Συγνώμη αγγελέ μου..(χτύπημα παιδιού)

[SKEK]

Το να δωσω ομως τιτλο "εκπαιδευτικου χαρακτηρα" για το παιδι σε ολο αυτο... αδυνατώ να το δεχθω.

Ναι ειμαι ανθρωπος , ναι εχω κανει ΛΑΘΗ, ναι δεν επρεπε αλλα εγινε θα ζησω και θα συνεχισω με αυτο, αλλα ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ.

Το ξυλο δεν μαθαινει τιποτα απολυτως σε ενα παιδι. Του μαθαινει ισως οτι ο ισχυροτερος κερδιζει και ο μικροτερος ειναι και ανυμπορος (καλο τωρα ειναι αυτο?) , το οδηγει στο να χασει την αυτοεκτιμηση του και να πιστεψει οτι αυτο αξιζει .... , το οδηγει στο οτι το ξυλο ειναι η απαντηση στα λαθη..... και σιγουρα το οδηγει στο να μαθει να κρυβει την αληθεια οταν αυτη εχει τετοιες συνεπειες και να μενει ησυχο επειδη φοβαται και οχι επειδη καταλαβαινει οτι αυτο δεν ειναι σωστο.

ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ.

 

Σωτηρία, και γω είχα ξεφύγει κάποια στιγμή και σε καταλαμβαίνω απόλυτα. Επειδή τα παιδιά συγχωρούν πάντοτε τους γονείς ότι μα ότι και να κάνουν και παρόλο που ζήτησα συγγνώμη στην κόρη μου, ένιωθα την ανάγκη εκείνη τη μέρα κάποιος να με προσβάλει για το πως φέρθηκα (Της έδωσα μια πάνω στο μπούτι).

 

Πήγα και το είπα στη Διευθύντρια του σχολείου που πάω το παιδί μου και ούτε λίγο ούτε πολύ με έκανε να νιώσω ως μάνα που κακοποιεί το παιδί της. Μια ξηλιά στα μαλακά μόρια του παιδιού (ποπός και μπούτια) μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και να έχει επιπτώσεις στη νοητική ανάπτυξη του παιδιού.

 

Δεν σε κρίνω, ούτε είμαι ικανή να το κάνω αφού έχω περιπέσει στο ίδιο λάθος. Το σημαντικό είναι αυτό που γράφει πιο πάνω η Elenik. Επίσης να αναφέρω ότι ως παιδί έφαγα απίστευτες ξηλιές και σκαμπίλια από τη μάνα μου σε σημείο που μου άνοιξε η μύτη σε ηλικία 3 ετών και είναι η πρώτη μνήμη που έχω από την παιδική μου ηλικία. Θυμάμαι ότι με τράβηξε από το χέρι ενώ έπαιζα στην αυλή με άλλα παιδιά, με έσυρε μέχρι μέσα στο σπίτι και με έκανε του κρεβατιού. Αυτό που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ήταν ότι δεν θα δείρω ποτέ κανένα παιδάκι. Στο δικό μου έδωσα μια ξηλιά και ευχομαι να έχω τη δύναμη και το κουράγιο να μην το ξανακάνω.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Σωτηρία, και γω είχα ξεφύγει κάποια στιγμή και σε καταλαμβαίνω απόλυτα. Επειδή τα παιδιά συγχωρούν πάντοτε τους γονείς ότι μα ότι και να κάνουν και παρόλο που ζήτησα συγγνώμη στην κόρη μου, ένιωθα την ανάγκη εκείνη τη μέρα κάποιος να με προσβάλει για το πως φέρθηκα (Της έδωσα μια πάνω στο μπούτι).

 

Πήγα και το είπα στη Διευθύντρια του σχολείου που πάω το παιδί μου και ούτε λίγο ούτε πολύ με έκανε να νιώσω ως μάνα που κακοποιεί το παιδί της. Μια ξηλιά στα μαλακά μόρια του παιδιού (ποπός και μπούτια) μπορεί να κάνει το παιδί να νιώσει πολύ χαμηλή αυτοεκτίμηση και να έχει επιπτώσεις στη νοητική ανάπτυξη του παιδιού.

 

Δεν σε κρίνω, ούτε είμαι ικανή να το κάνω αφού έχω περιπέσει στο ίδιο λάθος. Το σημαντικό είναι αυτό που γράφει πιο πάνω η Elenik. Επίσης να αναφέρω ότι ως παιδί έφαγα απίστευτες ξηλιές και σκαμπίλια από τη μάνα μου σε σημείο που μου άνοιξε η μύτη σε ηλικία 3 ετών και είναι η πρώτη μνήμη που έχω από την παιδική μου ηλικία. Θυμάμαι ότι με τράβηξε από το χέρι ενώ έπαιζα στην αυλή με άλλα παιδιά, με έσυρε μέχρι μέσα στο σπίτι και με έκανε του κρεβατιού. Αυτό που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου ήταν ότι δεν θα δείρω ποτέ κανένα παιδάκι. Στο δικό μου έδωσα μια ξηλιά και ευχομαι να έχω τη δύναμη και το κουράγιο να μην το ξανακάνω.

 

Σ'ευχαριστώ πολύ ΣΚΕΚ κρατάω αυτο που έγραψες : ΄΄Στο δικό μου έδωσα μια ξηλιά και ευχομαι να έχω τη δύναμη και το κουράγιο να μην το ξανακάνω΄΄

[nirma]

Κορίτσια να προχωρήσω το θέμα λίγο παραπάνω διότι απότι έχουμε, καταλάβει, όλες είμαστε κατά του ξύλου.... αλλά ποιος είναι ο σωστός τρόπος?

 

Να σας πω την δική μου εμπειρία που δεν έχω σηκώσει χέρι ποτέ.

 

Η μεγάλη μου κόρη έχει φοβερή αδυναμία στον μπαμπά της (και εκείνος το ίδιο). Το μόνιμο πρόβλημα είναι ότι δεν θέλει να πάει για ύπνο.

Η λύση: ο μπαμπάς θυμώνει.

όχι με φωνές και τέτοια, αλλά σοβαρεύει, της λέει καληνύχτα και φεύγει από το δωμάτιό της. Από εκεί και πέρα προσπαθώ εγώ να την κοιμήσω. Από ψυχολογικής πλευράς δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερα να την έδερνε (που λέει ο λόγος). Έχει φτάσει σε κατάσταση να κλάψει όχι απο πείσμα αλλά γιατί της θύμωσε ο μπαμπάς της. Να του ζητάει συγνώμη με ικεσία και άλλα τέτοια που εμένα δεν μου φαίνονται και πολύ φυσιολογικά για ένα κοριτσάκι τριών χρονών.

Μήπως τελικά και αυτή η απόριψη από τον μπαμπά της δεν είναι σωστή?

Τί κάνεις τελικά?

[kyra]

Εγώ τον έχω χτυπήσει και ντρέπομαι γι αυτό. Όσες φορές έχει γίνει (τις μετρώ στα δάκτυλα του ενός χεριού), είτε είμαι κουρασμένη, είτε εκνευρισμένη από κάτι άλλο, πάντως δεν οφείλεται στο παιδί. Την ίδια συμπεριφορά του παιδιού την έχω χειριστεί πιο αποτελεσματικά τις περισσότερες φορές, όταν είμαι καλά. Ντρέπομαι πολύ και του έχω ζητήσει συγνώμη κάθε φορά. Είναι συγκλονιστικό πόσο ώριμα δέχεται τη συγνώμη μου.

Τώρα τελευταία -που είναι πιο μεγάλος και μπορώ να το κάνω- εφαρμόζω την μέθοδο να απομακρύνομαι λίγο, λέγοντας : Επειδή έχω εκνευριστεί πολύ με τη συμπεριφορά σου, πρέπει να μείνω λίγο μόνη και θα γυρίσω πολύ σύντομα να το συζητήσουμε.

Έχω μείνει έκπληκτη. Είναι πολύ ΜΑ ΠΟΛΥ αποτελεσματικό. Καταρχήν η συμπεριφορά που με εκνεύρισε σταματά άμεσα. Η απομάκρυνση με τη μορφή 'κακής συνέπειας' πιάνει στο δικό μου παιδί....

[Melduck]

Να ρωτήσω κάτι γιατί κι εγώ μίλησα για απομάκρυνση=απόρριψη.

Είναι ο μικρός μου στο μπάνιο και προσπαθεί να πιει νερό από τη λεκάνη μ'ένα ποτηράκι! Του λέω όχι αγάπη μου δεν πίνουμε νερό από εδώ είναι βρώμικο. Συνεχίζει. Λέω οκ ψυχραιμία, τον σηκώνω ήρεμα από εκεί, τον παώ στο σαλόνι και πάω να τον απασχολήσω με κάτι που του αρέσει. Φεύγει σφαίρα και ξαναπάει στο μπάνιο. Ξαναπάω και τον βγάζω έξω. Αυτό γίνεται 15 (!) φορές. Κάποια στιγμή αρχίζω και χάνω την υπομονή μου, του βάζω τις φωνές και φεύγω και παώ και κλείνομαι στο δωμάτιό μου για μην κάνω τίποτα χειρότερα. Έρχεται έξω από την πόρτα μου και αρχίζει να χτυπιέται, να ουρλιάζει μαμά μαμά σε σημείο που είδα κι έπαθα να τον ηρεμήσω. Μετά ήταν κολλημένος πάνω μου και δεν ξαναπήγε στο μπανιο. Δεν θεωρώ όμως ότι έκανα κάτι σωστό γιατί η αντίδραση του παιδιού ήταν χειρότερη από εκείνη που είχε πριν από μερικούς μήνες στην μοναδική φορά που του είχα χτυπήσει το χεράκι σε αντίστοιχο σκηνικό. Δεν το έχω ξανακάνει από τότε αλλά ειλικρινά ψάχνομαι στο τι πρέπει να κάνω σε περιπτώσεις τραβηγμένες . Εδώ τι έκανα λάθος? Έπρεπε να τον αφήσω να πιει το νερό της τουαλέτας? Να τον πηγαινοφέρνω 1832 φορές μέχρι να βαρεθεί? Τι?

Σόρυ για το οφ τοπικ αλλά δυστυχώς όσο εύκολα ακούγονται όλα όσα διαβάζω για τη σωστή διαπαιδαγώγηση του παιδιου, τόσο δύσκολα είναι μερικές φορές στην πράξη.

(και διευκρινίζω ότι ούτε ξύλο έφαγα μικρή, ούτε φυσικά το θεωρώ λύση)

[UFO]

παρεληψες ενα σταδιο

απο το 1 πήγες στο 3

(1= του εξηγώ του μιλάω )

(3= απομακρύνομαι)

το 2 είναι ΒΓΑΖΩ ΤΟ ΝΕΡΌ ΑΠ ΤΗΝ ΜΠΑΝΙΕΡΑ (είναι σημαντικό να απομακρύνουμε τον κύνδηνο απο το παιδι .... ) εξηγώ τι κάνω και πως νιώθω ... είμαι σοβαρή εως θυμωμενη ... κλειδωνω το μπανιο

το παιδι τσιρίζει φωνάζει καλαιει λεει : μα εγω θελω θελω θελω ...

και ΜΕΤΑ απομακρύνεσαι ...! εξηγώντας ΠΑΝΤΑ το γιατι αλλα και το πως νιώθεις με αυστηρη και σταθερη φωνη

 

σεναριο το παιδι εκτώς ελενχου ...(θολομένο βλεμα χαμενο στο συναισθημα του κρίση θυμού χτιπιεταικλπκλπ )

το κρατας (για να μην χτυπησει ) του ζητας να σε κοιταξει στα ματια και λες ...η μαμα εκανε αυτο κι αυτο για αυτο και για αυτο το λόγο

[valeri]

 

 

Το να δωσω ομως τιτλο "εκπαιδευτικου χαρακτηρα" για το παιδι σε ολο αυτο... αδυνατώ να το δεχθω.

Ναι ειμαι ανθρωπος , ναι εχω κανει ΛΑΘΗ, ναι δεν επρεπε αλλα εγινε θα ζησω και θα συνεχισω με αυτο, αλλα ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ ΜΟΥ.

Το ξυλο δεν μαθαινει τιποτα απολυτως σε ενα παιδι. Του μαθαινει ισως οτι ο ισχυροτερος κερδιζει και ο μικροτερος ειναι και ανυμπορος (καλο τωρα ειναι αυτο?) , το οδηγει στο να χασει την αυτοεκτιμηση του και να πιστεψει οτι αυτο αξιζει .... , το οδηγει στο οτι το ξυλο ειναι η απαντηση στα λαθη..... και σιγουρα το οδηγει στο να μαθει να κρυβει την αληθεια οταν αυτη εχει τετοιες συνεπειες και να μενει ησυχο επειδη φοβαται και οχι επειδη καταλαβαινει οτι αυτο δεν ειναι σωστο.

Τι απο τα παραπανω ειναι καλο πειτε μου να μαθω.

 

 

. οταν σηκωνεται το χερι δεν γινεται για το καλο του παιδιου, γινεται επειδη εμεις αδυνατουμε να διαχειριστουμε οσα φορτωθηκαμε και ....ξεσπαμε. Ισως τρομαξαμε πολυ με κατι που εκανε και φοβηθηκαμε μην παθει κακο και φρικαραμε στην ιδεα, ισως ηταν το λιθαρακι που λεω παραπανω, ισως ετσι μαθαμε και πρεπει να πιεστουμε να το αλλαξουμε γιατι διαιωνιζετε πια... αλλα σιγουρα ειμασταν εμεις εκτος και οχι το παιδι....(το οποιο απο την φυση του θελει να μαθει και να εξερευνησει).

 

 

ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ. ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ. ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ.

συμφωνω ......με ολα

 

και για να μην κανω την συμβουλο και εμενα μου ετυχε και πηρε μαλιστα και ασχημη τροπη

την πρωτη φορα που του χτυπησα απαλα τον ποπο απαλα κρατωντας ταυτοχρονα το χερακι του ,γελασε αλλα αισθανθηκε αμηχανα

 

την δευτερη φορα εκανε κατι πολυ επικινδυνο αλλα δεν θυμαμαι τι και ετσι τον χτυπησα στον ποπο λιγο πιο δυνατα χωρις να του κρατησω το χερι,τοτε δεν συγκρατηθηκε και επεσε στα γονατα.........ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ, ΕΚΛΑΨΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ

δεν ειναι οτι πριν απο αυτο το συμβαν πιστευα οτι με το να τον χτυπαω στον ποπο θα του μαθω τροπους αλλα δεν ειχα σκεφτει απο πριν τι θα εκανα σε μια τετοια περιπτωση

και τωρα που το σκεφτομαι οταν μια δυο φορες ειχε τυχει οι γονεις μου να με χτυπησουν στον ποπο, αισθανθηκα πολυ ασχημα, σαν να με προσεβαλαν

ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ

πριν το δευτερο περιστατικο ειχε τυχει να πιει νερο απο την τουαλετα ,με επιασαν τα γελια συγκρατηθηκα ομως μπροστα του και δεν γελασα ,απλα του ειπα οτι δεν ειναι σωστο γιατι ειναι πολυ βρωμικο το νερο ,δεν το ξαναεκανε ποτε.

 

H αλήθεια είναι βλέπωντας το συγκεκριμένο μήνυμα μου ήταν τελείως μα τελείως άστοχο και λάθος. Αφου για να καταλάβεις έπρεπε να διαβάσω το όνομα μου για να θυμηθώ ότι το έγραψα εγώ γιατί μου έβγαλε και εμένα άσχημη εντύπωση. Ειμουν πολύ λάθος, πολύ λάθος τοποθέτηση το παραδέχομαι. Πάνω στα νεύρα μας και στην σύγχησή μας δυστυχώς δεν μας βγαίνει ο καλύτερος μας ευατός... ευτυχώς που υπάρχει και η επόμενη μέρα να διορθωθείς. Μαθαίνω κάθε μέρα πως να γίνω μια καλή μάνα και όχι μια σωστή γι αυτο και τα δέχομαι όλα

 

αφου λοιπον το παραδεχεσαι φανταζομαι οτι εχεις αναθεωρησει τις αποψεις σου περι εκπαιδευσης με ξυλο

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Προτιμώ αύριο μεθαύριο όταν το παιδί μου μεγαλώσει να μου πει οτι υπήρξες καλή μαμα για αυτο σ'αγαπάω παρά να μου πει υπήρξες σωστή μαμά αλλα εμένα κάτι μου έλειπε. Το το είναι σωστό και τι είναι λάθος ειναι υποκειμενικό για τον καθέναν. Μπορεί να είμαι μια σωστή μάνα αλλα να μην ειμαι καλή σαν μάνα. Μπορεί ομως να ειμαι μια καλη μάνα με τα λάθη μου.

 

ΥΓ: Δεν δικαιολογώ το ξύλο στο παιδί το διευκρινίζω για 100φορά.

[Λέγκω]

Ανήκω στην κατηγορία που έχει φάει πολύ ξύλο αλλά δεν έχει δώσει. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι το μόνο που ένοιωθα κάθε φορα που έτρωγα ξύλο ήταν φόβος και μίσος και απ'την στιγμή που έγινα κι εγώ μαμά δεν μπόρεσα να συγχωρέσω και να δικαιολογήσω ούτε μισό πράγμα!!!

Όλοι πιεζόμαστε απ'την καθημερινότητα και αν δεν το παλέψουμε ξεσπάμε σε κάποιον πιο αδύναμο από μας... γιαυτό και άντρες ξεσπάνε και χτυπάνε τις γυναίκες τους, γονείς βαράνε τα παιδιά τους κλπ Αφορμές υπάρχουν πάντα και το πιο ήσυχο παιδάκι θα δώσει αφορμή, ακόμα και η πιο υπάκουη γυναίκα.

Έχω παιδάκαι που έχουν πολύ ενέργια άρα αφορμές υπάρχουν πάρα πολλές, βοήθεια δεν υπάρχει, αρκετές φορές το χάνω... προσπαθώ να ζητάω απ'το πιτσιρίκι να πάρει το χρόνο του να ηρεμίσει και να πάρω κι εγώ το δικό μου για να κατευνάσουν τα πνεύματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πετυχαίνω πάντα και υπάρχουν φορές που έχω βάλει τις φωνές... με σιγουριά μπορώ να πω ότι το μόνο που πέτυχα ήταν να τρομάξει ο πιτσιρικάς... ότι έχει μάθει, το έχει μάθει με το κουβεντολόι.

Ααα και κάτι που είχε συμβεί πριν κάποιο καιρό... έιναι δύο τρίχρονα και παίζουν σε κάποια φάση το ένα χτυπάει λίγο το άλλο που δεν φάνηκε να ενοχλείτε ιδιαίτερα... σηκώνεται η μάνα του πρώτου και του χώνει μια σφαλιάρα αλλο πράμα "δεν σου χω πει ρε δεν βαράμε;;;"

Ίσως είναι λίγο γενικά αυτά που εγραψα αλλά είναι καλοί άνθρωποι και θα με συγχωρέσετε

[DALIA]

ΝΤΙΝΤΙ αυτό που με ενόχλησε στο μυν είναι το μην τρελλένεσαι...

Μelina αυτό που ρωτάς δεν μπορεί να στο απαντήσει κανείς παρά μόνο εσύ..το κάθε παιδί είναι διαφορετικό και αντιμετοπίζεται διαφορετικά..

Όλα αυτά που διαβάζουμε που πολύ σωστά μας παρέθεσαν η sam και η aria δεν εφαρμόζονται σε όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο...όπως είπαμε είναι θεωρία..η πράξη έχει διάφορες παραλαγές...

[Ellemphriem]

Οταν εισαι 24 ωρες το 24ωρο με ενα παιδι χωρις καμμια βοηθεια, υπαρχουν στιγμες που ξεφευγεις απο τα ορια..

Συγχαρητηρια σε οσες μανουλες καταφερνουν να μην τα ξεπερασουν.. πραγματικα τις θαυμαζω!

Αυτα απο εμενα..

 

Σε καταλαβαινω. Ειμαι και εγω 24/7 με την μικρη και ΔΕΝ ειμαι μανα προτυπο που ΔΕΝ εχει ξεπερασει τα ορια. Τα εχω ξεπερασει και εγω. Απλα δεν σηκωνουμε χερι. Παμε και βαραμε εμεις το κεφαλι μας στον τοιχο. Αυτο που εκανες με το κεφαλι σου το εχω κανει και εγω. Ευτυχως να μην αισθανομαι τρελλη δηλαδη. Και δεν ηθελα να σε προσβαλω ή να σε στεναχωρησω. Λυσεις ηθελα να σου δωσω για να μην τραβολογιεσαι. Τα βρισκεις παντου αυτα σε ολα τα βρεφικα καταστηματα και εχεις το κεφαλι σου ησυχο. Αξιζει να το δοκιμασεις......

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

συμφωνω ......με ολα

 

και για να μην κανω την συμβουλο και εμενα μου ετυχε και πηρε μαλιστα και ασχημη τροπη

την πρωτη φορα που του χτυπησα απαλα τον ποπο απαλα κρατωντας ταυτοχρονα το χερακι του ,γελασε αλλα αισθανθηκε αμηχανα

 

την δευτερη φορα εκανε κατι πολυ επικινδυνο αλλα δεν θυμαμαι τι και ετσι τον χτυπησα στον ποπο λιγο πιο δυνατα χωρις να του κρατησω το χερι,τοτε δεν συγκρατηθηκε και επεσε στα γονατα.........ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΠΟΛΥ ΑΣΧΗΜΑ, ΕΚΛΑΨΑ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ

δεν ειναι οτι πριν απο αυτο το συμβαν πιστευα οτι με το να τον χτυπαω στον ποπο θα του μαθω τροπους αλλα δεν ειχα σκεφτει απο πριν τι θα εκανα σε μια τετοια περιπτωση

και τωρα που το σκεφτομαι οταν μια δυο φορες ειχε τυχει οι γονεις μου να με χτυπησουν στον ποπο, αισθανθηκα πολυ ασχημα, σαν να με προσεβαλαν

ΠΟΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΑΣ

πριν το δευτερο περιστατικο ειχε τυχει να πιει νερο απο την τουαλετα ,με επιασαν τα γελια συγκρατηθηκα ομως μπροστα του και δεν γελασα ,απλα του ειπα οτι δεν ειναι σωστο γιατι ειναι πολυ βρωμικο το νερο ,δεν το ξαναεκανε ποτε.

 

 

 

αφου λοιπον το παραδεχεσαι φανταζομαι οτι εχεις αναθεωρησει τις αποψεις σου περι εκπαιδευσης με ξυλο

 

Βρε valeri μήπως δεν γράφω καλά τα ελληνικά ? Που είδες εσυ γραμμένο ότι είμαι υπερ της διαπεδαγώγησης με ξύλο? Σε παρακαλώ πολυ διάβαζε προσεκτικά και όχι μεμονομένα. Ειπαμε δέχομαι όλες τις απόψεις σας αλλα όχι να λέγονται και πράγματα που δεν εχω γράψει και δεν συμφωνώ κιολας!

[Melduck]

ναι αριά μου συμφωνώ (με τη διαφορά βέβαια ότι δεν μπορούσα να απομακρύνω τον κίνδυνο γιατί μιλούσα για την τουαλέτα και όχι την μπανιέρα , επίσης το μπάνιο μας δεν κλειδώνει)

τελοσπάντων, το θέμα είναι όμως ότι και αυτή την απομάκρυνση δεν θα την ξανακάνω με ευκολία γιατί το αντράκι μου αντέδρασε πολύ ασχημα. (οκ δεν τις εφαγε αλλά μήπως και αυτή η απομάκρυνση έχει το ίδιο αντικτυπο στην ψυχούλα του? κανω κατι κακο - ημαμα φευγει... ιδιο αποτελεσμα με το ξυλο δηλ. φοβος)

απλά ψάχνομαι στο πως αλλιως μπορω να δίνω λύση στις δυσκολες καταστασεις...

[SKEK]

είτε είμαι κουρασμένη, είτε εκνευρισμένη από κάτι άλλο, πάντως δεν οφείλεται στο παιδί. Την ίδια συμπεριφορά του παιδιού την έχω χειριστεί πιο αποτελεσματικά τις περισσότερες φορές, όταν είμαι καλά. Ντρέπομαι πολύ και του έχω ζητήσει συγνώμη κάθε φορά. Είναι συγκλονιστικό πόσο ώριμα δέχεται τη συγνώμη μου.

...

 

Είναι αυτό που γράφει η Sam πιο πάνω ότι για να μπορέσουμε ως γονείς να αναλάβουμε το ρόλο μας και να έχουμε αντοχές προς τις συμπεριφορές των παιδιών μας αναλαμβάνουμε συγκεκριμένες υποχρεώσεις για να μην φορτωνόμαστε σωματικά και ψυχολογικά εφόσον όλα τελικά καταλήγουν στο παιδί.

 

Το είπα και πιο πάνω και το πιστεύω ακράδαντα. Τα παιδιά είναι πολύ μεγαλόψυχα προς τους γονείς.....ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ όσο κακό και αν τους κάνει ο γονέας. Συνειδητά δεν θυμούνται τη μία ξηλιά και το ένα χαστούκι της κάθε φοράς. Υποσυνείδητα όμως είναι μια συμπεριφορά που τους δημιουργεί απωθημένα τα οποία θα βγουν προς τα έξω κάποια στιγμή απρόβλεπτα όσον αφορά τη χρονική στιγμή και τη μορφή τους.

 

Δεν θέλω να γράψω ότιδήποτε άλλο στο συγκεκριμένο θέμα γιατί νιώθω ότι θίγω την ΣΩΤΗΡΙΑ η οποία είμαι σίγουρη ότι είναι εναντίον της σωματικής τιμωρίας και είμαι σίγουρη ότι ο λόγος που το μοιράζεται μαζί μας δεν είναι για να της ασκήσουμε σκληρή κριτική και να νιώσει ακόμα πιο άσχημα απ'ότι ήδη νιώθει. Ο λόγος που το μοιράζεται είναι επειδή δεν φοβάται να παραδεχτεί ότι το έκανε και ναι νιώθει άσχημα γι'αυτό. Πολλές από εμάς (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) πιθανά να μην βρίσκαμε το θάρρος να το γράψουμε κάτω όπως η ΣΩΤΗΡΙΑ αν δεν έκανε την αρχή κάποια άλλη. Όμως ΣΩΤΗΡΙΑ μου η απενοχοποίηση από τη μια αθώα ξηλιά φέρνει τη δεύτερη αθώα και τρίτη και τέταρτη, και η συχνοτητα γίνεται μεγαλύτερη γι'αυτό στην πρώτη βάλε τελεία και παύλα. Οι ισορροπίες στο συγκεκριμένο θέμα μεταξύ συνέχειας και διακοπής είναι πολύ λεπτές και πρέπει να έχεις μεγάλη ψυχραιμία για να τις διαχειριστείς.

[Ellemphriem]

 

Το να στερείς τη φυσική σου παρουσία από το παιδί (απομακρύνεσαι από το χώρο που βρίσκεται) δεν σημαίνει ότι αδιαφορείς για το παιδί, σημαίνει ότι δεν εγκρίνεις τη συμπεριφόρα που έχει εκείνη τη στιγμή. Δεν φεύγεις ποτέ χωρίς εξήγηση. Πολλές φορές λέω "δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις και δεν θέλω να κάνουμε παρέα όταν φέρεσαι έτσι". Επίσης άλλες φορές έχω πει "είμαι κουρασμένη/ στενοχωρημένη/ θυμωμένη και θέλω να μείνω λίγο μόνη μου. Όταν συνέλθω θα έρθω πάλι". Σε φάσεις που κάνει κάτι επικίνδυνο "πάω αλλού γιατί φοβάμαι ότι θα πέσεις/ χτυπήσεις και δεν αντέχω να σε βλέπω" ( αυτό έπιανε από τότε που ήταν ενός έτους )

 

Εγω οταν τσαντιζομαι παρα πολυ εκτος του οτι κοπαναω το δικο μου κεφαλι *ναι ναι*, καθομαι σε μια γωνια στον καναπε στο ιδιο δωματιο μαζι της φυσικα αλλα πιο μακρια μαζεμενη και δεν μιλαω. Δεν το κανω επιτιδες ετσι μου βγαινει. Εκεινη με βλεπει και καταλαβαινει οτι κατι στραβο εγινε. Και ψιλο κανει πραγματα εκει γυρω και καθε τοσο με κοιταει με περιεργο υφος. Και σιγα σιγα προσπαθει εκεινη να ερθει πιο κοντα μου. Σιγα σιγα με πλησιαζει και μετα τα βρισκουμε. Μολις της δωσω φιλακι ξερει οτι ολα ειναι καλα και ξαναπαιρνει τα πανω της. Αλλα εκεινη την στιγμη ξερει οτι καποια μπουρδα εγινε. Και δουλευει σε σημειο που πλεον λιγο να ριξω τον τονο της φωνης μου και να της πω 'Ε! Τι εγινε τωρα?Ε?' σταματαει σχεδον αμεσως το λαθος που κανει. Βεβαια ακομα ειναι νωρις. Δεν ξερω κατα ποσο αυτο θα συνεχισει να δουλευει και στο μελλον......δεν ξερω.....ρε κοριτσια και εγω στο ψαξιμο ειμαι και πολυ πολυ κουρασμενη μαλιστα....... Παντως ο τροπος καθομαι μεν μαζι σου αλλα ειμαι μουτρωμενη και δεν ειμαι καλα και φαινεται σε μας δουλευει. Και ξαναλεω δεν το εκανα ποτε επιτηδες. Ετσι μου εβγαινε......

[sweet_february]

Σε καταλαβαινω. Ειμαι και εγω 24/7 με την μικρη και ΔΕΝ ειμαι μανα προτυπο που ΔΕΝ εχει ξεπερασει τα ορια. Τα εχω ξεπερασει και εγω. Απλα δεν σηκωνουμε χερι. Παμε και βαραμε εμεις το κεφαλι μας στον τοιχο. Αυτο που εκανες με το κεφαλι σου το εχω κανει και εγω. Ευτυχως να μην αισθανομαι τρελλη δηλαδη. Και δεν ηθελα να σε προσβαλω ή να σε στεναχωρησω. Λυσεις ηθελα να σου δωσω για να μην τραβολογιεσαι. Τα βρισκεις παντου αυτα σε ολα τα βρεφικα καταστηματα και εχεις το κεφαλι σου ησυχο. Αξιζει να το δοκιμασεις......

Δεν με στεναχωρησες εσυ βρε.. Η πραξη μου με στεναχωρησε! Κατσε να παει 26 του μηνα που πληρωνεται ο αντρας μου και θα το κανω εδω μεσα.. φρουριο!!

Οσο για το κεφαλι.. αστα να πανε! Κι οσο σκεφτομαι το βλεμμα της μου ερχεται να το ξανακανω οσες φορες χρειαστει για να μην επαναλαβω εκεινη τη φωνη!

Ειμαι της αποψης πως οι φωνες ειναι το νεο ειδος βιας.. Αρα μπορει να μην χτυπησα το παιδι μου ομως το κακοποιησα φωναζοντας του! Ετσι το βλεπω εγω.. Και θα ηθελα πολυ να μην το επαναλαβω!

Σε ευχαριστω πολυ για τις συμβουλες.. Μεχρι στιγμης σημερα δεν εχει παει στο dvd.. Αν παει το απογευμα, θα κανω αυτο που προτεινες! Και παλι ευχαριστω!

[UFO]

melina όπως λέει και η Dalia εγω σου παρεθεσα μια λύση ... υπαρχει και ο παραγων περιβαλλον και προσωπικότητα του παιδιού που εγω web camera δεν ε΄χω σπιτι σου για να σου πω ...με ΛΕΠΤΟΜΕΡΙΑ τι θα κανεις

η εφαρμογές διαφερουν αναλογα (α) προσωπικότητα(β) περιβαλλον ....

y.s.

υπαρχουν κλειδαρίες γαι παραθυρα . πόρτες λεκανες ... στο λητώ εχω δει για την λεκανη ...στανταρ!

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Είναι αυτό που γράφει η Sam πιο πάνω ότι για να μπορέσουμε ως γονείς να αναλάβουμε το ρόλο μας και να έχουμε αντοχές προς τις συμπεριφορές των παιδιών μας αναλαμβάνουμε συγκεκριμένες υποχρεώσεις για να μην φορτωνόμαστε σωματικά και ψυχολογικά εφόσον όλα τελικά καταλήγουν στο παιδί.

 

Το είπα και πιο πάνω και το πιστεύω ακράδαντα. Τα παιδιά είναι πολύ μεγαλόψυχα προς τους γονείς.....ΠΑΝΤΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΝ όσο κακό και αν τους κάνει ο γονέας. Συνειδητά δεν θυμούνται τη μία ξηλιά και το ένα χαστούκι της κάθε φοράς. Υποσυνείδητα όμως είναι μια συμπεριφορά που τους δημιουργεί απωθημένα τα οποία θα βγουν προς τα έξω κάποια στιγμή απρόβλεπτα όσον αφορά τη χρονική στιγμή και τη μορφή τους.

 

Δεν θέλω να γράψω ότιδήποτε άλλο στο συγκεκριμένο θέμα γιατί νιώθω ότι θίγω την ΣΩΤΗΡΙΑ η οποία είμαι σίγουρη ότι είναι εναντίον της σωματικής τιμωρίας και είμαι σίγουρη ότι ο λόγος που το μοιράζεται μαζί μας δεν είναι για να της ασκήσουμε σκληρή κριτική και να νιώσει ακόμα πιο άσχημα απ'ότι ήδη νιώθει. Ο λόγος που το μοιράζεται είναι επειδή δεν φοβάται να παραδεχτεί ότι το έκανε και ναι νιώθει άσχημα γι'αυτό. Πολλές από εμάς (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου) πιθανά να μην βρίσκαμε το θάρρος να το γράψουμε κάτω όπως η ΣΩΤΗΡΙΑ αν δεν έκανε την αρχή κάποια άλλη. Όμως ΣΩΤΗΡΙΑ μου η απενοχοποίηση από τη μια αθώα ξηλιά φέρνει τη δεύτερη αθώα και τρίτη και τέταρτη, και η συχνοτητα γίνεται μεγαλύτερη γι'αυτό στην πρώτη βάλε τελεία και παύλα. Οι ισορροπίες στο συγκεκριμένο θέμα μεταξύ συνέχειας και διακοπής είναι πολύ λεπτές και πρέπει να έχεις μεγάλη ψυχραιμία για να τις διαχειριστείς.

 

Εμ το ξέρω εδώ είναι το θέμα........

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Πάντως κάθε παιδί είναι διαφορετικό και ενεργεί διαφορετικά στο ΄΄μάλωμα΄΄, στην ΄΄διαπεδαγώγηση΄΄ στην ΄΄συνέτηση΄΄, στη ΄΄παρατήρηση΄΄.

Και γεννιέται άλλο ένα ερώτημα είναι διαφορετικό το παιδί ή είναι ΄΄διαφορετικός ΄΄ ο γονιός?

[UFO]

Ανήκω στην κατηγορία που έχει φάει πολύ ξύλο αλλά δεν έχει δώσει. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι το μόνο που ένοιωθα κάθε φορα που έτρωγα ξύλο ήταν φόβος και μίσος και απ'την στιγμή που έγινα κι εγώ μαμά δεν μπόρεσα να συγχωρέσω και να δικαιολογήσω ούτε μισό πράγμα!!!

Όλοι πιεζόμαστε απ'την καθημερινότητα και αν δεν το παλέψουμε ξεσπάμε σε κάποιον πιο αδύναμο από μας... γιαυτό και άντρες ξεσπάνε και χτυπάνε τις γυναίκες τους, γονείς βαράνε τα παιδιά τους κλπ Αφορμές υπάρχουν πάντα και το πιο ήσυχο παιδάκι θα δώσει αφορμή, ακόμα και η πιο υπάκουη γυναίκα.

Έχω παιδάκαι που έχουν πολύ ενέργια άρα αφορμές υπάρχουν πάρα πολλές, βοήθεια δεν υπάρχει, αρκετές φορές το χάνω... προσπαθώ να ζητάω απ'το πιτσιρίκι να πάρει το χρόνο του να ηρεμίσει και να πάρω κι εγώ το δικό μου για να κατευνάσουν τα πνεύματα. Η αλήθεια είναι ότι δεν το πετυχαίνω πάντα και υπάρχουν φορές που έχω βάλει τις φωνές... με σιγουριά μπορώ να πω ότι το μόνο που πέτυχα ήταν να τρομάξει ο πιτσιρικάς... ότι έχει μάθει, το έχει μάθει με το κουβεντολόι.

Ααα και κάτι που είχε συμβεί πριν κάποιο καιρό... έιναι δύο τρίχρονα και παίζουν σε κάποια φάση το ένα χτυπάει λίγο το άλλο που δεν φάνηκε να ενοχλείτε ιδιαίτερα... σηκώνεται η μάνα του πρώτου και του χώνει μια σφαλιάρα αλλο πράμα "δεν σου χω πει ρε δεν βαράμε;;;"

Ίσως είναι λίγο γενικά αυτά που εγραψα αλλά είναι καλοί άνθρωποι και θα με συγχωρέσετε

αρε λέγκω ...αρε λεκγω ,,,,

εγω πιστεύω οτι η λεγκω ειναι απο τα πιο ΛΑΜΠΡΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ του πως η εμπειρία της ΚΑΙ ΜΟΝΟ απο την αποψη του θυματος την εκανε να παρει απόφαση ζωής ...

με κόστος

και ενω πολλές φορές φτανει όπως όλοι μας στα όρια της.... λεει μεσα της και παω στοιχημα :

τι μου εκανα εμενα οταν τα εκανα αυτα ...?

\χμ οκ! ...

ΑΥΤΟ ειναι που δεν θα κανω,,,,,

[SKEK]

Εμ το ξέρω εδώ είναι το θέμα........

 

Πραγματικά δεν θέλω να γράψω κάτι άλλο όσον αφορά τη θεωρία γιατί όπως έχουν πει και τα κορίτσια πιο πάνω (Aria, Dalia) η θεωρία έχει διάφορες παραλλαγές πρακτικά εφαρμόσιμες οι οποίες βασίζονται στην προσωπικότητα και στο χαρακτήρα του παιδιού και του γονέα όμως (είναι η χημεία που θα βρεις εσύ με το παιδί σου).

Συνεχίζω όμως γιατί πραγματικά πιστεύω ότι ψάχνεις λύση εδώ και τώρα και φοβάσαι (τόσο εσύ όσο και γω και όλες όσες το έχουν βιώσει) ότι θα ξανασυμβεί. Κάθε φορά ποπυ κάνει το παιδί μου κάτι ακραίο ή που νιώθω ότι φτάνω στα όρια μου σκέφτομαι την έκφραση της κόρης μου τη μέρα που έδωσα τη ξηλιά ... Βοηθάει αφάνταστα και νιώθω τύψεις μόνο και μόνο επειδή νιώθω 'οτι φτάνω στα όρια μου. Επίσης με βοηθάει πολύ ο αποπροσανατολισμός του παιδιού από το θέμα διαμάχης.

 

Λύση εδώ και τώρα δεν υπάρχει. Είναι όπως γρέφει η Άρια συνεχές διάβασμα επί του θέματος και καλλιέργεια της θεωρίας στην καθημερινή τριβή σου με το παιδί.

[Ellemphriem]

Δεν με στεναχωρησες εσυ βρε.. Η πραξη μου με στεναχωρησε! Κατσε να παει 26 του μηνα που πληρωνεται ο αντρας μου και θα το κανω εδω μεσα.. φρουριο!!

Οσο για το κεφαλι.. αστα να πανε! Κι οσο σκεφτομαι το βλεμμα της μου ερχεται να το ξανακανω οσες φορες χρειαστει για να μην επαναλαβω εκεινη τη φωνη!

Ειμαι της αποψης πως οι φωνες ειναι το νεο ειδος βιας.. Αρα μπορει να μην χτυπησα το παιδι μου ομως το κακοποιησα φωναζοντας του! Ετσι το βλεπω εγω.. Και θα ηθελα πολυ να μην το επαναλαβω!

Σε ευχαριστω πολυ για τις συμβουλες.. Μεχρι στιγμης σημερα δεν εχει παει στο dvd.. Αν παει το απογευμα, θα κανω αυτο που προτεινες! Και παλι ευχαριστω!

 

Πολυ χαιρομαι!

[Sam]

Ν

Όλα αυτά που διαβάζουμε που πολύ σωστά μας παρέθεσαν η sam και η aria δεν εφαρμόζονται σε όλα τα παιδιά με τον ίδιο τρόπο...όπως είπαμε είναι θεωρία..η πράξη έχει διάφορες παραλαγές...

 

Θεώρησα αυτονόητο ότι η πράξη έχει διάφορες παραλλαγές μαθαίνεις

ενημερώνεσε διαβάζεις την θεωρία η οποία είναι ένα εργαλείο και την προσαρμόζεις στα δικά σου μέτρα σου και στην προσωπικότητα του παιδιού σου φτάνει μόνο να συνειδητοποιήσεις τα αποτελέσματα της πράξης και να θέλεις πραγματικά μέσα σου να αλλάξεις γιατί όσο και να γράφουμε αν θέλουμε μόνο να απενοχοποιηθούμε και να αισθανθούμε καλύτερα τότε μένουμε στάσιμοι και διαιωνίζουμε το λάθος.

[Ellemphriem]

Παντως κοριτσια βλεποντας αυτο το θεμα αισθανομαι λιγο καλυτερα και εγω (που αν και δεν εχω σηκωσει ποτε χερι) ειμαι μια απελπισμενη μανα που βλεπει τον εαυτο της να χανει την υπομονη της. Γιατι ο ανδρας μου με θεωρει λαθος που δεν μπορω να κραταω την απολυτη ψυχραιμια μου 24 ωρες την μερα, 7 μερες την εβδομαδα, 30 μερες τον μηνα, 12 μηνες τον χρονο. .....και με πιανουν τυψεις. Συγνωμη για το οφφ τοπικ αλλα τετοια θεματα ειναι κρισιμα ΚΑΙ χρησιμα να μας κανουν να μην αισθανομαστε μονες μας μεσα στον κυκεωνα του μεγαλωματος ενος ή και παραπανω παιδιων. Δειχνει τις ανθρωπινες αδυναμιες μας, οτι ΥΠΑΡΧΟΥΝ και υπαρχουν και τροποι να τις αντιμετωπισουμε......

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Υποσχομαι στον ευατο μου να συγκρατηθώ την επόμενη φορα .... τώρα όσον αφορά το θέμα της φωνής την υψώνουμε ή όχι ειναι κακό και αυτό?