Νοσταλγείτε καθόλου την προ οικογένειας ζωή σας?

[SKEK]

Ψες θυμήθηκα την πριν 2μιση χρόνια ζωή μου... τότε που σε μία ώρα έφταχνα τη βαλίτσα μου και έφευγα διακοπές ή εξωτερικό για δουλειά και δεν με πείραζαν οι άγριες ώρες που ταξίδευα αφού μετά θα είχα όλο το χρόνο να ξεκουραστώ και να φτιάξω επιδερμίδα. Γύριζα ότι ώρα ήθελα σπίτι, πέταγα ψηλά τα τακούνια και χαλάρωνα στον καναπέ κάνοντας ζάπιγκ. Έβγαινα όποτε ήθελα και ότι ώρα ήθελα, φορούσα ότι ήθελα και ασχολούμουν με ότι ήθελα.

 

Τώρα μπαίνω στο σπίτι και πρέπει να έχω σκεφτεί και προετοιμαστεί για το τι φαγητό θα φτιάξω χωρίς να προλάβω να βγάλω τις γόβες, ίσα -ίσα που προλαμβαίνω να πλείνω τα χέρια μου. Χαλάρωση καθόλου, ζάπινγκ - τί είναι αυτό????:shock: και για να φτιάξω επιδερμίδα πρέπει να επέμβει πλέον πλαστικός. Για διακοπές πρέπει να πακετάρω για 3 μέρες από φάρμακα μέχρι φρουτόκρεμες και τελικά απομένει λίγος χώρος και για μένα στις αποσκευές (για τον άντρα μου καθόλου, σε λίγο θα τον στέλνουμε διακοπές μόνο του για να μην πιάνουν χώρο τα πράγματα του στις βαλίτσες ή θα του τα βάζω σε πλαστικές σακουλίτσες του σούπερμάρκετ:lol:). Και όταν εν τέλη καταφέρουμε να πάμε διακοπές όλο το πρόγραμμα προσαρμόζεται στα μέτρα του παιδιού.

 

Δεν αλλάζω ούτε για ένα δευτερόλεπτο τις ώρες με το παιδί μου, όμορφες ή δύσκολες (άσκημες δεν υπήρξαν ποτέ) με μία ώρα ανεμελιάς γιατί όσες φορές άφησα τη μικρή στη μάνα μου για να πάω κάπου το μυαλό μου ήταν εκεί και έτσι δεν το ξανατολμώ. Απλά σκέφτομαι και προβληματίζομαι πως είμουν και πως είμαι. Τίποτα δεν έπερνα σοβαρά και τώρα απλά με τίποτα δεν χαλαρώνω. Έτσι θα είναι η ζωή από δω και μπρός? Δηλαδή τις ώρες που τρέχω σαν το Βέγγο να προλάβω τη ζωή και δεν ξέρω και γω τι άλλο πρέπει να χαίρομαι και να λέω πόσο μ'αρέσει που είμαι μάνα? Στην αρχή έβαζα στοιχημα με τον εαυτό μου ότι κάθε μέρα που περνάει θα τα καταφέρω καλύτερα. Τώρα κάθε μέρα που περνάει είναι η ίδια και κουράζομαι ακόμα περισσότερο. Ξαναλέω ότι δεν βαριέμαι το παιδί μου (ούτε λόγος να γίνεται) είναι αυτή η μόνιμη κούραση και η έλλειψη ανεμελιάς που με σκοτώνει. Και ακόμα και γι'αυτό νιώθω τύψεις...

[lineal]

δεν ειχα τη ζωη που ειχες,και ζηλευω που τα εζησες εστω για οσο τα εζησες

ομως αναπολω τη ζωη μου οταν ημουν ανεμελη και μικρη,χωρις σκοτουρες και βασανα-δουλεια,συγγενεις,δανεια κλπ κλπ-

και γω ομως χαιρομαι για την οικογενεια που εχω και ξερω οτι τα παλια δε γυρνανε πισω,παμε για αλλα τωρα οπως κι αν ειναι αυτα.

ναι εισαι χαρουμενη για τη ζωη που εζησες...

 

υγ.γοβες ποτε στη ζωη μου δε καταφερα να βαλω,πεφτω

[Titi_S]

Μερικές φορές έτσι αισθάνομαι κι εγώ.

Αλλά δεν θα άλλαζα με τίποτα την κατάσταση που είμαι τώρα με αυτήν που ήμουν πριν 2 χρόνια.

Τώρα έχω σε κάτι να ελπίζω, κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνω μαζί με το παιδί μου, ανυπομονώ για κάθε νέο του βήμα...

Και ναι, είμαι πολύ κουρασμένη, δουλεύω, είμαι έγκυος, έχω ένα κοριτσάκι 1,5 έτους. Και όσο και αν σκέφτομαι καμιά φορά τη ζωή μου πώς ήταν και πώς είναι τώρα, με το που τη βλέπω τα βάζω όλα στην άκρη και δεν κάνω συγκρίσεις.

Άλλωστε πιστεύω ότι η ζωή με τα παιδιά δεν είναι στάσιμη... δεν θα είναι πάντα τόσο κουραστική, δεν θα έχει πάντα τις ίδιες ανησυχίες... μεταβάλλονται όλα, αλλάζουν οι καταστάσεις, πάνω που συνηθίζεις κάτι, έρχεται κάτι νέο.

Η ανεμελιά πιστεύω ότι είναι τώρα για την μικρή μου κόρη και τον γιο που περιμένω πως και πως το φθινόπωρο. Εγώ ό,τι ήταν να ζήσω ως ανέμελη το έζησα. Σε καμιά περίπτωση δεν υποβιβάζω τη δική μου ζωή, αλλά δεν πιστεύω ότι η ανεμελιά είναι αυτό που θα την έκανε πιο αξιόλογη και καλύτερη...

Τα παιδιά μου την κάνουν...

[SKEK]

Αχ νάσαι καλά βρε lineal ωραία τα γράφεις και χαίρομαι που με προσγείωσες με αυτό που έγραψες. Ξέρεις κάποτε η κούραση και το να περιμένουν όλοι απο σένα τα "πρέπει να κάνεις τούτο και κείνο..." δεν σου αφήνουν περιθώριο από το να πεις κουράστηκα πια να έχω αυτό τον πολλαπλό ρόλο.

 

Όπως το έθεσες όμως "πάμε γι'άλλα" εγώ μαζί σου!!

[κλάρα]

Ωραίες αναμνήσεις......και μάλιστα πολύ νοπές για σενα......μόλις 2 χρόνια πίσω......

Τι να πω εγω που εχω ξεχάσει τι θα πει να είμαι μονη μου και να μην έχω να σκεφτω κανέναν αλλό??????πάνε 10??????10 χωρίς παιδια και 15 χωρίς άντρα!!!!!!!!

Και όσο για τον Βεγγο που λες...κάπως έτσι είμαστε όλες μας....δεν έισαι η μοναδικη που τρέχεις από το πρωι ως το βράδυ......

Υπομονή θα έρθουν και καλύτερες μέρες......

[SKEK]

Ακριβώς έτσι αισθάνομαι κι εγώ.

Αλλά δεν θα άλλαζα με τίποτα την κατάσταση που είμαι τώρα με αυτήν που ήμουν πριν 2 χρόνια.

Τώρα έχω σε κάτι να ελπίζω, κάθε μέρα που περνάει μεγαλώνω μαζί με το παιδί μου, ανυπομονώ για κάθε νέο του βήμα...

Και ναι, είμαι πολύ κουρασμένη, δουλεύω, είμαι έγκυος, έχω ένα κοριτσάκι 1,5 έτους. Και όσο και αν σκέφτομαι καμιά φορά τη ζωή μου πώς ήταν και πώς είναι τώρα, με το που τη βλέπω τα βάζω όλα στην άκρη και δεν κάνω συγκρίσεις.

Άλλωστε πιστεύω ότι η ζωή με τα παιδιά δεν είναι στάσιμη... δεν θα είναι πάντα τόσο κουραστική, δεν θα έχει πάντα τις ίδιες ανησυχίες... μεταβάλλονται όλα, αλλάζουν οι καταστάσεις, πάνω που συνηθίζεις κάτι, έρχεται κάτι νέο.

Η ανεμελιά πιστεύω ότι είναι τώρα για την μικρή μου κόρη και τον γιο που περιμένω πως και πως το φθινόπωρο. Εγώ ό,τι ήταν να ζήσω ως ανέμελη το έζησα. Σε καμιά περίπτωση δεν υποβιβάζω τη δική μου ζωή, αλλά δεν πιστεύω ότι η ανεμελιά είναι αυτό που θα την έκανε πιο αξιόλογη και καλύτερη...

Τα παιδιά μου την κάνουν...

 

Κάποτε πραγματικά σκέφτομαι ότι δεν θα καταφέρω να είμαι έγκυος και να έχω και την κόρη μου... Διερωτούμαι αν αποφασίσουμε να κάνουμε 2ο πως θα τα φέρω βόλτα. Πάντως μπράβο σου και με το καλό το 2ο μπεμπέ.

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Ψες θυμήθηκα την πριν 2μιση χρόνια ζωή μου... τότε που σε μία ώρα έφταχνα τη βαλίτσα μου και έφευγα διακοπές ή εξωτερικό για δουλειά και δεν με πείραζαν οι άγριες ώρες που ταξίδευα αφού μετά θα είχα όλο το χρόνο να ξεκουραστώ και να φτιάξω επιδερμίδα. Γύριζα ότι ώρα ήθελα σπίτι, πέταγα ψηλά τα τακούνια και χαλάρωνα στον καναπέ κάνοντας ζάπιγκ. Έβγαινα όποτε ήθελα και ότι ώρα ήθελα, φορούσα ότι ήθελα και ασχολούμουν με ότι ήθελα.

 

Τώρα μπαίνω στο σπίτι και πρέπει να έχω σκεφτεί και προετοιμαστεί για το τι φαγητό θα φτιάξω χωρίς να προλάβω να βγάλω τις γόβες, ίσα -ίσα που προλαμβαίνω να πλείνω τα χέρια μου. Χαλάρωση καθόλου, ζάπινγκ - τί είναι αυτό????:shock: και για να φτιάξω επιδερμίδα πρέπει να επέμβει πλέον πλαστικός. Για διακοπές πρέπει να πακετάρω για 3 μέρες από φάρμακα μέχρι φρουτόκρεμες και τελικά απομένει λίγος χώρος και για μένα στις αποσκευές (για τον άντρα μου καθόλου, σε λίγο θα τον στέλνουμε διακοπές μόνο του για να μην πιάνουν χώρο τα πράγματα του στις βαλίτσες ή θα του τα βάζω σε πλαστικές σακουλίτσες του σούπερμάρκετ:lol:). Και όταν εν τέλη καταφέρουμε να πάμε διακοπές όλο το πρόγραμμα προσαρμόζεται στα μέτρα του παιδιού.

 

Δεν αλλάζω ούτε για ένα δευτερόλεπτο τις ώρες με το παιδί μου, όμορφες ή δύσκολες (άσκημες δεν υπήρξαν ποτέ) με μία ώρα ανεμελιάς γιατί όσες φορές άφησα τη μικρή στη μάνα μου για να πάω κάπου το μυαλό μου ήταν εκεί και έτσι δεν το ξανατολμώ. Απλά σκέφτομαι και προβληματίζομαι πως είμουν και πως είμαι. Τίποτα δεν έπερνα σοβαρά και τώρα απλά με τίποτα δεν χαλαρώνω. Έτσι θα είναι η ζωή από δω και μπρός? Δηλαδή τις ώρες που τρέχω σαν το Βέγγο να προλάβω τη ζωή και δεν ξέρω και γω τι άλλο πρέπει να χαίρομαι και να λέω πόσο μ'αρέσει που είμαι μάνα? Στην αρχή έβαζα στοιχημα με τον εαυτό μου ότι κάθε μέρα που περνάει θα τα καταφέρω καλύτερα. Τώρα κάθε μέρα που περνάει είναι η ίδια και κουράζομαι ακόμα περισσότερο. Ξαναλέω ότι δεν βαριέμαι το παιδί μου (ούτε λόγος να γίνεται) είναι αυτή η μόνιμη κούραση και η έλλειψη ανεμελιάς που με σκοτώνει. Και ακόμα και γι'αυτό νιώθω τύψεις...

 

Ω ναι!!!!!!!!!!!! Αλλα την περίοδο που είμασταν παντρεμένοι με τον άντρα μου όχι πιο πριν που έμενα με τους δικους μου (μεγάλη καταπίεση) Σε καμία περίπτωση δεν αλλάζω το τώρα που ζω αλλα πχ το Σάββατο θέλαμε να πάμε για μπάνιο με παρέα. Ολοι αυτοί χωρίς παιδιά κανονίζουν τελευταία στιγμή και μας πέρνουν. Εμείς πρέπει να τρέχουμε για να τους προλάβουμε καθώς πρέπει να ετοιμάσουμε το παιδί, φαγητό του παιδιού κτλπ. Τώρα όταν παω σπίτι δεν υπάρχει ξεκούρασει , υπάρχει παιδί και σπίτι μόνο

[Titi_S]

Κάποτε πραγματικά σκέφτομαι ότι δεν θα καταφέρω να είμαι έγκυος και να έχω και την κόρη μου... Διερωτούμαι αν αποφασίσουμε να κάνουμε 2ο πως θα τα φέρω βόλτα. Πάντως μπράβο σου και με το καλό το 2ο μπεμπέ.

 

Και εγώ αυτό έλεγα, πώς θα τα καταφέρω, αλλά τελικά ό,τι είναι το αντιμετωπίζεις την ώρα που έρχεται μπροστά σου.

Εμείς το θέλαμε το 2ο παιδί πολύ, δεν προέκυψε, όπως λένε... Όταν το έμαθα όμως δεν σου κρύβω ότι έκλαιγα επί μία μέρα γιατί αισθανόμουν τρομερή ανασφάλεια, τι θα κάνω, πώς θα βγάλω μέρα. Ε, τελικά, όλα συνηθίζονται... Και αν υπάρχει και βοήθεια (βλ. μαμα μου) ακόμα καλύτερα...

Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου!

[SKEK]

Ω ναι!!!!!!!!!!!! Αλλα την περίοδο που είμασταν παντρεμένοι με τον άντρα μου όχι πιο πριν που έμενα με τους δικους μου (μεγάλη καταπίεση) Σε καμία περίπτωση δεν αλλάζω το τώρα που ζω αλλα πχ το Σάββατο θέλαμε να πάμε για μπάνιο με παρέα. Ολοι αυτοί χωρίς παιδιά κανονίζουν τελευταία στιγμή και μας πέρνουν. Εμείς πρέπει να τρέχουμε για να τους προλάβουμε καθώς πρέπει να ετοιμάσουμε το παιδί, φαγητό του παιδιού κτλπ. Τώρα όταν παω σπίτι δεν υπάρχει ξεκούρασει , υπάρχει παιδί και σπίτι μόνο

 

Έτσι και γω για το πριν και το τώρα. Δηλαδή με τον άντρα μου με το που μείναμε μαζί έμεινα έγκυος και δεν καταφέραμε να κάνουμε και πολλά μόνοι μας.

[ultraviolet]

αχ..... ποσο σε καταλαβαινω.. τοτε...στην ξαπλωστρα με καφε και περιοδικο.... ο,τι ωρα.... τωρα νωρις να μη βαρεσει ο ηλιος.... με 1002 μπιχλιμπιδια...... και ".......οχι στα βαθια παιδια μου....."

ΓΟΒΕΣ???????? υπαρχει τετοιο παπουτσια πλεον??? σανδαλια, μπαλαρινες κ τα λιωμενα τα nike.. διοτι μονιμως τρεχω πισω απο τον τσιλιμπιθρα... αχ...

μου λειπει πολυ, αλλα αν τυχει και παω μονη μου στη θαλασσα.. στη μιση ωρα αρχιζω και βαριεμαι, μου λειπει η δραση, οι φωνες, τα κουβαδακια, οι αγκαλιτσες, τα "κοιτα μαμα τι κανω".......

[alex4]

Αααχ! Παλιά μεγαλεία! Δεν είσαι η μόνη. Εγώ δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ σχεδόν καθόλου με τον εαυτό μου. Θέλω να γυμναστώ, να χορέψω, να κοιμηθώ μέχρι το μεσημέρι, να βγω με τον άντρα μου σε κλαμπ ή σε ρεμπετάδικο (τί είναι αυτό έχω ξεχάσει! μόνο σε γάμους και βαφτίσια ξενυχτάμε πλέον -μαζί με τα παιδιά), να πάω ανέμελες διακοπές...

 

Αλλά δεν πειράζει, τώρα είμαι πιο ευτυχισμένη. Τα παιδιά πάνω απ'όλα.

 

Καμιά φορά όμως σκέφτομαι άντε πότε θα μεγαλώσουν για να μπορώ μια στο τόσο να τα μοιράζω στις γιαγιές. Έστω μια φορά το δίμηνο, να βγαίνουμε και να ξενυχτάμε. Όχι ότι τώρα δε βοηθάνε οι γονείς μου αν χρειαστεί. Αλλά είμαστε με την ψυχή στο στόμα.

 

Καλά για το γυμναστήριο, το μπαλέτο και γενικά τα χόμπυ μας λίγο χλωμό τα βλέπω για καθημερινή βάση. Τα έχω ξεχάσει. Ότι κάνω τώρα που είμαι σε άδεια. Και πού να αρχίσουν και οι εξωσχολικές μας δραστηριότητες!

[SKEK]

Αααχ! Παλιά μεγαλεία! Δεν είσαι η μόνη. Εγώ δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ σχεδόν καθόλου με τον εαυτό μου. Θέλω να γυμναστώ, να χορέψω, να κοιμηθώ μέχρι το μεσημέρι, να βγω με τον άντρα μου σε κλαμπ ή σε ρεμπετάδικο (τί είναι αυτό έχω ξεχάσει! μόνο σε γάμους και βαφτίσια ξενυχτάμε πλέον -μαζί με τα παιδιά), να πάω ανέμελες διακοπές...

 

Αλλά δεν πειράζει, τώρα είμαι πιο ευτυχισμένη. Τα παιδιά πάνω απ'όλα.

 

Καμιά φορά όμως σκέφτομαι άντε πότε θα μεγαλώσουν για να μπορώ μια στο τόσο να τα μοιράζω στις γιαγιές. Έστω μια φορά το δίμηνο, να βγαίνουμε και να ξενυχτάμε. Όχι ότι τώρα δε βοηθάνε οι γονείς μου αν χρειαστεί. Αλλά είμαστε με την ψυχή στο στόμα.

 

Καλά για το γυμναστήριο, το μπαλέτο και γενικά τα χόμπυ μας λίγο χλωμό τα βλέπω για καθημερινή βάση. Τα έχω ξεχάσει. Ότι κάνω τώρα που είμαι σε άδεια. Και πού να αρχίσουν και οι εξωσχολικές μας δραστηριότητες!

 

Respect!!!!!!!Μανούλα 4ων παιδιών εγώ πρέπει να κάνω σιλάνς τώρα. Μα τι κάθομαι και γκρινιάζω ώρες ώρες. Η πολύ εγωίστρια είμαι ή που τόσο μπορώ τι να κάνουμε.

 

Ultraviolet ΓΟΒΕΣ???????? υπαρχει τετοιο παπουτσια πλεον??? σανδαλια, μπαλαρινες κ τα λιωμενα τα nike.. διοτι μονιμως τρεχω πισω απο τον τσιλιμπιθρα... αχ...

 

έτσι ακριβώς!!!!! Στο σημείο που κάποτε λέω τι να πάω να αγοράσω καινούργια παπούτσια? για να τα φοράω στο Λούνα Πάρκ και στην παιδική χαρά. Άσε τώρα και με την κρίση......

[agentP]

Δεν θα έλεγα νοσταλγία, αλλά επειδή τον τελευταίο χρόνο περνάω δύσκολα, όταν κοιτάω την προ γάμου ζωή μου συνειδητοποιώ πόσο πολύ ευτυχισμένη ήμουν, πόση αγάπη είχα από τους γονείς μου και πόσο ξέγνοιαστη θα μπορούσα να είμαι τότε. Αλλά τότε δεν το καταλάβαινα, πάντα νόμιζα ότι θα καταφέρω κάτι παραπάνω και θα γίνω πιο ευτυχισμένη.

Αλλά νοσταλγία δεν νιώθω, αν εξακολουθούσα να κάνω τώρα τα πράγματα που έκανα στα 30 δεν θα με ευχαριστούσαν πια. Απλώς κάνω σχέδια για όταν θα καταφέρω να ξανασηκώσω κεφάλι.

[lineal]

καμμια φορα skek μου πρεπει καποιος να μας ξεκολλαει,και να μας κανει να σκεφτομαστε και "το αλλο ενδεχομενο" προσπαθω ετσι να σκεφτομαι γιατι αλλιως δε με παιρνει.

δηλ μια κουβεντα παντα λεω οταν με πιανουν και μενα τα down μου -και εχω και ενοχες που με πιανουν- την υγεια μας να χουμε,γιατι τοσα γινονται.

[silia29]

Αχ!!! Όλο το ΣΚ αυτό ακριβώς σκεφτόμουν.. Πως ήμουν 3 χρόνια πρίν. Ότι έκανα ότι ήθελα ότι ώρα το ήθελα.. Χωρίς να σκέφτομαι και να προγραμματίζω δύο μέρες πρίν, ως και την βόλτα στο super market.. Ίσως να φταίει και ο άσχημος χειμώνας που πέρασα, με άρρώστιες, φάρμακα, νοσοκομεία και όλα τα σχετικά..

Μην παρεξηγηθώ, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα από την ζωή μου σήμερα. Τα παιδιά μου είναι όλη μου η ζωή και ένα χαμόγελό τους φτάνει να μου φτιάξουν την διάθεση όλης της μέρας..

[SKEK]

καμμια φορα skek μου πρεπει καποιος να μας ξεκολλαει,και να μας κανει να σκεφτομαστε και "το αλλο ενδεχομενο" προσπαθω ετσι να σκεφτομαι γιατι αλλιως δε με παιρνει.

δηλ μια κουβεντα παντα λεω οταν με πιανουν και μενα τα down μου -και εχω και ενοχες που με πιανουν- την υγεια μας να χουμε,γιατι τοσα γινονται.

 

Όπως τα λες. Τώρα διάβασα κάτι πολύ πιο σοβαρό που έγραψε σε άλλο θέμα κάποια άλλη κοπέλα και ένιωσα και άσχημα που εγώ δημιούργησα αυτό το θέμα. Από την άλλη επειδή και γω στον περίγυρο μου δεν έχω άλλη με την οποία να συζητώ τέτοια θέματα (όλες ελεύθερες και ωραίες) θέλω να μοιράζομαι τέτοιες σκέψεις με σας για να με ταρακουνούν αλήθειες σαν και τη δικιά σου. Πάντως είσουν η πρώτη απάντηση και πολύ καθοριστική, thanks thanks!!

[lineal]

και οι αντρες μας νομιζω δε μας καταλαβαινουν-δυστυχως...πιανουν λιγα απο τη ψυχολογια μας,οσο κι αν προσπαθουν οι καυμενοι

ολο και κατι μενει κρυμενο μεσα μας και μονο μεταξυ μας μπορουμε να το συζητησουμε.

και γω νιωθω ενοχες με τοσα που γραφονται εδω μεσα,αλλα και παλι,αφου αποδεχομαστε και μπορουμε να κατανοουμε τις καταστασεις των αλλων και τη δικη μας παλι καλα ειμαστε

 

silia αυτο με το σουπερ μαρκετ και γω το σκεφτομαι,σε λιγο γενναω και λεω ουτε για ενα ψωμι δε θα μπορω να πηγαινω οπως τωρα που τη μια στιγμη ταποφασιζω την αλλη παω,θα θελει προγραμμα και ολοκληρη οργανωση-και να φανταστεις το αρτοποιειο ειναι στα 10 μετρα

 

αλλα ανυπομονω να εχω για παρεα το μπουμπουκι μου!

[alex4]

Respect!!!!!!!Μανούλα 4ων παιδιών εγώ πρέπει να κάνω σιλάνς τώρα. Μα τι κάθομαι και γκρινιάζω ώρες ώρες. Η πολύ εγωίστρια είμαι ή που τόσο μπορώ τι να κάνουμε.

 

Όχι ρε συ SKEK δεν είσαι εγωίστρια!

Αλλάζει όλη σου η ζωή είτε είναι 1 είτε 4. Ζεις και αναπνέεις πλέον για αυτά.

[SKEK]

Με το καλό να γεννλησεις lineal και θα έρχομαι να σου φέρνω εγώ ψωμάκι

[Nefelirene]

Ε λοιπόν δεν νομίζω ότι είσαι η μόνη.Δεν αλλάζω με τίποτα το Νεφελάκι και τις αγκαλίτσες του αλλά μου λείπουν τα ξενύχτια και το σερί στο γραφείο την επόμενη ήμέρα με αυτό το χαζό χαμόγελο Μου λείπουν τα ατελείωτα ξενύχτια και τα απρόσμενα ΠΣΚ σε κάποιο νησάκι με 2πράγματα όλα κι όλα μέσα στην τσάντα.Μου λείπει που στο γυμναστήριο θα πάω τρέχοντας μόνο για το 1πρόγραμμα και δεν θα μπορέσω να κάνω και το δεύτερο γιατί πρέπει να γυρίσω να μαγειρέψω να μαζέψω να ετοιμαστώ και εγώ και κατά τις 01¨00 να ισίωνω μαλλί για την επόμενη ημερα .Αλλά το ξαναλέω την γλυκιά φατσούλα του μωρόύ μου δεν την αλλάζω με τίποτα και όσο καιρό έχω την μιρκή δεν έχω καταφέρει να την αφήσω ενα ολοκλήρο ΣΚ.Μπορεί να την αφήσω βράδυ για να βγά αλλά το επόμενο πρωί τρέχω στην μαμά μου για να την αγκαλίασω.

[silia29]

και οι αντρες μας νομιζω δε μας καταλαβαινουν-δυστυχως...πιανουν λιγα απο τη ψυχολογια μας,οσο κι αν προσπαθουν οι καυμενοι

ολο και κατι μενει κρυμενο μεσα μας και μονο μεταξυ μας μπορουμε να το συζητησουμε.

και γω νιωθω ενοχες με τοσα που γραφονται εδω μεσα,αλλα και παλι,αφου αποδεχομαστε και μπορουμε να κατανοουμε τις καταστασεις των αλλων και τη δικη μας παλι καλα ειμαστε

 

silia αυτο με το σουπερ μαρκετ και γω το σκεφτομαι,σε λιγο γενναω και λεω ουτε για ενα ψωμι δε θα μπορω να πηγαινω οπως τωρα που τη μια στιγμη ταποφασιζω την αλλη παω,θα θελει προγραμμα και ολοκληρη οργανωση-και να φανταστεις το αρτοποιειο ειναι στα 10 μετρα

 

αλλα ανυπομονω να εχω για παρεα το μπουμπουκι μου!

 

lineal αφού είναι το πρώτο σου μην μασάς καθόλου!!! Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο φαντάζεσαι. Η αρχή θα είναι λίγο κάπως, μέχρι να σου φύγει το άγχος. Με το 2ο εγώ τα έχω παίξει τελείως.. Πάω και με τα 2 στο super market και δεν ξέρω ποιο να πρωτοβάλω στο κάθισμα από το καροτ΄σακι..Ετοιμαζόμαστε για βόλτα και στην πόρτα μου κάνει κακά ο μικρός.. Μέχρι να τον καθαρίσω φωνάζει η μικρή μου, "μαμά θέλω κακά" κοκ.. Αυτό που λένε ένα παιδί ίσον κανένα εμένα με βρίσκει παντελώς σύμφωνη!!!!

[lineal]

αχαχαχαχ SKEK ας αναθεσουμε και καμμια δουλεια στο συζυγο

σιλια εδω εγω μεχρι να αποφασισω να βγω απο το σπιτι παω 10 φορες τουαλετα για σιγουρια,που τα παιδια!αχ υπομονη...τι να πω,θα δω τι γλυκα σε λιγο

[eleni_k]

Μπηκα κι εγω να γραψω οτι ακριβως σε αυτην την φαση που περιγραφει η φιλη skek στο πρωτο της ποστ ειμαι απο χτες (αναπολω τις παλιες εποχες, τοτε που ειχα μονο τον εαυτο μου να συντονισω) και βλεποντας την Alex4 και τις ημερομηνιες που γεννηθηκαν τα παιδακια της, κολλησα!!!

Τι να πω, ολα καλα, Alex4 να σου ζησουν τα παιδακια σου, παντα γερα κι εσυ να εισαι γερη να τα δεις να μεγαλωνουν... Αυτο φυσικα το ευχομαι σε ολες μας, αλλα να ρε παιδια, εδω με 2 και λιγο τα εχω δει ολα, ποσο μαλλον με 4 παιδια!!!

 

Υγεια να υπαρχει και ηρεμια, να μπορουμε να ζουμε τις στιγμες με τα παιδια μας οπως ερχονται, οχι οπως θα θελαμε να ερθουν! Και ναι, που και που να αφιερωνουμε λιιιιγο χρονο μονο στον εαυτο μας, καθολου κακο δεν ειναι αυτο, ουτε τυψεις θα επρεπε να αισθανομαστε!

[melina_m]

τώρα φοράω τις τακουνες μου ντύνω και την μικρή a la barbie και βγαίνουμε οικογενειακός !!!!!!

και καμαρώνω και λέω τι ωραία να ειμαι μαμα ....νομίζω μου πάει παρα πολύ !!!!!!

 

πριν η ζωή μας ήταν συνέχεια εκδρομές και ταξίδια και διακοπουλες και όταν είχα εξεταστική μου τραγούδαγε ο άντρας μου "άσε τα βιβλία πάμε παραλία".

 

από όταν γεννήθηκε η μικρούλα όλος ο κόσμος μας γέμισε με όμορφα χρώματα ενώ πριν η ταινία ήταν ασπρόμαυρη .

[joela]

Κ Α Θ Ο Λ Ο Υ δεν αναπόλω την προ γάμου ζωή.Πέρασα υπέροχα χρόνια ανεμελίας,μετά με τον άντρα μου ώς απλο ζευγάρι γυρίσαμε όλη την Ελλάδα και κάναμε τρελά πράγματα.Τώρα όντας 2 μιση χρόνια παντρεμένη και με ένα παιδάκι 9 μηνών(και δυσκολούτσικο σημειωτέων),ξεκινήσαμε να γυρίζουμε τον κόσμο μαζί του και κάνουμε άλλα πράγματα.Μέχρι να πούμε ουφ! θα ξεπεταχτούν και τα παιδάκια και να τη πάλι η αλλάγή στη ζωή.

Ετσι είναι κορίτσια ο κύκλος,για να μη βαριόμαστε κι όλας χιχι!!!!