ή παιδαγωγό (είναι εγωιστικό παιχνίδι και δεν τους αρέσει να μοιράζονται), αλλά όταν είμαι εκεί απαιτεί την αμέριστη προσοχή μου. Αυτό που κάνουμε με άλλες 2-3 μαμάδες που έχω γνωρίσει από τον παιδικό είναι να κανονίζουμε να βρισκόμαστε αλλά να τους ετοιμάζουμε εμείς το παιχνίδι που θα παίξουν για να μην τσακώνονται κιόλας για ένα παιχνιδάκι ή να αρχίζουν δικό μου και δικό σου. Καθόμαστε γύρω από τραπέζι και δίνουμε στο κάθε παιδάκι από ενα παζλ και ενώ ασχολούνται, βοηθάμε και σιγά-σιγά τα αφήνουμε να συνεχίσουν μόνα. Άλλα παιχνίδια είναι οι μικροκατασκευές, κολλητική, μπογιές αν προσφέρεται το σπίτι που θα βρεθούμε, μπάλα στην αυλή.

 

Δεν παύει όμω σε αυτή την ηλικία να μας θέλουν συνέχεια κοντά ή να πηγαινοέρχονται.

 

Όσο για το ότι σε θέλει συνέχεια, για λίγες μέρες κάνε υπομονή και δίνε του αυτό που θέλει: Αγκαλιά θέλει, κάθησε και κράτησε το, παιχνίδι μαζί σου? κάνε το. Σιγά σιγά θα νιώσει ασφάλεια και θα αρχίσει να είναι λίγο πιο ανεξάρτητο. Και πιθανά δσε λίγο καιρό να κάνει πισογύρισμα και εσύ και πάλι να είσαι εκεί ότι ζητήσει για να νιώσει και πάλι ασφάλεια.

 

Σε καταλαμβαίνω, ξέρω ότι ακούγεται κοινότυπο αλλά πρέπει να οπλιστείς με υπομονή.

Posted
Μάλλον είσαι πολύ απελπισμένη γιατί άνοιξες το θέμα δύο φορές. Συμβουλή δυστυχώς δεν έχω να σου δώσω.

Έχεις σιδερώσει αγκαλιά με το παιδί; έχεις σκουπίσει κατά τον ίδιο τρόπο; έχεις ξεσκονίσει; Έχεις πλύνει τα πιάτα με αγκαλιά το παιδί; αν ναι τότε θα συγχαρώ γιατί εγώ το τελευταίο μόνο δεν το έχω πετύχει ακόμα!!!

Αυτο που γενικά σου λέω είναι ότι και εγώ είχα το ίδιο θέμα, περίμενα να μεγαλώσει λίγο και πριν κλείσει τα 2 χρόνια την έστειλα παιδικό για να ανεξαρτητοποιηθεί. Ευτυχώς έχει διορθωθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Κάνε υπομονή.

 

:)Νομίζω όλες τα έχουμε περάσει και κάποτε σκέφτομαι και πράγματα που πιθανά να ήταν και επικύνδυνα αλλά τα έκανα αγκαλιά με τη μικρή αφού δεν είχα επιλογή. Απλά φίλη G.Geo όσο αγχώνεσαι τόσο πιο πολύ θα σου σπανε τα νεύρα. Ξέχνα για λίγο όλα τα υπόλοιπα και κάνε ότι θέλει το παιδί σου για να νιώσει ότι σε έχει.

Posted

Συμφωνώ με την SKEK. Και εμένα που πάει παιδικό και τα πάει πολύ καλά με τα παιδάκια το κόλλημα με εμένα το έχει.....Άλλωστε έχε υπόψη σου ότι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζει με όλα τα παιδιά. Μπορεί ο συγκεκριμένος μικρύλης να μη του ταίριαξε στο παιχνίδι. Καμιά φορά αυτού του στυλ τα παιδιά κάνουν καλύτερη παρέα με λίγο μεγαλύτερα παιδιά (ο δικός μου το έχει αυτό αρκετά έντονα) γιατί με της ίδιας ηλικίας βγάινει αντιζηλία. Συνέχισε να τον φέρνεις σε επαφή με παιδάκια και μη τον πιέζεις να πάει να παίξει ίσως μετά από λίγο καιρό να ξεθαρέψει μόνος του.

xZBdp3.png
Posted

ballou όντως έκανα λάθος και αναρτήθηκε δύο φορές..

SKEK οκ, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για το παιδί, αλλά έχω χαθεί από τον κόσμο, δηλαδή αισθάνομαι ότι έκανα ένα παιδί και πρέπει να χάσω όλους μου τους φίλους, γιατί προφανώς υπό αυτές τις συνθήκες, βρίσκομαι 1 φορά το εφτάμηνο (τόσο είχα να δω την φίλη μου) και πάλι δεν μπορούμε να αρθρώσουμε κουβέντα! Δεν μιλάω κάθε μέρα, που με έχει αποκλειστικότητα,

αλλά μία φορά το εφτάμινο..δεν μπορώ έγω να δω μία φίλη μου?

Επίσης, εντάξει να είμαι κοντά στο παιδί μου, αλλά μήπως αυτό γυρίζει μπούμερανκ, μήπως αυτό τον κάνει τοσο προσκολημένο πάνω μου...φοβάμαι πραγματικά ότι θα γίνει ένα πολύ ντροπαλό, δειλό παιδί το οποίο δεν θα διεκδικεί τίποτα από τα άλλα παιδάκια και όταν πάει στα 3 στον παιδικό, δεν θα ξέρει πως να χειριστεί την κατάσταση και θα κλαίει όλη την ώρα..

Θέλω να το βοηθήσω να ανεξαρτητοποιηθεί και για το καλό μας (εν' όψη δεύτερου παιδιού) και για εκείνον..

Δηλαδή εσείς λέτε πως είναι φυσιολογικο? Και δεν μπορω να κάνω τίποτα αλλο εκτός από υπομονή???(αυτό κάνω 2 χρόνια τώρα.....έχω κουραστεί..)

y9qxp2.pngGgOLp3.png

Διαφημίσεις

Posted
Συμφωνώ με την SKEK. Και εμένα που πάει παιδικό και τα πάει πολύ καλά με τα παιδάκια το κόλλημα με εμένα το έχει.....Άλλωστε έχε υπόψη σου ότι δεν είναι απαραίτητο να ταιριάζει με όλα τα παιδιά. Μπορεί ο συγκεκριμένος μικρύλης να μη του ταίριαξε στο παιχνίδι. Καμιά φορά αυτού του στυλ τα παιδιά κάνουν καλύτερη παρέα με λίγο μεγαλύτερα παιδιά (ο δικός μου το έχει αυτό αρκετά έντονα) γιατί με της ίδιας ηλικίας βγάινει αντιζηλία. Συνέχισε να τον φέρνεις σε επαφή με παιδάκια και μη τον πιέζεις να πάει να παίξει ίσως μετά από λίγο καιρό να ξεθαρέψει μόνος του.

 

Εγώ το πρόβλημα το έχω εντοπίσει ότι το έχει με τα παιδάκια όταν βρίσκεται..

Όταν είμαστε στο σπίτι με τη μαμά πάλι με ακολουθεί όπου πάω και τα σχετιικα, κάνουμε μαζί δουλειές κτλ, αλλά παίζει και στα 2 μέτρα μόνος του, όταν είναι με άλλα παιδιά δεν πάει πιο κει, με σέρνει να πάω κι εγώ δίπλα του.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν μπορω (αν δεν πάει παιδικό) να τον φέρνω σε επαφή συχνά με παιδάκια γιατί στον περίγυρο δεν έχουμε παιδιά (μόνο κάτι φιλες που βρισκόμαστε μια στο τόσο) και για παιδική χαρά, σιγά σιγά θα χαλάσει ο καιρός και δεν ξέρω αν θα μπορούμε να τον πηγαίνουμε.

y9qxp2.pngGgOLp3.png
Posted
ballou όντως έκανα λάθος και αναρτήθηκε δύο φορές..

SKEK οκ, προσπαθώ να κάνω το καλύτερο για το παιδί, αλλά έχω χαθεί από τον κόσμο, δηλαδή αισθάνομαι ότι έκανα ένα παιδί και πρέπει να χάσω όλους μου τους φίλους, γιατί προφανώς υπό αυτές τις συνθήκες, βρίσκομαι 1 φορά το εφτάμηνο (τόσο είχα να δω την φίλη μου) και πάλι δεν μπορούμε να αρθρώσουμε κουβέντα! Δεν μιλάω κάθε μέρα, που με έχει αποκλειστικότητα,

αλλά μία φορά το εφτάμινο..δεν μπορώ έγω να δω μία φίλη μου?

Επίσης, εντάξει να είμαι κοντά στο παιδί μου, αλλά μήπως αυτό γυρίζει μπούμερανκ, μήπως αυτό τον κάνει τοσο προσκολημένο πάνω μου...φοβάμαι πραγματικά ότι θα γίνει ένα πολύ ντροπαλό, δειλό παιδί το οποίο δεν θα διεκδικεί τίποτα από τα άλλα παιδάκια και όταν πάει στα 3 στον παιδικό, δεν θα ξέρει πως να χειριστεί την κατάσταση και θα κλαίει όλη την ώρα..

Θέλω να το βοηθήσω να ανεξαρτητοποιηθεί και για το καλό μας (εν' όψη δεύτερου παιδιού) και για εκείνον..

Δηλαδή εσείς λέτε πως είναι φυσιολογικο? Και δεν μπορω να κάνω τίποτα αλλο εκτός από υπομονή???(αυτό κάνω 2 χρόνια τώρα.....έχω κουραστεί..)

 

Και πάλι η απάντηση μου είναι ότι σε καταλαβαίνω αφού και το δικό μου παιδί τώρα μετά τις διακοπές άρχισε λίγο να ανεξαρτητοποιήται σε αυτό το θέμα. Έχω να πάω για ψώνια δικά μου από την εγκυμοσύνη. Ότι αγοράσω είναι στο τσακ μπαμ πηγαίνοντας να την πάρω από τον παιδικό. Για καφέ πάω με τη μικρή σπάαανια και τελικά βρίσκομαι να περιφέρομαι δεξιά αριστερα πιασμένη από το χέρι με το μωρό και να λέεω στην παρέα μας "Αχ εμάς μην μας παρεξηγείτε, εξερευνούμε τα δίπλα τραπέζια". Σε σπίτι φίλης μου όταν κανονίσουμε σου είπα, το διοργανώνουμε λίγο.

 

Τώρα για το αν θα κακομάθει με το να είσαι συνέχεια κοντά του, θα διαφωνήσω λίγο πιστεύω ότι νιώθουν ασφάλεια μέχρι από μόνα τους να εξοικιωθούν με κάποια πρόσωπα, σπίτια, φίλους ή συγγενείς. Τουλάχιστον αυτό καταλαβαίνω με τη δικιά μου. Βεβαίως το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και εσύ καταλαβαίνεις καλύτερα τι μπορεί να θέλει ή αν απλά από συνήθεια σε φωνάζει. Το κάνουν αυτό τα παιδιά και εκείνη την ώρα χρειάζεται αποπροσανατολισμός, πχ. πάμε να δούμε ένα γατάκι που μόλις πρόσεξα να περνά από δω.

Posted

Κοίτα και εμένα που είναι κοινωνικός για να πιω καφέ δεν κάθεται και να πάει να παίξει μόνος του. Επίσης δεν παίζει με όλα τα παιδιά δηλ. δεν σημαίνει ότι επειδή τον πας στις κούνιες και βλέπει άλλα παιδιά θα αρχίσει να παίζει και μαζί τους. Κατά βάση γιατί και αυτά είναι άγνωστα παιδιά. Το ζητούμενο δεν είναι απλά να βλέπει παιδιά αλλά και παιδιά που του ταιριάζουν έιναι και θέμα χημείας δηλ. όπως εμείς δεν ταιριάζουμε με όλους. Αν το μόνο παιδάκι που έχετε στο περιβάλλον σας είναι αυτό δεν λέει τίποτα γιατί έχει μεγάλη διαφορά από ένα μικρότερο παιδάκι 1-1,5 που αναζητά γενικά παιδάκια. Ο δικός σου είναι σε φάση που μπορεί και να επιλέξει την παρέα του. Αυτό που προτείνει η ΣΚΕΚ είναι καλή ιδέα αλλά ξαταλαβαίνω ότι αφού δεν έχετε παιδάκια στο περιβάλλον σας είναι δύσκολο να εφαρμοστεί. Στις κούνιες που λες ότι θα πηγαίνει με την πεθερά σου μπορεί να γνωριστείτε με συγκεκριμένα παιδάκια και μετά από λίγο καιρό να βρει την παρέα του. Θέλει όμως λίγο διάστημα. Όσο για τα υπόλοιπα....ψώνια; μόλις μπούμε σε ένα μαγαζί (δεν έχω να τον αφήσω κάπου οπότε όταν αναγκαστικά πρέπει να πάρω κάτι τον παίρνω μαζί μου) αρχίζει πότε θα πάμε στις κούνιες; κουράστηκα!!! Μα αγάπη μου μόλις μπήκαμε στο πρώτο μαγαζί...ΕΓΩ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!!!! Λογικό το βρίσκω πάντως όσο και αν με εκνευρίζει....

xZBdp3.png
Posted
Στις κούνιες που λες ότι θα πηγαίνει με την πεθερά σου μπορεί να γνωριστείτε με συγκεκριμένα παιδάκια και μετά από λίγο καιρό να βρει την παρέα του. Θέλει όμως λίγο διάστημα. Όσο για τα υπόλοιπα....ψώνια; μόλις μπούμε σε ένα μαγαζί (δεν έχω να τον αφήσω κάπου οπότε όταν αναγκαστικά πρέπει να πάρω κάτι τον παίρνω μαζί μου) αρχίζει πότε θα πάμε στις κούνιες; κουράστηκα!!! Μα αγάπη μου μόλις μπήκαμε στο πρώτο μαγαζί...ΕΓΩ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!!!! Λογικό το βρίσκω πάντως όσο και αν με εκνευρίζει....

 

Έτσι ναι, να αρχίσει να πηγαίνει σιγά σιγά σε μια παιδική χαρά πυκνά συχνά (στην ίδια όμως) για να δημιουργήσει φιλίες. Εμείς στο χρόνο απάνω που πηγαίνουμε στην ίδια παιδική χαρά άρχισε να παίζει και να μη με τραβάει να ανέβω στις τσουλήθρες. Τώρα μπορώ να πω ότι δεν την τρέχω ούτε με τρέχει ξωπίσω. Ξέρεις εκτονώνονται κιόλας τα παιδιά με το παιχνίδι στην παιδική χαρά και δεν τους μένει και χρόνος για γκρίνια.

 

Βάλτο σε πρόγραμμα π.χ. Παιδική χαρά πρωί η απόγευμα, σπίτι, μπάνιο, φαγητό και ύπνος.

Posted

Μα στην παιδική χαρά που λέω ότι τον πάμε, πάμε συνέχεια σε αυτήν και τα παιδάκια τα γνωρίζει. Οποτε τον παμε, τα ίδια παιδάκια είναι πάντα. Δεν μπορεί να τα φοβάται, τα βλέπει συνέχεια, πάει εκεί από πέρυσι και ειδικά από ττον Μάρτη πάει τουλάχιστον 2 φορές την βδομάδα (την Ανοιξη πήγαινε ένα διάστημα και κάθε μέρα!)

Είναι λοιπόν σε ένα χώρο που γνωρίζει, με παιδάκια που γνωρίζει...δεν ζητάω να παίξει μαζί τους γιατί ακόμη δεν μπορεί να συνεργαστεί, απλά να συνυπάρξει χωρίς να πρέπει να είμαι στο ένα μέτρο και χωρίς να φωνάζει μαμά για να πάει στα 3 μέτρα πιο κει!!!

Ουφ...ζητάω τόσα πολλά!??

y9qxp2.pngGgOLp3.png

Διαφημίσεις

Posted

Σου απαντώ ότι γενικώς δεν ζητάς πολλά, από ένα σχεδόν δίχρονο όμως ίσως να ζητάς. Ποτέ δεν ξέρουμε πως νιώθουν την ώρα που αφήνουν το χέρι της μανούλας να πάνε πάρα πέρα. Πως νιώθαμε όταν πήγαμε να γεννήσουμε?? Θέλαμε να γεννήσουμε αλλά φοβόμασταν τη διαδικασία και το τι μας περιμένει. Ο φόβος του πρωτόγνωρου. Ένα βηματάκι κάθε μέρα να κάνετε, πρόοδος θα είναι. Κάποια στιγμή θα ακούσεις τη φράση "Άσε με μόνο μου" και θα διερωτάσαι αν το είπε το παιδί σου.

Posted

Πιστευω οτι περνανε φασεις τα παιδια κοριτσια. Εμενα στις αρχες πηγαινε παντου σε ολους και ηταν μια χαρα, τρωει μια ανεπαναληπτη φρικη (καπου το εχω ξαναπει) και δεν ηθελε κανεναν. Σε μαγαζι μπαιναμε και πλησιαζε εμενα η πωλητρια και παταγε τα κλαμματα. Δεν την πιεσα να κανει κατι χωρις να το θελει. Εκανα υπομονη και της εδινα αυτο που ηθελε (την παρουσια μου οποτε την ζηταγε) και τωρα γυρισε ΠΑΛΙ στο αλλο ακρο. παει οπου βρει και αγκαλιαζει ΟΠΟΙΟΝ τυχει (το οποιο ΔΕΝ μου αρεσει).....ερχονται και παρερχονται οι φασεις νομιζω. Υπομονη πρεπει να κανουμε μεχρι να βρουν τον δρομο τους.

Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

Posted

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, ελπίζω πραγματικά να είναι μια φάση και να περάσει.

Πάντως ξεκινήσαμε εντατικά να τον πηγαίνει η γιαγιά το πρωί στην παιδική χαρά και όταν προλαβαίνω κι εγω το απόγευμα θα τον κατεβάζω στην γειτονιά που επίσης ξέρει τα παιδάκια!

Εχθες τον πήγα και ένα κοριτσάκι που έχουν ακριβώς την ίδια ηλικία πήγε τον αγκάλιασε και τον φίλησε στο στόμα!!!Εκείνος γέλασε!!Πολύ χάρηκα

Μετά του έλεγα να πει στον μπαμπά του τι έκανε το κοριτσάκι και έλεγε "μα"(μάκια δηλ), του έλεγα "που παιδί μου σε έκανε μα" και έλεγα "τόμα" (στόμα).

Ελπίζω να ξεθαρέψουμε σιγά σιγά..

y9qxp2.pngGgOLp3.png
Posted
Πιστευω οτι περνανε φασεις τα παιδια κοριτσια. Εμενα στις αρχες πηγαινε παντου σε ολους και ηταν μια χαρα, τρωει μια ανεπαναληπτη φρικη (καπου το εχω ξαναπει) και δεν ηθελε κανεναν. Σε μαγαζι μπαιναμε και πλησιαζε εμενα η πωλητρια και παταγε τα κλαμματα. Δεν την πιεσα να κανει κατι χωρις να το θελει. Εκανα υπομονη και της εδινα αυτο που ηθελε (την παρουσια μου οποτε την ζηταγε) και τωρα γυρισε ΠΑΛΙ στο αλλο ακρο. παει οπου βρει και αγκαλιαζει ΟΠΟΙΟΝ τυχει (το οποιο ΔΕΝ μου αρεσει).....ερχονται και παρερχονται οι φασεις νομιζω. Υπομονη πρεπει να κανουμε μεχρι να βρουν τον δρομο τους.

 

Ακριβώς τα ίδια και με τον δικό μου!!! Τώρα παιρνάει τη φάση της αγκαλίτσας πάλι!

7uEBp2.png M3GSp2.png
  • 2 months later...
Posted

ΚΑΛΗΜΕΡΑ.......

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 20 ΜΗΝΩΝ.....ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΚΟΛΗΜΕΝΟΣ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ (ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΩ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ).ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΣΧΕΣΗ,Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΖΙ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.ΑΥΤΟ ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΧΛΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ....ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΖΗΛΕΥΕΙ ΑΝ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ.ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ "ΑΝΤΡΑΣ", ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΑΜΕΙΕΝΙ ΜΑΜΟΘΡΕΠΤΟΣ......

ΔΕΝ ΞΕΡΩ , ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ.....ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ?ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ?ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ?

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ.....Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΓΑΖΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ.ΔΕΝ ΤΟ ΧΤΥΠΑΕΙ , ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΑΥΤΟ....ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΟΣ,ΑΠΟΤΟΜΟΣ.....ΑΓΡΙΟΣ....ΚΤΛ. ΚΤΛ

ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟ?ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?

Posted

Πρώτον ερωτήσεις του τύπου "γιατί οι μπαμπάδες είναι έτσι" δεν στέκουν. Εκτός αν έχεις ζήσει με πολλούς μπαμπάδες και έχεις βγάλει στατιστικό δείγμα.

 

Όσο για τον άντρα σου. Γιατί όταν σου λέει "δε ζηλεύω" δεν τον πιστεύεις? Πολλές φορές οι άντρες είμαστε πιο απότομοι με τα παιδιά όταν αυτά μπορεί να κάνουν ζημίες. Αφου δεν ξεφεύγει σε καμία περίπτωση τι σε ενοχλεί?

 

Να ξέρεις πως το φόβο αυτό τον έχουν πολλοί άντρες. Φοβούνται μη γίνουν τα παιδιά τους μαμάκηδες (και μετά φυσικά οι μελλοντικές σύζυγοί τους τρέχουν στα forums και λένε πως δεν έχουν βγεί από το βρακί της μάνας τους ακόμα). Δεν ξέρω αν αυτό αντιμετωπίζεται με κάποιο τρόπο ή προλαμβάνεται τέλος πάντων αλλά πιστεύω με τον καιρό θα ξεκολλήσει από πάνω σου. Άπαξ και ο άντρα σου ασχολείται δε νομίζω να υπάρξει πρόβλημα.

This is a man's world

Posted
ΚΑΛΗΜΕΡΑ.......

ΕΧΩ ΕΝΑ ΑΓΟΡΑΚΙ 20 ΜΗΝΩΝ.....ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΚΟΛΗΜΕΝΟΣ ΕΠΑΝΩ ΜΟΥ (ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΩ ΣΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ).ΜΕ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΕΧΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΣΧΕΣΗ,Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΕΝΩ ΕΙΝΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΑΖΙ, Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΗΝ ΕΞΑΡΤΗΣΗ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.ΑΥΤΟ ΜΑΛΛΟΝ ΕΧΟΧΛΕΙ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ....ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΖΗΛΕΥΕΙ ΑΝ ΚΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ.ΜΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΑΝΗΣΥΧΕΙ ΜΗΠΩΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΙ "ΑΝΤΡΑΣ", ΜΗΠΩΣ ΠΑΡΑΜΕΙΕΝΙ ΜΑΜΟΘΡΕΠΤΟΣ......

ΔΕΝ ΞΕΡΩ , ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ.....ΣΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ?ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ?ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ?

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΕΡΟΝΤΑΙ ΕΤΣΙ.....Ο ΑΝΤΡΑΣ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΓΑΖΕΙ ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΠΑΙΔΙ.ΔΕΝ ΤΟ ΧΤΥΠΑΕΙ , ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΑΥΤΟ....ΑΠΛΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΝΕΥΡΙΣΜΕΝΟΣ,ΑΠΟΤΟΜΟΣ.....ΑΓΡΙΟΣ....ΚΤΛ. ΚΤΛ

ΠΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΚΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΑΥΤΟ?ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ?

 

Kοιτα καλή μου αλλο το ενα αλλο το αλλο. Δηλαδη αλλο πραγμα να νομιζεις οτι ο αντρας σου ΄΄ζηλευει ΄΄ το παιδι του (κατι που δεν μπορω πραγματικα να το καταλαβω οταν το ακουω γενικοτερα) και αλλο να φοβαται ο αντρας σου οτι μηπως γινει ΄΄μαλθακο΄΄ παιδακι. Αυτο ναι ειναι κατι που το φοβουνται ολοι οι πατεραδες. Αλλα ειναι φυσικοτατο αγορακια και κοριτσακια (τις περισσοτερες φορες) σε αυτες τις νηπιακες ηλικιες να θελουν πιο πολυ την μανουλα τους απο οτι τον μπαμπα τους. Να ξερεις ενα πραγμα. Η σχεση του παιδιου σε αυτη την ηλικια με τον μπαμπα του ειναι λιγο περιεργη. Την πρωτη κινηση θα την κανει το παιδακι να πλησιασει τον μπαμπα του οποτε αυτο το κρινει οτι ηρθε η ωρα να γνωριστει μαζι του. Αυτο δεν σημαινει οτι δεν γνωριζει τον μπαμπα του η την αγαπη του απλα επειδη σε αυτη την ηλικια ειναι πιο προσκολημενα στην μαμα , αυτα θα αποφασισουν ποτε θα πλησιασουν και θα γινουν φιλοι και με τον μπαμπα (ή προσκοληση οπως θες πες το). Αυτα... κατα τ'αλλα η σχεση σας ειναι παρα παρα παρα παρα πολυ φυσιολογικη και να σας ζησει και το μωρακι σας!

Posted

Εννοειται πως η συμπεριφορά του μικρού είναι απόλυτα φυσιολογική. Και εμένα ο γιός μου ήταν πολύ κολλημένος επάνω μου. Μιλάμε πως δεν ήθελε τον άντρα μου με τίποτα. Ούτε να παίξουν, ούτε να τον φροτνήσει τον άφηνε ο μικρός. Η μόνιμη απάντηση ήταν "φυγεεεε! θέλω τη μαμάαααα" (τσιρίζοντας). Αυτό στεναχωρούσε τον άντρα μου γιατί πραγματικά προσπαθούσε πολύ. Του μιλούσα και εγώ και του έλεγα πως η μαμά δεν μπορεί πάντα να είναι κοντά του για όλα και πως ο μπαμπάς τον αγαπάει ακριβώς το ίδιο και μπορεί να τον φροντίσει ακριβώς το ίδιο. Τα λόγια βέβαια δεν έπιαναν τόπο. Εκεί που άλλαξαν τα πράγματα, ήταν όταν το καλοκαίρι έπρεπε εγώ να φύγω για 10 μέρες και ο μικρός έμεινε με τον μπαμπά και τη γιαγιά του. Εκεί, είχαν την ευκαιρία και οι δυο να περάσουν πολύ χρόνο μαζί (χωρίς την δυνατότητα της μαμας) και κάπως έτσι άρχισε να ξεκολλάει από πάνω μου.

 

Η πεθερά μου που είναι παιδοψυχίατρος μου έχει πεί πως είναι πολύ φυσικό τα αγοράκια και γενικά τα παιδιά να κολλάνε στις μαμάδες τους ειδικά τα 3 πρώτα χρόνια της ζωής τους. Ο μικρός, αν περνάτε χρόνο σαν οικογένεια και βλέπει τον μπαμπά του, πέρνει το αντρικό πρότυπο για το οποίο ανησυχεί ο σύζυγος. Το κόλλημα με τη μαμά έχει να κάνει με το ποιός περνάει περισσότερες ώρες με το παιδί. Αν τον φρόντιζε ο άντρας σου καθημερινά, θα ήταν κολλημένος μαζί του και όχι με εσένα.

 

Βρές και κανα άρθρο στο νετ να τον βάλεις να διαβάσει για να χαλαρώσει. Επίσης πές του πως αν το έχει άγχος για το αν "θα γίνει άντρας" ο μικρός, είναι πιθανό όπως είπες να το πιέζει το παιδί (χωρίς να το θέλει) και να του δυμιουργήσει προβλήματα χωρίς να υπάρχει λόγος (ο εκβισμός πιάνει μερικές φορές... :P)

6/ 11/2007: Ο μικρός Πρίγκιπας!!!

24/3/2011: Η Μπουκίτσα μας!!!

Posted

Η συμπεριφορα του παιδιου σου ειναι απολυτα φυσιολογικη..τα παιδια προσκολλωνται σε αυτους που τα φροντιζουν..ο αντρας σου απο το φοβο του και οχι τη ζηλεια του οπως λες,φερεται πιο επιθετικα πιστευοντας πως ετσι θα φερει ισορροπια στο παιδι και δεν θα γινει μαμοθρεφτο (δεν μου αρεσει καθολου αυτη η λεξη)..

δεν πιστευω πως ολοι οι πατεραδες ειναι ετσι..αν ασχολειται με το παιδι οπως λες και αν ψαχτει και διαβασει καποια πραγματα πιστευω πως θα αλλαξει και η συμπεριφορα του αλλα και θα του φυγει ο φοβος..

 

 

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...