Τι να κάνω???

[tzortz34]

Ειμαι παντρεμενος εδω και εναν χρονο, αν και ειχαμε σχεση με την γυναικα μου 7 χρονια.Ολα αυτα τα χρονια ειχαμε προβληματα αλλα ημασταν σχεδον σιγουροι οτι το παιδι που τοσο θελαμε θα μας βοηθουσε να αλλαξουμε.Ωστοσο αυτο δεν εγινε ποτε, και το 2 μηνων παιδακι μας πολλεσ φορες τυχαινει να ακουει παλι τους καυγαδες μας.Το κυριοτερο προβλημα μου ειναι τα νευρα της γυναικας μου και η αχαριστια που βγαζει, που πραγματικα την μεταμορφωνουν και κατ' επεκταση μεταμορφωνουν και μενα σε νευρικο ατομο, αν και ποτε δεν ημουν.Τι μπορω να κανω για να αντιμετωπισω τα νευρα αυτα ή τουλαχιστον να μην αντιδρω σε αυτα ωστε να μειωθουν οι καυγαδες???

[Niki81]

χμ...επειδη από νευρα...δόξα το Θεό υπάρχουν σε μεγάλη ποσοτητα στο σπιτακι μας και απο τις δυο πλευρες...κι επειδη οι ανθρωποι απο καποια ηλικια και μετα δεν αλλαζουν...θα σου πω τη μονη λυση που εμενα τουλαχιστον με βοηθαει.Φευγώ.Οταν νευριασω και ειμαστε στα προθυρα τσακωμου..απομακρυνομαι απο το χωρο...και καθομαι μονη μου...μεχρι να ηρεμησω και να ειμαι σε θεση να κανω μια ηρεμη κουβεντα αντι να αρχισω να ουρλιαζω και να τσακωνομαι.

[tzortz34]

Το προσπαθησα κι αυτο, αν και οχι πολλες φορες, αλλα και μετα οταν γυρναω να το συζητησουμε σιγουρα θα μου πει κατι που θα δειχνει τεραστια αχαριστια και εκει θα αρχισω να προσπαθω να δικαιολογησω τον εαυτο μου με αποτελεσμα να ξαναβγω εκτος οριων... Θα το ξαναπροσπαθησω παλι βεβαια.

[Niki81]

Δεν ειναι ευκολο..το ξερω..αλλα προσωπικα δεν αντεχω να τσακωνομαι με τον ανθρωπο μου.Κι επειδη στη ζωη μου εχω προκαλεσει αρκετα προβληματακια υγειας στον εαυτο μου απο τα νευρα μου μιας και βγαινω εκτος εαυτου αρκετα συχνα..πλεον προτιμω να κανω ενα βημα πισω εγω ακομα και σε θεματα που ξερω οτι εχω δικιο παρα να χαλαω τον εαυτο μου και τη σχεση μου.Γιατι δυστυχως στην εποχη μας απο το αγχος και τα νευρα καταληγουμε να σκοτωνομαστε για ηλιθιους λογους.

[Anta1]

Κατά τη γνώμη μου ήταν λάθος να πιστεύετε ότι ένα παιδί θα άλλαζε μια κατάσταση που είχε δημιουργηθεί εδώ και χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και με το γάμο. Υπάρχουν δηλαδή φορές που πιστεύεις ότι ο άλλος θα αλλάξει όταν τον παντρευτείς, προχωράς στο γάμο κι ανακαλύπτεις ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει! Τεσπα, επειδή δεν έχει νόημα να κλαίει κανείς πάνω απ' το χυμένο γάλα, θα σου πρότεινα να συζητήσεις μαζί της κάποια στιγμή που θα είστε ήρεμοι και οι δυο και να της εκθέσεις το πρόβλημά σου, όχι με προσβλητικό τρόπο -γιατί δεν θα βγάλεις τίποτα έτσι -ότι δηλαδή υπάρχουν στοιχεία στη συμπεριφορά της απέναντί σου με τα οποία έχεις πρόβλημα και ότι θα ήθελες να κάνει μια προσπάθεια για χάρη και των τριών σας να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Εξήγησέ της με παραδείγματα τι εννοείς. Και μην νιώθεις τόσο άσχημα, όλες οι οικογένειες έχου τα δικά τους προβλήματα κι ο καθένας δίνει τον δικό του αγώνα όπως καλύτερα μπορεί!

[tzortz34]

Ειχαμε χωρισει για καποιο διαστημα και τελικα ομως επειδη ημασταν αρκετα ερωτευμενοι δεν μπορουσαμε να ειμαστε χωρια και οταν τα ξαναβρηκαμε περνουσαμε πολυ καλυτερα και νοιωσαμε πλεον δυνατοι για να κανουμε το παιδι.Η αληθεια ειναι βεβαια οτι κι εγω πιστευω οτι ο ανθρωπος ελαχιστα αλλαζει.Αλλα τωρα αυτο που εγινε εγινε, κι εγω δεν θελω να χωρισω και ψαχνω να βρω τι μπορω να κανω για να αλλαξω εγω και να αντιμετωπιζω τις καταστασεις αυτες χωρις να ξεφευγουν απο τον ελεγχο.

[Anta1]

Μόλις σκέφτηκα και κάτι άλλο: Μήπως η σύζυγός σου περνάει επιλόχεια κατάθλιψη; Υπάρχει σχετικό topic για να ενημερωθείς. Προσωπικά βίωσα την επιλόχεια κατάθλιψη σε πολύ άσχημη μορφή για 6 μήνες περίπου και χρειάστηκα βοήθεια ειδικού. Ελπίζω να μην χρειαστεί και η σύζυγός σου κάτι τέτοιο. Αυτό που εσύ μπορείς να κάνεις είναι να της φέρεσαι με κατανόηση, να προσπάθείς να περιορίσεις όσο γίνεται τους καβγάδες κι αν έχετε κοντά συγγενείς που μπορούν να βοηθήσουν, να κρατήσουν δηλ. το παιδί για να βγείτε λίγο σαν ζευγάρι, μόνοι σας. Ενθάρρυνέ την να ασχοληθεί και με κάτι άλλο εκτός από το μωρό και να βγει και λίγο μόνη της από το σπίτι. Ενθάρρυνέ την να φροντίσει τον εαυτό της και προσπάθησε να είσαι ανεκτικός με τα νεύρα της. Δεν ξέρω πώς ήταν πριν το παιδί, αλλά η συμπεριφορά της όπως την περιγράφεις ταιριάζει σε επιλόχεια κατάλθιψη. Κάνε υπομονή και θα δεις, θα περάσει, εύχομαι σύντομα!!

[Dimitra83]

συμφωνω με την αντα.κ εγω μετα τις γεννες δεν ημουν στα καλα μου.καθολου μαλιστα!

[MARIAEVA]

Από νεύρα.... άλλο τίποτα τους πρώτους μήνες μετά τη γέννηση του 2ου παιδιού....

Εφταιγε η κούραση, η αυπνια.... Κουράγιο, μόνο αυτό έχω να σου πω και όλα θα φτιάξουν...

[melina_m]

σαφώς και θα είναι κάποια καυτά θέματα τα οποία όταν τα αγγίζεις η γυναίκα σου αρχίζει τις φωνές .

Και μαζί με την κούραση και την αϋπνία αρχίζει και λέει πράγματα τα οποία εσένα σου χτυπούν άσκημα και πριν καν σκεφτείς το τι σου λέει αρχίζεις και απαντάς και προσπαθείς να δικαιολογεί σεις τον εαυτό σου και να σώσεις οτιδήποτε σώζεται .

Αμ δε!!!!!!!

Σε τέτοιες περιπτώσεις σταματάς να σκέφτεσαι .

Σταματάς να απαντάς .

Και πλησιάζεις την γυναικά σου της δίνεις ένα πεταχτό φιλί και της λές ένα όμορφο γλυκό κοπλιμάν:

- Το ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ!!!!!!!

- Η δυναμικότητα σου είναι ένα στοιχείο του χαρακτήρα σου που πάντα θαύμαζα!!!!!

-Ξέρεις ότι όλη την ημέρα στην δουλεία σε σκεφτόμουν!!!!!

 

Τότε θα δείς τι θα γίνει .

Οι φωνές αυτομάτως θα σταματήσουν και αν εσύ αναλάβεις και λιγάκι το bebe να ηρεμήσει περισσότερο τότε θα είσαι στα μάτια της και πάλι ο γλυκός άντρας που ερωτεύτηκε.

 

Τα καυτά θέματα που προκαλούν καυγάδες καλό θα ήταν να τα συζητήσετε κάποια άλλη στιγμή όταν θα είστε και οι δύο ξεκούραστοι, σε ένα δείπνο με ένα μπουκάλι κρασί και ανεβασμένη διάθεση και από τις δύο μεριές.

Σε καμιά όμως περίπτωση δεν ρίχνουμε κατηγόριες ο ένας στον άλλο.

Αυτά απαγορεύονται τα μόνα που επιτρέπονται στο παιχνίδι του γάμου είναι έπαινοι , και όμορφα λόγια.

Επιλέγουμε να έχουμε άτομα δίπλα μας που μας ανεβάζουν και μας κάνουν να αισθανόμαστε όμορφα.

[elenik]

Πριν χρονισει το παιδι καντε απλα ... υπομονη :D:D

Εχουμε πει και εχουμε γραψει σε απειρα ποστ οτι το μεταβατικο σταδιο μετα την ελευση του νεου μελους ειναι.....αστα να πανε :lol::lol:

Ειναι ακομα λεχωνα που σημαινει οι ορμονες της παιζουν τραμπολινο.

Ειναι κατι παροδικο θα το δεις

 

Σας εκατσε γαμος και εγκυμοσυνη μαζι. Εμας μας ειχαν γονατισει χωρια οποτε ειστε ακομα σε προσαρμογη. Χαλαρωστε

 

Βοηθησε την οσο μπορεις ψυχικα και σωματικα - που σημαινει βαλε και καμια σκουπα ή κρατα το παιδι να παει για ενα καφεδακι να ξεφυγει λιγο :D. Θα το εκτιμησει αφανταστα και θα γυρισει αλλος ανθρωπος

 

ΥΓ. Ποσες ωρες την ημερα λειπεις απο το σπιτι και ειναι μονη με το μωρο?

 

Για να μην επαναλαμβανομαι δες λιγο αυτο http://parents.org.gr/forum/showpost.php?p=1052966&postcount=3

[Ellemphriem]

Ειμαι παντρεμενος εδω και εναν χρονο, αν και ειχαμε σχεση με την γυναικα μου 7 χρονια.Ολα αυτα τα χρονια ειχαμε προβληματα αλλα ημασταν σχεδον σιγουροι οτι το παιδι που τοσο θελαμε θα μας βοηθουσε να αλλαξουμε.Ωστοσο αυτο δεν εγινε ποτε, και το 2 μηνων παιδακι μας πολλεσ φορες τυχαινει να ακουει παλι τους καυγαδες μας.Το κυριοτερο προβλημα μου ειναι τα νευρα της γυναικας μου και η αχαριστια που βγαζει, που πραγματικα την μεταμορφωνουν και κατ' επεκταση μεταμορφωνουν και μενα σε νευρικο ατομο, αν και ποτε δεν ημουν.Τι μπορω να κανω για να αντιμετωπισω τα νευρα αυτα ή τουλαχιστον να μην αντιδρω σε αυτα ωστε να μειωθουν οι καυγαδες???

 

Αχ αχ το μεγαλυτερο λαθος που υπαρχει ειναι που ολοι λενε σε νεα ζευγαρια καντε ενα παιδακι καλε να δεσει ο γαμος σας. Α, ρε κουνια που σας κουναγε και εμενανε μαζι επισης.....αν υπαρχουν θεματα ηδη ενα παιδι θα τα εξογκωσει τοσο πολυ που ισως σκασουν, αν απλα υποβοσκουν θεματα το παιδι θα τα φερει στην επιφανεια. Και αυτο που περνατε ειναι απολυτα φυσιολογικο. Επισης μην ξεχνας οτι η γυναικα σου μολις γεννησε και δεν εχει καμια σχεση ο οργανισμος της και οι ορμονες της που κανουν 'πολεμο' μεσα της τωρα με τον δικο σου. Αχ ελπιζω να το ξεπερασετε. Κανε υπομονη. Τι να σου πω. Και εγω αυτο κανω....... Δεν το κανατε το μπεμπε για καλυτερα φιλε μου. Το μπεμπε θαβει σχεσεις....(αν εχουν θεμα φυσικα).......ή τις δυναμωνει αλλα μετα απο καιροοοοοοοοο.........

[πιγκουινακι]

επισης το θεμα αχαριστια που το ανεφερες πανω απο μια φορα, ίσως να πρεπει να το ψαξεις λιγο περισσοτερο!για ποια πραγματα θα έπρεπε να σου ειναι κατα τη γνωμη σου ευγνωμων

και τι λεει αυτη για αυτο?εσυ παλι της λες ευχαριστω για όσα αυτη προσφερει στην οικογενεια σας ή τα θεωρεις αυτονοητα?

με συγχωρεις δε σε γνωριζω ,απλα σκεπτομενη τα δικα μας μου ήρθαν αυτες οι ερωτησεις.

εγω ας πουμε τρελαινομαι όταν ο αντρας μου πιστευει πως του χρωσταω χαρη επειδη εφερε

τα παιδια απο το σχολειο ή γιατι βοηθησε στις δουλειες του σπιτιου,κοινως ανελαβε καποιες απο τις υποχρεωσεις του απεναντι στην οικογενεια μας!

[georgiamami]

Βαλτε τα πραγματα στη θεση τους. Συζητειστε και ο καθενας χωρια ας κανει ενα κοιταγμα στα εντος του για να δει και να ξεκαθαρισει πρωτα μεσα του τι θελει απο τον/την συντροφο του. Στη συνεχεια - ηρεμα παντα - ανακοινωστε ο ενας στον αλλο τις σκεψεις, προβληματισμους, φοβιες, προσδοκιες κλπ. Βρειτε κοινα και διαφορετικα σημεια. Φροντιστε να ειστε μαζι στα κοινα, και χωρια στα διαφορετικα. Αποδεχτειτε ο ενας τον αλλο. Ο καθενας θελει το χωρο του αλλα και ο καθενας χρειαζεται τον αλλο. Αν παλι δεν εχετε αποτελεσμα, λυπαμαι. Παντως για χαρη του παιδιου που αποκτησατε, αξιζει να προσπαθησετε.