Ο Πέτρος και ο Ιούδας

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Όσοι από μας έχουμε μια μικρή εξοικείωση με τα της χριστιανικής πίστης, θυμόμαστε ασφαλώς αυτούς τους δύο πρωταγωνιστές των τελευταίων ημερών του Ιησού πριν τη Σταύρωση.

Πάντα μου έκανε εντύπωση η εκ διαμέτρου αντίθετη αντιμετώπισή τους από την εκκλησιαστική γραμματεία: "Ιούδας ο δούλος και δόλιος" ο ένας, "πέτρα της πίστεως" ο άλλος.

 

Κι όμως, αν θυμάστε λίγο πριν την καταδίκη του Χριστού, έπαιξαν και οι δύο ρόλο πρωταγωνιστικό και πολύ πολύ σκοτεινό: Ο Ιούδας πρόδωσε. Ο Πέτρος αρνήθηκε. Ο ένας για ποσό ευτελές παρέδωσε το δάσκαλό του στα χέρια των Φαρισαίων, ο άλλος τρεις φορές - και μάλιστα την τρίτη πολύ οργισμένος, έσκιζε κιόλας τα ρούχα του από την αγανάκτηση - ορκιζόταν ότι ο λατρεμένος του Κύριος τού ήταν παντελώς άγνωστος.

Μετά; Και οι δύο συνειδητοποίησαν το ολέθριο σφάλμα τους: Ο Ιούδας έτρεξε στους Φαρισαίους, τους πέταξε τα λεφτά στη μούρη και τους είπε, ότι έκανε λάθος και τους παρέδωσε έναν αθώο. Και ο Πέτρος βγήκε έξω από την αυλή του Καϊάφα και έκλαψε πικρά.

 

Και τότε, θα σκεφτεί κανείς, τι στα κομμάτια άλλαξε και ο ένας καίγεται στο πυρ το εξώτερο εις τους αιώνας των αιώνων, ενώ ο άλλος περιμένει στις πύλες του Παραδείσου να υποδεχτεί κάθε ψυχή αγνή, καθαρή και αγία;

 

Κάποτε το είχα ακούσει, διαβάσει, δε θυμάμαι: Ο Ιούδας συνειδηποτοιώντας την πράξη του, κατακλύστηκε από τύψεις, ενοχές. Θεώρησε ανυπόφορο το γεγονός ότι διέπραξε ένα τόσο ολέθριο αμάρτημα, δε μπόρεσε ποτέ να συγχωρήσει τον εαυτό του γι΄αυτό, δεν άντεχε να ζει ούτε στιγμή με ένα τόσο μεγάλο βάρος και προτίμησε να δώσει τέλος στη ζωή του.

Ο Πέτρος από την άλλη μετάνιωσε, δηλαδή μετα-νόησε για αυτό που έκανε, που σημαίνει άλλαξε νου, τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής, διορθώθηκε, έγινε άλλος άνθρωπος. Εκείνος - σε αντίθεση με τον Ιούδα άντεξε τον εαυτό του, τον αποδέχτηκε με όλα του τα στραβά κι έτσι μπόρεσε και να ζητήσει συγνώμη και να προχωρήσει.

 

Ξέρετε κάτι; Υποπτεύομαι ότι Ιούδες και Πέτροι είμαστε στη ζωή μας και μεις.

Κάποιοι κυκλοφορούμε κουβαλώντας πάνω μας το φορτίο τύψεων και ενοχών για το κάθε τι. Ζώντας δε ενοχικά είτε απαιτούμε από τον εαυτό μας την τελειότητα και κάθε αποτυχία μας μας καταβάλλει και μας απογοητεύει.

Είτε καταλογίζουμε ευθύνες στους άλλους, ψάχνουμε για ενόχους, προκειμένου να ελαφρύνουμε λίγο την ψυχή μας: "Εσύ φταις!", νιώθουμε να λέμε στο κάθε δικό μας και ξένο ή, όταν δε μας βολεύει αυτό, λέμε ότι φταίει το σύστημα, η άδικη και κακούργα κοινωνία, ο άνθρωπός μας, το παιδί μας... Και για λίγο ανακουφιζόμαστε. Αλλά το βάρος δε φεύγει ποτέ. Και ζούμε μια ζωή ανυπόφορη, μουτρωμένη, θυμωμένη, σκοτεινή...

 

Υπάρχουν όμως και οι Πέτροι: Αυτοί που έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους. Πάει να πει, που τον ξέρουν καλά, γνωρίζουν τι είναι ικανός να κάνει και τι όχι, μέχρι πού φτάνουν οι δυνατότητές τους και τι τους ξεπερνά. Και γι΄αυτό μπορούν και να αγωνίζονται, μπορούν και να ξεκινούν κάθε φορά απ' την αρχή. Μπορούν και να απολαμβάνουν την ευτυχία, αλλά μπορούν και να ελπίζουν στη δυστυχία. Γιατί η ζωή δεν είναι γι' αυτούς βάρος. Είναι πορεία προς τα μπρος, είναι πάλη, είναι χαρά...

 

Αλήθεια, μόνο εγώ σκέφτομαι πόσο καταλυτικό είναι για ένα παιδί να έχει γονείς - Πέτρους κι όχι γονείς - Ιούδες;

Γονείς που το έχουν βάλει στην καρδιά τους από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε και δεν το βγάζουν ποτέ από κει - και κυρίως όχι για να στο στήσουν απέναντί τους και να του πουν "εσύ φταις!" ή "είσαι κακομαθημένο και μυγιάγγιχτο, κακότροπο και γκρινιάρικο, απαράδεκτο και ανυπόφορο!" κι ας μην του το λένε, ας το νιώθουν μόνο...

Που ναι, του επισημαίνουν τα λάθη του, του θέτουν όρια, το τιμωρούν αν χρειαστεί, αλλά με ένα τρόπο που το κάνει να αισθάνεται βέβαιο όχι μόνο για την αγάπη τους, την αμέριστη και αμείωτη και αμετάβλητη, αλλά και για τη δική του μοναδική αξία, ανεξάρτητη από τις πράξεις του.

Εννοώ, πόσο καταλυτικό είναι για ένα παιδί να είναι βέβαιο πως είναι πολύτιμο για το γονιό του και αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει για πάντα, ό,τι κι αν κάνει το ίδιο...

 

Δεν ξέρω πολλά για το πώς μεγάλωσαν οι γονείς μου.

 

Λίγα πράγματα μπορώ να πω ότι συνειδητοποιώ για πώς μεγάλωσα εγώ (κι ακόμα ανακαλύπτω...)

 

Θέλω όμως για τα παιδιά μου να γίνω Πέτρος. Να τα κοιτάζω στα μάτια με τέτοια λατρεία, που ποτέ κανένα να μη νιώσει την ανάγκη να πει ή να σκεφτεί: "εγώ, εσύ, όλοι φταίτε!"

[πιγκουινακι]

καλημερα καταρχήν!

ενδιαφερον έχει το κειμενο σου και μπραβο σου που τολμας να ανοιξεις ένα λιγοτερο ευκολο και ευπεπτο θέμα!γιατι σιγουρα ειναι πιο ευκολο να συζηταμε τι κανει η πεθερα μας ,ή φιλη μας ,οι γονεις μας παρα εμεις οι ιδιοι..

οσον αφορα το θεολογικο στοιχειο ειμαι αναρμοδια να σχολιασω γιατι παρολο που πιστευω,

έχω πολυ λιγες γνωσεις πανω στην εκκλησιαστικη γραμματεια.

αυτο που εγραψες οτι ''οι πετροι'' συγχωρουν και αντεχουν τον εαυτο τους ,αναγνωριζουν τα ανθρωπινα όρια τους και την αδυναμια τους και με αυτο προχωρουν και ''δεν πανε να κρεμαστουν''-ότι μπορει να σημαινει αυτο μεταφορικα'- με βρισκει συμφωνη. βεβαια όχι με την εννοια ότι εξαρχής ειμαστε χαλαροι μια που ''ανθρωποι έιμαστε''! προσφατα άκουσα ένα γνωστο μου να λεει π.χ για την περιπτωση να απιστησει στην κοπελια του ''κι αυτο μες στο προγραμμα ειναι''! ε αμα το χει απο τωρα στο προγραμμα ,φαντασου τι εχει να γινει μετα ,όταν μπουν στα δυσκολα του γαμου...

θελω να πω, ότι γνωριζω τα όρια μου και συνεχιζω να αγαπω τον εαυτο μου ,έχοντας γνωση ότι δεν ειμαι τελεια ,δε σημαινει ότι επιτρεπω στον εαυτο μου οτι με βολευει κατα περιπτωση!θελω να θετω ψηλα τον πηχυ σε οτι αφορα την ποιοτητα των σχεσεων μου με

τα προσωπα που με ενδιαφερουν ,συμπεριλαμβανομενων φυσικα και των παιδιων μου, κι αφου δωθω ολοψυχα δεν πειραζει αν δεν πανε όλα οπως τα ήθελα ! άλλωστε ειναι ομορφο που όσο ζουμε μαθαινουμε (εκτος αν δεν το θελουμε να ανοιξουμε τα ματια μας) και οι αποτυχιες και τα λαθη μας ειναι μια καλη ευκαιρια να παμε ένα βημα παραπερα τις γνωσεις μας για τους ανθρωπους ,τον κοσμο και τον εαυτο μας!

επισης μου αρεσει η γενικη ιδεα που εκφραζεις ότι ειναι ωραιο μεσα στα προβληματα μας να μπορουμε να διακρινουμε το δικο μας μεριδιο ευθυνης και να αλλαζουμε αναλογα τη συμπεριφορα μας ,αντι να έχουμε μονιμως στραμμενο το δαχτυλο σε καποιο αλλο φταιχτη και ιδιως στα παιδια!

τωρα για το κομματι ''γονεις -πετροι'' και ''γονεις -ιουδες''θα αφησω να το σχολιασει η επομενη κοπελα που θα γραψει γιατι δυστυχως εδω τελειωνει ο διαθεσιμος χρονος μου...

[eleanax]

Όσοι από μας έχουμε μια μικρή εξοικείωση με τα της χριστιανικής πίστης, θυμόμαστε ασφαλώς αυτούς τους δύο πρωταγωνιστές των τελευταίων ημερών του Ιησού πριν τη Σταύρωση.

Πάντα μου έκανε εντύπωση η εκ διαμέτρου αντίθετη αντιμετώπισή τους από την εκκλησιαστική γραμματεία: "Ιούδας ο δούλος και δόλιος" ο ένας, "πέτρα της πίστεως" ο άλλος.

 

Κι όμως, αν θυμάστε λίγο πριν την καταδίκη του Χριστού, έπαιξαν και οι δύο ρόλο πρωταγωνιστικό και πολύ πολύ σκοτεινό: Ο Ιούδας πρόδωσε. Ο Πέτρος αρνήθηκε. Ο ένας για ποσό ευτελές παρέδωσε το δάσκαλό του στα χέρια των Φαρισαίων, ο άλλος τρεις φορές - και μάλιστα την τρίτη πολύ οργισμένος, έσκιζε κιόλας τα ρούχα του από την αγανάκτηση - ορκιζόταν ότι ο λατρεμένος του Κύριος τού ήταν παντελώς άγνωστος.

Μετά; Και οι δύο συνειδητοποίησαν το ολέθριο σφάλμα τους: Ο Ιούδας έτρεξε στους Φαρισαίους, τους πέταξε τα λεφτά στη μούρη και τους είπε, ότι έκανε λάθος και τους παρέδωσε έναν αθώο. Και ο Πέτρος βγήκε έξω από την αυλή του Καϊάφα και έκλαψε πικρά.

 

Και τότε, θα σκεφτεί κανείς, τι στα κομμάτια άλλαξε και ο ένας καίγεται στο πυρ το εξώτερο εις τους αιώνας των αιώνων, ενώ ο άλλος περιμένει στις πύλες του Παραδείσου να υποδεχτεί κάθε ψυχή αγνή, καθαρή και αγία;

 

Κάποτε το είχα ακούσει, διαβάσει, δε θυμάμαι: Ο Ιούδας συνειδηποτοιώντας την πράξη του, κατακλύστηκε από τύψεις, ενοχές. Θεώρησε ανυπόφορο το γεγονός ότι διέπραξε ένα τόσο ολέθριο αμάρτημα, δε μπόρεσε ποτέ να συγχωρήσει τον εαυτό του γι΄αυτό, δεν άντεχε να ζει ούτε στιγμή με ένα τόσο μεγάλο βάρος και προτίμησε να δώσει τέλος στη ζωή του.

Ο Πέτρος από την άλλη μετάνιωσε, δηλαδή μετα-νόησε για αυτό που έκανε, που σημαίνει άλλαξε νου, τρόπο σκέψης, τρόπο ζωής, διορθώθηκε, έγινε άλλος άνθρωπος. Εκείνος - σε αντίθεση με τον Ιούδα άντεξε τον εαυτό του, τον αποδέχτηκε με όλα του τα στραβά κι έτσι μπόρεσε και να ζητήσει συγνώμη και να προχωρήσει.

 

Ξέρετε κάτι; Υποπτεύομαι ότι Ιούδες και Πέτροι είμαστε στη ζωή μας και μεις.

Κάποιοι κυκλοφορούμε κουβαλώντας πάνω μας το φορτίο τύψεων και ενοχών για το κάθε τι. Ζώντας δε ενοχικά είτε απαιτούμε από τον εαυτό μας την τελειότητα και κάθε αποτυχία μας μας καταβάλλει και μας απογοητεύει.

Είτε καταλογίζουμε ευθύνες στους άλλους, ψάχνουμε για ενόχους, προκειμένου να ελαφρύνουμε λίγο την ψυχή μας: "Εσύ φταις!", νιώθουμε να λέμε στο κάθε δικό μας και ξένο ή, όταν δε μας βολεύει αυτό, λέμε ότι φταίει το σύστημα, η άδικη και κακούργα κοινωνία, ο άνθρωπός μας, το παιδί μας... Και για λίγο ανακουφιζόμαστε. Αλλά το βάρος δε φεύγει ποτέ. Και ζούμε μια ζωή ανυπόφορη, μουτρωμένη, θυμωμένη, σκοτεινή...

 

Υπάρχουν όμως και οι Πέτροι: Αυτοί που έχουν αποδεχτεί τον εαυτό τους. Πάει να πει, που τον ξέρουν καλά, γνωρίζουν τι είναι ικανός να κάνει και τι όχι, μέχρι πού φτάνουν οι δυνατότητές τους και τι τους ξεπερνά. Και γι΄αυτό μπορούν και να αγωνίζονται, μπορούν και να ξεκινούν κάθε φορά απ' την αρχή. Μπορούν και να απολαμβάνουν την ευτυχία, αλλά μπορούν και να ελπίζουν στη δυστυχία. Γιατί η ζωή δεν είναι γι' αυτούς βάρος. Είναι πορεία προς τα μπρος, είναι πάλη, είναι χαρά...

 

Αλήθεια, μόνο εγώ σκέφτομαι πόσο καταλυτικό είναι για ένα παιδί να έχει γονείς - Πέτρους κι όχι γονείς - Ιούδες;

Γονείς που το έχουν βάλει στην καρδιά τους από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε και δεν το βγάζουν ποτέ από κει - και κυρίως όχι για να στο στήσουν απέναντί τους και να του πουν "εσύ φταις!" ή "είσαι κακομαθημένο και μυγιάγγιχτο, κακότροπο και γκρινιάρικο, απαράδεκτο και ανυπόφορο!" κι ας μην του το λένε, ας το νιώθουν μόνο...

Που ναι, του επισημαίνουν τα λάθη του, του θέτουν όρια, το τιμωρούν αν χρειαστεί, αλλά με ένα τρόπο που το κάνει να αισθάνεται βέβαιο όχι μόνο για την αγάπη τους, την αμέριστη και αμείωτη και αμετάβλητη, αλλά και για τη δική του μοναδική αξία, ανεξάρτητη από τις πράξεις του.

Εννοώ, πόσο καταλυτικό είναι για ένα παιδί να είναι βέβαιο πως είναι πολύτιμο για το γονιό του και αυτό θα εξακολουθήσει να ισχύει για πάντα, ό,τι κι αν κάνει το ίδιο...

 

Δεν ξέρω πολλά για το πώς μεγάλωσαν οι γονείς μου.

 

Λίγα πράγματα μπορώ να πω ότι συνειδητοποιώ για πώς μεγάλωσα εγώ (κι ακόμα ανακαλύπτω...)

 

Θέλω όμως για τα παιδιά μου να γίνω Πέτρος. Να τα κοιτάζω στα μάτια με τέτοια λατρεία, που ποτέ κανένα να μη νιώσει την ανάγκη να πει ή να σκεφτεί: "εγώ, εσύ, όλοι φταίτε!"

 

δε θέλω να σταθώ τόσο στην αφορμή όσο στην ουσία της τοποθέτησης σου, είναι κάτι που με συγκλόνισε γιατί μάλλον είμαι κατά βάση ενοχικό άτομο, δε δέχομαι εύκολα την αποτυχία ούτε από τον εαυτό μου ούτε από τους άλλους, κολλάω άγρια και πισογυρίζω στο τι θα έπρεπε να κάνω αντί να κοιτάω μπροστά και να προσπαθώ να μην το ξανακάνω, έχω το άγχος του να είμαι τέλεια και συχνά καταλογίζω ευθύνες στους άλλους θεωρώντας ότι δε με συνδράμουν σε αυτόν τον αγώνα της τελειότητας

ποτέ δεν αναλογίστηκα ότι όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την ανατροφή του παιδιού μου, τώρα όμως φοβάμαι ότι μπορεί να του φορτώσω βάρη που δε δικαιούται

σε ευχαριστώ γιατί με το κείμενο σου αυτό πραγματικά με ταρακούνησες και εύχομαι ότι καλύτερο για σένα και την οικογένεια σου, θέλω να επανέλθω, τώρα όμως πεινάει ο μπέμπης μου οπότε προς το παρόν γεια

[agentP]

...Είτε καταλογίζουμε ευθύνες στους άλλους, ψάχνουμε για ενόχους, προκειμένου να ελαφρύνουμε λίγο την ψυχή μας: "Εσύ φταις!", νιώθουμε να λέμε στο κάθε δικό μας και ξένο ή, όταν δε μας βολεύει αυτό, λέμε ότι φταίει το σύστημα, η άδικη και κακούργα κοινωνία, ο άνθρωπός μας, το παιδί μας... Και για λίγο ανακουφιζόμαστε. Αλλά το βάρος δε φεύγει ποτέ. Και ζούμε μια ζωή ανυπόφορη, μουτρωμένη, θυμωμένη, σκοτεινή...

...

Γονείς που το έχουν βάλει στην καρδιά τους από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε και δεν το βγάζουν ποτέ από κει - και κυρίως όχι για να στο στήσουν απέναντί τους και να του πουν "εσύ φταις!" ή "είσαι κακομαθημένο και μυγιάγγιχτο, κακότροπο και γκρινιάρικο, απαράδεκτο και ανυπόφορο!" κι ας μην του το λένε, ας το νιώθουν μόνο...

Από τα πιο εύστοχα μηνύματα που έχω διαβάσει.

Ταιριάζει και στο άλλο θέμα για την τέλεια μαμά. Με τις απαιτήσεις για την τέλεια μαμά με το τέλειο παιδί και την τέλεια οικογένεια τελικά γεμίζουμε τύψεις και αισθήματα ανικανότητας. Και μετά ξεσπάμε σε όποιον έχουμε "πρόχειρο", δηλ. στα παιδιά.

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

οσον αφορα το θεολογικο στοιχειο ειμαι αναρμοδια να σχολιασω γιατι παρολο που πιστευω,

έχω πολυ λιγες γνωσεις πανω στην εκκλησιαστικη γραμματεια....

 

Η αναφορά μου στα δύο αυτά πρόσωπα του Ευαγγελίου έγινε περισσότερο για λόγους παραστατικούς, για να υπάρχει σημείο αναφοράς όχι σε συμπεριφορές, αλλά σε πρόσωπα, οντότητες, σαν κι εμάς. Και επιπλέον επειδή λίγο - πολύ όλοι έχουμε ακούσει την αφήγηση της σύλληψης και της σταύρωσης του Χριστού.

 

βεβαια όχι με την εννοια ότι εξαρχής ειμαστε χαλαροι μια που ''ανθρωποι έιμαστε''! προσφατα άκουσα ένα γνωστο μου να λεει π.χ για την περιπτωση να απιστησει στην κοπελια του ''κι αυτο μες στο προγραμμα ειναι''! ε αμα το χει απο τωρα στο προγραμμα ,φαντασου τι εχει να γινει μετα ,όταν μπουν στα δυσκολα του γαμου......

 

Έχεις απόλυτο δίκιο. Ασφαλώς η ανθρωπότητα δε μοιράζεται ανάμεσα σε Πέτρους και Ιούδες. Υπάρχουν και εκπρόσωποι άλλων ζωικών ειδών...

θελω να πω, ότι γνωριζω τα όρια μου και συνεχιζω να αγαπω τον εαυτο μου ,έχοντας γνωση ότι δεν ειμαι τελεια ,δε σημαινει ότι επιτρεπω στον εαυτο μου ο,τι με βολευει κατα περιπτωση!...

 

Επίσης συμφωνώ. Νομίζω γι΄ αυτό με βόλεψε το παράδειγμα των δύο ευαγγελικών προσώπων. Είχαν και οι δύο καλές προθέσεις (μαθητές του Χριστού ήταν άλλωστε), έκαναν και οι δύο κάτι αποτρόπαιο, συναισθάνθηκαν και οι δύο το βάρος της πράξης τους...

 

θελω να θετω ψηλα τον πηχυ σε οτι αφορα την ποιοτητα των σχεσεων μου με

τα προσωπα που με ενδιαφερουν...

 

Εδώ έχω κολλήσει εδώ και ώρα. Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω και ψάχνω να βρω πού μου φταίει (ουπς, λάθος λέξη), τι δε μου κάθεται καλά... Ίσως να είναι τα προαπαιτούμενα, δηλαδή το να θέτεις ένα πήχυ... Να φαντάζεσαι δηλαδή ότι θα είσαι ο γονιός που ποτέ δεν είχες, ότι δε θα κάνεις τα λάθη που έκαναν οι άλλοι, ότι τα δικά σου τα παιδιά θα ζήσουν τη θαλπωρή και τη ζεστασιά μια ιδανικής οικογένειας, ότι το σπιτικό σου θα είναι μια ζεστή φωλιά που θα καταφεύγετε όλοι στο τέλος μιας κουραστικής μέρας...

 

Αν βέβαια ο πήχυς μας είναι να αγαπάμε χωρίς προϋποθέσεις και να αποδεχόμαστε τον άλλο, ε, μάλλον πάλι θα συμφωνήσω.

 

 

άλλωστε ειναι ομορφο που όσο ζουμε μαθαινουμε (εκτος αν δεν το θελουμε να ανοιξουμε τα ματια μας) και οι αποτυχιες και τα λαθη μας ειναι μια καλη ευκαιρια να παμε ένα βημα παραπερα τις γνωσεις μας για τους ανθρωπους ,τον κοσμο και τον εαυτο μας!

 

Ωραία αυτή η διάσταση: η ευτυχία του να κάνει κανείς λάθη (μην παρεξηγηθώ, το λάθος δεν επιδιώκεται, αλλά όταν συμβεί, είναι ένα δώρο), γιατί έτσι προχωράει στο δρόμο της αυτοβελτίωσης!

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

δε θέλω να σταθώ τόσο στην αφορμή όσο στην ουσία της τοποθέτησης σου, είναι κάτι που με συγκλόνισε γιατί μάλλον είμαι κατά βάση ενοχικό άτομο, δε δέχομαι εύκολα την αποτυχία ούτε από τον εαυτό μου ούτε από τους άλλους, κολλάω άγρια και πισογυρίζω στο τι θα έπρεπε να κάνω αντί να κοιτάω μπροστά και να προσπαθώ να μην το ξανακάνω, έχω το άγχος του να είμαι τέλεια και συχνά καταλογίζω ευθύνες στους άλλους θεωρώντας ότι δε με συνδράμουν σε αυτόν τον αγώνα της τελειότητας

ποτέ δεν αναλογίστηκα ότι όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την ανατροφή του παιδιού μου, τώρα όμως φοβάμαι ότι μπορεί να του φορτώσω βάρη που δε δικαιούται

σε ευχαριστώ γιατί με το κείμενο σου αυτό πραγματικά με ταρακούνησες και εύχομαι ότι καλύτερο για σένα και την οικογένεια σου, θέλω να επανέλθω, τώρα όμως πεινάει ο μπέμπης μου οπότε προς το παρόν γεια

 

Αν μου επιτρέπεις, θα ήθελα να σχολιάσω αυτό ακριβώς το βίωμα που περιγράφεις, δηλαδή την αίσθηση της αποτυχίας, της ανεπάρκειας, της ανικανότητας.

 

Είναι πολύ οδυνηρό αυτό το βίωμα, γιατί - νομίζω - αγγίζει την ουσία της ύπαρξής μας, το βαθύτερο είναι μας, την εικόνα μας για τον εαυτό μας. Μας προσδίδει απαξία. Λέμε "είμαι αποτυχημένος, είμαι ανίκανος, είμαι ανεπαρκής".

 

Πώς μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος έτσι;

 

Αν αυτό που είναι, δεν το εκτιμά, δεν το υπολήπτεται; Πού θα πατήσει; Από τι θα κρατηθεί; Η ζωή του είναι λιγότερο ή περισσότερο μια κόλαση. Γι' αυτό ίσως και ο Ιούδας κρεμάστηκε. Αυτό το βάρος δεν μπόρεσε ν' αντέξει.

 

Ή γι΄αυτό στην περίπτωση των περισσοτέρων από μας πρέπει να φταίει και κάποιος άλλος. Ή καλύτερα μόνο κάποιος άλλος. Ή και όλοι οι άλλοι.

Για να διώξουμε το ασήκωτο βάρος που μας πνίγει.

 

Απ' την άλλη είναι η συναίσθηση του έκανα ή του έχω: "Έκανα λάθος" ή "Έχω πρόβλημα". Αληθινό περιστατικό:

 

Το επτάχρονο παιδάκι προσπαθεί να φορέσει τα παπούτσια του μια Πέμπτη πρωί υπό την σχετική κιόλας χρονική πίεση της επικείμενης αναχώρησης για το σχολείο. Τα παπούτσια όμως είναι κάπως στενά και δεν μπαίνουν με τίποτα. Σην αρχή σπρώχνει με δύναμη τα πόδια μέσα στα παπούτσια. Έπειτα σηκώνεται όρθιο και αρχίζει να πιέζει περισσότερο το πόδι προς τα κάτω. Μετά ξανακάθεται και προσπαθεί να χαλαρώσει τα κορδόνια. Τίποτα τίποτα τίποτα. Τότε καταρρέει. Αρχίζει ένα απαρηγόρητο γοερό κλάμα με λυγμούς, τρέχει στο δωμάτιό του, πέφτει πάνω στο κρεβάτι του και μέσα από τα κλάματά του μπορεί να το ακούσει κανείς να λέει: "Είμαι άχρηστο! Ανίκανο! Δεν μπορώ ποτέ να καταφέρω τίποτα!"

 

Το παιδάκι είναι μια χαρά παιδάκι. Απλά έχει ένα πρόβλημα, δεν μπορεί να βάλει τα παπούτσια του.

 

Στα προβλήματα μπορούν να δοθούν λύσεις, π.χ. να ζητήσεις βοήθεια ή να αλλάξεις παπούτσια ή να βγάλεις τα κορδόνια και να ξαναβάλεις πιο χαλαρά.

Τα λάθη επίσης διορθώνονται ή συμμαζεύονται ή ξεπερνιούνται ή απλά γίνονται ένα μάθημα για το μέλλον (όπως επισήμανε και η vivikk).

 

Σ' ένα πονεμένο "είμαι" όμως τι γιατρειά να δώσεις;

[πιγκουινακι]

εγραψες

Εδώ έχω κολλήσει εδώ και ώρα. Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω και ψάχνω να βρω πού μου φταίει (ουπς, λάθος λέξη), τι δε μου κάθεται καλά... Ίσως να είναι τα προαπαιτούμενα, δηλαδή το να θέτεις ένα πήχυ... Να φαντάζεσαι δηλαδή ότι θα είσαι ο γονιός που ποτέ δεν είχες, ότι δε θα κάνεις τα λάθη που έκαναν οι άλλοι, ότι τα δικά σου τα παιδιά θα ζήσουν τη θαλπωρή και τη ζεστασιά μια ιδανικής οικογένειας, ότι το σπιτικό σου θα είναι μια ζεστή φωλιά που θα καταφεύγετε όλοι στο τέλος μιας κουραστικής μέρας...

 

 

 

 

να θετεις ψηλα τον πηχυ ,τι εννοω...

δεν το λεω αλαζονικα,να νομιζεις οτι εισαι καλυτερος απο τους αλλους και θα γινεις καλυτερος γονιος και δε θα κανεις τα λαθη των αλλων,,,μεγαλες κουβεντες...

αλλωστε αμα ξεκιναει κανεις με τετοια κομπολεξ ανωτεροτητας ειναι πολυ πιθανο

να κανει λαθη τρισχειροτερα απο αυτα που κατακρινει και να μη βλεπει τιποτε,να ειναι μακαριος μεσα στις ''βεβαιοτητες του'' οτι ολα βαινουν καλως!μεχρι που σαν κεραυνος εν αιθρια ,ενας γαμος διαλυεται, ενα παιδι απαγγελει ένα ''κατηγορητηριο'' που σε αφηνει αναυδο, πραγματα που πιστευες οτι πετυχες αποδεικνυονται πυργοι στην αμμο...

 

να θετω ψηλα τον πηχυ εννοω

σε καθε ζωτικη σχεση να προσπαθω να θυμαμαι

-να κανω πραγματα για να δινω και να παιρνω ευχαριστηση

-να ειμαι ειλικρινης και να μην επιτρεπω στον εαυτο μου να γινομαι χειριστικη,

ή ιδιοτελης αρκουμενη απλα σε μια προφαση για να το κανω

-να αφηνω καταμερους το συνδρομο του ''σωτηρα'' και να μην κοιταω με το ζορι να υποδειξω τις δικες μου γνωμες κα λυσεις.αρκει να δειχνω την εμπιστοσυνη μου και να ειμαι κοντα όταν οι αγαπημενοι μου απο μονοι τους αποφασισουν οτι χρειαζονται τη βοηθεια μου

-να σεβομαι την ελευθερια και τη διαφορετικοτητα του αλλου

-να προσπαθω οι κοινες στιγμες μας να διεπονται απο ποιοτητα,περισσοτερη ευγενεια,πιο ''ανοιχτα αυτια'',περισσοτερη ομορφια,λιγοτερο βουλιαγμα στη ρουτινα

-να δειχνω ενεργητικα τη φροντιδα και την αγαπη μου και το ιδιο να μου το δειχνουν κι εμενα

-να μην ξεχναω και οι διαφωνιες μου να γινονται πολιτισμενα, χωρις να στηνω κανενα στον τοιχο,χωρις προσβολες ,χωρις χτυπηματα κατω απο τη ζωνη

και πολλα αλλα που δε μου ερχονται αμεσα στο νου

εννοειται πως δε θα τα πετυχω ολα ,ουτε θα τα πετυχω παντα ή στην πορεια καποια θα

αποκτησουν αλλη σημασια,αλλα προσπαθω να προσπαθω...

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Από τα πιο εύστοχα μηνύματα που έχω διαβάσει.

Ταιριάζει και στο άλλο θέμα για την τέλεια μαμά. Με τις απαιτήσεις για την τέλεια μαμά με το τέλειο παιδί και την τέλεια οικογένεια τελικά γεμίζουμε τύψεις και αισθήματα ανικανότητας. Και μετά ξεσπάμε σε όποιον έχουμε "πρόχειρο", δηλ. στα παιδιά.

 

Δε νομίζω ότι υπερβάλλω, το φόρουμ του parents μού έχει ανοίξει πολλά πολλά παράθυρα στο γονεϊκό μου ρόλο.

 

Και για να διορθώνει κανείς τα λάθη του πρέπει πρώτα να κατορθώσει να τα δει.

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

εγραψες

Εδώ έχω κολλήσει εδώ και ώρα. Το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω και ψάχνω να βρω πού μου φταίει (ουπς, λάθος λέξη), τι δε μου κάθεται καλά... Ίσως να είναι τα προαπαιτούμενα, δηλαδή το να θέτεις ένα πήχυ... Να φαντάζεσαι δηλαδή ότι θα είσαι ο γονιός που ποτέ δεν είχες, ότι δε θα κάνεις τα λάθη που έκαναν οι άλλοι, ότι τα δικά σου τα παιδιά θα ζήσουν τη θαλπωρή και τη ζεστασιά μια ιδανικής οικογένειας, ότι το σπιτικό σου θα είναι μια ζεστή φωλιά που θα καταφεύγετε όλοι στο τέλος μιας κουραστικής μέρας...

 

 

 

 

να θετεις ψηλα τον πηχυ ,τι εννοω...

δεν το λεω αλαζονικα,να νομιζεις οτι εισαι καλυτερος απο τους αλλους και θα γινεις καλυτερος γονιος και δε θα κανεις τα λαθη των αλλων,,,μεγαλες κουβεντες...

αλλωστε αμα ξεκιναει κανεις με τετοια κομπολεξ ανωτεροτητας ειναι πολυ πιθανο

να κανει λαθη τρισχειροτερα απο αυτα που κατακρινει και να μη βλεπει τιποτε,να ειναι μακαριος μεσα στις ''βεβαιοτητες του'' οτι ολα βαινουν καλως!μεχρι που σαν κεραυνος εν αιθρια ,ενας γαμος διαλυεται, ενα παιδι απαγγελει ένα ''κατηγορητηριο'' που σε αφηνει αναυδο, πραγματα που πιστευες οτι πετυχες αποδεικνυονται πυργοι στην αμμο...

 

να θετω ψηλα τον πηχυ εννοω

σε καθε ζωτικη σχεση να προσπαθω να θυμαμαι

-να κανω πραγματα για να δινω και να παιρνω ευχαριστηση

-να ειμαι ειλικρινης και να μην επιτρεπω στον εαυτο μου να γινομαι χειριστικη,

ή ιδιοτελης αρκουμενη απλα σε μια προφαση για να το κανω

-να αφηνω καταμερους το συνδρομο του ''σωτηρα'' και να μην κοιταω με το ζορι να υποδειξω τις δικες μου γνωμες κα λυσεις.αρκει να δειχνω την εμπιστοσυνη μου και να ειμαι κοντα όταν οι αγαπημενοι μου απο μονοι τους αποφασισουν οτι χρειαζονται τη βοηθεια μου

-να σεβομαι την ελευθερια και τη διαφορετικοτητα του αλλου

-να προσπαθω οι κοινες στιγμες μας να διεπονται απο ποιοτητα,περισσοτερη ευγενεια,πιο ''ανοιχτα αυτια'',περισσοτερη ομορφια,λιγοτερο βουλιαγμα στη ρουτινα

-να δειχνω ενεργητικα τη φροντιδα και την αγαπη μου και το ιδιο να μου το δειχνουν κι εμενα

-να μην ξεχναω και οι διαφωνιες μου να γινονται πολιτισμενα, χωρις να στηνω κανενα στον τοιχο,χωρις προσβολες ,χωρις χτυπηματα κατω απο τη ζωνη

και πολλα αλλα που δε μου ερχονται αμεσα στο νου

εννοειται πως δε θα τα πετυχω ολα ,ουτε θα τα πετυχω παντα ή στην πορεια καποια θα

αποκτησουν αλλη σημασια,αλλα προσπαθω να προσπαθω...

 

Ναι,vivikk, συμφωνώ απόλυτα σε όλα, νομίζω προσδιορίζουν αυτό που επιδιώκω κι εγώ να εκφράσω: αποδοχή αυτού που είμαι, αποδοχή αυτού που είναι ο άλλος, χαρά της συνύπαρξης και της επικοινωνίας....

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Προσπαθώντας να αναγνωρίσω τα συμπτώματα της ενοχικής ταυτότητας στην καθημερινή πρακτική, συμπληρώνω μερικές ακόμα σκέψεις:

 

• Ο ενοχικός άνθρωπος είναι έντονα εγωκεντρικός. Θεωρεί μάλιστα πως ό,τι συμβαίνει ή και δε συμβαίνει γύρω του γίνεται για κείνον. Δεν το συνειδητοποιεί, αλλά βιώνει κάθε κουβέντα, κάθε κίνηση, κάθε άποψη, κάθε βλέμμα ακόμα, εντελώς σχετιζόμενα με τον ίδιο και μάλιστα ως εκφορές αξιολογικής κρίσης. Ακούει μια παρέα να γελάει δίπλα του για παράδειγμα και είναι βέβαιος ότι ο ίδιος αποτελεί το αντικείμενο της χλεύης τους.
  
• Είναι ως εκ τούτου και έντονα ανασφαλής. Αποζητά συνεχώς επιβεβαίωση, ενώ κάθε αποτυχία του τη βιώνει ως απόλυτη καταστροφή.
  
• Επιπλέον είναι συχνά εσωστρεφής και αντικοινωνικός. Πόσο εύκολο άλλωστε μπορεί να του είναι να εμπιστευτεί κάποιον, όταν αισθάνεται άπ' όλους κρινόμενος και καταδικαζόμενος;
  
• Είναι επίσης συναισθηματικά ασταθής. Έχοντας χαμηλή αυτοεκτίμηση, κλονίζεται και μεταπίπτει από τον ενθουσιασμό στην απελπισία πολύ εύκολα.
  
• Είναι άλλοτε αυστηρός και επικριτικός με τους άλλους (όπως πιο πάνω ανέφερα), άλλοτε απολογητικός τόσο ώστε να αδυνατεί να θέσει όρια και να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης.
  
• ..........................................................................................
  

(θα με ενδιέφεραν, αν υπάρχουν, κι άλλες σκέψεις. Η συμπτωματολογία, εξάλλου βοηθά στη διάγνωση)

 

 

Και πώς δημιουργείται άραγε αυτή η ενοχική ταυτότητα;

 

Δεν ξέρω, μπορεί να υπερβάλλω, αλλά πιστεύω πως κανείς και τίποτα δεν διαμορφώνει ενοχικούς ανθρώπους, αν δεν το έχουν κατορθώσει πρώτοι οι γονείς τους.

Για να το πω αντίστροφα αν ένα παιδί μεγαλώσει με απεριόριστη αποδοχή, απέραντη αγάπη και ασφάλεια (που βιώνεται εκεί που υπάρχουν όρια), θα είναι σε θέση μεγαλώνοντας να ξεπεράσει και λάθη και επιθέσεις και απορρίψεις και αποτυχίες.

[UFO]

 

Και τότε, θα σκεφτεί κανείς, τι στα κομμάτια άλλαξε και ο ένας καίγεται στο πυρ το εξώτερο εις τους αιώνας των αιώνων, ενώ ο άλλος περιμένει στις πύλες του Παραδείσου να υποδεχτεί κάθε ψυχή αγνή, καθαρή και αγία;

 

Και τότε, θα σκεφτεί κανείς, τι στα κομμάτια άλλαξε και ο ένας καίγεται στο πυρ το εξώτερο εις τους αιώνας των αιώνων, ενώ ο άλλος περιμένει στις πύλες του Παραδείσου να υποδεχτεί κάθε ψυχή αγνή, καθαρή και αγία;

 

Αυτό εξυπηρετέι το μεγαλύτερο θεολογικό πλανο του Θεου ,

Απ την στιγμή που ο Ίδιος ειχε προβλεψει το θενατο του , επίσης πιστεύω ότι αυτό εχει αναγκη η ανθρωπινη ιστορία και το απλοηκό μυαλό των θνητων καθώς τα χειρόγραφα των Εσσαίων και το ευαγγέλιο του Ιούδα αλλα μαρτυρούν για τον ρόλο του δευτερου στην ισττο΄ρια της σταυρώσεως Του .

Αν η εκκλησία σταματούσε να εθελοτυφλει στην αληθεια Του θα εβλεπε ότι (αυτό το πιστεύω εγω δλδ) ο ιούδδας Ηταν και είναι ο αγαπημένος του μαθητής μιας και αυτός και η συνείδηση του (που ήτο δώρο θεού) είναι η μόονη που μπορέι να αντέξει την κατακραυγή εως ότου ελθει η Δευτέρα παρουσια , του μένους της συνειδήσεων των θνητών

 

Με αυτήν και μόνο την τοποθέτηση μου

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να αντιπαρέλθω των λοιπών γραφώμενων σου μιας και είναι η βαση μας εξ ολοκλήρου αντίθετη

Παντα φιλικα

:)

 

 

Δε νομίζω ότι υπερβάλλω, το φόρουμ του parents μού έχει ανοίξει πολλά πολλά παράθυρα στο γονεϊκό μου ρόλο.

Και για να διορθώνει κανείς τα λάθη του πρέπει πρώτα να κατορθώσει να τα δει.

 

συμφωνώ απόλυτα ...!!!

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Αυτό εξυπηρετέι το μεγαλύτερο θεολογικό πλανο του Θεου ,

Απ την στιγμή που ο Ίδιος ειχε προβλεψει το θενατο του , επίσης πιστεύω ότι αυτό εχει αναγκη η ανθρωπινη ιστορία και το απλοηκό μυαλό των θνητων καθώς τα χειρόγραφα των Εσσαίων και το ευαγγέλιο του Ιούδα αλλα μαρτυρούν για τον ρόλο του δευτερου στην ισττο΄ρια της σταυρώσεως Του

 

Ευχαριστώ Άρια, για την παρεμβασή σου.

 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι σίγουρη ότι σε κατάλαβα πολύ καλά. Υποθέτω ότι θεωρείς τον Ιούδα περεξηγημένη μορφή του Χριστιανισμού, καθώς έπαιξε σημαντικό ρόλο στο σχέδιο της σωτηρίας;

Δες κι αυτό, έχει ενδιαφέρον: http://oiko.wordpress.com/2009/04/11/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%80%CE%AD%CF%82-%CF%83%CE%B5-%CE%B4%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CF%84/

 

Ο λόγος που επέλεξα τα δύο αυτά πρόσωπα - το γράφω και παραπάνω - ως παραδείγματα, ήταν να προβάλω τις ενοχές και τις τύψεις ως τον ένα δρόμο, τη μία δυνατότητα απέναντι στην αστοχία, στο λάθος, στην αποτυχία, τη μία από τις δύο δυνατότητες. Και η περίπτωση του Ιούδα προσφέρεται, γιατί μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε την κατάληξη αυτής του δρόμου. Και εννοώ την "κόλαση", που έρχεται όχι ως έξωθεν τιμωρία, ως ποινή από κάποιον άλλο, αλλά ως αυτό που ζει ο ενοχικός άνθρωπος. "Κόλαση" πιστεύω είναι η ζωή καθενός από μας, όταν ζει ενοχικά.

 

 

Με αυτήν και μόνο την τοποθέτηση μου

Ομολογώ ότι δεν μπορώ να αντιπαρέλθω των λοιπών γραφώμενων σου μιας και είναι η βαση μας εξ ολοκλήρου αντίθετη

Παντα φιλικα

:)

 

Πάλι μπορεί να σε παρανόησα. Πιστεύεις επομένως ότι οι ενοχές είναι κάτι θετικό στη ζωή μας;

Αν ναι, θα μ' ενδιέφερε πολύ να σε "ακούσω" περισσότερο

[UFO]

:)

όχι οχι δνε με κατάλαβες ....

αν το κοιτάξουμε θεολογικά το παραδειγμα σου λέω , εγω το θεωρω άκυρο μιας και εχω μελετήσει τις γραφές (όχι μόνο του ορθοδοξου χριστιανισμου ...)

 

στα γειρόγραφα των Εσσαίων αναφορικά στο παράδειγμα σου λοιπόν , αλλα και στο Ευαγγέλιο του Ιούδα , διακ΄ρηνει κανεις οτι ο ιούδας ΗΤΑΝ ΌΝΤΩς Ο ΑΓΑΠΗΜΈΝΟς ΜΑΘΗΤΉς ΤΟΥ ιΗΣΟΎ ,

ο μόνος άλλωστε που θα τον ακολουθούσε σε οτιδήποτε ...ακόμα και στο greater Plan ..!

Το παραδειγμα συνεπώς ειναι αυτο που θεωρώ ακυρο βαση των γνωσεων και της εμπειρίας μου

με όλο το συμπάθειο και το θάρρος ...!

Η ενοχή απ την αλλη ειναι όπως το θεωρώ ΕΓΩ το βαθύ όπλο απέννατι στην ανθρωπότητα , όπλο που χρησιμοποιούν οι θρησκίες κατα κύριο λόγο (ήτε μέσα της αιώνιας κολάσεως . των καρμικών ατερμόνων κύκλων κ.ο.κ. )

την ενοχή έχει σημασία απο ποια πλευρά την εξετάζουμε

σαν ψυχολογικό φαινόμενο ?

σαν θεολογικό?

σαν τι ?

η ενοχή ειναι ενα φορτίο που η ανθρωπότητα κουβαλάει!(εκτός των phycokillers :) και μιας γκάμας ψυχικά ασθενών )

το θέμα είναι με ποια μέθοδο εξετάζει το (α΄τομο ? η επιστήμη ? ....) το ζήταμα , για να την αποδεσμεύσει απο αυτό το φορτίο στις καθημερινές λειτουργίες της !

αυτό !

(τον Κο γεωργουσόπουλο ετσι κι αλλιως τον παρακολουθώ μπραβο όμως που παραθεσες το λινκ με το κέιμενο του )

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

:)

όχι οχι δνε με καταλαβες ....

αν το κοιτάξουμε θεολογικά το παραδιεγμα σου λέω , εγω το θεωρω άκυρο μιας και εχω μμελετήσει τις γραφές (όχι μόνο του ορθοδοξου χριστιανισμου ...)

 

στα γειρόγραφα των Εσσαίων αναφορικά στο παράδειγμα σου λοιπόν , αλλα και στο Ευαγγέλιο του Ιούδα , διακ΄ρηνει κανεις οτι ο ιούδας ΗΤΑΝ ΌΝΤΩς Ο ΑΓΑΠΗΜΈΝΟς ΜΑΘΗΤΉς ΤΟΥ ιΗΣΟΎ ,

ο μόνος αλλωστε που θα τον ακολουθούσε σε οτιδηποτε ...ακόμα και στο greater Plan ..!

Το παραδειγμα συνεπώς ειναι αυτο που θεωρώ ακυρο βαση των γνωσεων και της εμπειρίας μου

με όλο το συμπάθειο και το θάρρος ...!

Η ενοχή απ την αλλη ειναι όπως το θεωρώ ΕΓΩ το βαθύ όπλο απέννατι στην ανθρωπότητα , όπλο που χρησιμοποιούν οι θρησκίες κατα κύριο λόγο (ήτε μέσα της αιώνιας κόλάσεως . των καρμικών ατέρμονων κύκλων κ.ο.κ. )

την ενοχή έχει σημασία απο ποια πλευρά την εξετάζουμε

σαν ψυχολογικό φαινόμενο ?

σαν θεολογικό?

σαν τι ?

η ενοχή ειναι ενα φορτίο που η ανθρωπότητα κουβαλάει το θέμα είναι με ποια μέθοδο εξετάζει το ζήταμ για να την αποδεσμέυσει απο τις καθημερινές λειτουργίες του !

αυτό !

 

ΟΚ, αφήνουμε λοιπόν τον Ιούδα και αναδιατυπώνω τον τίτλο:

"Οι ενοχές ως ανσταλτικός παράγοντας στο γονεϊκό ρόλο". Σ' αυτό συμφωνούμε;

[UFO]

ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!!

:)

ΗΤΑΝ ΤΟ ΘΈΜΑ μου αλλωστε πριν κανα δυο χρόνια ...!!! :)