Κέρδισα μια μητέρα και έχασα μια γυναίκα

[Niki81]

Εννοειται οτι για τον καθενα πανω απο ολα ειναι τα παιδια του...ειτε ειναι αντρας ειτε γυναικα.Αλλα να πω και την αληθεια μου βλεπω στον οικογενειακο μου περιγυρο γυναικες οι οποιες για μενα θεωρω οτι υπερβαλουν.Γεννανε και ειναι λες και εκει τελειωσε ο ρολος τους ως γυναικα.Βλεπω ζευγαρια που απο τη στιγμη που γεννησαν δεν εχουν βγει μια φορα οι δυο του σα ζευγαρι.Αυτο προσωπικα το θεωρω αδιανοητο.Δλδ αν αφησω ενα βραδυ το παιδι στη γιαγια του και βγω με τον αντρα μου για ενα φαγητο να βρεθουμε οι δυο μας για λιγη ωρα...ειμαι τοσο κακια μανα?Τον ερωτευτικα τον αντρα μου και τον λατρευω...για παντα ομως οχι μεχρι να μου κανει παιδι...και μετα αντε γεια δε σε χρειαζομαι αλλο εχω τωρα το παιδι μου.

 

Ενταξει δεν υπαρχει χρονος ...το καταλαβαινω.Ουτε ενα λεπτο δεν υπαρχει για να παρω τον αντρα μου μια αγκαλια ,να του δωσω ενα φιλι?

 

Τι να πω μπορει να τα σκεφτομαι ετσι επειδη δεν εχω παιδι ακομα...σε λιγο μηνες που θα γεννησω ομως θα κανω οτι μπορω ωστε ο αντρας μου να μην αισθανθει ουτε για μια στιγμη αυτη την απορριψη.

[kyra]

Και οι δυο περιπτώσεις έχουν κάτι που με ενοχλεί...

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άντρας αντί να ασχοληθεί ενεργά με το μεγάλωμα των παιδιών του διαλέγει έναν ρόλο στο περιθώριο κι απλά αντιδρά διαφορετικά στο ίδιο καθεστώς (που στην ουσία αυτός δημιουργεί) ...

Ο πατέρας μπορεί να βοηθήσει και όσο τα παιδιά εναι μωρά...είναι άδικο κι αμαρτία να θέλει ντάντεμα, να μην αναλαμβάνει ούτε μια πράξη ευθύνης και να γκρινιάζει από πάνω που χάνει το ντάντεμα...ή απλά να βολεύεται....αντί να κάτσει να σκεφτεί ότι η γυναίκα του τώρα τον χρειάζεται περισσότερο και να πράξει ανάλογα...

Τι να πω...ή κάποιοι άντρες μένουν πάντα μωρά, ή δεν έχουν συνείδηση της ευθύνης τους.....δικαιολογίες δε δίνω πάντως!!!!!!!

 

Καλά τα λές!

[ΝΙΚ-16]

Νομίζω οτι πρέπει να αλλάξει ο τίτλος του τόπικ:

 

Δημιούργησες μια ευτυχισμένη μητέρα και κέρδισες μια ολοκληρωμένη γυναίκα με όλες τις συνέπειες..............

[BIKY74]

Εννοειται οτι για τον καθενα πανω απο ολα ειναι τα παιδια του...ειτε ειναι αντρας ειτε γυναικα.Αλλα να πω και την αληθεια μου βλεπω στον οικογενειακο μου περιγυρο γυναικες οι οποιες για μενα θεωρω οτι υπερβαλουν.Γεννανε και ειναι λες και εκει τελειωσε ο ρολος τους ως γυναικα.Βλεπω ζευγαρια που απο τη στιγμη που γεννησαν δεν εχουν βγει μια φορα οι δυο του σα ζευγαρι.Αυτο προσωπικα το θεωρω αδιανοητο.Δλδ αν αφησω ενα βραδυ το παιδι στη γιαγια του και βγω με τον αντρα μου για ενα φαγητο να βρεθουμε οι δυο μας για λιγη ωρα...ειμαι τοσο κακια μανα?Τον ερωτευτικα τον αντρα μου και τον λατρευω...για παντα ομως οχι μεχρι να μου κανει παιδι...και μετα αντε γεια δε σε χρειαζομαι αλλο εχω τωρα το παιδι μου.

 

Ενταξει δεν υπαρχει χρονος ...το καταλαβαινω.Ουτε ενα λεπτο δεν υπαρχει για να παρω τον αντρα μου μια αγκαλια ,να του δωσω ενα φιλι?

 

Τι να πω μπορει να τα σκεφτομαι ετσι επειδη δεν εχω παιδι ακομα...σε λιγο μηνες που θα γεννησω ομως θα κανω οτι μπορω ωστε ο αντρας μου να μην αισθανθει ουτε για μια στιγμη αυτη την απορριψη.

Niki81 συμφωνω μαζι σου!!!

ειμαι μαμα τριων αγοριων και αφηνα και αφηνω τα παιδια για να βγω εξω με τον αντρα μου η'να παμε σβκ καπου!!

και ομως δικος μου ανθρωπος που δεν τα κανει αυτα ....με θεωρει κακια μανα...

η'αλλοι δικοι μου ανθρωποι θεωρουσαν τοτε που τα ειχα μικρα τα δυο οτι εμεις δεν μπορουσαμε να τους ακολουθησουμε στις εξοδους γιατι εχουμε

παιδια.....τωρα που εχουν αυτοι παιδια....ολο στη μαμα το δινουν και ολο σβκ την κανουν!!!.....

και ξερεις κατι....δε με νοιαζει...τι θεωρουν...και τωρα και πιο μικρα που τα ειχα οταν μου δινοταν ευκαιρια την εκανα....με τον αντρουλη μου!!!

μια βολτα ...ενα καφε...!!!

και για να μπω παλι στο θεμα.....

γι αυτο μιλησα για το εγωισμο και των δυο.....ο αντρας δεν ανοιγεται στη γυναικα και το ιδιο και αυτη μεχρι που ερχεται η αποξενωση.....αν δεν πει οενας στον αλλον αυτα που σκεφτονται αυτα που νοιωθουν πως θα δημιουργηθουν τα θεμελια της σχεσης τους;καποιος ομως πρπει να κανει την αρχη....οποιος ξυπνησει πρωτος!!!

[nnm004]

Βλεπω ζευγαρια που απο τη στιγμη που γεννησαν δεν εχουν βγει μια φορα οι δυο του σα ζευγαρι.Αυτο προσωπικα το θεωρω αδιανοητο.Δλδ αν αφησω ενα βραδυ το παιδι στη γιαγια του και βγω με τον αντρα μου για ενα φαγητο να βρεθουμε οι δυο μας για λιγη ωρα...ειμαι τοσο κακια μανα?

Και εμεις που δε εχουμε καμια γιαγια να τα αφησουμε ειμαστε αδιανοητοι ? γιατι μην πεις οτι θα μπορουσα να παρω γυναικα , οχι δεν εμπιστευομαι καμια ξενη γυναικα τα παιδια μου , αλλα εμεις εχουμε να βγουμε μονοι απο τη γεννα της Μαριας που ειχαμε αφησει 1,5 βδομαδα τον πιτσιρικα στο χωριο για τη γεννα .

[nnm004]

Βλεπω ζευγαρια που απο τη στιγμη που γεννησαν δεν εχουν βγει μια φορα οι δυο του σα ζευγαρι.Αυτο προσωπικα το θεωρω αδιανοητο.Δλδ αν αφησω ενα βραδυ το παιδι στη γιαγια του και βγω με τον αντρα μου για ενα φαγητο να βρεθουμε οι δυο μας για λιγη ωρα...ειμαι τοσο κακια μανα?.

Και εμεις που δε εχουμε καμια γιαγια να τα αφησουμε ειμαστε αδιανοητοι ? γιατι μην πεις οτι θα μπορουσα να παρω γυναικα , οχι δεν εμπιστευομαι καμια ξενη γυναικα τα παιδια μου , αλλα εμεις εχουμε να βγουμε μονοι απο τη γεννα της Μαριας που ειχαμε αφησει 1,5 βδομαδα τον πιτσιρικα στο χωριο για τη γεννα .

[Niki81]

Και εμεις που δε εχουμε καμια γιαγια να τα αφησουμε ειμαστε αδιανοητοι ? γιατι μην πεις οτι θα μπορουσα να παρω γυναικα , οχι δεν εμπιστευομαι καμια ξενη γυναικα τα παιδια μου , αλλα εμεις εχουμε να βγουμε μονοι απο τη γεννα της Μαριας που ειχαμε αφησει 1,5 βδομαδα τον πιτσιρικα στο χωριο για τη γεννα .

 

Αναφερθηκα συγκεκριμενα σε ζευγαρια που εχουν τη δυνατοτητα να το κανουν και δε το κανουν γιατι συνηθως οι γυναικες θεωρουν εγκλημα να αφησουν για μια ωρα το παιδι και να βγουν με το συζηγο τους.Γι'αυτο ακριβως μιλησα για οικογενειακο μου περιγυρο.Γενικως δεν ειμαι της αποψης οτι το παιδι πρεπει να ειναι προεκταση της μαμας αλλα ενας ανεξαρτητος ανθρωπος.

Τωρα δε σου κρυβω οτι δυσκολευομαι να πιστεψω οτι δεν υπαρχει ενας δικος σου ανθρωπος γυρω...αδερφη,νονα,φιλη που να μπορεις να της εμπιστευτεις τα παιδια σου για 2 ωρες 1 βραδυ το διμηνο που κατα μεγαλυτερη πιθανοτητα θα κοιμουνται.

Αν δεν ειχα εντελως κανεναν..δεν ξερω τι θα εκανα...μαλλον θα εκανα τη θυσια και θα φροντιζα το βραδυ αυτο να ετοιμασω σπιτι ενα ρομαντικο βραδυ για τον αντρα μου οσο κουρασμενη κι αν ημουνα.

[nnm004]

Δυσκολευεσαι να το πιστεψεις ? τωρα τι να πω ?οτι εκ του ασφαλους πολυ ανθρωποι ευκολα τα εχουνε , αδελφη λες (μοναχοπαιδι ειμαι ) , νουνα λες (η κολητη μου και νουνα εργαζεται 2πλα ωραρια ως νοσηλευτρια και εχει δικο σπιτι και αντρα να φροντισει ) , φιλη λες (εχουθνε δικα τους παιδια με τι δικαιωμα θα ζητουσα ποτε κατι τετοιο ) .Συγνωμη αν το παρεις ως επιθεση αλλα για μερικους ανθρωπους οσο και να το θελουμε ειναι αδυνατον να βγουμε μονο με τον αντρα μας , γιατι ως προτεινος η πεθερα μου οπου βρισκεται Λαρισα δε κρατουσε τη μικρη μας γιατι εκλαιγε μακρια μας ,και ειχε και δικιο , δε ειναι ευχαριστο απο τον καθενα να φροντιζει ενα μωρο που τσιριζει και κλαιει . οσο για τα ρομαντικα δειπνα στο σπτιι ? γιατι οχι , τελεια ειναι και πολυ ομορφα αλλα κακα τα ψεμματα οταν εισαι 24 ωρες με τα παιδια σου μονο τοτε οπως ειπα και πιο πανω υπερτερει ο ρολος του γονεα και οχι τοσο του εραστη ή της γυναικας . Αυτα .

[koufetaki]

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ τυχερός άντρας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου. Είναι συνέχεια εκεί. Τα παιδιά είναι η ζωή της. Η οικογένεια μου είναι στα χέρια της κι εγώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερα χέρια. Σαν πατέρας, είμαι πλήρης. Τα παιδιά μου μεγαλώνουν σωστά και με φροντίδα. Ακόμα κι εμένα βοηθάει η γυναίκα μου να γίνω καλύτερος πατέρας. Μου νουθετεί, με συμβουλεύει, με εκπαιδεύει. Γιʼ αυτό, όταν κλείνω την πόρτα για να πάω στο γραφείο, φεύγω με ήσυχο το κεφάλι μου. Ξέρω πως η γυναίκα μου είναι εκεί. Είμαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

 

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ άτυχος άντρας. Δεν έχει ποτέ καιρό για μένα. Κάποτε ήμουν ο κόσμος της, όμως τώρα ο κόσμος της είναι δύο μικρά σκατούλια που όσα περισσότερα παίρνουν τόσα περισσότερα ζητάνε. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει τα παιδιά μου. Άδικο έχω; Με το που ήρθαν, εγώ μπήκα στο περιθώριο. Μερικές φορές νιώθω σαν το σκύλο στην οικογένεια. Δεν ανήκω πλέον στους βασικούς ρόλους του σπιτιού, είμαι κάτι σαν κομπάρσος. Είμαι μια υποστηρικτική μονάδα στο σπίτι, τίποτα άλλο, κάτι σαν τον υδραυλικό ή τον ηλεκτρολόγο που τον θυμόμαστε μονάχα όταν τον χρειαστούμε. Δεν καταλαβαίνω που πήγε ο κόσμος μου. Δεν καταλαβαίνω που πήγε η γυναίκα μου, ο άνθρωπος μου. Είμαι πολύ μόνος.

 

Ένας άντρας ισορροπεί στα δύο παραπάνω άκρα. Αισθάνεται μέλος μιας υπέροχης οικογένειας και αισθάνεται περιθώριο στην ίδια του την φωτογραφία. Η κοινωνία και η φύση δεν ζητούν από τον πατέρα να ενστερνιστεί γρήγορα το ρόλο του. Εξάλλου, ο ρόλος του πατέρα ξεκινά, παραδοσιακά, όταν το παιδί μεγαλώσει. Ο πατέρας θα εκπαιδεύσει το παιδί για τον έξω κόσμο, για την δουλειά, την επιβίωση, την μάχη. Τα μαθήματα αυτά αργούν να έρθουν κι έτσι, ο πατέρας τα πρώτα χρόνια της πατρότητας δυσκολεύεται με τον νέο του ρόλο. Ειδικά που κάθε άλλο μέλος της οικογένειας κάνει τρομακτικά άλματα προς τους δικούς τους ρόλους.

 

Καλές μου μαμάδες, σας έχω ακούσει σε πολλές συζητήσεις εδώ στο φόρουμ και έχετε σχεδόν πάντα δίκιο. Αν όμως καταφέρετε και καταλάβετε το δίκιο του άντρα σας, τότε θα έχετε μια σφαιρική, ολοκληρωμένη άποψη του τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια σας. Έτσι, δεν θα χρειάζεται να καταφεύγετε σε κλισέ απόψεις, μονόπλευρες αντιδράσεις και επικοινωνιακά αδιέξοδα.

 

Ένας δικός σας πατέρας,

 

Πάνος

η γυναικα σου ειναι πολυ τυχερη που σε χει.και τα μικρακια σου επισης.ξερεις ποσοι πατεραδες δεν συνηδητοποιουν ουτε τα μισα απο αυτα που εσυ τα ζεις?ουυυυ!!χωρις τον αντρα της η γυναικα σου δεν θα ηταν η μανα που ειναι για τα παιδια σας.μην βλεπεις τον εαυτο σου σαν κομπαρσο αλλα,σαν πρωταγωνιστη!!και οπως τπτ δεν ειναι για παντα,ετσι και τα παιδια δεν θα ειναι παντα μικρα,γι αυτο εσυ κτισε την σχεση σου γτ θα βρεθητε καποια στιγμη μονοι με αυτον τον ανθρωπο και θα κοιτιοσαστε,και ισως δεν αναγνωρισετε ποιος ειναι ο απεναντι σας!!νομιζω οτι ο αντρας ειναι αυτος που εχει την περισσοτερη δουλεια τελικα!!για σκεψου το λιγο!!!να στε παντα γεροι να χαιρεστε τα παιδια σας!!!

[maestria]

Και οι δυο περιπτώσεις έχουν κάτι που με ενοχλεί...

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ένας άντρας αντί να ασχοληθεί ενεργά με το μεγάλωμα των παιδιών του διαλέγει έναν ρόλο στο περιθώριο κι απλά αντιδρά διαφορετικά στο ίδιο καθεστώς (που στην ουσία αυτός δημιουργεί) ...

Ο πατέρας μπορεί να βοηθήσει και όσο τα παιδιά εναι μωρά...είναι άδικο κι αμαρτία να θέλει ντάντεμα, να μην αναλαμβάνει ούτε μια πράξη ευθύνης και να γκρινιάζει από πάνω που χάνει το ντάντεμα...ή απλά να βολεύεται....αντί να κάτσει να σκεφτεί ότι η γυναίκα του τώρα τον χρειάζεται περισσότερο και να πράξει ανάλογα...

Τι να πω...ή κάποιοι άντρες μένουν πάντα μωρά, ή δεν έχουν συνείδηση της ευθύνης τους.....δικαιολογίες δε δίνω πάντως!!!!!!!

 

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ!

[Niki81]

Δυσκολευεσαι να το πιστεψεις ? τωρα τι να πω ?οτι εκ του ασφαλους πολυ ανθρωποι ευκολα τα εχουνε , αδελφη λες (μοναχοπαιδι ειμαι ) , νουνα λες (η κολητη μου και νουνα εργαζεται 2πλα ωραρια ως νοσηλευτρια και εχει δικο σπιτι και αντρα να φροντισει ) , φιλη λες (εχουθνε δικα τους παιδια με τι δικαιωμα θα ζητουσα ποτε κατι τετοιο ) .Συγνωμη αν το παρεις ως επιθεση αλλα για μερικους ανθρωπους οσο και να το θελουμε ειναι αδυνατον να βγουμε μονο με τον αντρα μας , γιατι ως προτεινος η πεθερα μου οπου βρισκεται Λαρισα δε κρατουσε τη μικρη μας γιατι εκλαιγε μακρια μας ,και ειχε και δικιο , δε ειναι ευχαριστο απο τον καθενα να φροντιζει ενα μωρο που τσιριζει και κλαιει . οσο για τα ρομαντικα δειπνα στο σπτιι ? γιατι οχι , τελεια ειναι και πολυ ομορφα αλλα κακα τα ψεμματα οταν εισαι 24 ωρες με τα παιδια σου μονο τοτε οπως ειπα και πιο πανω υπερτερει ο ρολος του γονεα και οχι τοσο του εραστη ή της γυναικας . Αυτα .

 

Βασικα εγω την αποψη μου ειπα και το τι θα προσπαθησω να κανω εγω στη δικη μου οικογενεια.Απο κει και περα δεν καταλαβαινω για ποιο λογο εσυ ενοχληθηκες.

Το οτι εσυ δεν κανεις αυτο και λειτουργεις διαφορετικα ειναι δικο σου θεμα και μπραβο σου και καλα κανεις.Το τι ονειρευεται και τι πραττει η καθεμια για τον αντρα της και την οικογενεια της ειναι υποθεση προσωπικη την καθεμιας.

[no doubt]

Πάνο πού είσαι;;;;

Έβαλες τα φυτίλια και μετά εξαφανίστηκες .

Πες μας την γνώμη σου γιατί μας ενδιαφέρει να ακούμε και την απέναντι πλευρά.

Εγώ πάντως ξέρετε τί σκέφτομαι και μελαγχολώ;

Αγκαλιάζω κι εγώ κι ο άνδρας μου 3 μωρά που λατρεύουμε και είναι όοοοολη μας η ζωή. Εμένα ποιος θα με αγκαλιάσει, ποιος θα μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω να είμαι καλή μαμά (κατά τη γνώμη μου πάντα).

Μόνο θα αγκαλιάζω από δω και πέρα;

Θέλω να πέσω στην αγκαλιά του και να με χαϊδέψει εκείνος σαν να ήμουν γι'αυτόν θησαυρός. Αλλά δεν το κάνει παρόλο που του το λέω ότι το έχω ανάγκη. Το μόνο που κοιτάει είναι να με ...χουφτώσει. Έχει κι εκείνος τα δίκαια του δεν λέω κι εγώ τα δικά μου. Τί να κάνουμε θα βρούμε αργά ή γρήγορα τις ισορροπίες μας, πιστεύω.

[fairy's mom]

Όταν το μωρό ήταν 2 μηνών την αφήσαμε πρώτη φορά βράδυ στην μητέρα μου, για να πάμε σε έναν γάμο. Γυρίσαμε άρον άρον, γιατί το παιδί έκλαιγε ασταμάτητα. Και φυσικά μόνο ευχάριστή δεν ήταν η βραδιά με τα τηλ και την ανησυχία που περάσαμε. Τώρα που πλέον κάθεται -στους γονείς μου μόνο- την αφήνω μόνο για να πάω σε κάποια σοβαρη΄δουλειά πχ γιατρό ή καμία δημόσια υπηρεσία. Βράδυ η μητέρα μου δεν την κρατάει για να βγούμε, το είχε δηλώσει προ εγκυμοσύνης και η πεθερά επίσης απούσα. Οπότε περιμένουμε πότε θα κοιμηθεί το βράδυ, για να πούμε με τον άντρα μου 2 κουβέντες σαν ζευγάρι και φυσικά να ξεκουραστούμε.. Πολύ θα ήθελα να έχω περισσότερο χρόνο μαζί του, αλλά ξέραμε ότι κάνοντας το παιδί θα στερηθούμε πολλά. Οπότε τώρα το θεωρώ άδικο να στεναχωριέμαι για κάτι που το έκανα συνειδητά. Όπου πάμε, πάμε και οι τρεις, διαφορετικά δεν πάμε καθόλου. Δεν μπορώ να πω ότι δεν μου λείπουν οι στιγμές μας, μόνο εγώ και αύτός χωρίς καμία έννοια, αλλά κάνοντας παιδί ξέρεις ότι πλέον είναι αλλού οι προτεραιότητές σου. Το σημαντικότερο είναι να υπάρχει αγάπη και κατανόηση, όσο κλισέ κι αν ακούγεται..

[fairy's mom]

Θέλω να πέσω στην αγκαλιά του και να με χαϊδέψει εκείνος σαν να ήμουν γι'αυτόν θησαυρός. Αλλά δεν το κάνει παρόλο που του το λέω ότι το έχω ανάγκη. Το μόνο που κοιτάει είναι να με ...χουφτώσει. Έχει κι εκείνος τα δίκαια του δεν λέω κι εγώ τα δικά μου. Τί να κάνουμε θα βρούμε αργά ή γρήγορα τις ισορροπίες μας, πιστεύω.

 

Χαχαχαχα! Αυτό νομίζω ότι το κάνουν όλοι τους! Εγώ χαίρομαι που συνεχίζει να το κάνει, γιατί δείχνει ότι τουλάχιστον δεν με έχει βαρεθεί! Όσο για την αγκαλιά, εγώ όταν την έχω ανάγκη απλά του την ζητάω

[alcyon]

Την οικογένεια δεν την φτιάχνει η γυναίκα.

Την οικογένεια την κάνουν 2. Είναι ομαδικό παιχνίδι.

 

Είναι σα να λέμε πως κάνει κάποιος γιορτή, καλεί κόσμο και νιώθει παραμελημένος ως... οικοδεσπότης! Σαφώς και είναι επιφορτισμένος με υποχρεώσεις, και διαθέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία και ευχαρίστηση των καλεσμένων του, σαφώς και έχει λιγότερο χρόνο να καθεται και να κουτσομπολεύει (όπως κάνουν οι καλεσμένοι του) και είναι πολύ πιθανό να μην έχει προλάβει να δει στάλα την οικοδέσποινα! Ίσως μόνο κάποιο αγχωμένο σχόλιο για τα διαδικαστικά (πιάσε ένα πιρούνι, φέρε μια χαρτοπετσέτα κτλ...) ή αν είναι τυχερός... ένα χαμόγελο και κάποιο κλείσιμο του ματιού.

 

Δε νομίζω πως ταιριάζει στην εικόνα η έννοια του παραπονούμενου οικοδεσπότη.

 

 

Επίσης "για χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν πως οι πατεράδες ήταν δευτερεύουσης σημασίας γονείς......... οι έρευνες όμως δείχνουν πως οι μπαμπάδες είναι βιολογικά συνυπεύθυνοι όσο ακριβώς και οι μαμάδες."

 

...."οι μπαμπάδες είναι όσο ικανοί όσο οι μητέρες στο να φροντίζουν τα παιδιά τους" ...

 

....."Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν την ίδια ανταπόκριση στη φυσιολογία τους -αλλαγή καρδιακού ρυθμού, αναπνοής, θερμοκρασίας δέρματος κ.α - όταν αντιμετωπίζουν τα νεογέννητά τους."

 

"Οι μπαμπάδες καθώς και οι μέλλοντες μπαμπάδες περνάνε από τις ίδιες φυσιολογικές (physiological) μεταβολές όπως ακριβώς οι έγκυες γυναίκες." ....

Scientific American Mind, Μay/June 2010, αποσπάσματα από το άρθρο "Family Guy"

 

Επειδή αυτό τον καιρό βιώνω μια απόλυτη εναλλαγή ρόλων (εγώ εργαζόμενη ενώ ο σύζυγος σπίτι με τα παιδιά -να τα καλά της εξίσωσης των δύο φύλων στην πολιτεία!!) μπορώ να σας πω το εξής....

 

Τα παράπονα ταιριάζουν με το ρόλο και όχι με το φύλο!!

 

Έχοντας όμως βιώσει και από τις δύο πλευρές αυτής της εικόνας και οι δύο μπορούμε να αντιληφθούμε τη θέση του άλλου και να είμαστε υποστηρικτικοί στον εναλλασσόμενο αυτό ρόλο.

Βέβαια την "πληρώνει" ο χρόνος που θα είχαμε μαζί ως ζευγάρι... αλλά προς το παρόν δε μπορούμε να έχουμε και την πιτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο!

 

3 εγκυμοσύνες στη σειρά και 4 παιδιά όλα σε πολύ κοντινές ηλικίες... σαφώς και δεν έχουν αφήσει χρόνο για εμάς. Αλλά ουσιαστικά νιώθουμε όπως σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος. Την ώρα που λαμβάνει χώρα το παιχνίδι, δεν υπάρχει χρόνος ΟΥΤΕ για νερό... παρά μόνο σε κάποιο time out. Οι άλλοι .... στις κερκίδες μπορούν να πίνουν μπύρες και να κάθονται. Αλλά αυτό... δεν είναι ώρα να γίνει για εμάς. Όχι τώρα. Μικρές ανάσες στο time out... και κάποτε το παιχνίδι θα λήξει.... Και μπορεί κατά τη διάρκεια να θύμωσα για τη λάθος μπαλιά, μπορεί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού να με "έβρισε" ο συμπαίκτης μου για τη λάθος επιλογή, μα στο τέλος μαζί θα βιώσουμε τη λήξη του παιχνιδιού ... Μαζί θα πάμε στα αποδυτήρια... μαζί θα φάμε αργότερα και θα σχολιάζουμε τις "ευκαιρίες" και τις επιτυχίες/αποτυχίες.

 

 

 

Ομαδικό το παιχνίδι... διαφορετικοί ρόλοι... και οι δύο δύσκολοι... και οι δύο ισάξιοι και απαραίτητοι!!

 

 

[Φλορα]

Την οικογένεια δεν την φτιάχνει η γυναίκα.

Την οικογένεια την κάνουν 2. Είναι ομαδικό παιχνίδι.

 

Είναι σα να λέμε πως κάνει κάποιος γιορτή, καλεί κόσμο και νιώθει παραμελημένος ως... οικοδεσπότης! Σαφώς και είναι επιφορτισμένος με υποχρεώσεις, και διαθέτει τον εαυτό του στην υπηρεσία και ευχαρίστηση των καλεσμένων του, σαφώς και έχει λιγότερο χρόνο να καθεται και να κουτσομπολεύει (όπως κάνουν οι καλεσμένοι του) και είναι πολύ πιθανό να μην έχει προλάβει να δει στάλα την οικοδέσποινα! Ίσως μόνο κάποιο αγχωμένο σχόλιο για τα διαδικαστικά (πιάσε ένα πιρούνι, φέρε μια χαρτοπετσέτα κτλ...) ή αν είναι τυχερός... ένα χαμόγελο και κάποιο κλείσιμο του ματιού.

 

Δε νομίζω πως ταιριάζει στην εικόνα η έννοια του παραπονούμενου οικοδεσπότη.

 

 

Επίσης "για χρόνια οι επιστήμονες πίστευαν πως οι πατεράδες ήταν δευτερεύουσης σημασίας γονείς......... οι έρευνες όμως δείχνουν πως οι μπαμπάδες είναι βιολογικά συνυπεύθυνοι όσο ακριβώς και οι μαμάδες."

 

...."οι μπαμπάδες είναι όσο ικανοί όσο οι μητέρες στο να φροντίζουν τα παιδιά τους" ...

 

....."Οι άντρες και οι γυναίκες έχουν την ίδια ανταπόκριση στη φυσιολογία τους -αλλαγή καρδιακού ρυθμού, αναπνοής, θερμοκρασίας δέρματος κ.α - όταν αντιμετωπίζουν τα νεογέννητά τους."

 

"Οι μπαμπάδες καθώς και οι μέλλοντες μπαμπάδες περνάνε από τις ίδιες φυσιολογικές (physiological) μεταβολές όπως ακριβώς οι έγκυες γυναίκες." ....

Scientific American Mind, Μay/June 2010, αποσπάσματα από το άρθρο "Family Guy"

 

Επειδή αυτό τον καιρό βιώνω μια απόλυτη εναλλαγή ρόλων (εγώ εργαζόμενη ενώ ο σύζυγος σπίτι με τα παιδιά -να τα καλά της εξίσωσης των δύο φύλων στην πολιτεία!!) μπορώ να σας πω το εξής....

 

Τα παράπονα ταιριάζουν με το ρόλο και όχι με το φύλο!!

 

Έχοντας όμως βιώσει και από τις δύο πλευρές αυτής της εικόνας και οι δύο μπορούμε να αντιληφθούμε τη θέση του άλλου και να είμαστε υποστηρικτικοί στον εναλλασσόμενο αυτό ρόλο.

Βέβαια την "πληρώνει" ο χρόνος που θα είχαμε μαζί ως ζευγάρι... αλλά προς το παρόν δε μπορούμε να έχουμε και την πιτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο!

 

3 εγκυμοσύνες στη σειρά και 4 παιδιά όλα σε πολύ κοντινές ηλικίες... σαφώς και δεν έχουν αφήσει χρόνο για εμάς. Αλλά ουσιαστικά νιώθουμε όπως σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος. Την ώρα που λαμβάνει χώρα το παιχνίδι, δεν υπάρχει χρόνος ΟΥΤΕ για νερό... παρά μόνο σε κάποιο time out. Οι άλλοι .... στις κερκίδες μπορούν να πίνουν μπύρες και να κάθονται. Αλλά αυτό... δεν είναι ώρα να γίνει για εμάς. Όχι τώρα. Μικρές ανάσες στο time out... και κάποτε το παιχνίδι θα λήξει.... Και μπορεί κατά τη διάρκεια να θύμωσα για τη λάθος μπαλιά, μπορεί κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού να με "έβρισε" ο συμπαίκτης μου για τη λάθος επιλογή, μα στο τέλος μαζί θα βιώσουμε τη λήξη του παιχνιδιού ... Μαζί θα πάμε στα αποδυτήρια... μαζί θα φάμε αργότερα και θα σχολιάζουμε τις "ευκαιρίες" και τις επιτυχίες/αποτυχίες.

 

 

 

Ομαδικό το παιχνίδι... διαφορετικοί ρόλοι... και οι δύο δύσκολοι... και οι δύο ισάξιοι και απαραίτητοι!!

 

 

Οι παραλληλισμοι σου Αλκυων ειναι .....τι να πω....εχεις συγγραφικες ικανοτητες εσυ παιδι μου!!!!

Περιττο βεβαια να πω οτι συμφωνω απολυτα!!!Τι πρωτοτυπο εεεεε!!!

[Agape-S]

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ τυχερός άντρας. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερη μάνα για τα παιδιά μου. Είναι συνέχεια εκεί. Τα παιδιά είναι η ζωή της. Η οικογένεια μου είναι στα χέρια της κι εγώ δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερα χέρια. Σαν πατέρας, είμαι πλήρης. Τα παιδιά μου μεγαλώνουν σωστά και με φροντίδα. Ακόμα κι εμένα βοηθάει η γυναίκα μου να γίνω καλύτερος πατέρας. Μου νουθετεί, με συμβουλεύει, με εκπαιδεύει. Γιʼ αυτό, όταν κλείνω την πόρτα για να πάω στο γραφείο, φεύγω με ήσυχο το κεφάλι μου. Ξέρω πως η γυναίκα μου είναι εκεί. Είμαι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου.

 

Η γυναίκα μου είναι μια πολύ αφοσιωμένη μητέρα. Είμαι πολύ άτυχος άντρας. Δεν έχει ποτέ καιρό για μένα. Κάποτε ήμουν ο κόσμος της, όμως τώρα ο κόσμος της είναι δύο μικρά σκατούλια που όσα περισσότερα παίρνουν τόσα περισσότερα ζητάνε. Έχω πιάσει τον εαυτό μου να ζηλεύει τα παιδιά μου. Άδικο έχω; Με το που ήρθαν, εγώ μπήκα στο περιθώριο. Μερικές φορές νιώθω σαν το σκύλο στην οικογένεια. Δεν ανήκω πλέον στους βασικούς ρόλους του σπιτιού, είμαι κάτι σαν κομπάρσος. Είμαι μια υποστηρικτική μονάδα στο σπίτι, τίποτα άλλο, κάτι σαν τον υδραυλικό ή τον ηλεκτρολόγο που τον θυμόμαστε μονάχα όταν τον χρειαστούμε. Δεν καταλαβαίνω που πήγε ο κόσμος μου. Δεν καταλαβαίνω που πήγε η γυναίκα μου, ο άνθρωπος μου. Είμαι πολύ μόνος.

 

Ένας άντρας ισορροπεί στα δύο παραπάνω άκρα. Αισθάνεται μέλος μιας υπέροχης οικογένειας και αισθάνεται περιθώριο στην ίδια του την φωτογραφία. Η κοινωνία και η φύση δεν ζητούν από τον πατέρα να ενστερνιστεί γρήγορα το ρόλο του. Εξάλλου, ο ρόλος του πατέρα ξεκινά, παραδοσιακά, όταν το παιδί μεγαλώσει. Ο πατέρας θα εκπαιδεύσει το παιδί για τον έξω κόσμο, για την δουλειά, την επιβίωση, την μάχη. Τα μαθήματα αυτά αργούν να έρθουν κι έτσι, ο πατέρας τα πρώτα χρόνια της πατρότητας δυσκολεύεται με τον νέο του ρόλο. Ειδικά που κάθε άλλο μέλος της οικογένειας κάνει τρομακτικά άλματα προς τους δικούς τους ρόλους.

 

Καλές μου μαμάδες, σας έχω ακούσει σε πολλές συζητήσεις εδώ στο φόρουμ και έχετε σχεδόν πάντα δίκιο. Αν όμως καταφέρετε και καταλάβετε το δίκιο του άντρα σας, τότε θα έχετε μια σφαιρική, ολοκληρωμένη άποψη του τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια σας. Έτσι, δεν θα χρειάζεται να καταφεύγετε σε κλισέ απόψεις, μονόπλευρες αντιδράσεις και επικοινωνιακά αδιέξοδα.

 

Ένας δικός σας πατέρας,

 

Πάνος

AAAAXXXX!!!! Aγαπητε Πανο. Ειναι γνωστο της πασης οτι ο μπαμπας που δεν ασχολειται πολυ με τα παιδια του αισθανεται περιθωριοποιημενος!!!

Φυσικο ειναι να μη βρισκει χρονο για σενα αφου δεν εχει!! Φροντισε να βρεις τροπο να την απαλλαξεις απο καποιες ωρες για να τις χαρισει σε ΣΕΝΑ!!!Βρες μια κοπελα η μια γιαγια για λιγες ωρες η για ενα σαββατοκυριακο και θα με θυμηθεις!!Ειμαι σιγουρη οτι και αυτη λαχταρα να νοιωσει γυναικα και προπαντων μη νομιζεις οτι στο γαμο σου εισαι ο μοναδικος που εχεις παραπονα εστω και μονο απο τον εαυτο σου. Σιγουρα και η γυναικουλα σου αισθανεται τα δυο μικρα αυτα σκατουλια να της ΡΟΥΦΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ!!!:D:D:D

[aleca]

εγω δεχομαι ότι ο μπαμπας νιωθει περιθωριοποιημενος λογω φυσης και όχι επιλογης..ΟΚ....να δεχτει και αυτος ότι η φυση επιβαλλει στο θηλυκο, να ειναι πανω απο τα μικρα του 100%, όταν αυτα ακομη ειναι ανημπορα και απροστατευτα....

[marron]

Κέρδισα μια μητέρα και έχασα μια γυναίκα

 

Δεν μου αρέσει το αόριστο άρθρο.

Και οι αοριστίες γενικότερα...

Μήπως προσπαθώντας να γράψουμε ποίηση , χάνουμε την ουσία...

 

Είναι στο χέρι του άνδρα να κερδίσει τη γυναίκα,

αν γίνει εκτός από άνδρας και πατέρας,

 

δηλαδή σύντροφος ουσιαστικός, κι όχι μόνο στο κρεββάτι και στο "σουλάτσο" ...

Πώς ; μπορώ να σκεφτώ μόνο ένα :

δωρίζοντας την αγκαλιά του στα νέα μέλη της οικογένειας

 

με αυτή την εικόνα μπορεί να στραφεί προς τον άνδρα της, η νέα μητέρα

 

γιατί ως γνωστό

 

αν δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό, θα έρθει το βουνό στο Μωάμεθ

 

[alcyon]

Η φύση δίνει τις ίδιες δυνατότητες και στα δύο φύλα για την ανατροφή των παιδιών (εκτός του θηλασμού... οκ). Είναι ΣΥΝυπεύθυνοι!!

Υπάρχουν κοινωνίες (και δε μιλάω μόνο για τις "μοντέρνες"), που οι μπαμπάδες έχουν ίδιο ή τον κύριο λόγο στην ανατροφή των παιδιών. Εκεί δε νιώθουν παραμελημένοι...

 

Η ανισορροπία των ρόλων στην ανατροφή των παιδιών φέρνει και την αίσθηση της "περιθοριοποίησης" ή της "υπερωρίας", αντίστοιχα, στους γονείς. Αν οι γονείς συνεισφέρουν στο παιδί 50%-50%, τότε όλα κυλάνε καλά και η "τραμπάλα" μεταξύ των δύο άκρων που περιέγραψε ο Πάνος στην αρχή δεν υφίσταται.

 

Αν όμως οι μαμάδες νομίζουν πως εκείνες τα κάνουν καλύτερα και "αφαιρούν" το ρόλο του άντρα... τότε φτάνουμε στο 90%-10% με τα αντίστοιχα παράπονα. Το ίδιο αποτέλεσμα μπορεί να προέλθει και όταν οι μπαμπάδες είναι εξ αρχής κάπως αδιάφοροι... επομένως οι μαμάδες αναγκάζονται να επωμιστούν και τις ευθύνες του συντρόφου τους.

 

Όπως και να έχει... το κλειδί βρίσκεται στις ..... ισορροπίες! Όπως και κάθε τι στον κόσμο αυτό....

[Ellemphriem]

Εννοειται οτι για τον καθενα πανω απο ολα ειναι τα παιδια του...ειτε ειναι αντρας ειτε γυναικα.Αλλα να πω και την αληθεια μου βλεπω στον οικογενειακο μου περιγυρο γυναικες οι οποιες για μενα θεωρω οτι υπερβαλουν.Γεννανε και ειναι λες και εκει τελειωσε ο ρολος τους ως γυναικα.Βλεπω ζευγαρια που απο τη στιγμη που γεννησαν δεν εχουν βγει μια φορα οι δυο του σα ζευγαρι.Αυτο προσωπικα το θεωρω αδιανοητο.

 

Νικη μου με ολη την καλη διαθεση θα ηθελα να σου πω οτι εγω και ο αντρας μου εχουμε να βγουμε απο ΠΡΙΝ γεννησω. Πρωτον γιατι ειχα προβληματα 3ου τριμηνου που κοντεψαν να μου κοστισουν/να της κοστισουν την ζωη και δευτερον μετα την γεννα ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ κανενα να αφησουμε το παιδι. Φιλες ειναι ανυπαντρες και κανουν την ζωη τους και προσωπικα δεν θα αγκαρεψω ανυπαντρη με 0 εμπειρια σε παιδι για να παω να πιω καφε. Οι δικοι μου γονεις και παππουδες ειναι νεκροι, του αντρα μου τυφλη η μανα, κουτσος ο πατερας, η κουνιαδα μου ειναι 39 και εχει να δει το παιδι απο την βαφτιση (κανενα ενδιαφερον). Αδερφια εγω ΔΕΝ εχω. Θειοι-θειες την ζωη της και ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ.....εγω θα τους φορτωνομαι. Και οσο για ξενη γυναικα μεχρι τωρα το θεωρουσα αδιανοητο να ξεφορτωθω το παιδι σε ξενη για να παω να διασκεδασω. Την γεννησα και εγω θα την μεγαλωσω με οτι αντικτοιπο. Και δεν εγινε και κατι να ΜΗΝ παω για καφε μαζι του τα 3 πρωτα χρονια. Μετα θα μπορω να παω.....μην τα βαζεις ολα σε ενα κουβα - θα το λεω συνεχεια. Υπαρχουν ζευγαρια και περιπτωσεις που δεν εχουν βοηθεια απο πουθενα, και αγοραζμενη βοηθεια ΔΕΝ την θελουν. Και δεν το βρισκω υπερβολικο να σβηνεις τον ρολο σου σαν γυναικα τα 3 πρωτα χρονια. Δεν εγινε και τιποτα. Οπως πολυ σωστα εχω ακουσει εδω μεσα δεν ειναι για παντα. Θα παθω τιποτα δηλαδη ? Επαθε ο αντρας μου? Ε, θα το ξεπερασουμε...... καταλαβαινεις νομιζω τι λεω... Λιγη λασκα για καταστασεις που δεν εχεις ζησει (προφανως) και ουτε μπορεις να ξερεις ποσο δυσκολες ή ιδιοτροπες ειναι. Και εγω εδω μεσα το πηρα το μαθημα και το εχω δεσει και δεν κρινω ευκολα. Καλα καμια φορα μου ξεφευγει (ανθρωπος ειμαι) με διορθωνουν ομως και το καταλαβαινω.

 

ΥΓ: Για την νονα που ειπες με επιασαν τα γελια, γιατι ηταν η μονη που κρατησε την μικρη 7 μηνων για 1 ωρα που πηγαμε για καφε και γυρισαμε αρων αρων (επειδη εμεις δεν γουσταραμε να ειμαστε μακρια της) και μαντεψε.....χεχεχε.....η νονα εμεινε εγκυος γεννησε ΔΙΔΙΜΑ και τωρα πηζει χειροτερα απο εμενα. Εχει ΚΑΙ πεθερα ΚΑΙ μανα που πηγαινουν να βοηθησουν αλλα χρειαστηκαν και οι δυο γιαγιαδες για να ερθουν οι νονοι στην βαφτιση.....μεγαλη μπουκια φαε, μεγαλο λογο μην λες. Και οσο για τα ρομαντικα δειπνα και αυτων των ειδων τις μπουρδες που ακουω, ξαναλεω οταν τρεχεις απο τις 6 το πρωι με 5 ωρες ΣΠΑΣΤΟ υπνο ΟΛΟ το βραδυ πισω απο ενα νηπιο, στην παιδικη χαρα στο σουπερ μαρκετ, στο σπιτι, εξω στις βεραντες, μεσα στα χωματα, με μαρκαδορους, παιχνιδια, στον εθνικο κηπο να ταισετε τις παπιες, να πλυνεις, να στρωσεις κρεββατια, να απλωσεις ρουχα, να μαζεψεις ρουχα.....να μαγειρεψεις 2 ξεψωριστα φαγητα, να ταισεις την μικρη, και αν προλαβεις εσενα και να τελειωσεις μετα απο ενα 40 λεπτα μπανιου της μικρης που παιζεται με τις παπιες στις 9:΅30 το βραδυ και ολα αυτα ΜΟΝΗ ΣΟΥ, και εχεις μετα την δυναμη να μαγειρεψεις ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ φαι, να στρωσεις τραπεζι, να κανεις μπανιο να φυγουν τα χωματα οι εμετοι και οι μπογιες απο πανω σου, να φτιαξεις τα μαλλια σου, να σερβιρεις τον αντρα σου, να φας ΧΩΡΙΣ να σκασει η μουρη σου πανω στο πιατο και να αρχισεις να ροχαλιζεις και μετα να του προσφερεις και μια βραδυα ερωτικου παραληρηματος και να κατσεις να κοινηθει χαιδευοντας τον (οπως καναμε προ παιδιου).....α, και μην ξεχναμε μετα να πρεπει να ξυπνησεις με αλλες 800 διακοπες ενος 5ωρου υπνου γιατι το πρωι η μικρη δεν συγχωραει ετσι? Θα ξυπνησει απο της 7:30 και θα θελει μια ΙΔΙΑ μερα μαζι της ολοκληρη ΠΑΛΙ.......εαν το καταφερεις ε τοτε κοριτσι μου ομορφο υποκλινομαι.......εισαι απιστευτη..!!!!!!! Γιατι οσο κουλο και αν σου ακουγεται.....ΑΥΤΗ παραπανω ειναι η μερα μου....ΚΑΘΕ μερα μου.....

[Agape-S]

Κοριτσια καλημερα!!!! Πραγματι τπαρχουν περιπτωσεις διαφορετικες και με δυο αραδες δεν μπορεις να καταλαβεις την ολη κατασταση που επικρατει σε ενα σπιτι. Εγω εχω δυο παιδια δεν εργαζομομαι απο επιλογη γιατι δεν ειχα κανεναν και δεν εμπιστευομουν κανεναν!Η μια μανα μας σε αλλη πολη και η αλλη ανικανη και ο αντρας μου με ακαταστατα ωραρια δεν υπηρχε σταθερο προγραμμα για να ξερω ποιες ωρες μπορω να εργαζομαι!!Ακομη και τωρα που ειναι μεγαλα(9 και 15 ετων), οι μονες μοναχικες στιγμες μου ειναι οταν πανε σχολειο!!!Να φανταστεις τα σαββατοκυριακα υποφερω απο τα θηρια μου και περιμενω με αγωνια τη Δευτερα!!Κακα τα ψεματα οι ωρες ειναι λιγες μεχρι να ερθουν.Και καθομενη εδω,αφηνω αλλα πραγματα για μετα.Εγω τον λυπαμαι τον αντρα γενικα οταν αισθανεται ετσι, γιατι αυτο σημαινει οτι αγαπα πραγματικα τη γυναικα του και δεν βολευεται στο περιθωριο κανοντας τη ζωη του.Σιγουρα θα πρεπει να μιλαμε με τον συντροφο μας γιατι ΣΙΓΟΥΡΑ κατι εχει κι αυτος να μας πει!!!

ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΟΥ!!!

[Ellemphriem]

Η φύση δίνει τις ίδιες δυνατότητες και στα δύο φύλα για την ανατροφή των παιδιών (εκτός του θηλασμού... οκ). Είναι ΣΥΝυπεύθυνοι!!

 

Συμφωνω απολυτα. Εχουμε τις 'δυσκολιες' μας με τον αντρα μου αλλα μου εχει αποδειξει οτι μπορει να κανει οτι και εγω, και μερικες φορες καλυτερα. Και δεν περιμενει να του ζητησω να το κανει. Το ΚΑΝΕΙ απλα.....μπαινοντας δυναμικα μεσα και απαιτοντας τον ρολο του. Και τον εχει κερδισει.....Μπραβο Αλκυων....μπραβο......

[SKEK]

Νικη μου με ολη την καλη διαθεση θα ηθελα να σου πω οτι εγω και ο αντρας μου εχουμε να βγουμε απο ΠΡΙΝ γεννησω. Πρωτον γιατι ειχα προβληματα 3ου τριμηνου που κοντεψαν να μου κοστισουν/να της κοστισουν την ζωη και δευτερον μετα την γεννα ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ κανενα να αφησουμε το παιδι. Φιλες ειναι ανυπαντρες και κανουν την ζωη τους και προσωπικα δεν θα αγκαρεψω ανυπαντρη με 0 εμπειρια σε παιδι για να παω να πιω καφε. Οι δικοι μου γονεις και παππουδες ειναι νεκροι, του αντρα μου τυφλη η μανα, κουτσος ο πατερας, η κουνιαδα μου ειναι 39 και εχει να δει το παιδι απο την βαφτιση (κανενα ενδιαφερον). Αδερφια εγω ΔΕΝ εχω. Θειοι-θειες την ζωη της και ΚΑΛΑ ΚΑΝΟΥΝ.....εγω θα τους φορτωνομαι. Και οσο για ξενη γυναικα μεχρι τωρα το θεωρουσα αδιανοητο να ξεφορτωθω το παιδι σε ξενη για να παω να διασκεδασω. Την γεννησα και εγω θα την μεγαλωσω με οτι αντικτοιπο. Και δεν εγινε και κατι να ΜΗΝ παω για καφε μαζι του τα 3 πρωτα χρονια. Μετα θα μπορω να παω.....μην τα βαζεις ολα σε ενα κουβα - θα το λεω συνεχεια. Υπαρχουν ζευγαρια και περιπτωσεις που δεν εχουν βοηθεια απο πουθενα, και αγοραζμενη βοηθεια ΔΕΝ την θελουν. Και δεν το βρισκω υπερβολικο να σβηνεις τον ρολο σου σαν γυναικα τα 3 πρωτα χρονια. Δεν εγινε και τιποτα. Οπως πολυ σωστα εχω ακουσει εδω μεσα δεν ειναι για παντα. Θα παθω τιποτα δηλαδη ? Επαθε ο αντρας μου? Ε, θα το ξεπερασουμε...... καταλαβαινεις νομιζω τι λεω... Λιγη λασκα για καταστασεις που δεν εχεις ζησει (προφανως) και ουτε μπορεις να ξερεις ποσο δυσκολες ή ιδιοτροπες ειναι. Και εγω εδω μεσα το πηρα το μαθημα και το εχω δεσει και δεν κρινω ευκολα. Καλα καμια φορα μου ξεφευγει (ανθρωπος ειμαι) με διορθωνουν ομως και το καταλαβαινω.

 

ΥΓ: Για την νονα που ειπες με επιασαν τα γελια, γιατι ηταν η μονη που κρατησε την μικρη 7 μηνων για 1 ωρα που πηγαμε για καφε και γυρισαμε αρων αρων (επειδη εμεις δεν γουσταραμε να ειμαστε μακρια της) και μαντεψε.....χεχεχε.....η νονα εμεινε εγκυος γεννησε ΔΙΔΙΜΑ και τωρα πηζει χειροτερα απο εμενα. Εχει ΚΑΙ πεθερα ΚΑΙ μανα που πηγαινουν να βοηθησουν αλλα χρειαστηκαν και οι δυο γιαγιαδες για να ερθουν οι νονοι στην βαφτιση.....μεγαλη μπουκια φαε, μεγαλο λογο μην λες. Και οσο για τα ρομαντικα δειπνα και αυτων των ειδων τις μπουρδες που ακουω, ξαναλεω οταν τρεχεις απο τις 6 το πρωι με 5 ωρες ΣΠΑΣΤΟ υπνο ΟΛΟ το βραδυ πισω απο ενα νηπιο, στην παιδικη χαρα στο σουπερ μαρκετ, στο σπιτι, εξω στις βεραντες, μεσα στα χωματα, με μαρκαδορους, παιχνιδια, στον εθνικο κηπο να ταισετε τις παπιες, να πλυνεις, να στρωσεις κρεββατια, να απλωσεις ρουχα, να μαζεψεις ρουχα.....να μαγειρεψεις 2 ξεψωριστα φαγητα, να ταισεις την μικρη, και αν προλαβεις εσενα και να τελειωσεις μετα απο ενα 40 λεπτα μπανιου της μικρης που παιζεται με τις παπιες στις 9:΅30 το βραδυ και ολα αυτα ΜΟΝΗ ΣΟΥ, και εχεις μετα την δυναμη να μαγειρεψεις ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ φαι, να στρωσεις τραπεζι, να κανεις μπανιο να φυγουν τα χωματα οι εμετοι και οι μπογιες απο πανω σου, να φτιαξεις τα μαλλια σου, να σερβιρεις τον αντρα σου, να φας ΧΩΡΙΣ να σκασει η μουρη σου πανω στο πιατο και να αρχισεις να ροχαλιζεις και μετα να του προσφερεις και μια βραδυα ερωτικου παραληρηματος και να κατσεις να κοινηθει χαιδευοντας τον (οπως καναμε προ παιδιου).....α, και μην ξεχναμε μετα να πρεπει να ξυπνησεις με αλλες 800 διακοπες ενος 5ωρου υπνου γιατι το πρωι η μικρη δεν συγχωραει ετσι? Θα ξυπνησει απο της 7:30 και θα θελει μια ΙΔΙΑ μερα μαζι της ολοκληρη ΠΑΛΙ.......εαν το καταφερεις ε τοτε κοριτσι μου ομορφο υποκλινομαι.......εισαι απιστευτη..!!!!!!! Γιατι οσο κουλο και αν σου ακουγεται.....ΑΥΤΗ παραπανω ειναι η μερα μου....ΚΑΘΕ μερα μου.....

 

Έτσι, έτσι!! Και αν με ρωτήσει καμμία πως θα ένιωθα εάν τον γλυκοκοίταζε κάποια νεαρά δεσποινίς, μετά από όλα που αναφέρει η Ελλεμφρ. λέω ότι θέλει ας κάνει. Μετά από τέτοια κούραση που να κάτσω να σκέφτομαι τρόπους να τον σαγηνέψω. Άσε αύριο βλέπουμε...

[zouli]

Θα συμφωνήσω με την ellemphriem, νομίζω ότι σαφώς ειναι πιο δύσκολα οταν έχεις 2 ή 3 παιδιά, χωρίς βοήθεια να ανταπεξέλθεις λειτουργικά στους ρόλους. Εχω 2 παιδιά με διαφορά κάτω απο δύο χρόνια, και καθημερινά με βομβαρδίζουν φίλες μου μητέρες, πόσο κουρασμένες είναι απο το ένα παιδάκι που έχουν και με βοήθεια από παπουδογιαγίαδες. Τελικά έχω καταλήξει ότι η κούραση που τραβάει καθε μάνα αφορά καθαρά την ιδιοσυγκρασία της, τις δυνατότητες που έχει, και πως την διαχειρίζεται στο μυαλό της. Εγω προσωπικά δεν εχω προλάβει αυτή την χρονιά να τον παραμελίσω γιατί λείπει σχεδόν 5 μήνες υπηρετώντας το ένδοξο Πολεμικό Ναυτικό, και φυσικά είμαι μόνη μου. Οταν όμως τον έχω κοντά μου, πράγματι παρόλο την κούραση το παλεύω να ειμαι περιποιημένη και να περνάμε λίγο ποιοτικό χρόνο μαζί.